Alternatieve titel: Sound of Falling, 17 mei, 03:55 uur
„Hoe kan iets pijn doen, als het er niet meer is?”, vraagt een van de vier vrouwelijke vertellers die de kijker door de film begeleiden. De setting is een afgelegen boerderij. De tijdsperiode varieert. Vier vrouwen in de hoofdrol. Vier vrouwen die op verschillende momenten leven en tientallen jaren van elkaar gescheiden zijn, maar desondanks verenigd zijn in een trauma.
De film vertelt een verhaal dat zich op vier verschillende niveaus afspeelt. Vier verschillende niveaus in de tijd. Vier verschillende niveaus die met elkaar zijn vervlochten. Het is het verhaal van een Oost-Duitse familie. Een verhaal over trauma en duistere geheimen. Een verhaal over sadistische neigingen, seksuele perversie en patriarchaal machtsmisbruik waarvan de echo's zich blijvend manifesteren. Het zijn donkere schaduwen die alleen de vier vrouwelijke hoofdpersonen lijken waar te nemen.
De tijd heelt alle wonden, zegt men weleens. Niet in deze film. In deze film heeft het verstrijken van de tijd geen verzachtend effect. De tijd is ongevoelig voor het leed en de pijn die de vier vrouwen ervaren. Soms toont de tijd zich genadig en lijken de vrouwen even los te komen van de lasten van fysieke en psychische wreedheden als zich verlichtende momenten aandienen. Het zijn tijdelijke momenten van rust. Daarna volgt altijd weer de terugval in de destructieve patronen waar de plek patent op lijkt te hebben.
Gebeurtenissen en ervaringen worden aan de kijker in een beeldenpracht vol symboliek gepresenteerd. Beelden die een spookachtige en soms ronduit angstaanjagende atmosfeer teweeg brengen. De spookachtige esthetiek en het goede acteerwerk geven beeld en verhaal in verlichtende en destructieve tijden een hypnotiserende intensiteit. Het camerawerk is kunstzinnig. Met vage tinten, sepiakleuren en roesteffecten creëert de nauwlettend observerende camera prachtig beeldmateriaal dat soms aan een schilderij, een tableauvivant of een oude verkleurde foto doet denken. Extra atmosferisch versterkend is de werking van de prangende achtergrondgeluiden alsmede van de dramatische muziek.
In die Sonne Schauen is een familiesaga die met behulp van zware psychologische ondertonen de echo’s van een trauma over meerdere generaties vrouwen weergeeft. Een sober verhaal dat zich ontvouwt rond gebeurtenissen waarvan de nasleep zich nog decennialang openbaart. Een melancholische score, uitstekend acteerwerk en een fantastische beeldtaal zorgen voor een intrigerende en schitterende film.
In Remarkably Fine Creatures van regisseur en schrijver Olivia Newman (Where the Crawdads Sing (2022)) is een octopus in een zeeaquarium de voice-over. De octopus met de naam Marcellus kijkt vanuit zijn aquarium naar het doen en laten van de bezoekers en levert commentaar op de eigenaardigheden van de menselijke soort. Een speciale band ontwikkelt hij met schoonmaakster Tova (Sally Field) die hem episoden uit haar leven toevertrouwt.
De film weet amusant-humoristische tonen goed te vermengen met tragische. Dat begint al met de voice-over die vertelt hoe hij in zee werd aangevallen door een zeewolf en door mensen werd "gered" en in het zeeaquarium belandde. In het aquarium leidt hij geen spannend leven maar vermaakt zich met het observeren van de mensen die naar hem komen kijken en te filosoferen over hun zwakheden. Grappig is dat Marcellus af en toe dezelfde arrogantie tentoonspreidt als de arrogantie die hij bij mensen waarneemt in hun houding ten opzichte van dieren. “I probably have more intelligence in a single tentacle than a human has in his entire skull”.
De band tussen Tova en Marcellus wordt niet heel diepzinnig uitgewerkt. Marcellus verdwijnt gedurende lange tijd uit de film en keert als rode draad slechts terug voor korte amusante optredens. Wel heeft hij nog een indrukwekkend en emotioneel slotoptreden. De film vervalt door de mindere inbreng van Marcellus steeds meer in een conventioneel stramien dat vertelt over oude wonden en het aangaan van nieuwe banden. Op zich niet erg, want de film vertelt een aangenaam verhaal over de personages. Toch miste ik op bepaalde momenten gewoon de stem van Marcellus (die overigens prettig door Alfred Molina van stemgeluid wordt voorzien) om de verwikkelingen met relativiteit en humor van commentaar te voorzien.
Het verhaal is vrij eenvoudig opgebouwd en bemoeit zich met mensen. Over ongelukkige, gebroken en gesloten mensen die elkaar proberen te vinden en de hoop hebben om uit de spiraal van verdriet en zelfmedelijden te ontsnappen. Voordat daar sprake van kan zijn dienen uiteraard eerst nog de gebruikelijke intermenselijke hobbels te worden genomen. Ondanks de wat voorspelbare plotwendingen, blijft het verhaal ook dan een meeslepend karakter houden. Mede daarvoor verantwoordelijk zijn de aangename vormgeving van de personages, het uitstekende acteerwerk dat die personages tot leven wekt en het commentaar van Marcellus.
Drie regisseurs maken drie korte films en voegen die samen tot één film. Wat de drie korte films gemeen hebben zijn de thema’s seks en geweld. Sean Hogan, Andrew Parkinson en Simon Rumley vertellen los van elkaar een horrorverhaal rondom vlees, lust en de lust naar vlees.
De eerste episode is van Sean Hogan. Wat er aan het eind van zijn korte film gebeurt, is geen hoogstaande cinema, maar is door de drastische manier waarop het wordt weergegeven schokkend en verrassend. De inleiding en het middendeel van het verhaal zijn tamelijk warrig en bestaan grotendeels uit saai gebabbel. Het voordeel van de saaiheid is dat de overgang naar de gewelddadige clou je doet opschrikken en je weet dat je binnen enkele minuten afscheid kunt nemen van houterig acteerwerk en nietszeggende dialogen.
De tweede episode is van Andrew Parkinson. De episode vertelt een bizar verhaaltje dat met verontrustende beelden een behoorlijke duistere sfeer weet neer te zetten. Meer positiefs heb ik niet te melden. Het verhaal zit fragmentarisch in elkaar en wil veel meer vertellen dan geëigend is voor de korte tijdspanne die de episode is gegund. Ik kreeg er een onaangenaam vol gevoel van. De ontknoping is teleurstellend en nam het onaangename gevoel niet weg.
De laatste korte film is van Simon Rumley. Van hem zag ik het redelijke Fashionista (2016). Dat feit biedt hoop. Zijn bijdrage is inderdaad beter dan de twee andere episoden. Een dynamischer regie en een aardige eindmontage, die weliswaar voorspelbaar is maar wel enige indruk achterlaat. Aardig is ook dat het einde volledig van muziek is voorzien. Eind goed, al goed, zou je denken. Niet heus, want de laatste episode slaagde er niet in mijn vermoeidheid die zich al kort na het begin van de eerste episode had gemanifesteerd, op te heffen. Zo goed was ie nu ook weer niet.
Little Deaths biedt de kijker twee flops en een korte film die je als redelijk mag kwalificeren. Misschien dat een enkele grove scène na afloop nog een momentje blijft hangen. Waarschijnlijker is echter dat het blije gevoel dat overweldigend opkomt bij het zien van de eindcredits beter in de herinnering blijft hangen.
John Stockwell maakte met Blue Crush (2002), Into the Blue (2005) en Turistas (2006) films waarin dames heel prominent in kleine bikini’s ronddartelen. Het wekt derhalve verwondering dat in Middle of Nowhere de bikini een veel minder prominente plek inneemt. De film is een aangename coming of age-dramadie die handelt over de waarde van vriendschap en het opgroeien in een kleine plaats. Helemaal vrij van dames in bikini’s is de film gelukkig niet. Een deel van de film speelt zich af in het zwembad waar protagoniste Grace (Eva Amurri) een vakantiebaantje heeft.
Eva Amurri is de dochter van Susan Sarandon die ook meespeelt en in de film heel toepasselijk de rol van haar moeder vervult. Goeie rol van Amurri die heel genuanceerd een innerlijke tweestrijd uitvecht vanwege een tweede vakantiebaan als drugskoerier. Haar tegenspeler is Anton Yelchin die een personage neerzet dat een ondeugende charme tentoonspreidt die je al snel doet vergeten dat hij in feite een drugsdealer is. Voor het acteertalent van Sarandon is minder ruimte gemaakt in het verhaal, maar in de scènes waar zij aanwezig is, maakt zij indruk. Middle of Nowhere beschikt over een uitstekende cast.
Uitstekende film ook. De film vertelt een plezierig vakantieverhaal en wisselt grappige en dramatische momenten af. De dialogen zijn leuk en pittig en bevatten hier en daar fijne eigenzinnige uitspraken en grappige oneliners. Ook het camerawerk is goed. Overwegend statische shots waarin de personages prominent zijn geplaats. Kleine schilderijtjes. Middle of Nowhere is een fijne film.
