Nemuru Otoko (1996)

Geen misse titel.

Eerste half uur vroeg ik me af waarom ik deze opgezocht had. Maar na een half uurtje wist ik dat dit van dezelfde man als The Buried Forest moest zijn. Oguri verdiende op basis van die film zeker nog een kans.

Achteraf bezien is deze film eigenlijk weinig anders en is er op die 10 jaar niet zoveel veranderd. Slices of life uit een klein Japans dorpje verscholen in de bergen. Iets te bruin en boring, hoewel het af en toe doorbroken wordt door erg mooie plaatjes.

Tempo is ijzingwekkend traag en de film enorm fragmentarisch. Af en toe dreigde ik de Sleeping Man te worden, maar op een redelijk aangename manier. Beetje zoals Café Lumière dat ook heeft.

Soms surrealistische trekjes, of rare scenes. Dat zorgt ervoor dat de film zeker de moeite blijft om te kijken, maar soms ook gewoon te traag en te droog. Visueel echt niks anders dan uberrechtgekadreerde shots die amper durven te bewegen. Veel stiltes en statische momenten.

Het is ook zeker niet slecht, alle aspecten afzonderlijk kan ik ook zeker waarderen, maar soms wordt het allemaal iets te saai en doods bij Oguri. Apart en herkenbaar is het in ieder geval zeker wel.

Ook voor deze 3.0*

Al een tijd geleden eens gezien, maar nu maar weer eens opnieuw bekeken. Inderdaad leunt de film soms een beetje tegen de saaiheid aan, maar gelukkig schotelt Oguri je daarnaast toch een prachtig prentenboek aan plaatjes voor.

Qua keuze van setting en lokaties verdient de film wel 5*! De omlijstende muziek vond ik ook zeer passend en mooi. Veel stilstaande shots, waardoor je een beetje het gevoel krijgt door een museum met schilderijen te lopen. Maar door sommige truukjes krijg ik toch nog wel de handen wel op elkaar voor Oguri: lang shot van een jongetje dat onder een bladerdek begraven ligt, gaat over in een landschapshot met jongetje nog steeds stilliggend linksonder, joch komt overeind en een fazant vliegt een eindje verder verschrikt op . Of: Tia die mijmerend (langdurig!) naar het bos zit te staren. Valt er ineens een boom om!

Op één of andere manier doet deze film ook sterk denken aan (een soort voorloper van) Dolls van Kitano (misschien ook vanwege het Noh-theather hier, wat vaag gezien wel wat heeft van de Kabuki in Dolls). Alsof Oguri en Kitano samen aan de borrel hebben gezeten en Oguri gekscherend heeft gezegd: "maar zulke poëtische prentenboeken van films als die van mij kun jìj niet maken!" En Kitano: "O? Nee? Ik kan het zelfs beter! Wacht maar af!" (dus dáárom heeft Oguri daarna nog maar één film gemaakt. Geen geld meer over na die weddenschap!)

Raar trouwens dat deze film zo onbekend is hier op MM, je zou toch zeggen dat de Naomi Kawase-idolaten de weg naar deze film toch al gevonden zouden moeten hebben?

Hij stond al op de oneindige to-see lijst. Al gespot dus.

Wauw, alweer een tijd geleden dat ik zo'n sluimerfilm zag. Sowieso moet dit één van de meest kabbelende films ooit zijn. Prachtig hoor, vooral zo ongelofelijk authentiek Japans. Namen als Kawase, maar ook zeker Koreeda's Maboroshi komen in me op, alleen lijkt Nemuru Otoko nog verder te gaan in zijn berusting. Vooral een verzameling scènes over dromen, rust en contemplatie. Misschien droomde ik soms weg, maar vaak leek samenhang vrij ver te zoeken. Zo'n film die mag worden gezien in dagdroom-stand. Om soms ineens wakker te worden geschud door een schitterend stuk muziek.

Dit mag nog wel eens gequoteerd worden zo na bijna vier jaar. Betoverend staaltje film waar bovenstaande titels inderdaad mee vergeleken kunnen worden. Visueel en muzikaal gewoon af.

Moeizame en erg rustige kalme film. Poëtisch weergegeven en waarbij een harmonie met de natuur wordt nagestreefd in plaats van chaos en conflicten. Ik heb deze film ontdekt omdat ik wat meer wou zien van Kôji Yakusho nadat ik hem zag schitteren in Wim Wenders' zijn laatste pareltje 'Perfect days'.

Met lange en stille shots slaagt Oguri erin om indruk te maken. Mooie en stijlvolle beelden, maar inhoudelijk daarentegen bleef ik toch wat op mijn honger zitten. Centraal heb je de slapende Takuji die wordt omringd door familie en vrienden. Peaceful, net als het landschap (bos en bergen) buiten zijn boerderij. Herinneringen worden opgehaald en de man krijgt wel wat bezoek, maar echt verhalend wordt het niet echt.

Het zijn beelden die spreken en niet de woorden. De tijd gaat voorbij, de seizoenen ook (geweldig shot vanuit de slaapkamer naar de sneeuw buiten). En zo gaat het maar door. Sommigen kunnen hierbij misschien nadenken over de harmonie tussen mens en natuur.