Perfect Days (2023)

Vanaf 14 december 2023 in de bioscoop (Paradiso Entertainment)

Trailer ziet er goed uit, deze film wil ik wel zien

We volgen het leven van Hirayama die tegen de vooroordelen in, geen problemen ziet in zijn job als WC-cleaner in Tokyo. Een job met een soort routine, net als zijn leven. Het lijkt voor de nodige rust te zorgen in zijn bestaan, genietend van de kleine dingen. Je ziet de impact van kleine gebeurtenissen en ontmoetingen. Zonder dat er meteen pasklare antwoorden zijn, krijgen we daardoor ook een blik op zijn verleden.

De grote troef van de film is hoofdrolspeler Koji Yakusho, maar ook de bijrollen zijn best wel kleurrijk. En vooral de muziek in de vorm van cassettes. Misschien wat voor de hand liggende nummers, maar eigenlijk wel op het juiste moment gekozen. Door die cassettes en de bewuste muziekkeuze, speelt die muziek mee een rol in de film.

Wim Wenders overtuigd met een langzame maar hartverwarmende film waar je met een ontroerend gevoel terug uit de bioscoop stapt. Eén van de betere films van 2023.

Wat een mooie kerstfilm is dit, een pareltje. Goed, je moet er even voor gaan zitten en toen de derde dag van Hirayama zich op exact dezelfde wijze dreigde te gaan ontrollen als de twee vorige werd ik wat onrustig. Maar gelukkig, dan gebeurt het.

Denk daarbij niet aan een portie seks, geweld, getormenteerde relaties en acties die een film normaal gesproken onderhoudend maken. Dat hoort natuurlijk niet in een kerstfilm. Het is kleiner en fijner, en ontvouwt zich in een paar perfect days.

Hirayama laat ons, zonder veel te zeggen zien hoe te leven. Deemoedig en ootmoedig, nederig en zacht, met oog voor het kleine, tere en kwetsbare, zonder te oordelen of te veroordelen, niet zijn lapzwansige collega, niet zijn weggelopen nichtje, niet zijn zuster die zich aan de mammon heeft uitgeleverd. Het is een en al liefde wat deze man uitstraalt. Alleen, maar absoluut niet eenzaam rijdt hij in zijn kleine autootje tegen de files in, ons de juiste weg wijzend.

Jammer dat aan het einde God komt vertellen dat hij dood gaat. En dat we het gewoon zelf moeten doen. Liefhebben, zorgen voor. Nu.

Want een volgende keer? Dat is een volgende keer.

Een heerlijkheidje.

Hirayama [Kôji Yakusho] werkt als schoonmaker van openbare toiletten in Tokio. Hij doet zijn werk uitstekend en geniet ondertussen van zijn twee grote passies: het luisteren naar rockmuziek uit de jaren 60 en 70 en het bekijken en fotograferen van bomen. Tijdens zijn werk vermijdt hij contact, ook met zijn veel jongere collega Takashi [Tokio Emoto]. In het restaurant van zangeres Mama [Sayuri Ishikawa] praat hij met generatiegenoten over de goede ouwe tijd. Deze afgeschermde routine wordt verstoord door twee vrouwen. De kennismaking met Takashi’s zwijgzame vriendin Aya [Aoi Yamada], die gefascineerd is door Hirayama’s muziek (en de bijbehorende cassettebandjes), en de komst van zijn nichtje Niko [Arisa Nakano]. Meditatief, optimistisch drama leverde Yakusho een Gouden Palm op voor Beste Acteur, maar dat is vooral de verdienste van Wim Wenders, die met behulp van het schitterende camerawerk van Franz Lustig en de montage van Toni Froschhammer toont wat Hirayama denkt en voelt. De tweede helft is voortreffelijk en e slotscène is prachtig, jammer dat het eerste uur zo ontzettend langdradig is.