Met films als Sixteen Candles (1984) en The Breakfast Club (1985) maakte regisseur John Hughes films die de leefwereld van tieners serieus nam. Dat de tieners hem dat in dank afnamen, bleek wel uit de kaartverkoop in de bioscopen. Ferris Bueller’s Day Off deed het ook goed. In Ferris Bueller’s Day Off spelen jeugdige fantasieën een centrale rol. Het is een heerlijk idee om je aan je verplichtingen te onttrekken en een dagje te spijbelen. De titelfiguur dwingt er respect mee af bij zijn klasgenoten en doet de kijker er een groot plezier mee. Een dergelijke break heb je af en toe nodig, volgens Ferris. Anders word je een van die mensen die alleen maar op materieel geluk uit zijn en geen flauw idee hebben van de emotionele rijkdom die daarbuiten op je ligt te wachten.
Een echte noodzaak om de vrijheid te zoeken lijkt er overigens niet te zijn voor Ferris. Problemen schijnt hij niet te hebben. Hij lijkt alles te hebben wat zijn hartje begeert. In materieel opzicht en in emotioneel opzicht. Zijn beste vriend Cameron (Alan Ruck) die hij tamelijk dwingend op sleeptouw neemt, heeft wel degelijk problemen aan het thuisfront. Voor hem is een dagje vrij veel riskanter dan voor Ferris. Op den duur ga je dan ook steeds meer met Cameron meeleven dan met de held van de film die wel erg laconiek met de dingen omgaat, waarbij ik gelijk moet aantekenen dat het brutale, laconieke, manipulatieve en egoïstische gedrag van Ferris in combinatie met de zorgelijke houding van Cameron wel veel stof voor hilariteit oplevert.
In de opeenvolging van grappige scènes waaruit de film bestaat, richt Ferris zich af en toe tot de kijker. Hij deelt aan de kijker in korte monologen zijn zienswijze mee over school, toekomst en relaties. Egocentrisme en de drang om zichzelf in de schijnwerpers te plaatsen zijn hem niet vreemd. Matthew Broderick speelt Ferris Bueller. Doet ie goed. Hij geeft het personage vorm met een bepaalde ironie die uitdrukt dat Ferris eigenlijk niet goed beseft dat hij zo egocentrisch is, nietsontziend zijn zin doordrijft en steeds meer een manipulator wordt. Kortom een typische tiener is.
Vermeldenswaardig is nog de erg leuke rol van Jeffrey Jones die als hoofd van de school onhandige pogingen doet om Ferris bij het spijbelen te betrappen. Zijn onhandige pogingen zijn erg grappig en maken hem wat mij betreft tot de ware held van de film. Een film waarin John Hughes de kenmerken van de Me-generatie uit de jaren 80 bij de kop vat en die in deze hele fijne komedie verpakt.
Een tragikomedie van het regisseurs- en schrijversduo Anna Boden en Ryan Fleck dat met onder andere Captain Marvel (2019) en Freaky Tales (2024) bezienswaardig werk afleverde. It’s Kind of a Funny Story is een minder recent en ook andersoortig werk van het duo. In de film krijgt Zach Galifianakis van het duo de opdracht om een kwetsbare zelfmoordkandidaat met behulp van humor uit zijn emotionele crisis te halen en hem weer zin in het leven te geven. Het zelfmoordthema gaat de film overigens verder uit de weg. De film wisselt luchtigheid af met een obligaat traantje en zoekt het niet in diepzinnige psychologische analyses van zijn personages.
De film is gebaseerd op een semi-autobiografische roman van Ned Vizzini en speelt zich af op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis in Brooklyn alwaar de 16-jarige Craig (Keir Gilchrist) zich met zelfmoordneigingen laat opnemen. Hij treft daar een bonte verzameling psychiatrische patiënten variërend van een bedlegerige Egyptenaar tot een door drugs benevelde jood. In die bonte verzameling vinden we ook Galifianakis die als het sympathieke personage Bobby zo zijn eigen psychische problemen heeft maar daar weinig over loslaat.
De film vertelt over de vijf dagen die Craig op de afdeling doorbrengt. De verteltrant is episodisch van opzet, glijdt vrij rustig langs de dagelijkse routines en permitteert zich hier en daar een bescheiden opwindend momentje. Omdat de film weinig spanningselementen inbrengt, hangt het vooral af van de personages om de aandacht van de kijker vast te houden. En dat lukt goed. De belangrijkste personages intrigeren daarvoor voldoende waarbij het personage van Galifianakis boven het acterende ensemble uitstijgt. Hij weet te ontroeren. Hij weet zijn personage zowel onderhuidse agressie, diep verdriet als humor mee te geven.
Het optreden van Gilchrist vond ik pas verderop in de film van enige allure getuigen. Lange tijd is hij slechts een passieve en kleurloze observator. Enkel in zijn fantasieën verlaat hij de kleurloosheid van zijn personage. Zijn fantasieën contrasteren met de grauwe werkelijkheid en worden in kleurrijke beeldexplosies weergegeven. Uiteraard is de kleurloosheid van Craig met opzet zo geënsceneerd om zijn transformatie verderop in de film beter tot uiting te brengen. Maar ook tijdens minder actieve perioden weet een goede acteur zich opvallender te manifesteren dan Gilchrist hier laat zien.
De boeiende manifestaties in de film komen van de psychische oprispingen van de patiënten en door het optreden van Galifianakis. Het rustig meanderende verhaal is een prettige manifestatie op zich. Al met al genoeg elementen om de film goed te kunnen waarderen.
Als een film begint met een therapiesessie waarin een jonge vrouw vertelt over traumatische en en tegelijkertijd opwindende seks met een buitenaards wezen dan weet je dat je waarschijnlijk naar een bizarre film zit te kijken. En als die buitenaardse minnaar gekleed gaat in retrotrainingspakken, voldoet aan het beeld dat wij van een Jezusfiguur hebben, coole dansbewegingen in huis heeft en helende krachten tentoonspreidt, dan kun je het woord ’waarschijnlijk’ wel weglaten.
Touch Me is de tweede speelfilm van regisseur en schrijver Addison Heimann en een leuke sci-fi/horrorkomedie. Absurd, grappig en met een vleugje gore. Touch Me is leuke B-horrror. Ondanks dat je de film in de categorie B-film mag plaatsen, heeft de film veel aandacht voor de personages. In een B-film is dat absoluut niet vanzelfsprekend. De film is naast een conventioneel alien invasion-verhaal ook een beetje een karakterstudie van mensen met mentale problemen. Regisseur Heimann zegt in een interview dat er veel van hemzelf en van zijn obsessieve compulsieve stoornis in de film is verwerkt.
Naast persoonlijke input van de regisseur valt de film op met prima creatieve ideeën en onvoorziene plotwendingen die de film fris en prettig absurd houden. De zelfingenomen alien is de spil in allerlei overdreven aangezette pseudo-spirituele scènes die erg grappig zijn maar die vanwege de gelaagdheid van de personages toch ook een serieuze ondertoon hebben. Touch Me is een leuke sci-fi/horrorkomedie die de conventies van het genre redelijk volgt maar met zijn karakterschetsen zeker meer brengt dan de doorsnee B-film. Een leuke verrassing.
De film vertelt het verhaal van Luke die ontdekt dat hij aan zerofilie lijdt. Dat betekent concreet dat hij na elk orgasme verandert in zijn alter ego van het andere geslacht. Luke wordt Luca. Luca wordt Luke. Enzovoort. Zerophilia is een bizarre en ook vrij saaie film. Een tienerkomedie die ondanks zijn spannende uitgangssituatie behoorlijk braaf is. Tevens een tienerkomedie die er prima in slaagt om niet op de lachspeieren te werken.
Het was lastig om steeds de volle aandacht erbij te hebben, maar de maker had volgens mij zeker aspiraties om de film van een mooie boodschap te voorzien. Uiteindelijk draait het erom dat de zerofiel een definitief besluit moet nemen over wie hij/zij wil zijn. Een definitieve keuze die is gebaseerd op het betere gevoel. Voelt Luke zich prettiger als Luca of niet? That’s the question. De film lijkt met het centreren van die prangende kwestie een boodschap te willen afgeven. Is de film een pleidooi tegen vooroordelen met betrekking tot seksuele voorkeuren? Een pleidooi tegen vrouwonvriendelijk gedrag van mannen? Een pleidooi voor de viering van de vrije wil? Ik kwam er niet achter. Er is in ieder geval een boodschap.
Het was moeilijk de concentratie op een alert peil te houden. Het gebeuren is niet interessant en er valt ook nog eens bitter weinig te lachen. Op zich biedt een situatie waarbij iemand steeds transformeert genoeg stof voor leuke scènes. Dat hadden banale scènes kunnen zijn zoals je die in een productie als American Pie aantreft. Dat had ook subtieler geënsceneerde situatiekomedie kunnen zijn. Een scherpe invulling van de personages was ook een mogelijkheid. Een ander goed idee was geweest om de humor in de dialogen te plaatsen. De mogelijkheden blijven onbenut. De teleurstellende conclusie is dat de film niet grappig is. Wat verder niet helpt bij de concentratie is dat de film erg lomp en fantasieloos is geënsceneerd, het acteerwerk slecht is en het verhaal erg geforceerd verloopt.
