Perfect Days (2023)

Deze film sleurt je mee van het begin tot het einde

Je wordt er zeer rustig van en gaat ook denken hoe mooi een simpel leven kan zijn..

3.5 ***

Magnetische magie.

Je kunt van alles zeggen over Wim Wenders, maar niet dat hij niet weet hoe je zaken in beeld brengt. De in keurig 4:3 geschoten beelden zijn betoverend. Geholpen door een schitterende soundtrack, zorgt het regelmatig voor mooie momenten. De magnetische cassette had altijd al iets magisch.

Het zijn niet de enige ogenblikken die de hoofdrolspeler analoog doorbrengt, naast de knipoog middels het beeldbuisformaat en de verplichte crt die voorbijkomt. Zijn leven loopt vergelijkbaar, geen digitale polonaise aan zijn lijf. En dus schiet hij ook zijn foto's nog op ambachtelijke wijze en leest hij graag zonder e-reader. Hij heeft gelijk.

Het boeit niet zoveel waarom hij als een monnik leeft en bepaalde bijrollen refereren aan een ander, wellicht meer jachtig soort leven. Het is vooral genieten van de sereniteit die hij uitstraalt en de achterliggende gedachte van mindfulness en meditatie. Eigenlijk weet menigeen al lang dat schoonmaken rust kan brengen.

Gelukkig zijn de toiletten nooit echt smerig, opdat niets de vrede kan verstoren. Des te opvallender zijn de zo nu en dan schmierende medespelers, zoals een clowneske collega of passanten die dronken zijn en het 'werkzaamheden' bordje omverlopen. Sommige toiletgangers doen het bijna in hun broek vanwege de hoge nood. Soms een tikkeltje overdreven.

Het is prima dat de filmmaker weinig ambitie heeft het mysterie omtrent de hoofdpersoon zijn verleden te ontrafelen. Hapklare brokken hoeven nu eenmaal niet te behoren tot de arthouse cinema, en zijn sowieso al voldoende aanwezig in de rest van het bioscooplandschap.

Toch lijkt er iets te ontbreken, en daar kan zelfs een emotionele uitbarsting van de doorgaans zo kalme protagonist niets aan veranderen. Zijn perfecte dagen lijken heel even tot een einde te komen. Maar al begeleiden de fantastische vocalen van Nina Simone zijn zichtbare overpeinzingen, ze doen de perfecte dagen niet verdwijnen. Misschien had de perfecte film iets minder rust en regelmaat nodig gehad. Misschien.

***

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

Ik weet niet wat ik van deze film vind. Of gaat vinden of zelfs zal vinden. Ik heb deze film gekeken vanwege de zeer hoge ratings op deze site. Dat is nu twee weken geleden. En nog weet ik niet wat ik ervan vind. De persoonlijke recensies van de filmliefhebbers hieronder sturen mij ook al niet. Ik begrijp de meeste meningen over deze film en in elke recensie kan ik wel iets vinden.

Ik vond de film heel saai. Maar waarom bleef ik kijken? En waarom dacht ik meermaals terug aan deze film? En waarom ben ik een beetje jaloers op Hirayama?

Nu een veilige drie sterren en zeker een keer herkijken deze bijzondere film.

Ik heb net twee uur zitten kijken naar een man die wc’s schoonmaakt. Ik heb m denk ik wel 30 wc’s zien schoonmaken.

Een fijne meditatieve film. Ik was ook weer even terug in Tokyo de drukste stad op aarde waar ook een serene rust heerst. Heerlijk die rust.

4*

Weer een meesterwerk van Wenders. Ik herkende in Hirayama veel karaktertrekken van Travis uit Paris, Texas. De loner die zoekende is naar zichzelf en op zijn manier hierin gelukkig is, maar gaandeweg rimpelingen komen in zijn gestructureerde bestaan. De film is al onderdeel van mijn collectie en zal ik zeker weer gaan bekijken.

Prachtig

Klein, langzaam, bijna verhaalloos

Bijzonder en heel mooi gespeeld.

Mooi gefilmd en een erg serene en rustige film. Voor mij iets te saai omdat ik had verwacht dat er nog iets bijzonders zou gaan gebeuren. Was erg geïnteresseerd in de film omdat ik zelf in Japan ben geweest maar vond het een klein beetje tegenvallen.

Wow wat een verrassend hoge score. Want deze film is natuurlijk behoorlijk saai. Een man wordt wakker, gaat zich opfrissen, gaat naar buiten, kijkt omhoog, neemt een koude koffie uit de automaat (die staan in Japan overal), gaat naar zijn werk, poetst toiletten, eet zijn boterham in het park, kijkt naar de bomen, gaat verder met poetsen, gaat naar het badhuis, gaat eten, lezen, licht uit en zo is er pakweg 25 minuten film gepasseerd.