Heb net 123 minuten naar mijn tweelingbroer zitten kijken. Ik ben langer en knapper, maar Hirayama en ik begrijpen elkaar. Zijn boeken zijn mijn films, zijn cassettebandjes mijn vinyl, uiteraard netjes gerangschikt. Zwijgend worstelen wij ons door het leven, genietend van het kleine en de ellende en moderniteit mijdend.

Nu is nu. Prachtige film van Wenders.

Een film die je aan het denken zet.

Met een fantastisch en naturel spelende Kòji Yaskusho.

En een fijn spelende cast.

Een film met meerdere boodschappen.

Geniet van de kleine dingen in het leven en niets is vanzelfsprekend.

En leef in het moment en geniet daarvan.

En probeer de schoonheid in het leven te zien.

Zijn ontmoetingen met de mensen op zijn weg zijn mooi.

En zo knap deze man kan genieten van de kleine dingen in het leven en muziek en lezen en de natuur zijn zijn passie.

En zijn werk ondanks dat niet leuk is, ziet hij het positieve in en in alles doet hij zijn best.

Een pure en eerlijke en bijzondere man die hij vertolkt.

En ook de andere spelers zijn erg leuk en aangenaam.

Voor sommige mensen kan de film iets saai overkomen.

Maar het gaat uiteindelijk om de subtiliteit en de boodschappen in deze prachtige kleine film huis film.

Mooi camera werk en prachtige film muziek.

Een film met veel humor en luchtigheid en enige milde ontroering.

En mooie filosofische aanreikingen

Een echte kwaliteits film van Wim Wenders.

Waar veel aandacht aan is gegeven.

Bijzondere en mooie filmhuis film.

Schitterend in zijn eenvoud, was er stil van. Een soort ode aan het universum. Zeer inspirerend, hoe de hoofdpersoon leeft.

De film volgt de vaste dagelijkse routine van een oudere man in Tokyo die toiletten schoonmaakt, van ’s ochtends vroeg het bed opvouwen en tanden poetsen tot ’s avonds in bed nog even lezen en daartussen onder meer hard aan het werk toiletten schoonmaken, het bladerdak van een boom in het park fotografen terwijl hij luncht en na het werk naar een badhuis en een pub. Het lijkt zo wel een documentaire, maar dan een hele saaie; deze dagelijkse routine wordt bovendien zo’n tien keer herhaald met slechts weinig dramatische variatie. De man is duidelijk heel tevreden met zijn leven en ofschoon iedereen dol op hem is, lijkt hij te genieten van zijn bubbel want hij praat niet eens met andere mensen.

De film lijkt zo erover te gaan dat ook een simpel, nederig leven als toiletschoonmaker heel mooi kan zijn, dat geluk uit jezelf komt of dat het geluk in kleine dingen zit (de titel verwijst naar het nummer Perfect Day van Lou Reed die klinkt nadat een meisje hem kust). Maar als zijn nichtje na logeren bij hem weg gaat is hij verdrietig en als zijn collega stopt raakt hij in de stress: hij blijkt toch een gewone, moderne man die zich eenzaam voelt (dus zo volmaakt is zijn leven niet). De film gaat er eigenlijk over dat we allemaal in een eigen wereld – de beroemde ‘bubbel’ – leven, maar met de hoopvolle boodschap dat we desondanks met sommigen toch betekenisvol contact kunnen maken, zelfs als je niet eens praat zoals de hoofdpersoon: hij is vervreemd van zijn rijke zus die op hem neerkijkt en ook met zijn collega klikt het niet, maar de vriendin van die collega valt voor zijn ouderwetse cassettebandjes met muziek uit de jaren ’70 (Patti Smith), waarmee zij vanuit haar hedendaage digitale bubbel contact maakt met zijn analoge wereld, haar nichtje is geïnteresseerd in zijn leven en herkent zich in de mannelijke hoofdpersoon van een van zijn oude boeken, waarmee zij contact maakt met een heel andere wereld, etc.

De film heeft zo een mooie (kerst)boodschap, maar de uitvoering kent nauwelijks drama en is heel saai zodat het toch niet mijn soort film is.