Laat ik eindigen met iets positiefs. Van Martin Curland, die de regisseur en schrijver is van Zerophilia, werden na de release geen andere inspanningen binnen de filmwereld meer gesignaleerd.
Een remake van de film uit 1984. Regisseur Mike P. Nelson maakt een gemoderniseerde en abstractere versie. De film is geen exacte kopie maar meer een vrije uitvoering van de gruwelijke gebeurtenissen uit het origineel. Het verhaalkader is vergelijkbaar. Vergelijkbaar zijn ook de openingsscènes waarin de oorsprong van het trauma van hoofdpersoon Billy uit de doeken wordt gedaan en de reden is dat Billy het moordende pad is opgegaan. De film onderscheidt zich vooral van het origineel door de toevoeging van een spirituele component.
Billy’s verwarde geestestoestand wakkert niet alleen zijn moordlust aan tijdens de kerstperiode maar stelt hem ook in staat in het hoofd van zijn toekomstige slachtoffers te kijken. Een leuke creatieve aanvulling. De remake vult overigens niet alleen aan, maar laat ook elementen vallen. Het origineel bevat naaktheid en obsceniteit. De vrouwelijke personages stellen weinig voor en zijn vooral nietszeggende lompe wezens. Een remake van een film uit de jaren 80 met behoud van een seksistische weergave van de vrouwelijke personages is in deze fatsoenlijke tijd not done. Dat doet de remake dan ook niet. Geen naakt. Geen obsceniteit. Wat in deze tijd wel mag en waar de film dankbaar gebruik van maakt is de weergave van het geweld. Dat hakt er behoorlijk in.
De leukste scènes zijn de scènes waarin kerstman Billy stevig slachtend tekeer gaat. Dan gaat het tempo omhoog en neemt de spanning toe. In de flashbacks en op de karakterbepalende momenten die niet steeds even interessant zijn, verliest de film soms wat aan vaart. Zo werkt de romantische liaison die Billy aangaat enigszins misplaatst. De poging om Billy een menselijke kant te geven komt nogal gekunsteld over en is een behoorlijke spanningsbreker.
De kills worden uitgevoerd met behulp van fijne handmade effecten. De camera draagt sfeervol bij door afwisselend shaky en steady te registreren. Het verhoogt de hectiek en de spanning. Rohan Campbell die het personage Billy gestalte geeft, is goed op dreef als labiele moordende kerstman. In de rustiger scènes waarin het accent meer op acteervermogen ligt, komt Billy echter tamelijk vlakjes over. Campbell is geen bevlogen acteur. Hij overtuigt echter absoluut in de gewelddadige en creepy scènes. En daar gaat het natuurlijk ook om in een slasher. En dus is Silent Night, Deadly Night een prima slasher.
De film opent met prachtige berglandschappen die de kijker in een prettige stemming brengen. In het Oostenrijkse Tirol vieren twee Nederlandse gezinnen (beide bestaande uit vader, moeder en tienerdochter) een vakantie in hun gezamenlijk aangekochte berghut. De twee vrouwen zijn vriendinnen en komen wat nerveus over. De dochters zijn adolescent en niet erg close met elkaar. De beide vaders die de interessantste personages zijn, zijn contrasterende karakters. Danny (Fedja van Huêt) is een wat nonchalant en slonzig type. Hij mist steevast het gezamenlijke ontbijt, loopt in een badjas door het huis en rookt heimelijk sigaretten. Zijn tegenpool is Erik (Valentijn Dhaenens) Mager, neurotisch en fietsliefhebber. Prima meteriaal om een film mee door te brengen.
De personages worden nauwgezet en in een rustig verteltempo geïntroduceerd. Al tijdens de introductie van de personages en bij het aanschouwen van hun interacties, treedt een bepaalde onaangename spanning op. Behalve door de wat geforceerd aanvoelende gezelligheid wordt de spanning gevoed door atmosferische haperingen die je vraagtekens doen plaatsen bij de natuurlijkheid van de idyllische vakantietaferelen. Met name de verontrustend klinkende koormuziek die de beelden begeleidt, roept een onheilspellend gevoel op. Een dramatische gebeurtenis zet vervolgens de vriendschap openlijker onder druk.
Het verhaal dat zich aanvankelijk tamelijk fijnzinnig en vol nuances ontplooit, wordt in het verloop steeds grofkorreliger door ridicule plotwendingen, schokkende momenten en de botte humor. De stap naar het grofkorrelige is van invloed op de weergave van de personages. Die gedragen zich steeds meer als karikaturen die zonder scrupules hun eigen belangen vooropstellen. Het ongeluksscenario waarin de personages terechtkomen, maakt duidelijk dat beschaafd gedrag slechts een dunne voedingsbodem heeft. Een boodschap waar je wat aan hebt.
De voorspelbaarheid vermindert niet alleen de impact van de plotwendingen maar maakt het ook lastig om betrokkenheid bij de personages te voelen. Laat staan om in het verhaal mee te kunnen gaan. De film maakte de verwachtingen, die ik had na het zien van de proloog en bij de introductie van de personages, niet waar. Toch is “Voor de Meisjes” van regisseur Mike van Diem geen onaardige film. Vooral de plotselinge tempowisselingen, de zwarte humor, de intrigerende aftrap en de sfeervolle landschappelijke achtergrond bij het verhaal maken dat de film zeker bezienswaardig is.
Remi en Aki leven met hun vader en moeder ergens in Nigeria. Vader Folarin is niet veel aanwezig omdat hij in Lagos hard werkt om zijn gezin te kunnen onderhouden. Zijn twee zonen kennen hem amper. Op een hete zomerdag in 1993 komt hij onaangekondigd thuis en neemt zijn twee zonen mee voor een trip naar de miljoenenstad lagos, de hoofdstad van Nigeria. Tijdens dit leuke avontuur leren Remi en Aki hun vader beter kennen maar worden ze zich er ook van bewust dat er iets niet helemaal in orde is.
De trip van de jongens en hun vader is fictief. De achtergrond waartegen het verhaal zich afspeelt, is dat niet. Op de dag van de trip vinden de eerste vrije verkiezingen plaats sinds de militaire coup tien jaar daarvoor. De bevolking is verheugd over de verkiezingen maar is niet gerust over de eerlijkheid ervan. Er wordt gefluisterd dat de militaire leider Ibrahim Babangida zich onoorbaar met de verkiezingen zal gaan bemoeien. Overal zijn legio soldaten te zien. Er zijn strenge controles. De sfeer is grimmig. Het zijn tekenen aan de wand. Later bleek de ongerustheid van de bevolking terecht. Babangida annuleerde de verkiezingen omdat de sociaaldemocratische kandidaat Chief Abiola de verkiezingen had gewonnen.
De kijker ziet de avontuurlijke trip door Lagos vanuit het perspectief van de kinderen. Remi en Aki kijken op een luchtige manier en met verwondering naar de taferelen die onvermijdelijk met het leven in de grote stad zijn verbonden. De bedelende daklozen, het gekrioel van de vele mensen in de straten, de loslopende dieren, de verkeersdrukte, het rumoer. De stad als een beweeglijk organisme. Het zijn leuke visuele tussendoortjes die even afleiden van de eigenlijke trip die best aangenaam verloopt. Remi en Aki laten zich meevoeren door hun vader. Ze eten een ijsje, draaien een rondje in een kermisattractie en maken pret op het strand.
Tussen de vermakelijke bezigheden door, is Folarin zakelijk bezig en bezoekt plaatsen en mensen. De volwassen kijker laat zich niet afleiden door kinderlijke verwondering of een ijsje. Hij merkt dat de bezigheden van Folarin niet helemaal kosjer zijn. Hem valt op dat Folarin met verschillende namen wordt begroet, vraagt zich af waarom Folarin van iemand dringend geld nodig heeft en zet vraagtekens bij de gespannen sfeer die ontstaat als Folarin zijn bezoekjes aflegt.
De serieuze kant van de trip ontgaat de kinderen in beginsel grotendeels. Ze zijn afgeleid en hebben het leuk. Als later de verwondering afneemt en het samenzijn vertrouwder aanvoelt, beginnen de kinderen vragen te stellen. En hoewel Folarin nooit helemaal tot een wezenlijk antwoord komt, klinken in de antwoorden en de gesprekken die volgen, sociale problemen en trauma's door die zijn gebaseerd op culturele normen en waarden die van generatie op generatie zijn doorgegeven. Toxische mannelijkheid. De lasten die de ouders meedragen en die niet weggaan als ze de verantwoordelijkheid voor hun kinderen dragen. De offers die ze moeten brengen. Of zoals Folarin het in een dromerige en melancholische scène op het strand zegt: „Everything is sacrifice, you just have to pray you don’t sacrifice the wrong thing.“
De gebeurtenissen worden schetsmatig weergegeven. Er is ruimte voor interpretatie. Het verhaal verloopt fragmentarisch maar is chronologisch wel op orde. Er hangt een wat droomachtige sluier over de beelden. De film is stilistisch mooi, ademt authenticiteit (in verhaal en in personages) en bedient zich van een prettig vloeiend tempo. My Father’s Shadow is een gevoelvolle film. De film greep me. Akinola Davies Jr. maakt indruk met zijn speelfilmdebuut.
