Perfect Days (2023)

We volgen het leven van Hirayama die tegen de vooroordelen in, geen problemen ziet in zijn job als WC-cleaner in Tokyo. Een job met een soort routine, net als zijn leven. Het lijkt voor de nodige rust te zorgen in zijn bestaan, genietend van de kleine dingen. Je ziet de impact van kleine gebeurtenissen en ontmoetingen. Zonder dat er meteen pasklare antwoorden zijn, krijgen we daardoor ook een blik op zijn verleden.

De grote troef van de film is hoofdrolspeler Koji Yakusho, maar ook de bijrollen zijn best wel kleurrijk. En vooral de muziek in de vorm van cassettes. Misschien wat voor de hand liggende nummers, maar eigenlijk wel op het juiste moment gekozen. Door die cassettes en de bewuste muziekkeuze, speelt die muziek mee een rol in de film.

Wim Wenders overtuigd met een langzame maar hartverwarmende film waar je met een ontroerend gevoel terug uit de bioscoop stapt. Eén van de betere films van 2023.

Wat een mooie kerstfilm is dit, een pareltje. Goed, je moet er even voor gaan zitten en toen de derde dag van Hirayama zich op exact dezelfde wijze dreigde te gaan ontrollen als de twee vorige werd ik wat onrustig. Maar gelukkig, dan gebeurt het.

Denk daarbij niet aan een portie seks, geweld, getormenteerde relaties en acties die een film normaal gesproken onderhoudend maken. Dat hoort natuurlijk niet in een kerstfilm. Het is kleiner en fijner, en ontvouwt zich in een paar perfect days.

Hirayama laat ons, zonder veel te zeggen zien hoe te leven. Deemoedig en ootmoedig, nederig en zacht, met oog voor het kleine, tere en kwetsbare, zonder te oordelen of te veroordelen, niet zijn lapzwansige collega, niet zijn weggelopen nichtje, niet zijn zuster die zich aan de mammon heeft uitgeleverd. Het is een en al liefde wat deze man uitstraalt. Alleen, maar absoluut niet eenzaam rijdt hij in zijn kleine autootje tegen de files in, ons de juiste weg wijzend.

Jammer dat aan het einde God komt vertellen dat hij dood gaat. En dat we het gewoon zelf moeten doen. Liefhebben, zorgen voor. Nu.

Want een volgende keer? Dat is een volgende keer.

Hirayama [Kôji Yakusho] werkt als schoonmaker van openbare toiletten in Tokio. Hij doet zijn werk uitstekend en geniet ondertussen van zijn twee grote passies: het luisteren naar rockmuziek uit de jaren 60 en 70 en het bekijken en fotograferen van bomen. Tijdens zijn werk vermijdt hij contact, ook met zijn veel jongere collega Takashi [Tokio Emoto]. In het restaurant van zangeres Mama [Sayuri Ishikawa] praat hij met generatiegenoten over de goede ouwe tijd. Deze afgeschermde routine wordt verstoord door twee vrouwen. De kennismaking met Takashi’s zwijgzame vriendin Aya [Aoi Yamada], die gefascineerd is door Hirayama’s muziek (en de bijbehorende cassettebandjes), en de komst van zijn nichtje Niko [Arisa Nakano]. Meditatief, optimistisch drama leverde Yakusho een Gouden Palm op voor Beste Acteur, maar dat is vooral de verdienste van Wim Wenders, die met behulp van het schitterende camerawerk van Franz Lustig en de montage van Toni Froschhammer toont wat Hirayama denkt en voelt. De tweede helft is voortreffelijk en e slotscène is prachtig, jammer dat het eerste uur zo ontzettend langdradig is.

Een film die je aan het denken zet.

Met een fantastisch en naturel spelende Kòji Yaskusho.

En een fijn spelende cast.

Een film met meerdere boodschappen.

Geniet van de kleine dingen in het leven en niets is vanzelfsprekend.

En leef in het moment en geniet daarvan.

En probeer de schoonheid in het leven te zien.

Zijn ontmoetingen met de mensen op zijn weg zijn mooi.

En zo knap deze man kan genieten van de kleine dingen in het leven en muziek en lezen en de natuur zijn zijn passie.

En zijn werk ondanks dat niet leuk is, ziet hij het positieve in en in alles doet hij zijn best.