Bij films van Wim Wenders ben je gegarandeerd van traagheid, wat in dit geval tot op zekere hoogte prima werkt want je wordt compleet ondergedompeld en meegenomen in het leven van een ogenschijnlijk simpele man met een simpel leven.

Het had wat mij betreft wat korter gekund om hetzelfde effect te krijgen. Sterkte van de film zit 'm in het ontbreken van (voor)kennis over de hoofdpersoon, de dagelijkse dingen die bijzonder gemaakt worden. Carpe diem, met minimale middelen je geluk vinden in het hier en nu.

Toch werd over de achtergrond van deze man mijns inziens net te weinig prijs gegeven, leidt hij bewust of noodgedwongen dit leven?

Waar bij mij de schoen ook wat wringt is dat de man intens gelukkig kan worden van alledaagse kleine gebeurtenissen maar de verbinding met anderen niet aangaat. Dat laatste is wat mij betreft toch wel erg voornaam in het vinden en beleven van geluk.

De omgeving is bijzonder mooi en goed gekozen, gekkenhuis Tokyo waar enkelingen toevlucht en rust zoeken bij de constante Hirayama.

De filosoof, de man streeft naar 'zijn', naar het leven ervaren zoals het komt, de gelukkige maar zeker ook de minder gelukkige momenten. De emotie overweldigt, is puur. Hij leeft juist niet in zijn bubbel, hij is zeer ontvankelijk voor het leven om hem heen. Daarom praat hij ook zo weinig, want wie praat kan niet luisteren.

Zo zie ik het althans..

Interessante interpretatie. Het zou kunnen. Ikzelf kreeg steeds sterker de indruk dat de film gaat over hoe verschillende werelden, die ogenschijnlijk ver van elkaar staan, toch contact kunnen maken met elkaar (tot en met het boter-kaas-en-eieren-spel waarmee zelfs volstrekte vreemden contact met elkaar kunnen maken). Als je tenminste een open geest hebt zoals deze man heeft, natuurlijk, zodat in die zin mijn interpretatie niet botst met de jouwe: wellicht maken ze zelfs contact.

Wat een saaie film. Meer dan twee uur gebeurt er helemaal niets. Er is geen verhaal te ontdekken. Als het niet zo saai was, zou het lachwekkend zijn.

Mooie film, vooral het eerste uur als we enkel Hirayama volgen in zijn dagelijkse beslommeringen en hij daar gewoon helemaal oké mee is. Elke dag hetzelfde, maar dat is prima. Boeiend om te zien en visueel verrukkelijk - Tokyo komt prachtig tot leven. Jammer alleen van die momenten met die co-worker die soort van grappig bedoeld moeten zijn maar vooral storen en je uit het moment halen.

Het tweede uur kent wat meer plot en haalt daarom dat niveau van het eerste uur niet meer en de film gaat ook net iets te lang duren. Het blijft allemaal wel op een goed niveau en de toon van de film is prachtig, maar dat drama is allemaal zo onnodig. 3,5*.

Dit soort meditatieve films met semi-intellectuele open deur boodschap trek ik slecht. Zeker als er geen goede verhaallijn in te onderkennen is. Dan duurt 2 uur lang.

Wenders is bij mij qua scores wild. Meerdere films gaf ik vier sterren, maar ook meerdere films staan op hele diepe onvoldoendes. Deze viel erg goed. En omdat mijn favoriete Wendersfilms veelal 35 tot 50 jaar oud zijn verraste me dat een beetje.

Ook ik herken me erg in de hoofdpersoon. Het leven zo inrichten dat je het nog net aankan. Niet omdat je in een bubbel zit, maar omdat je jezelf goed kent en je weet dat het je wel lukt als je baan iets is dat je kan en je niet teveel druk geeft. Als je in de ochtend een blikje uit de automaat haalt, altijd hetzelfde. Als je op ongeveer dezelfde tijd ongeveer hetzelfde doet. Alleen wonen op eenvoudige plek waar alles een vast plekje heeft. En als er iets wezenlijks anders wordt kun je je best aanpassen, het heeft alleen net wat meer tijd nodig. Soms voel je door een film begrepen. Dit is er zo een.