Arrowsmith is de verfilming van John Ford van de gelijknamige roman van Sinclair Lewis uit 1925. De roman leverde destijds een belangrijke bijdrage aan het debat over de snel voortschrijdende vooruitgang in de geneeskunde en de ethische vraagstellingen die daaruit voortvloeiden. Met name veroorzaakt doordat plotseling een hele bedrijfstak zich vanuit een commerciële insteek met de ontwikkeling van geneesmiddelen ging bemoeien.
De roman gaat over de ambitieuze wetenschapper Martin Arrowsmith die een geneesmiddel tegen infectieziektes ontwikkelt dat op een fictief Caribisch eiland op mensen wordt getest. In het boek is Arrowsmith een personage met een ascetisch, strikt rationeel en wereldvreemd karakter. Een matig sympathiek personage dat als filmpersonage niet echt de genegenheid van het publiek zou opwekken. Voor de film kreeg hij derhalve een sympathieke update. Hoofdrolspeler Ronald Colman verleent Martin Arrowsmith een zekere charme en toont in een speciaal voor de film verzonnen scène waarin hij een jongen van een zere tand verlost, dat hij een zachtmoedig en menslievend persoon is.
Centraal in het levensverhaal van Martin Arrowsmith staan conflicten en dilemma’s. Conflicten die worden aangewakkerd als de integriteit van Arrowsmith wordt aangetast of als jaloezie het slechte in de ander naar boven brengt. Twijfel is er steeds over de beroepsmatige keuzes die hij moet maken. Keuzes die soms ten faveure en soms ten koste gaan van het gezinsleven. Ook zijn er ethische dilemma’s die keuzes van Arrowsmith verlangen waarbij het belang van de wetenschap soms zwaarder weegt dan de individuele wens om een schoon geweten te behouden. Martin Arrowsmith is geen archetype of stereotype maar een interessant uitgewerkt personage dat in de film van meerdere laagjes is voorzien.
Hier en daar tekent de tand des tijds zich wel af. Te zien aan overdreven melodrama, de statische beeldregie en het stilistische acteerwerk. Het verhaal is over het algemeen redelijk boeiend maar bevat ook episoden die niet prettig aansluiten bij de loop van het verhaal. Het gebeurt ook dat episoden wat onbevredigend worden afgerond. Het slotstuk van de film dat zich op het fictieve Caribische eiland afspeelt, imponeert met sombere, schaduwrijke en nevelige beelden. Arrowsmith beviel me. Sowieso leuk om eens een vroege film van John Ford te hebben bekeken.
Een romantische komedie over een bijna 40-jarig moederskindje (John Candy) dat verliefd raakt op een verlegen vrouw (Ally Sheedy). Een wat ongewone rol voor Candy die hier met een bescheiden volume en met goed acteerwerk bewijst dat hij ook goed uit de voeten kon met een film zonder chaotische taferelen en plompe komedie. Sheedy doet het bij mij altijd goed. Naast Candy en Sheedy zijn er ondersteunende rollen voor Maureen O’ Hara en James Belushi. Kortom, een leuk ensemble.
Only The Lonely werd geschreven en geregisseerd door Chris Columbus die zoals hij dat vaker deed ook hier een alleraardigste komedie aflevert. De personages hebben weinig laag maar zijn geestig geschetst. Dat geestige geldt ook voor de dialogen die vaak een zwarthumoristisch randje bezitten. Het verhaal richt zich vooral op familiewaarden en heeft inhoudelijk weinig om het lijf. Toch weet de film af en toe te ontroeren. Want hoewel de personages op zich vlakke karakters zijn, stralen ze een bepaalde kwetsbaarheid uit die aanspreekt. Dat menselijke aspect maakt dat je met gemak meeleeft met het wel en wee rondom Candy en Sheedy.
Only the Lonely vermaakt met leuke (zwarte) humor, menselijke personages, goed acteerwerk en een prima balans tussen drama en humor. Only the Lonely is een leuke en vooral ook sympathieke film.
Pretty in Pink werd geregisseerd door Howard Deutch maar heeft onmiskenbaar relaties met de films van John Hughes (Sixteen Candles (1984) en The Breakfast Club (1985)) die voor Pretty in Pink het scenario schreef. De film is weliswaar een komedie maar ademt nu niet bepaald op alle vlakken vrolijkheid en optimisme. De sfeer is af en toe tamelijk koud. Daar is in de eerste plaats de sobere, zakelijke fotografie verantwoordelijk voor. In de tweede plaats zijn de onderwerpen die worden aangesneden geen vrolijkmakende onderwerpen. De film thematiseert het conflict tussen conformisme en individualisme, rekent af met zoete dromen en houdt de jonge personages een toekomst voor waarin succes afhangt van een materialistische instelling.
De film heeft de kenmerken van een sprookje. Andie (Molly Ringwald) is van arme komaf. Ze droomt van een beter leven voor haar en haar vader. Met haar vriend Duckie (John Cryer) rijdt ze door de voorstad, bewondert de grote huizen van de welgestelden en zou ook graag in een van die huizen willen wonen, hoewel ze het materialisme dat daarmee samenhangt, afwijst. Als in de film de romantiek haar intrede doet, legt die onverbiddelijk het klassenonderscheid bloot. En dat onderscheid blijkt niet alleen te worden bepaald door een verschil in materiële welvaart. Via ogenschijnlijk oppervlakkige aspecten als kleding en muziekkeuze wordt de breedte van de kloof tussen beide werelden verder geaccentueerd.
Molly Ringwald zet een personage neer dat tussen beide werelden staat. Een intrigerend personage dat een tweestrijd uitvecht tussen conformisme en zelfontplooiing. Mode speelt in haar leven een belangrijke rol. Haar zelfontworpen kleding geeft haar de mogelijkheid zich eigenzinnig te uiten en tegelijkertijd haar armlastige financiële situatie te verhullen. Andrew McCarthy is als lid van de gegoede klasse een minder interessant personage. Hij onderscheidt zich amper. Er zit maar weinig leven in McCarthy. Nee, dan is John Cryer als Duckie van een geheel andere orde. Wat een wervelwind. Heerlijk gespeeld.
Pretty in Pink snijdt serieuze thema’s aan en weet hier en daar een gevoelige snaar te raken. Terwijl insteek en aanzet vaak serieus zijn, zoekt de film toch ook steeds de luchtigheid op. De film is natuurlijk vooral een tienerkomedie (met commercieel oogmerk) en handelt de diverse dilemma's over het algemeen niet al te ingewikkeld af. De komische inbreng komt met name van John Cryer die een erg vermakelijk aandeel in de film heeft. Alleen al de scène waarin hij een hilarische dansact opvoert, maakt de film de moeite van het kijken waard.
De twee voorgangers van Avatar: Fire and Ash waren inhoudelijk nogal mager. De verhalen in beide films werkten weliswaar net afdoende maar waren toch ondergeschikt aan het visuele spektakel dat bijzonder indrukwekkend was. Het verhaal diende vooral als middel om sensaties in het leven te roepen die vervolgens met overweldigende visuele kracht werden gepresenteerd. De familie Sully raakte erin ondergesneeuwd. Het empathische vermogen van de kijker werd veeleer geprikkeld door de beeldende pracht en praal dan door de personages an sich. Op voorhand betrap ik mij er dan ook op dat ik eigenlijk niet heel nieuwsgierig ben hoe het in het derde deel verdergaat met de familie Sully.
Avatar: Ash and Fire valt tegen. De uitgangssituatie is niet heel verschillend van die in de vorige film. De conflicten zijn min of meer dezelfde. De grootste vernieuwing is de introductie van een rivaliserende clan, waarvan overigens niet duidelijk is waarom deze clan zo vijandig is. De leidster is een memorabele verschijning. Haar vurige optredens deden mij steeds opveren uit de comfortabele hanghouding waarin ik tijdens het kijken naar de film als vanzelf in belandde. Meer opveermomenten had ik niet. Verrekte weinig bij een film met een speelduur van ruim drie uur.
De visuele afleiding is minder indrukwekkend. Het is niet dat de visuele aankleding er slecht uitziet. Er is alleen niet veel nieuws onder de zon. De tweede film scoorde met indrukwekkende innovaties als de kustlocatie en de walvisachtige zeedieren. In Fire and Ash is maar zelden een nieuwe setting of een nieuw wezen te zien. Het meeste optische vermaak bestaat uit het opnieuw vertonen van dingen waar ik in de andere films al urenlang naar heb gekeken. Van een film die weinig energie steekt in het narratief en zijn accenten zet op de visuele effecten, mag je in dat opzicht toch meer verwachten.