Een pure en eerlijke en bijzondere man die hij vertolkt.

En ook de andere spelers zijn erg leuk en aangenaam.

Voor sommige mensen kan de film iets saai overkomen.

Maar het gaat uiteindelijk om de subtiliteit en de boodschappen in deze prachtige kleine film huis film.

Mooi camera werk en prachtige film muziek.

Een film met veel humor en luchtigheid en enige milde ontroering.

En mooie filosofische aanreikingen

Een echte kwaliteits film van Wim Wenders.

Waar veel aandacht aan is gegeven.

Bijzondere en mooie filmhuis film.

De film volgt de vaste dagelijkse routine van een oudere man in Tokyo die toiletten schoonmaakt, van ’s ochtends vroeg het bed opvouwen en tanden poetsen tot ’s avonds in bed nog even lezen en daartussen onder meer hard aan het werk toiletten schoonmaken, het bladerdak van een boom in het park fotografen terwijl hij luncht en na het werk naar een badhuis en een pub. Het lijkt zo wel een documentaire, maar dan een hele saaie; deze dagelijkse routine wordt bovendien zo’n tien keer herhaald met slechts weinig dramatische variatie. De man is duidelijk heel tevreden met zijn leven en ofschoon iedereen dol op hem is, lijkt hij te genieten van zijn bubbel want hij praat niet eens met andere mensen.

De film lijkt zo erover te gaan dat ook een simpel, nederig leven als toiletschoonmaker heel mooi kan zijn, dat geluk uit jezelf komt of dat het geluk in kleine dingen zit (de titel verwijst naar het nummer Perfect Day van Lou Reed die klinkt nadat een meisje hem kust). Maar als zijn nichtje na logeren bij hem weg gaat is hij verdrietig en als zijn collega stopt raakt hij in de stress: hij blijkt toch een gewone, moderne man die zich eenzaam voelt (dus zo volmaakt is zijn leven niet). De film gaat er eigenlijk over dat we allemaal in een eigen wereld – de beroemde ‘bubbel’ – leven, maar met de hoopvolle boodschap dat we desondanks met sommigen toch betekenisvol contact kunnen maken, zelfs als je niet eens praat zoals de hoofdpersoon: hij is vervreemd van zijn rijke zus die op hem neerkijkt en ook met zijn collega klikt het niet, maar de vriendin van die collega valt voor zijn ouderwetse cassettebandjes met muziek uit de jaren ’70 (Patti Smith), waarmee zij vanuit haar hedendaage digitale bubbel contact maakt met zijn analoge wereld, haar nichtje is geïnteresseerd in zijn leven en herkent zich in de mannelijke hoofdpersoon van een van zijn oude boeken, waarmee zij contact maakt met een heel andere wereld, etc.

De film heeft zo een mooie (kerst)boodschap, maar de uitvoering kent nauwelijks drama en is heel saai zodat het toch niet mijn soort film is.

Bij films van Wim Wenders ben je gegarandeerd van traagheid, wat in dit geval tot op zekere hoogte prima werkt want je wordt compleet ondergedompeld en meegenomen in het leven van een ogenschijnlijk simpele man met een simpel leven.

Het had wat mij betreft wat korter gekund om hetzelfde effect te krijgen. Sterkte van de film zit 'm in het ontbreken van (voor)kennis over de hoofdpersoon, de dagelijkse dingen die bijzonder gemaakt worden. Carpe diem, met minimale middelen je geluk vinden in het hier en nu.

Toch werd over de achtergrond van deze man mijns inziens net te weinig prijs gegeven, leidt hij bewust of noodgedwongen dit leven?

Waar bij mij de schoen ook wat wringt is dat de man intens gelukkig kan worden van alledaagse kleine gebeurtenissen maar de verbinding met anderen niet aangaat. Dat laatste is wat mij betreft toch wel erg voornaam in het vinden en beleven van geluk.

De omgeving is bijzonder mooi en goed gekozen, gekkenhuis Tokyo waar enkelingen toevlucht en rust zoeken bij de constante Hirayama.

Wat een saaie film. Meer dan twee uur gebeurt er helemaal niets. Er is geen verhaal te ontdekken. Als het niet zo saai was, zou het lachwekkend zijn.