Het is duidelijk dat we dit bij herhaling gaan terugzien, de automaat, het badhuis, het eten enz. Onverstoorbaar, 'zen-like', gaat Hirayama te werk. Door de betonnen jungle die Tokyo toch echt wel is, met parkjes weliswaar, maar toch niet al te veel. Smalle straten met woonhuizen die heel dicht op elkaar staan. Die dagelijkse routine werkt heel ontspannend, al sijpelt er gaandeweg toch iets van verhaal door: een weggelopen nichtje, een dame in de izakaya die blijkbaar meer betekent dan dat ze alleen maar mooi kan zingen, een zuster die hij al jaren niet meer gezien heeft, een gemeende, maar onhandige knuffel… ja, Japanners zullen het achterste van hun tong niet gauw laten zien en dat gebeurt in deze film ook niet. Wenders zoekt mee naar de poëzie die Hirayama door zijn Perfect Days schijnen te loodsen, dromen incluis.

Zo verveelt deze op het eerste gezicht wat saaie film toch geen seconde. En na er net zelf geweest te zijn, voelt het ook nog prettig vertrouwd aan. En ja, die toiletten zijn echt mega-proper!

Ik herinner mij nog de beschrijving van de film in de krant; over een man die toiletten schoonmaakt. Dat leek me onvoldoende om in de bioscoop te gaan zien. Nu, jaren later kreeg ik hem cadeau via Filmbox.nl (kanaal 50). Alles wat hierboven beschreven is in grote lijnen waar.

Een wat vreemde gewoonte van mij is om tot de laatste letter van de aftiteling te blijven kijken naar films, indien mogelijk. Mijn aandacht gaat dan voornamelijk uit naar informatie over de muziek en eventuele "gekkigheden." Zo kwam ik in Seven Psychopaths een extra fragment tegen met het beloofde weerzien van Tom Waits; je weet wel met dat witte konijn.

In Perfect Days kwamen beelden voorbij van het licht dat danst met de schaduw door het bewegen van de bladeren in de wind, met de tekst "Komorebi," wat het Japanse woord hiervoor is. Later las ik dat Wim Wenders deze Perfect Days de titel oorspronkelijk Komorebi had willen geven. Hoe het ook zij: een perfecte film !

Ik wil hier nog aan toevoegen: op een gegeven moment 'anture called'. Bij mij dan (met het zicht op al die toiletten?) Ik vond het toen heel prettig om het licht aan te steken in de gang, mezelf een glas water in te schenken in mijn keuken… te genieten van mijn huis.

deze film gaat over het vermogen om 'te vrede' te zijn 'tevreden', in vrede, harmonie met jezelf en de omgeving. dat vond ik zo mooi in Japan (zonder het daar tot 'paradijs' te willen bombarderen) en in deze film vooral: dat respect voor de dingen. Dat buiginkje telkens hij de poort van het schrijn doorstapte naar het park, wat natuurlijk zo hoort in het shintoïsme, maar hier meer bepaald een mooie, respectvolle begroeting van het stukje natuur dat hem wil ontvangen tijdens de lunch. Een eenvoudige film, maar gewild eenvoudige film, bedrieglijk eenvoudig zou ik bijna zeggen, maar deze film wil niemand bedriegen. What you see is what you get. En da's veel meer dan je zou denken. Als je het wil ontvangen, tenminste.

Prachtige film waar ik elke minuut van heb genoten. Yakusho kende ik niet en ik ben ook niet echt een Wenders-kenner, dus ik ging hier redelijk blanco in. Heerlijk wanneer er in een film zo weinig gebeurt en zo ontzettend boeiend kan zijn. Hirayama is een van de interessantste personages die ik in tijden heb gezien. Vanwege Yakusho net Tokyo Sonata gezien waar hij een totaal andere rol in had. Voor Perfect Days een ruime 4,5*.

Degelijke, ingetogen film over een man die de kleine dingen in het leven zeer waardeert. Een sfeervolle setting, met fraaie beelden van Tokyo, een aardige soundtrack en een sympathiek hoofdpersonage. Het verhaal is daarentegen wel erg mager en de film dreigt bij vlagen wel wat saai te worden. Een gedegen portret van iemand die ogenschijnlijk met weinig tevreden is, hetgeen een te waarderen eigenschap is. De film weet echter nergens echt te intrigeren of aan te grijpen, dus een al te hoge waardering kan ik er al met al niet aan geven.