Te lang, te traag, saai en er gebeurt verder niets. Als je de trailer bekijkt, heb je gelijk de hele film gezien maar dan in twee minuten.

Overdonderende film die in eenvoudige beelden het leven schetst van een man die toiletten in Tokyo schoonmaakt.

Zijn leven is leefbaar, omdat hij het volledig heeft gebaseerd op gewoonten die hij alleen op zijn vrije dag doorbreekt (dan pakt hij 's morgens wel zijn horloge van de plank, wat dan weer een gewoonte is geworden).

Hele kleine dingen veroorzaken kleine barstjes die hij kan hanteren, tot het moment dat familie roet in zijn dagelijkse maaltijd lijkt te strooien.

Gewoon gaan zitten, over je heen laten komen en na afloop bij jezelf nagaan waarop je eigen leven is gebaseerd.

Poëtisch mooie film. Het is een vrij simpel verhaal over een man die een eenvoudig bestaan heeft en genoegdoening haalt uit de kleine dingen in het leven, zelfs al doen veel van de mensen die hij tijdens zijn werk ontmoet alsof hij onzichtbaar is. Een groot deel van de film volgen we Hirayama (waanzinnig innemend gespeeld door Yakusho) tijdens zijn dagelijkse routines, maar op een of andere manier is dat werkelijk hypnotiserend.

Tokyo heeft (op basis wat ik in de film zie) trouwens wel wat van de meest indrukwekkend openbare WC's die ik gezien heb. En als inkijkje in de fascinerende Japanse cultuur is de film ook erg de moeite waard. Beeldschone cinematografie ook. Ik denk dat ik een nieuwe Oscarfavoriet heb. Ben benieuwd of The Zone of Interest daar nog overheen kan gaan. Ik verwacht van niet eigenlijk.

Bijzonder genoten van dit Japans pareltje van de hand van Wim Wenders. Wie een duidelijk plot of actie verwacht, blijft hier beter weg. Wie echter houdt van de Japanse cultuur en van een sereen portret van het dagdagelijkse leven, komt hier zeker aan zijn trekken. Een film om te ontstressen lijkt het wel...

Ik ben blijkbaar niet de enige die zich kan vinden in het verhaal van de hoofdpersoon. Zich niet bekommerend over welk leven je had moeten leiden of wat anderen van je denken. Een persoon die binnen zijn eigen leefwereld geheel gelukkig is en geniet van de kleine dingen des levens. Dingen waar anderen nog nauwelijks bij stilstaan. Zijn serene en plichtsbewuste houding werkt aanstekelijk. Het is een man die observeert en weinig praat. Mensen helpen met kleine gebaren is zijn drijfveer (zie bvb dat kleine jongetje of die zwarte vrouw). Toch is hij wellicht niet onverdeeld gelukkig. Achter zijn harmonieuze leventje schuilt eenzaamheid om de hoek.

Daarnaast ook ontzettend genoten van Tokyo zelf. Eerst en vooral is de Tokyo Skytree, een ruim 600m hoge televisietoren, de eyecatcher. Ook nog steeds voor Mr. Hirayama, die nog steeds vol verwondering er voorbij rijdt. Maar ook de verschillende toiletten hielden mijn aandacht vast. Mooie inventieve gebouwen waren het soms waarbij die met de glazen wanden eruit stak. Het is een film die hem in de kleine dingetjes zit zoals het badhuis, het eethuis of zijn obsessie om boompjes te kweken en te fotograferen en de foto's obsessief in dozen te verzamelen. Geweldig!

Prachtige film over iemand die kan genieten van de kleine dingen van het leven, zoals gewoon de zon die door de bomen schijnt, ondanks een leven waar alle dagen hetzelfde zijn. Zoals iemand schreef, een positieve groundhog day. Ik vind dat de meeste mensen dat een beetje kwijt zijn, dat genieten van de kleine dingen, het moet allemaal cool, geweldig, groots zijn, maar er is zoveel schoonheid in simpele dingen die we niet meer zien!