Er is kaalslag op het emotionele vlak. James Cameron zet in op een mix van gekunsteld drama en esoterische kitsch. Noch de afzonderlijke componenten noch de mix spraken me bijzonder aan. En als tegen het einde een stem de kijker meedeelt dat Jake Sully een meeslepende toespraak heeft gehouden, die niet wordt getoond, verbaas ik mij erover dat niemand van de scriptschrijvers de moeite heeft genomen die toespraak op te schrijven. Ik was graag een momentje meeslepend en emotioneel vermaakt geweest.
Avatar: Fire and Ash ziet er ondanks mijn weinig vleiende commentaar en de weinige nieuwe visuele impulsen natuurlijk wel gewoon fantastisch goed uit. Wat mij gewoon erg tegenviel is dat de film niet veel meer is dan het recyclen van de vorige twee films. Ash and Fire lanceert geen nieuwe visuele invalshoeken en vertelt een zeer mager verhaal dat maar liefst ruim drie uur in beslag neemt. Drie uur! Ik vond Avatar: Ash and Fire een tamelijk langdradige blockbuster.
Charlie Bartlett is de titelfiguur van de film die werd geregisseerd door Jon Poll, die als regisseur verder niet veel opzienbarends heeft gemaakt. De film gaat over een adolescente jongen die zich sociaal niet goed weet te manifesteren en in het schoolse milieu waarin de film zich afspeelt een tamelijk geïsoleerd leven leidt. Een handeltje in pillen brengt verandering in zijn status.
De achtergrond bij deze film is redelijk serieus. Het aantal tieners dat pillen slikt schijnt verbazingwekkend hoog te zijn. Naast antidepressiva slikken de tieners vooral Ritalin dat wordt voorgeschreven bij de behandeling van ADHD en narcolepsie. De verstrekking van de pillen verlicht slechts de klachten en leidt er niet direct toe dat tieners psychisch opeens meer in balans zijn. De pillen leiden er in de film wel toe dat tijdens een een schoolfeest alle remmen losgaan en het feest een gigantisch succes is.
Een leuke uitwas van de werking van de pillen. En een leuke scène. De boodschap van de film is echter minder leuk. Liever farmaceutische hulp dan aandacht. Liefdevolle aandacht van ouders, docenten en professionals in het psychiatrische veld ontbreekt volkomen. Pillen zijn simpelweg gemakkelijker te verstrekken dan liefdevolle zorg zo blijkt. Pillen bieden echter geen wezenlijke oplossing voor een tienergeneratie in psychische nood. Het is dit scenario dat dient als achtergrond voor de belevenissen van Charlie Bartlett.
De film heeft dan wel een serieuze boodschap maar hanteert een luchtige toon. Er is humor en sterk spel van Anton Yelchin en Robert Downey Jr. Yelchin speelt de rol van Charlie Bartlett fantastisch. Een zeer sympathieke schelm met een laconieke houding waarachter zich onverwerkt leed verbergt. Downey Jr. is uitstekend als het hoofd van de school die zijn best doet om zowel in zijn werk als privé het hoofd boven water te houden. Prima bijrollen ook van onder andere Hope Davis en Tyler Hilton.
Hoewel de film zeker geen gangbare highschoolkomedie is en de film gedurende het grootste deel van de speelduur een eigen gezicht heeft, stevent de film uiteindelijk wel af op een zoetig einde. Een optimistisch einde dat de ruwe werkelijkheid inwisselt voor gelukzalige feelgood. Die vreemde sfeerbreuk neemt niet weg dat de film in zijn algemeenheid als een fijne verfrissing aanvoelt in een genre dat normaliter veel van hetzelfde biedt.
Over een vriendenkliek die zich op het punt in het leven bevindt waarop het gevreesde moment van volwassenwording is aangebroken. St. Elmo’s Fire werd geregisseerd door Joel Schumacher. Niet meteen een regisseur die je associeert met een film zonder stevige actiescènes. Geen zorg. Hij maakt gewoon een schitterende film waarin de personages voorop staan.
St. Elmo’s Fire is een film over zeven mensen die de laatste sporen van hun adolescente leven opsnuiven. De film gaat over zeven mensen die op het punt staan zich in het bourgeoise yuppiebestaan te storten. Een film over zeven mensen die inzien dat de reis naar de volwassen wereld geen gemakkelijke reis is. Een reis waarin afscheid moet worden genomen van zaken die vanzelfsprekend waren. Een reis waarin waarden die rotsvast leken opeens niet meer vast zijn.
Een film die een symbolische titel draagt die samenhangt met de laatste fase van het volwassen worden. De fase waarin krampachtig wordt geprobeerd om het afscheid van jeugdige onbezonnenheid nog even uit te stellen. De fase waarin vertroosting wordt gezocht in uitstel en onverantwoordelijk gedrag terwijl tegelijkertijd het onafwendbare burgerlijke bestaan vol verplichtingen opdoemt en klaarstaat om te worden verkend. De film uit 1985 plaatst de psychologische strijd mooi en herkenbaar in een tijdsframe dat werd gekenmerkt door yuppies en reaganomics.
Een fijne cast brengt het allemaal tot leven. Een rijtje bekende namen (waaronder bratpackers Demi Moore, Ally Sheedy en Rob Lowe) is verantwoordelijk voor de vertolking van de personages die om de beurt hun jubel-, inzak- en besefmoment hebben. Hier en daar misschien wat onwerkelijk en overgedramatiseerd, maar wel dermate intrigerend en emotionerend dat ik mij heerlijk kon onderdompelen in het gebeuren. Heb van de film genoten.
Er zijn maar weinig horrorromans die steeds maar weer dienen als inspiratiebron voor een film. De roman “Frankenstein; or, The Modern Prometheus” van Mary Shelley is zo’n werk dat tot op heden dankbaar en veelvuldig wordt gebruikt om een film op te baseren. Onlangs nog zag ik de film Frankenstein (2025) van Guillermo del Toro. Vlak daarna stuitte ik op The Bride dat in eerste instantie een filmisch vervolg lijkt te zijn op Bride of Frankenstein (1935). Na een paar minuten in de film is me al duidelijk dat je niet echt van een vervolg kunt spreken. Daarvoor gedraagt de film zich veel te eigenzinnig en kiest een geheel eigen richting. Of gebrek aan richting. Dat kun je ook zeggen.
Regisseur en schrijver Maggie Gyllenhaal maakt na haar uitstekende debuut The Lost Daughter (2021) met The Bride haar tweede film. The Bride is een bontgekleurde mengeling van genres. Een feministisch getint sociaal drama gemengd met misdaad gemengd met romantiek gemengd met sciencefiction gemengd met roadmovie gemengd met komedie. Volgens mij heb ik dan alle genre-elementen wel benoemd. Oh nee, toch niet. Ik heb de ergste nog niet genoemd. In The Bride bevinden zich als kers op de taart ook nog eens musicalfragmenten. Verschrikkelijk. De film doet zich voor als een willekeurig allegaartje waarbij een draai aan het Rad van Fortuin steeds lijkt te bepalen welk genre op welk moment aan de beurt is. Ik raakte niet erg warm van deze chaotische insteek. Mijn voorkeur ligt meer bij de sfeervolle gotische insteek die de film uit 1935 gebruikt.
De film hangt overigens niet enkel aaneen van willekeur (die uiteraard geen willekeur zal zijn). Gyllenhaal heeft de film daarnaast ook met doordachte elementen opgesierd. Zo zijn er vele verwijzingen naar films. Naar Bonnie and Clyde (1967), Joker (2019) en naar musicals uit de jaren 30. Ook in visueel amusement is flink geïnvesteerd. De film heeft prachtige historische decors en de cast is fantastisch gekostumeerd. Verder biedt The Bride hier en daar wat stof tot contemplatie en discussie, alhoewel ik de opzichtige uitroep “Me Too” van de titulaire bruid wel erg banaal vond klinken.
The Bride is geen slechte film. In de film zitten veel geweldige scènes, goeie dialogen en visueel fraaie momenten. In de film zitten echter ook veel vermoeiende en langdradige momenten. De film heeft geen mooi constant timbre. Wel van een constant goed niveau is het acteerwerk. Christian Bale is altijd goed en Jesse Buckley maakt als excessieve natuurkracht zowel een fascinerende als een angstaanjagende indruk. Nee, The Bride is geen slechte film. The Bride is simpelweg niet mijn film.
Alternatieve titel: My Uncle Jens, 5 mei, 22:15 uur
Als de goed ingeburgerde literatuurdocent Akam in Oslo onverwacht bezoek krijgt van zijn oom uit het Iraanse deel van Koerdistan, leidt dat tot licht conflictueuze en vooral tot komische situaties. Een cultuurclash met aan de ene kant Akam en zijn medebewoners en aan de andere kant de oom. Akam wordt door de aanwezigheid van zijn oom echter steeds meer met zijn Koerdische wortels geconfronteerd. In de film komt dat onder andere tot uiting in Akam’s beheersing van de Koerdische taal die hem in de loop van de film steeds beter afgaat.
Regisseur en schrijver Brwa Vahabpour haalt de inspiratie voor zijn film uit ervaringen in zijn eigen leven. Behalve een film die een cultuurclash beschrijft, heeft de film het ook over vlucht en (illegale) immigratie. Serieuze zaken die door gebruikmaking van komedie in een luchtig jasje worden gestoken. Het goede scenario, de ondersteunende muziek en het goede acteerwerk maken dat de luchtigheid niet doorschiet. Er is altijd bewustwording dat er ernst onder de luchtigheid ligt.