Nee vond hem zeker niet saai. Integendeel. Gaat over het routineuze leven van een man, een schoonmaker van openbare toiletten, die innerlijke rust vindt in het dagelijks herhalen van dezelfde handelingen. Het zijn "perfect days" voor Hirayama. Andere mensen (de dakloze, de dame op het bankje) maken deel uit van die routine en omgekeerd maakt ook hij deel uit van de routine van anderen (de man van het eetkraampje). De Tokyo Skytree vlakbij is een geografisch symbool voor die standvastigheid.

De zekerheid die een gestructureerd bestaan biedt en de simpliciteit van een wederkerend patroon leiden rechtstreekser tot een gevoel van geluk dan alle dromen die je in je leven misschien nooit zult bereiken. Mensen houden eigenlijk van nature niet van verandering. Koji Yakusho verdient alle lof voor zijn uitbeelding van een eenvoudig mens. Alleen was het punt na anderhalf uur al gemaakt voor mij. Het ging net ietsje te lang door. Maar vond dit klein ingetogen werkje zeker één van Wenders beste films tot nu toe.

Misschien een leuk ideetje voor wie nog eens naar Tokyo gaat binnenkort. Een 'perfect days" tour waarbij je van het ene toilet naar het andere wandelt...

Visit the Real-Life Tokyo Locations of the Film Perfect Days

Deze film wil ik zeker nog een keer gaan kijken. Ik hou wel van dit soort films zo nu en dan. En nou wil ik niet beweren dat ik alles van Wenders even goed vind, maar zo af en toe heeft hij toch films die me wel aanspreken. Laten we hopen dat het met deze net zo is.

Ik zie lovende recensies van mensen die blijkbaar of schijnbaar een of ander hectisch bestaan hebben en dan dit soort slaapwekkende beelden heel meditatief vinden... sorry ik vond het alleen maar slaapverwekkend.. ik had een zwak voor Wim Wenders vanwege andere films, vooral Paris Texas is voor mij nog steeds subliem, maar dit is zo nietszeggend... Tevreden zijn met een rustig leven, oké, maar een lange film daarover op deze manier, dat hoeft echt niet. Misschien in een documentaire van een half uur of zo, maar een hele film nee.. nee... Ik mediteer liever anders, bij mijn yin yoga bijvoorbeeld.

Heerlijk rustgevende film. De film wordt in veel reacties als saai beschouwd, maar juist de eenvoudig en de sereniteit maakt de film zo goed.

Perfecte film om bij in slaap te vallen! Er gebeurt niks, geen boeiende conversaties - de hoofdrolspeler praat uberhaupt nauwelijks, geen mooie beelden. Niet te doen, tenzij je geboeid wordt door 2 uur lang te kijken naar iemand die zwijgend wc potten schoonmaakt...

haha, ik denk dat dit ongeveer het uiterste tegenovergestelde moet zijn van een 'actiefilm'.

Goeie film over een man die die openbare toiletten schoonmaakt. Een niet bepaald spraakzaam, maar toch wel mooi hoofdpersonage die voldoening haalt uit de kleine dingen van het leven (een passend ingetogen rol van Kōji Yakusho). Mooie beelden van Tokyo. Kan wellicht wat saai overkomen, maar je blijft uiteindelijk toch kijken. Een nipte 3.5 sterren.

Another day at the toilets

​Perfect Days voelt zo alledaags aan dat ik me met momenten begon te vervelen. Ik betrapte mezelf erop dat ik eigenlijk meer van het verhaal verwachtte en ik bleef met een onbevredigend gevoel achter. Gezien de hoge beoordelingen betreft het hier wel een publieksfavoriet, waardoor ik denk dat dit concept minder aan mij besteed is.

Dit wil niet zeggen dat ik de boodschap niet kan waarderen: geluk kan in de kleine dingen zitten. In het nu leven en het volgen van je eigen pad blijven essentiële onderwerpen des levens. De film draagt dan ook zonder meer een steentje bij om hier als kijker bewust bij stil te staan. Ik geloof ook direct dat dit verhaal een grote impact kan hebben wanneer dit tijdens een retraite getoond wordt (wellicht gebeurt dit al ergens op de wereld); binnen een week of weekend waarin je hier sowieso al heel bewust mee bezig bent.

​Wellicht had ik Perfect Days ook aangrijpender gevonden als ik in een zelfreflectieve of meditatieve bui was geweest, maar de boodschap die de regisseur wilde overbrengen was voor mij te eenvoudig om mijn honger naar een aangenaam filmavondje te stillen. Tegelijkertijd is deze eenvoud ook de kracht van deze productie, waardoor ik het lastig vind hier een definitieve beoordeling aan te koppelen.