Mooie film, vooral het eerste uur als we enkel Hirayama volgen in zijn dagelijkse beslommeringen en hij daar gewoon helemaal oké mee is. Elke dag hetzelfde, maar dat is prima. Boeiend om te zien en visueel verrukkelijk - Tokyo komt prachtig tot leven. Jammer alleen van die momenten met die co-worker die soort van grappig bedoeld moeten zijn maar vooral storen en je uit het moment halen.

Het tweede uur kent wat meer plot en haalt daarom dat niveau van het eerste uur niet meer en de film gaat ook net iets te lang duren. Het blijft allemaal wel op een goed niveau en de toon van de film is prachtig, maar dat drama is allemaal zo onnodig. 3,5*.

Wenders is bij mij qua scores wild. Meerdere films gaf ik vier sterren, maar ook meerdere films staan op hele diepe onvoldoendes. Deze viel erg goed. En omdat mijn favoriete Wendersfilms veelal 35 tot 50 jaar oud zijn verraste me dat een beetje.

Ook ik herken me erg in de hoofdpersoon. Het leven zo inrichten dat je het nog net aankan. Niet omdat je in een bubbel zit, maar omdat je jezelf goed kent en je weet dat het je wel lukt als je baan iets is dat je kan en je niet teveel druk geeft. Als je in de ochtend een blikje uit de automaat haalt, altijd hetzelfde. Als je op ongeveer dezelfde tijd ongeveer hetzelfde doet. Alleen wonen op eenvoudige plek waar alles een vast plekje heeft. En als er iets wezenlijks anders wordt kun je je best aanpassen, het heeft alleen net wat meer tijd nodig. Soms voel je door een film begrepen. Dit is er zo een.

Overdonderende film die in eenvoudige beelden het leven schetst van een man die toiletten in Tokyo schoonmaakt.

Zijn leven is leefbaar, omdat hij het volledig heeft gebaseerd op gewoonten die hij alleen op zijn vrije dag doorbreekt (dan pakt hij 's morgens wel zijn horloge van de plank, wat dan weer een gewoonte is geworden).

Hele kleine dingen veroorzaken kleine barstjes die hij kan hanteren, tot het moment dat familie roet in zijn dagelijkse maaltijd lijkt te strooien.

Gewoon gaan zitten, over je heen laten komen en na afloop bij jezelf nagaan waarop je eigen leven is gebaseerd.

Bijzonder genoten van dit Japans pareltje van de hand van Wim Wenders. Wie een duidelijk plot of actie verwacht, blijft hier beter weg. Wie echter houdt van de Japanse cultuur en van een sereen portret van het dagdagelijkse leven, komt hier zeker aan zijn trekken. Een film om te ontstressen lijkt het wel...

Ik ben blijkbaar niet de enige die zich kan vinden in het verhaal van de hoofdpersoon. Zich niet bekommerend over welk leven je had moeten leiden of wat anderen van je denken. Een persoon die binnen zijn eigen leefwereld geheel gelukkig is en geniet van de kleine dingen des levens. Dingen waar anderen nog nauwelijks bij stilstaan. Zijn serene en plichtsbewuste houding werkt aanstekelijk. Het is een man die observeert en weinig praat. Mensen helpen met kleine gebaren is zijn drijfveer (zie bvb dat kleine jongetje of die zwarte vrouw). Toch is hij wellicht niet onverdeeld gelukkig. Achter zijn harmonieuze leventje schuilt eenzaamheid om de hoek.

Daarnaast ook ontzettend genoten van Tokyo zelf. Eerst en vooral is de Tokyo Skytree, een ruim 600m hoge televisietoren, de eyecatcher. Ook nog steeds voor Mr. Hirayama, die nog steeds vol verwondering er voorbij rijdt. Maar ook de verschillende toiletten hielden mijn aandacht vast. Mooie inventieve gebouwen waren het soms waarbij die met de glazen wanden eruit stak. Het is een film die hem in de kleine dingetjes zit zoals het badhuis, het eethuis of zijn obsessie om boompjes te kweken en te fotograferen en de foto's obsessief in dozen te verzamelen. Geweldig!

Prachtige film over iemand die kan genieten van de kleine dingen van het leven, zoals gewoon de zon die door de bomen schijnt, ondanks een leven waar alle dagen hetzelfde zijn. Zoals iemand schreef, een positieve groundhog day. Ik vind dat de meeste mensen dat een beetje kwijt zijn, dat genieten van de kleine dingen, het moet allemaal cool, geweldig, groots zijn, maar er is zoveel schoonheid in simpele dingen die we niet meer zien!