Dankzij voldoende plotwendingen is het verhaal blijvend interessant om te volgen. Behalve door de kleine en grote verrassingen die in het verhaal zijn gestopt, intrigeert de film eveneens vanwege zijn sympathieke maar ook eigenzinnige personages en hun onderlinge interacties waarbij de band tussen Akam en zijn oom de belangrijkste en de meest boeiende is en dus ook de meeste aandacht krijgt.
Onkel Jens is een kleine film die een klein en sympathiek verhaal neerzet en met dit miniatuur op kleine schaal een aantal grote internationale thema’s aanroert. Een vermakelijke komedie met hart, fijne humor en een ernstige ondertoon die niet eens altijd opvalt. Fijne kleine film.
Na jarenlang een succesvol scenarioschrijver te zijn geweest, vond John Hughes het tijd om zelf ook eens achter de camera plaats te nemen. Die stap resulteerde in een aantal aangename komedies. Met films als The Breakfast Club (1985), Ferris Bueller's Day Off (1986) en deze Sixteen Candles stortte hij zich in eerste instantie op de wereld van de tiener. Later maakte hij nog een aantal komedies die zich in een bredere wereld afspeelden en weer later vond hij het regisseren wel mooi geweest en richtte zich weer op het schrijven van scenario’s.
Sixteen Candles beschrijft twee dagen uit het zuchtende leven van tiener Samantha (Molly Ringwald). De tienerpersonages die Hughes in zijn films tot leven wekt hebben niet de illusie dat ze op andere dan uiterlijke kenmerken worden beoordeeld. Voor Samantha die onzeker is over haar uiterlijk, is uiterlijke schoonheid en seksuele aantrekkelijkheid van elementair belang. Ze is dan ook erg teleurgesteld als ze op haar zestiende verjaardag in de spiegel kijkt en constateert dat ze er nog net zo uit ziet als toen ze vijftien was. De komende twee dagen die de kijker met Samantha doorbrengt staan in het teken van onzekerheid, een eerste liefde en de wens om erbij te horen. Geen bijzonder originele thema’s, maar ze zijn door Hughes wel plezierig en grappig verpakt.
Sixteen Candles speelt zich af in zo’n typisch Amerikaans voorstadje. Zo’n typisch voorstadje waar de blanke middenklasse resideert, waar de gazons keurig zijn gemaaid en waar de rolpatronen traditioneel zijn. Het draait om uiterlijke schijn. Het draait om gelijkvormigheid en oppervlakkigheid. De highschool die een belangrijk decor is in de film, is er met zijn kliekvorming een mooie afspiegeling van. Het is dan ook begrijpelijk dat Sam haar best doet om niet als buitenbeentje of loser te worden gezien. Dat is overigens niet eenvoudig want in de overgang naar de wereld van volwassenwording moeten steeds maar vervelende keuzes worden gemaakt die gelijkwaardigheid of uitstoting tot gevolg kunnen hebben. Het tienerbestaan is in Sixteen Candles een stressvolle bezigheid.
Nu klinkt het misschien alsof Sixteen Candles een hele serieuze film is. Dat is absoluut niet het geval. Ik dwaal gewoon wat af. De nadruk ligt vooral op komische situaties. Die zijn er veel. En die zijn leuk. Zelfs de scènes, waarin een meisje met buitenboordbeugel tegen belemmeringen aanloopt en vreemde capriolen uithaalt om mee te doen met de rest. is hilarisch. Ook het Aziatische personage dat ontsporend gedrag vertoont is erg grappig. Ik vermoed dat dergelijke spotternij met de gehandicapte- en de Aziatische medemens in een huidige film niet meer door de beugel zou kunnen. Geheel terecht. Zelden zulke schandalig grappige scènes gezien!
Alternatieve titel: Ready or Not: Here I Come, 4 mei, 21:34 uur
De eerste film was een fijne verrassing. Het scenario dat handelde over een bruid die zich voor haar schoonfamilie moest verstoppen om haar leven te redden, was heerlijk absurd en resulteerde in een spannende film met brute actie, merkwaardige personages en de fijne humor. De film werd goed ontvangen en deed het financieel goed. Geen wonder dus dat er een vervolg is dat simpelweg de titel Ready or Not 2: Here I Come draagt.
Het concept is hetzelfde. De aanpak is alleen wat grootser. In plaats van één protagoniste zijn er nu twee. In plaats van één jagende familie zijn er nu vier jagende families. Ook de setting is uitgebreid. Weliswaar nog steeds een enorm landhuis maar het jachtgebied heeft zich nu ook deels naar het aangrenzende buitenterrein verplaatst. Het concept werkt nog steeds. Uiteraard is de verrassing grotendeels weg maar zijn de humor en de brute actie goed in staat om dat gemis weg te poetsen.
Ook de personages dragen bij aan de amusementswaarde. Protagoniste Samara Weaving etaleert evenals in de eerste film weer een onverwachte explosieve kracht en is een moeilijk te treffen schietschijf. Haar samenspel met nieuwe protagoniste Kathryn Newton is solide en werkt vooral op het humoristische vlak prima. Hun onderlinge gekibbel en de hysterische danwel laconieke manier waarop ze dreigende situaties het hoofd bieden, werken erg grappig. De rest van de cast is een prettige aanvulling. Heerlijk overdreven gekleurde personages die goed passen bij het absurde verhaal.
En zo is Ready Or Not 2 een vermakelijke voortzetting van de gebeurtenissen uit de eerste film. Niet echt vernieuwend maar het concept is gewoon sterk en werkt ook nu weer uitstekend. Dynamisch, absurd, humoristisch, goede actie en leuke personages. Ik denk wel dat het lastig is om nog een boeiend derde deel te fabriceren. Ik hoef het niet nog groter en spectaculairder. Dat zou een nogal wanhopige en armoedige zet zijn. Wat mij betreft laat men het hierbij.
Film van Baltasar Kormákur die met de films 101 Reykjavík (2000) en Snerting (2024) indruk maakte. Twee films met aandacht voor het verhaal en met aandacht voor de personages. Anders dan in Apex. In Apex heeft de scenarist maar weinig aandacht voor het verhaal en voor de personages gehad. Het verhaal is voorspelbaar en de personages zijn bleekjes ingekleurd.
In den beginne vraag je je nog af waar het verhaal heen zal leiden, maar als eenmaal het personage Ben (Taron Egerton) is opgedoken wordt die vraag snel beantwoord en verloopt de film in grote lijnen zoals je dat verwacht. Ondanks de voorspelbaarheid weet de film toch nog wonderbaarlijk goed een beklemmende sfeer neer te zetten. Die sfeer wordt veroorzaakt door te strooien met wat vervelende gebeurtenissen met locals en door steeds slim te beklemtonen dat protagoniste Sasha (Charlize Theron) in haar eentje een gevaarlijke trektocht gaat maken en dus kwetsbaar is.
Van heus acteerwerk is in deze film amper sprake. Het meeste dat de personages laten zien is fysieke arbeid. Theron mag weer eens demonstreren dat zij goed in staat is een stoere vrouw te spelen. Ze overtuigt. In het jaar van de film is zij 50 jaar oud en dat is haar fysiek niet aan te zien. Egerton die meestal als held in een film opduikt, heeft hier een andere rol. Hij heeft de taak om onberekenbaarheid en kwaadaardigheid uit te stralen. Hij overtuigt wat mij betreft als de antagonist.
Over de personages Ben en Sasha ervaart de kijker weinig. Over Ben komen we amper iets te weten. Over Sasha komen we iets meer te weten maar ook haar achtergrond is summier. Eigenlijk wordt enkel een tragische voorgeschiedenis geschetst zoals dat bij personages in huidige films vaker gebeurt. Naar mijn mening wordt het hebben van een tragische voorgeschiedenis veel te vaak aangewend om iemand volledig te kenschetsen. Erg gemakzuchtig. Het gebeurt zo vaak in (Netflix)films dat het effect inflatoir is en absoluut onvoldoende om voortdurende sympathie en inleving te kweken.
De setting van het Australische regenwoud waar de film zich afspeelt, is werkelijk prachtig. Als Sasha door het dichte woud trekt, zich in een kano op een woeste beek waagt of grillige rotsformaties bedwingt, is dat vaak spannender dan de spanning die vrijkomt bij de confrontatie met antagonist Egerton.
Al met al is Apex een solide actiethriller van regisseur Baltasar Kormákur. Geen absolute mustsee, maar als doorsnee thriller goed te doen.
Voordat regisseur Renny Harlin aanspraak kon maken op grotere budgets waarmee hij films als Die Hard 2 (1990) en Cliffhanger (1993) kon maken, maakte hij onder andere Prison. Een spookhuisfilm van de B-garnituur die zich afspeelt in een hard gevangenismilieu geleid door een onbarmhartige gevangenisdirecteur (een herhaaldelijk overacterende Lane Smith) en geplaagd door dood en verderf. De solide hoofdrol is voor Viggo Mortensen als gevangene die al snel doorheeft dat niet alle dood en verderf door de gevangenisdirecteur wordt veroorzaakt.