​Ik ga uiteindelijk voor een gulden middenweg. Ik had op het moment van kijken wellicht behoefte aan net wat meer plot dan wat mij die avond geserveerd was, maar anderzijds is het ook wel verfrissend dat een plot nergens heen gaat en je als kijker een inkijkje krijgt in het leven van een compleet willekeurig persoon.

Thema’s zoals een mogelijk verstoorde ouder-kindrelatie en de overdracht daarvan op een nieuwe generatie, het moeten afscheid nemen van het leven, het weer even kind kunnen zijn in een verdrietige situatie, materialisme en het vinden van je eigen identiteit komen voorbij, maar eerder op een manier zoals ze ook op een alledaagse dag in je eigen leven voorbij zouden kunnen komen (vaak heel subtiel). Hier ligt dus zowel de kracht als de zwakte van de film: door het gebrek aan een traditioneel plot ligt verveling op de loer, maar tegelijkertijd passeren de thema's hierdoor zo natuurlijk de revue dat het voelt alsof je naar 'een dag uit het leven van...' kijkt.

​3,0★

Er wordt weinig gesproken in deze film. Je kijkt mee met het leven van Hirayama, dat een verrassend voorspelbaar ritme lijkt te hebben en daar werd ik als kijker zelf ook rustig van. Zijn leven kabbelt rustig door en hij wordt gelukkig van kleine dingen. zoals boter-kaas-en-eieren spelen met een onbekende toiletbezoeker. Af en toe heeft hij een gesprekje met iemand en later in het verhaal komt zijn nichtje logeren.

De toiletten in Japan zien er verrassend leuk en creatief uit. Het zijn echt mooie gebouwtjes met allerlei moderne snufjes. Zoals een toiletgebouw waarbij alles zichtbaar is totdat je de deur op slot draait. Ik vond het ook leuk om de rituelen te zien bij het badhuis, waar je echt merkt hoe gesteld Hirayama is op persoonlijke hygiëne. Hirayama doet wat nodig is, hij koopt wat hij nodig heeft en hij geniet van de kleine dingen en daar heeft hij geen schermpje bij nodig. Het hoeft allemaal niet zo ingewikkeld bij hem.

Ontspannende film, heel erg zen over hoe je in het nu moet leven, en elke handeling met zorg en oog voor detail moet uitvoeren. Heel erg Japans natuurlijk. Wenders maakt er helemaal een idealistisch vergezicht van door het nichtje dat aan komt waaien interesse te laten hebben in boeken (een puber die een oud boek leest, tsja, misschien dat ze in Japan nog voorkomen?) en een vriendinnetje van een collega instant fan laat worden van Patti Smith- al iets geloofwaardiger. Muziek en boeken spelen sowieso een grote rol, en hoewel het soms wat wat "makkelijk scoren" is (Animals, Kinks en het titelnummer van Lou Reed) zaten er ook wat minder grijsgedraaide nummers bij. En eerlijk is eerlijk, House of the Rising Sun verveelt nooit.

Mooie rol van Yakusho die vrijwel geen woord zegt, maar helemaal op lijkt te gaan in zijn rol. Door enkele ontmoetingen worden sluiers van zijn verleden opgelicht, maar Wenders laat veel over aan interpretatie en dat is wel zo fijn. Ik begrijp wel dat mensen hier een hele hoge score aan geven, maar het had van mij eigenlijk nog iets minimalistischer mogen zijn.

Perfect Days is een prachtige karakterstudie van een man die een teruggetrokken bestaan leidt en duidelijk een trauma met zich meedraagt dat verband houdt met zijn familie. Echte antwoorden krijgen we niet, maar juist daarin schuilt de kracht van deze film. Wim Wenders laat veel onuitgesproken en vertrouwt erop dat de kijker zelf de ontbrekende puzzelstukjes invult.

Bijzonder is hoe zelfs het schoonmaken van openbare toiletten iets poëtisch krijgt. Hirayama vindt rust en houvast in zijn zorgvuldig opgebouwde, monotone routine. Maar langzaam ontstaan er barstjes in die beschermende wereld. De komst van zijn nichtje, een anoniem spelletje boter-kaas-en-eieren en een onbeantwoorde verliefdheid brengen hem voorzichtig weer in contact met de buitenwereld en zijn eigen gevoelens.

Het zijn kleine gebeurtenissen, nauwelijks noemenswaardig in een conventioneel filmscenario, maar juist die maken het leven. Wenders laat zien dat geluk en verdriet moeiteloos naast elkaar kunnen bestaan en dat schoonheid niet schuilt in grootse gebeurtenissen, maar in de kleinste momenten. Een ontroerende film die weinig vertelt, maar des te meer laat voelen.