Natuurlijk is de film ook zo geweldig door de prestatie van Yakusho. Fantastische film van Wenders....

Deze film straalt rust en vriendelijkheid uit. Genieten van de kleine dingen in het leven....perfect days. Het onderliggende verdriet van hoofdpersoon Hirayama, fantastisch neergezet door Kôji Yakusho, is er ook, maar hij weet er het beste van te maken. Dit is echt zo'n film waarin twee uur lang niet heel veel gebeurt, maar van het begin tot eind prachtig is.

Ik ben dol op slice-of-life films en dit is een van de mooiste in het genre.

Een man die vooral vasthoudt aan zijn dagelijkse routines en met weinig tevreden lijkt. De film toont vooral de kalmheid van Tokyo, weg van de drukte.

Langzaam komen er wat verstoringen in zijn leven en zelfgekozen rust en routine. Het nichtje dat komt logeren, of de collega die ineens niet meer komt opdagen. Toch laat hij zich niet gauw van de wijs brengen. Naar het einde toe zie je duidelijk wel meer emotie op zijn gezicht. Dat deed me wel een beetje denken aan Ikiru.

Er is uiteraard veel invloed van Yasujirô Ozu zichtbaar.

Paterson van Jim Jarmusch is ook zo'n zelfde soort fijne rustige film.

Ingetogen, haast documentaire-achtig drama over Hirayama (mooie rol van Kôji Yakusho), een toiletreiniger in Tokyo. De film toont zijn dagelijks routine tot in detail, keer op keer, dag na dag. Het gestructureerd dagelijks schema van Hiryama werkt aanstekelijk en heeft een haast hypnotiserende werking op de kijker, in positieve zin. Wanneer wat later in de film familieperikelen worden geïntroduceerd leidt dit eigenlijk alleen maar af van de essentie. Gelukkig blijft dit binnen de perken. Mooi portret van een man die oprecht van zijn leven geniet, zolang de structuur van zijn bestaan maar gehandhaafd blijft.

Prachtige eenvoudige film over geluk en verandering.

Het rustige tempo is instrumenteel, maar zal niet voor het brede publiek zijn verwacht ik.

Een film die het leven even weer doet relativeren. De film doet dat met een glimlach zonder pretentieus of belerend te zijn.

Acteerwerk Kôji Yakusho is subliem.

En Perfect Day van Ry Cooder past mooi in het verhaal.

.

Magnetische magie.

Je kunt van alles zeggen over Wim Wenders, maar niet dat hij niet weet hoe je zaken in beeld brengt. De in keurig 4:3 geschoten beelden zijn betoverend. Geholpen door een schitterende soundtrack, zorgt het regelmatig voor mooie momenten. De magnetische cassette had altijd al iets magisch.

Het zijn niet de enige ogenblikken die de hoofdrolspeler analoog doorbrengt, naast de knipoog middels het beeldbuisformaat en de verplichte crt die voorbijkomt. Zijn leven loopt vergelijkbaar, geen digitale polonaise aan zijn lijf. En dus schiet hij ook zijn foto's nog op ambachtelijke wijze en leest hij graag zonder e-reader. Hij heeft gelijk.

Het boeit niet zoveel waarom hij als een monnik leeft en bepaalde bijrollen refereren aan een ander, wellicht meer jachtig soort leven. Het is vooral genieten van de sereniteit die hij uitstraalt en de achterliggende gedachte van mindfulness en meditatie. Eigenlijk weet menigeen al lang dat schoonmaken rust kan brengen.

Gelukkig zijn de toiletten nooit echt smerig, opdat niets de vrede kan verstoren. Des te opvallender zijn de zo nu en dan schmierende medespelers, zoals een clowneske collega of passanten die dronken zijn en het 'werkzaamheden' bordje omverlopen. Sommige toiletgangers doen het bijna in hun broek vanwege de hoge nood. Soms een tikkeltje overdreven.

Het is prima dat de filmmaker weinig ambitie heeft het mysterie omtrent de hoofdpersoon zijn verleden te ontrafelen. Hapklare brokken hoeven nu eenmaal niet te behoren tot de arthouse cinema, en zijn sowieso al voldoende aanwezig in de rest van het bioscooplandschap.