De kwaliteiten van de film zitten niet in het verhaal. Dat is vlak en bevat amper verrassingen. Het leven in de gevangenis en de invulling van de personages zijn clichématig vormgegeven. De gebruikelijke rolpatronen en de gebruikelijke hiërarchische constellatie. Voorspelbaar dus. De film moet het hebben van zijn tempo, de sfeer en de bloedige sfx. De kroon op de film is een actierijke finale die op een goede manier over the top is en een voorproefje is van de richting die Harlin in zijn latere films inslaat.
Hoewel Prison nooit erg spannend wordt, weet Harlin het weinig opwindende verhaal van een prima tempo te voorzien wat de dynamische beleving verhoogt. Hij weet eveneens een goede onbehaaglijke sfeer neer te zetten op de momenten die daar om vragen. Erg goed is de film niet. Erg slecht ook niet. Misschien ben ik wat mild in mijn oordeel, maar het was gewoon leuk om weer eens een typische jaren 80-horrorfilm te zien. Noem het maar nostalgie.
Het Amerikaanse filmdebuut van de Russische regisseur en schrijver Kirill Sokolov. De film die met de titel “They Will Kill You” al impliceert dat we hier niet met een slepend drama hebben te maken, maakt zijn implicatie waar. They Will Kill You is een film met een hoog tempo, veel brute actie, een hoge bodycount en veel dynamiek. Een film ook met een fijne sfeervolle setting en een prettig stel acteurs voor de invulling van de personages.
Als protagoniste Zazie Beetz het gebouw binnenstapt waar de film zich zal afspelen, bekruipt de kijker meteen een beklemmend gevoel. Een groot woonhuis midden in het drukke Manhattan dat een geïsoleerde indruk maakt. Een huis met veel verdiepingen, met lange gangen en veel kamers die door evenzovele deuren met grote sloten zijn afgesloten. Ook Lilly Woodhouse die de manager van het huis is en heel verdienstelijk door Patricia Arquette wordt gespeeld, draagt met haar vreemde gedrag bij aan het creëren van de beklemmende sfeer.
De introductie is kort. Erg lang hoeft de kijker vervolgens niet te wachten tot de actie losbarst. En erg lang hoeft de kijker vervolgens ook niet te wachten op het aha-moment. Daar waar andere films het mysterie veel langer laten sudderen, wordt het mysterie in deze film snel onthuld en dient het als startschot voor bijna continue actie. Je zou het weggeven van het mysterie als een sterk punt kunnen kwalificeren. De film hoeft nergens meer rekening mee te houden en kan heerlijk doordraven. Slachtoffers worden mishandeld, gestoken, beschoten, gespleten, onthoofd en wat maar nodig is om iemand op gruwelijke wijze uit te schakelen. Vanaf het moment dat het mysterie wordt ontbloot, bestaat de film uit een absurde, overdreven getoonzette, humoristische en met uitstekende actie gepaard gaande slachtpartij.
Als nadeel van de snelle onthulling van het mysterie zou je kunnen zeggen dat er verhaaltechnisch niet veel meer loskomt. Dat zou je kunnen zeggen en dat kan voor sommige kijkers inderdaad een zwak punt van de film zijn. Ik had er geen last van maar wentelde mij heerlijk in de bloedige hectiek die culmineerde in een grootse finale. De paar verhaaltechnische wendinkjes die en passant nog gebeuren en die niet al te moeilijk zijn te voorspellen, interesseerden me eigenlijk maar amper.
Een vergelijk met Ready or Not (2019) is snel gemaakt. Het scenario heeft zeker overeenkomsten. Twee belangrijke verschillen. In Ready or Not is het doelwit niet uitgerust met vechtvaardigheden. Het andere verschil is de actie. They Will Kill You presenteert minder verhaal en meer actiescènes die bovendien zeer dicht (bijna continu) opeenvolgen. Heerlijke actie en uitstekend in beeld gebracht. Zazie Beetz is als sexy vechtmachine een fijn middelpunt van de film, die verder nog baat heeft bij de aanwezigheid van met name een creepy Heather Graham en een volhardende Tom Felton. I Will Kill You is een heerlijke mix van bloedige actie, groteske humor en absurde gebeurtenissen. Genoten!
Over Rémi die niet gelukkig is in de liefde en daarom een levensgrote pop aanschaft die als zijn partner dienst doet. Toen ik de plotbeschrijving las, kwam meteen de associatie met de film Lars and the Real Girl (2007) binnen. De film over een eenzame man die een love doll koopt, de pop voor echt aanziet en de pop aan de buitenwacht zelfs als zijn nieuwe vriendin voorstelt. Zover als Lars gaat protagonist Rémi in La Poupée niet. Rémi weet tenminste nog dat zijn pop gewoon een pop is. Hoewel hij haar aan de buitenwacht wel beschrijft als zijn heuse partner, vermijdt hij het dat andere mensen haar te zien krijgen.
Waarom de pop opeens tot leven komt, is volkomen onduidelijk. Dat deze transformatie een behoorlijke impact heeft op het rustige leven van Rémi is wel erg duidelijk. Het is een situatie die kansen biedt voor humoristische taferelen. En uiteraard voor een beetje drama. Zowel met de humor als met het drama is het pover gesteld. Op een enkel geslaagd moment na, was ik niet erg vatbaar voor de humor die niet heel origineel is. Ook niet vatbaar voor het situationele drama dat teveel voor de hand ligt om impct te hebben. De leuke en ontroerende momenten ontstaan puur door toedoen van hoofdrolspeler Vincent Macaigne die een personage neerzet dat zowel lachwekkend als meelijwekkend is en beide hoedanigheden met succes weet over te brengen op de kijker.
Wat je regisseur en schrijver Sophie Beaulieu in haar nogal tamme debuutfilm moet nageven is dat ze een paar aardige eigen subtiele vondsten met kritische lading in de film verwerkt. Zo wordt de moeder van Rémi die een deel van haar persoonlijkheid heeft opgegeven om een goede echtgenoot te zijn, op een bepaald moment verweten dat zij zich als een gewillige pop tegenover haar man gedraagt. Ook opvallend is het dat de firma waarvoor Rémi werkt handelt in kunstgras. Een gemakkelijk te onderhouden nabootsing van echt gras dat niet meer is dan een nabootsing. Het zijn subtiele spiegelingen die tot nadenken aanzetten.
Uiteraard kun je deze dingen ook negeren en simpelweg achterover leunen en de film laten gebeuren. De film is er sympathiek en amusant genoeg voor. Ik had echter graag een tragikomedie gezien die behalve sympathiek en amusant een verrassender en bijtender verloop had gekregen. Het is niet zo dat de film verveelt. Dat nu ook weer niet, maar ik vond de gebeurtenissen te weinig verrassend en de humor nogal gemakzuchtig. Ik miste de verrassing en de bite.
Een vroege Brat Pack film. Eén uit een reeks films waarin steeds diverse leden van een groep jonge acteurs en actrices spelen die begin jaren 80 populair waren (The Brat Pack). Films die een stempel drukten op de jeugdcultuur in de jaren 80. In tegenstelling tot films als The Breakfast Club en Sixteen Candles, geniet Class een mindere status. Misschien ligt dat aan het feit dat de scabreuze inhoud tamelijk braafjes in beeld wordt gebracht. In een ver verleden heb ik Class ooit gezien. Ik kan mij herinneren dat mijn hormonale ik behoorlijk onder de indruk was van een seksscène in een glazen lift. Toen ik (momenteel hormonaal in balans) die scène terugzag, viel mij op hoe weinig verhullend en ingetogen die scène eigenlijk is.
Ondanks dat de herinnering meer reden gaf tot opwinding dan de realiteit van de film, is de film nog steeds leuk om te kijken. Een paar geslaagde komische scènes, een prettig meanderend verhaaltje en sympathieke hoofdrollen van Rob Lowe en Andrew McCarthy. Ook nog noemenswaardig zijn de twee aardige bijrollen van Alan Ruck en John Cusack. En uiteraard is de verschijning van Jacqueline Bisset een lust voor het oog. Genoeg elementen die maken dat de film prima amuseert.
Enige diepgang bezit de film niet. Misschien eveneens een reden voor de mindere status van Class. Neem het personage van Bisset. Een interessant personage. Een tragisch personage. Gevangen in haar huwelijk, aan de alcohol en op zoek naar onenightstands. Zo’n personage verdient enige diepzinnige emotionele verkenning. Maar daar doet de film niet aan. De film benoemt de dingen en laat het daarbij. Met andere woorden: de film houdt het oppervlakkig en mijdt al teveel emotionele diepgang.
Die oppervlakkige behandeling krijgt ook het thema waar de filmtitel op slaat. De titel duidt op het klassenonderscheid tussen de studenten Lowe en McCarthy. Lowe stamt uit de rijke en bevoorrechte klasse. McCarthy is van bescheiden komaf en studeert met een beurs. Klassenonderscheid is overigens een thema dat in de meeste films die zich afspelen in een schoolmilieu wel een rol speelt. Class doet er echter amper iets mee. Verder dan de clichématige constatering dat rijkdom niet per se gelukkig maakt, komt de film niet.