Natuurlijk is de film ook zo geweldig door de prestatie van Yakusho. Fantastische film van Wenders....

Deze film straalt rust en vriendelijkheid uit. Genieten van de kleine dingen in het leven....perfect days. Het onderliggende verdriet van hoofdpersoon Hirayama, fantastisch neergezet door Kôji Yakusho, is er ook, maar hij weet er het beste van te maken. Dit is echt zo'n film waarin twee uur lang niet heel veel gebeurt, maar van het begin tot eind prachtig is.

Ik ben dol op slice-of-life films en dit is een van de mooiste in het genre.

Een man die vooral vasthoudt aan zijn dagelijkse routines en met weinig tevreden lijkt. De film toont vooral de kalmheid van Tokyo, weg van de drukte.

Langzaam komen er wat verstoringen in zijn leven en zelfgekozen rust en routine. Het nichtje dat komt logeren, of de collega die ineens niet meer komt opdagen. Toch laat hij zich niet gauw van de wijs brengen. Naar het einde toe zie je duidelijk wel meer emotie op zijn gezicht. Dat deed me wel een beetje denken aan Ikiru.

Er is uiteraard veel invloed van Yasujirô Ozu zichtbaar.

Paterson van Jim Jarmusch is ook zo'n zelfde soort fijne rustige film.

Ingetogen, haast documentaire-achtig drama over Hirayama (mooie rol van Kôji Yakusho), een toiletreiniger in Tokyo. De film toont zijn dagelijks routine tot in detail, keer op keer, dag na dag. Het gestructureerd dagelijks schema van Hiryama werkt aanstekelijk en heeft een haast hypnotiserende werking op de kijker, in positieve zin. Wanneer wat later in de film familieperikelen worden geïntroduceerd leidt dit eigenlijk alleen maar af van de essentie. Gelukkig blijft dit binnen de perken. Mooi portret van een man die oprecht van zijn leven geniet, zolang de structuur van zijn bestaan maar gehandhaafd blijft.

De kracht van deze film zit 'm wat mij betreft in de compositie. Het begint eentonig, en je vraagt je af of dit nog anderhalf uur gaat duren, maar tegelijkertijd is Wenders zo slim om steeds sneller door de dagen te fietsen. En dan komt het tweede gedeelte, waar een aantal gebeurtenissen - maar ook weer niet wereldschokkend - de routine dreigen te verstoren. Wenders weet hiermee wel degelijk rekenschap te geven van de cinematografische mogelijkheden een film over het thema routine en eenvoud te maken. En een statement af te geven over de kracht van routine: want wanneer bijvoorbeeld zijn nichtje op de stoep staat, wankelt Hirayama wel even, maar hij valt niet. Hij weet zich te herpakken en met de situatie om te gaan; en nog goed ook. Zijn levensstijl én zijn vermogen om zich te blijven verwonderen en niet af te stompen heeft hem kennelijk toch die innerlijke kracht gegeven.

Dat wil niet zeggen dat alles voorbeeldig is in deze film: als filosofisch gegeven mist deze film diepte. De scenes zijn op zichzelf ook niet zo spectaculair: bijvoorbeeld de ontmoetingen met (halve) vreemden heeft veel betere exemplaren opgeleverd. Dat er op het einde een man met terminale kanker ten tonele verschijnt die afscheid van het leven aan het nemen is en daarvoor juist bij Hirayama aanklopt, hangt aan het clichématige. Zo zijn er nog meer bijfiguren en scenes die niet kunnen instaan voor genialiteit, maar betrekkelijk conventioneel aandoen.

Bespreking uit Perfect Days - ikruikversemosterd:

"Perfect Days is een nauwkeurig verslag van het dagelijkse leven van Hirayama, die voor zijn werk publieke wc’s schoonmaakt. Van het ochtendgloren tot het vallen van de avond, Wim Wenders vangt Hirayamas routines als de strofes van een gedicht. Opstaan, tandenpoetsen, snor bijknippen, werken, avondeten met een glas water, douchen, lezen, slapen, gewekt worden door de straatveger en alles weer opnieuw. De cyclus van Hirayama is een strakke cadans die op zijn beurt weer een hypnotiserend effect krijgt.