Toch lijkt er iets te ontbreken, en daar kan zelfs een emotionele uitbarsting van de doorgaans zo kalme protagonist niets aan veranderen. Zijn perfecte dagen lijken heel even tot een einde te komen. Maar al begeleiden de fantastische vocalen van Nina Simone zijn zichtbare overpeinzingen, ze doen de perfecte dagen niet verdwijnen. Misschien had de perfecte film iets minder rust en regelmaat nodig gehad. Misschien.

***

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

Ik weet niet wat ik van deze film vind. Of gaat vinden of zelfs zal vinden. Ik heb deze film gekeken vanwege de zeer hoge ratings op deze site. Dat is nu twee weken geleden. En nog weet ik niet wat ik ervan vind. De persoonlijke recensies van de filmliefhebbers hieronder sturen mij ook al niet. Ik begrijp de meeste meningen over deze film en in elke recensie kan ik wel iets vinden.

Ik vond de film heel saai. Maar waarom bleef ik kijken? En waarom dacht ik meermaals terug aan deze film? En waarom ben ik een beetje jaloers op Hirayama?

Nu een veilige drie sterren en zeker een keer herkijken deze bijzondere film.

Ik herinner mij nog de beschrijving van de film in de krant; over een man die toiletten schoonmaakt. Dat leek me onvoldoende om in de bioscoop te gaan zien. Nu, jaren later kreeg ik hem cadeau via Filmbox.nl (kanaal 50). Alles wat hierboven beschreven is in grote lijnen waar.

Een wat vreemde gewoonte van mij is om tot de laatste letter van de aftiteling te blijven kijken naar films, indien mogelijk. Mijn aandacht gaat dan voornamelijk uit naar informatie over de muziek en eventuele "gekkigheden." Zo kwam ik in Seven Psychopaths een extra fragment tegen met het beloofde weerzien van Tom Waits; je weet wel met dat witte konijn.

In Perfect Days kwamen beelden voorbij van het licht dat danst met de schaduw door het bewegen van de bladeren in de wind, met de tekst "Komorebi," wat het Japanse woord hiervoor is. Later las ik dat Wim Wenders deze Perfect Days de titel oorspronkelijk Komorebi had willen geven. Hoe het ook zij: een perfecte film !

Degelijke, ingetogen film over een man die de kleine dingen in het leven zeer waardeert. Een sfeervolle setting, met fraaie beelden van Tokyo, een aardige soundtrack en een sympathiek hoofdpersonage. Het verhaal is daarentegen wel erg mager en de film dreigt bij vlagen wel wat saai te worden. Een gedegen portret van iemand die ogenschijnlijk met weinig tevreden is, hetgeen een te waarderen eigenschap is. De film weet echter nergens echt te intrigeren of aan te grijpen, dus een al te hoge waardering kan ik er al met al niet aan geven.

Nee vond hem zeker niet saai. Integendeel. Gaat over het routineuze leven van een man, een schoonmaker van openbare toiletten, die innerlijke rust vindt in het dagelijks herhalen van dezelfde handelingen. Het zijn "perfect days" voor Hirayama. Andere mensen (de dakloze, de dame op het bankje) maken deel uit van die routine en omgekeerd maakt ook hij deel uit van de routine van anderen (de man van het eetkraampje). De Tokyo Skytree vlakbij is een geografisch symbool voor die standvastigheid.

De zekerheid die een gestructureerd bestaan biedt en de simpliciteit van een wederkerend patroon leiden rechtstreekser tot een gevoel van geluk dan alle dromen die je in je leven misschien nooit zult bereiken. Mensen houden eigenlijk van nature niet van verandering. Koji Yakusho verdient alle lof voor zijn uitbeelding van een eenvoudig mens. Alleen was het punt na anderhalf uur al gemaakt voor mij. Het ging net ietsje te lang door. Maar vond dit klein ingetogen werkje zeker één van Wenders beste films tot nu toe.

Misschien een leuk ideetje voor wie nog eens naar Tokyo gaat binnenkort. Een 'perfect days" tour waarbij je van het ene toilet naar het andere wandelt...

Visit the Real-Life Tokyo Locations of the Film Perfect Days