Class is gericht op vermaak. De toon is overwegend luchtig. Conflictueuze situaties doen zich voor maar de film geeft je nooit het gevoel dat het niet goed komt. En dat gevoel is terecht want uiteindelijk komt natuurlijk alles goed zoals dat hoort in een film die niet meer dan plezierig oppervlakkig vermaak biedt. En ach, dat beviel eigenlijk prima, hoewel Class in mijn herinnering een stuk spannender was dan in werkelijkheid.
Het is geen ongewone verhaallijn in een horrorfilm. Men vindt een antiek voorwerp waar een vloek aan blijkt te kleven. Zo’n voorwerp kan van alles zijn. Een uurwerk, een spiegel, een pop of een speelgoedaap. In Whistle is het een fluit zoals de titel dat al aangeeft. Een fluit die stamt van de Azteken. Een fluit met ongekende krachten. Ongekend voor de personages. De kijker heeft in de proloog al een voorproefje gekregen van de ongekende krachten van het object.
Het object brengt nogal wat teweeg. En dat levert leuke taferelen op. Jammer is wel dat de film zich niet interesseert voor de mythologie achter de fluit. Een achtergrondverhaaltje doet het in sfeervol opzicht altijd goed. Er is echter geen personage dat zich verdiept in de geschiedenis achter het voorwerp. Het had in die zin weinig verschil gemaakt als het vervloekte voorwerp geen mythologische fluit maar een oude tennisschoen of een tweedehands scheerapparaat was geweest. Bij mij kwam in tegenstelling tot de personages de vraag op waarom iemand in vredesnaam een vervloekte fluit zou vervaardigen. Ik had graag een antwoord op die vraag gehad. Zelfs nu nadat het alweer dagen geleden is dat ik de film zag, laat die kwestie mij nog steeds niet los.
Nu vraagt de film überhaupt niet veel van het denkvermogen. Whistle is een film vol inhoudelijke clichés. De personages zijn geboren uit wegwerpmateriaal. Zelfs de hoofdpersoon die iets meer laag krijgt vanwege een tragische voorgeschiedenis, is niet erg interessant. Met de horror is het beter gesteld. Het blazen op de fluit leidt tot een aantal indrukwekkende sterfscènes. Grotesk en bruut, zoals je dat graag ziet in een horrorfilm die het niet van de psychologie en de inhoud maar van de effecten moet hebben. En om het nog mooier te maken: In de opmaat naar de sterfscènes ontdekte ik zelfs hier en daar een vleugje duistere sfeer.
Regisseur Corin Hardy maakt met Whistle een nogal fantasieloze horrorfilm. Vlakke personages. Vlak verhaal. De jump scares zijn voorspelbaar en hebben weinig impact. Hier en daat een onheilspellende sfeer en de kills zijn ok. Whistle is niet erg bijzonder.
Reuben Feffer (Ben Stiller) is risicomanager bij een grote verzekeringsmaatschappij. Hij is niet alleen een risicomanager op zijn werk. Ook in zijn privéleven vermijdt hij zaken die als riskant te boek staan. Als je bijvoorbeeld zittend aan de bar een greep doet in het bakje met pinda’s, dan kan en zal hij je vertellen dat de pinda’s in het bakje al door 12,9 ongewassen vingers zijn betast. Hij kan en zal je ook vertellen dat van elke 1.000.302 mensen die met de ondergrondse reizen er eentje tussen zit die onvermijdelijk van het perron valt. Reuben eet geen pinda’s in een bar en Reuben reist niet met de metro. Wat Reuben echter niet heeft voorzien en niet kan verklaren is waarom zijn vrouw met wie hij pas een dag is getrouwd tijdens de huwelijksreis met de duikleraar het bed induikt.
Als schrijver en regisseur John Hamburg deze neuroot vervolgens de chaotische Polly laat ontmoeten ontstaat een komische feelgoodfilm. Een leuke film met grappige scènes. En aangezien het een film is met Ben Stiller ontbreekt de fecale humor natuurlijk niet. Heel plat, maar ook grappig. Inhoudelijk stelt het allemaal niet veel voor. De lovestory verloopt met inzinkinkjes en oplevinkjes zoals dat in een feelgoodfilm gangbaar is. Naast de verhalende hoofdlijn loopt nog een overbodige zijlijn waarin Reuben worstelt met de kredietwaardigheid van een risicovolle ondernemer. Slordig uitgewerkt en niet bijster amusant.
Stiller en Jennifer Aniston zijn de smaakmakers van de film. Vet aangezette personages zoals dat hoort in een simpele komische feelgood. Leuk. Verder nog bescheiden rollen voor Debra Messing, Brian Brown en Alec Baldwin die allemaal zo hun momentje hebben maar geen van allen veel indruk maken. Philip Seymour Hoffman heeft als de schaamteloze vriend van Reuben een iets groter aandeel in de film en bevalt beter. Een goed gevulde film dus. En een vermakelijke film die met een speelduur van anderhalf uur wat mij betreft precies de juiste lengte heeft.
Alternatieve titel: Het Leven van een Loser, 2 mei, 21:02 uur
Over Greg, een onzekere jongen die op school van de ene pijnlijke situatie naar de andere struikelt. Naar de boekenreeks van Jeff Kinney. Na enkele redelijk succesvolle filmadapties werd de vierde film niet erg enthousiast ontvangen. Daarom een nieuwe opzet. Diary of a Winpy Kid is een animatie. Op zich wel passend omdat de boekenreeks ook rijk geïllustreerd is. De boekillustraties doen denken aan de strips die je vroeger wel in de krant tegenkwam. De animatiefilm begint weliswaar als een tweedimensionale tekenfilm maar gaat al snel over in een CGI film à la The Peanuts Movie (2015).
De film profiteert niet echt van die techniek. De film ziet er tamelijk leeg uit. In de achtergronden is niet veel energie geïnvesteerd. De reden daarvoor is hoogstwaarschijnlijk gelegen in het bescheiden budget dat ter beschikking stond. Eenmaal gewend is de optische beleving best ok. De design van de figuren is leuk en zou je als markant kunnen betitelen. Inhoudelijk is het verhaal vermakelijk. Het is niet moeilijk om je met Greg te identificeren. Greg die worstelt met de ongeschreven wetten die op school gelden. Greg die er naar verlangt te worden waargenomen en erbij te horen. Greg die ervaart hoe vriendschappen opeens kunnen veranderen.
De toon die wordt gehanteerd is luchtig van aard. Uiteraard komen er wat levenswijsheden voorbij, maar die komen absoluut niet belerend over. Daarnaast zijn er wat grappige scènes die maken dat het episodisch vertelde verhaal over een leergang op school de nodige smeuïgheid meekrijgt. Het is absoluut leuk om de grappige en levensechte verhalen over de hel op school mee te beleven.
De filmografie van regisseur en schrijver Wolfgang Becker is niet heel omvangrijk. Nadat hij met Good Bye Lenin! (2003) een van de succesvolste Duitse films aller tijden afleverde, was het creatieve vat aardig leeg. Zijn voorlaatste film Ich und Kaminski (2015) dateert van 2015. Der Held vom Bahnhof Friedrichstrasse kwam in 2025 uit. Het zou zijn laatste film zijn. Becker overleed enkele maanden na het draaien. De postproductie maakte hij niet meer mee.
In Der Held vom Bahnhof Friedrichstrasse houdt Becker zich opnieuw bezig met de DDR en haar nalatenschap. In de film draait het om een leugen. De protagonist Micha Hartung die tevens de titulaire held is, liegt omdat het hem geld oplevert. Dat gedrag is niet erg heldhaftig, maar dat is ook de bedoeling want in deze komedie gaat het om de kloof tussen uiterlijke schijn en wat daar werkelijk achter schuilgaat. In die zin is de film meer dan een simpele komedie over een leugen die steeds groter wordt en op een bepaald moment niet meer houdbaar is.
Bij Micha speelt niet alleen geldzucht maar ook de bewuste verdringing van details van zijn heldendaad een rol. De film grijpt Micha’s geschiedenis aan om te laten zien hoe de mens (en Micha dus ook) de neiging heeft voortdurend de geschiedenis te herschrijven omdat dat beter uitkomt. Omdat het niet fijn is om oude wonden opnieuw open te rijten. Een serieus thema dat met een humoristisch sausje wordt overgoten opdat het niet al te deprimerend wordt. Er kan worden gelachen om Micha die verstrikt raakt in zijn leugens, steeds verder van de waarheid verwijderd raakt maar zich ook steeds beter weet te profileren en er steeds beter in slaagt om iets te verzinnen om er weer uit te geraken.
Uiteindelijk is de film een film van verzoening. Een film waarin mensen elkaar weer vinden en beginnen hun verleden onder ogen te zien. Dat klinkt wat zoet en dat is misschien ook wel zo. Een beetje meer bite had ik de film wel gegund. Desondanks heb ik mij goed vermaakt.