In die constructie van zorgvuldig uitgekozen details viel mij een stoorzender op. Iets dat mij een beetje uit die staat van transcendentie haalt. Hirayama heeft thuis, op zijn vensterbankje, een mobiele telefoon, portemonnee, kleingeld en een horloge klaarliggen. Iedere ochtend pakt hij die telefoon, portemonnee en het kleingeld. Maar dat horloge? Perfect Days is halverwege als Wenders ons eindelijk laat zien hoe onze antiheld het klokje om zijn pols doet.

Waarom? Ik heb werkelijk geen idee. Wenders heeft ervoor gekozen om dit specifieke moment te bewaren voor een eenmalige handeling. Alsof dat horloge nou ook weer niet zó essentieel is voor de film, maar wel belangrijk genoeg om er met één shot aandacht aan te besteden.

Natuurlijk kan het berusten op toeval, had Wenders helemaal niet in de gaten dat het horloge buiten beeld was gebleven. Maar dat betwijfel ik. Perfect Days is veel te precies opgebouwd om iets aan het toeval over te laten. Hiryamas horloge is dat ene woord waarvan de dichter heeft besloten dat het een speciale plek moet krijgen en het is helemaal aan de dichter om zoiets te bepalen. Maar in een wereld waarin alles zo strak op elkaar is afgestemd had ik liever verduidelijking gehad.

Of, nog beter, gewoon geen horloge. Hirayama lijkt mij ook niet iemand die zo bezig is met de tijd."

Ik heb deze hier al enige tijd (klein 2 maand) in UHD, recent blijkbaar ook beschikbaar in HDR (wel giga bestand van 70GB xD). Een Japanse (en blijkbaar deels ook Duits) dramafilm, die ik binnenhaalde, alleen al door de zeer goede tot uitstekende recensies/reviews en scores overall, met een kleine 7,5/10 hier op MM zowaar nog laagste score, op IMDb een 7,9/10 (en dat is hoge score voor IMDb normen, ook uit 38K votes) en dan op Rotten Tomatoes een 96% vd critici en een 90% vh publiek...Maar ik kwam er maar niet aan om deze te starten, omdat ik totaal niet warm werd vd korte inhoud, geeft zo'n saaie indruk. En nu ik hier verschillende reviews lees, wordt het saaie gevoel dat reeds zweefde rond deze film, enkel extra zwaar benadrukt en is de zin/goesting, die al rond het vriespunt hing, nu volledig weggezakt naar -50°C. Terwijl ik hier enkele reviews vluchtig doornam, kon ik hun (zeer) positieve ervaring en gevoel, in zijn geheel niet plaatsen bij blijkbaar een traag, sober, ingetogen verhaal over een saaie man, waarbij de kijker in de loop vd film het "zeer spannend" verleden, nooooot, meekrijgt. Echt, dat doet me zo denken aan een film van 3u, waarbij een man aan het water zijn über saaie levensverhaal doet...en dat mens dat dan ohzo mooi en integer vinden. Dus hier begin ik gewoon niet aan, omdat ge op zn minst nog, ook al ist zeeeer minimaal, door iets getriggerd moet worden, maar zelfs die 0,01% is onvindbaar. Allé goed dat er velen wel van kunnen genieten. Ik ge me amuseren met wat anders van Japanse makelij Godzilla Minus One (2023) - IMDb

Klik ik per ongeluk 3,5* aan, dat dacht ik toch even niet.

Prachtige eenvoudige film over geluk en verandering.

Het rustige tempo is instrumenteel, maar zal niet voor het brede publiek zijn verwacht ik.

Een film die het leven even weer doet relativeren. De film doet dat met een glimlach zonder pretentieus of belerend te zijn.

Acteerwerk Kôji Yakusho is subliem.

En Perfect Day van Ry Cooder past mooi in het verhaal.

.