Logboek

Over het jonge vroegrijpe meisje Sybilla op vakantie bij haar tante in een afgelegen Georgisch stadje alwaar zij met haar vrijpostige gedrag de boel eens prettig opschudt. Regisseur en schrijver Nana Dzhor­dz­hadze situeert het verhaal vlak na de Sovjettijd. Een tijd van chaos. Een tijd van vrolijkheid. In het stadje lijkt het moderne leven nog niet erg te zijn doorgedrongen. Herinneringen en voetafdrukken uit het Sovjet tijdperk zijn nog volop aanwezig. Het is in deze atmosfeer dat de kijker Sybilla vergezelt als zij kennisneemt van het stadje en zijn bewoners.
Kleurrijke figuren passeren. Bizarre personages met merkwaardige gewoontes. Een officier die kanonnen afschiet op mannen waarvan hij vermoedt dat ze achter zijn liefje aanzitten, is misschien wel de meest merkwaardige. Of misschien geldt die kwalificatie voor de man die maar liefst acht schepjes suiker in zijn koffie doet. Of is het toch de naar de zee smachtende Franse scheepskapitein die op een schip woont dat midden in het verdorde land ligt te roesten. In dit merkwaardige stadje brengt Sybilla haar vakantie door. Met haar zorgeloze gedrag past ze goed tussen het vreemde volk. Ze rookt sigaren en loopt graag rond in een nachthemd, een beha of zelfs geheel ontkleed.
In het stadje vinden picknicks en familiediners plaats tussen de ruïnes van oude fabrieken. Een oude wapenfabriek doet dienst als bioscoop. De film Emanuelle wordt 25 jaar na dato aan de bewoners getoond. Men is van de film onder de indruk. De hoofdonderwijzer is dat zodanig dat hij het bed induikt met de lerares Frans, in bed overlijdt en een zeer teleurgestelde weduwe achterlaat. De film stikt van dergelijke anekdotische gebeurtenissen. Ze zijn vaak grappig en bizar maar maken tevens dat de film een chaotische en stuurloze indruk maakt.
Het hoofdverhaal dat vertelt van Sybilla en haar pogingen om een potentiële vakantieliefde af te houden en zelf een vakantieliefde te veroveren, speelt zich tussen de anekdotes af, is redelijk humoristisch, schuurt langs surrealistische randjes maar draagt door de fragmentarische insteek ook een oppervlakkig karakter. Desalniettemin kijkt de film redelijk aangenaam weg al is de niet aflatende stroom van chaotische taferelen af en toe wat vermoeiend. Het springerige karakter van de film en het springerige karakter van Sybilla (die mij met haar zorgeloze houding steeds meer begon te ergeren) voorkwamen dat het kijken naar 27 Missing Kisses een memorabele filmbeleving werd.

Tunesie is geen land dat als filmland bekend staat. Laat staan als horrorfilmland. Zeer benieuwd dus naar deze exotische horrorfilm van regisseur Abdelhamid Bouchnak. De film was in Tunesië een groot succes en zorgde voor lange rijen wachtenden en uitverkochte filmzalen. Ik was niet erg onder de indruk.
Het scenario voor de film is niet uniek. Met een afgelegen bos, drie studenten, een filmcamera en een legende over een heks zijn alle ingrediënten voor een Noord-Afrikaanse variant op The Blair Witch Project (1999) aanwezig. De overeenkomsten tussen beide films zijn verbluffend. Er zijn wat geringe afwijkingen. Niet voldoende om de overeenkomsten weg te poetsen. Ik noem ze even. Om te beginnen speelt Dachra zich uiteraard af in een compleet andere cultuur. Een ander afwijkend detail is dat het trio niet eindeloos door de bossen wandelt. Het Tunesische trio begint daar wel heel enthousiast mee, maar stuit op zeker moment op een gemeenschap alwaar ze blijven hangen. Een derde afwijking is het ontbreken van een heftig heen en weer bewegende camera. Het zijn helaas geen afwijkingen die de gedachte aan The Blair Witch Project doen verdwijnen en het zijn tevens geen afwijkingen die de film beter maken dan het matige The Blair Witch Project.
Het verhaal is in eerste instantie enigszins interessant, maar verliest al snel aan zeggingskracht. Er is weinig verhalende ontwikkeling. Het is niet spannend. De verschijning van een curieuze gemeenschap biedt hoop. Een spannend gegeven. Oh nee, toch niet. Het is de kijker meteen duidelijk dat de leden van de gemeenschap niet te vertrouwen zijn. En daar stokt het verhaal weer. De personages hebben meer tijd nodig om dat in te zien. Veel te veel tijd. Die tijd wordt gevuld met niets dat als noemenswaardig kan worden betiteld. Tenzij je het product van een continu werkende rookmachine zijnde een permanente nevel in het bos als noemenswaardig wilt betitelen. Het is saai. Het is vervelend.
Het einde is eveneens niet noemenswaardig maar is erg welkom. Het einde brengt eindelijk de verlossing waarop ik de hele film al zit te wachten. Fijn dat het voorbij is.

Een ongeluk komt nooit alleen. Dat geldt zeker boor Zino. Zijn Hamburgse restaurant loopt niet goed. Zijn vriendin vertrekt naar Sjanghai. Hij heeft chronische rugpijn en geen ziektekostenverzekering. Zijn criminele broer heeft een baantje in het restaurant nodig om zijn voorwaardelijke vrijlating uit de gevangenis te kunnen voortzetten. Dino’s schuldenlast is groot en de belastingdienst staat op het punt de boel te vorderen. De film heeft vele verhaallijntjes die heen en weer springend worden behandeld. Soul Kitchen is een hectische film.
Je hebt wat tijd nodig om in de film te komen. Als dat eenmaal is gelukt, raak je prettig verstrikt in lichtzinnigheid, lawaai, chaos en ongepolijste personages en is de beleving leuk. De toonzetting is geheel anders dan in andere films van regisseur en schrijver Fatih Akin. Films als Im Juli. (2000), Gegen die Wand (2004) en Der Goldene Handschuh (2019) bijvoorbeeld. In Soul Kitchen geen diepzinnige karakterschetsen en diepgaande emotionele verwikkelingen. Soul Kitchen biedt licht amusement met een humoristisch verhaal, een fijne score, ruw taalgebruik en gemakkelijk te lezen personages. Leuk.

Een zwart-witfilm over eenzaamheid. Een film van Babak Jalali, die werd geboren in Iran maar het leeuwendeel van zijn leven in Londen woonachtig was. In Fremont vertelt hij over de Afghaanse Donya die in haar thuisland als vertaler werkte voor het Amerikaanse leger, naar Amerika is gevlucht en sinds acht maanden in de Californische stad Fremont woont. Ze heeft werk gevonden in een fabriekje waar gelukskoekjes worden gemaakt. Ze maakt de tekstjes. De avonden brengt ze alleen door in haar appartementje. Ze is eenzaam.
De film kiest niet voor de melodramatische toon. In Fremont wordt de eenzaamheid op een rustige, vrij laconieke en humoristische manier vormgegeven. De verteltrant en stijl doen denken aan de werken van Aki Kaurismäki en Jim Jarmusch. Fremont is dan ook een fantastische film. De zwart-witte beelden die het gebeuren registreren, roepen een melancholische sfeer op. Het verhaal doet dat niet. Heerlijke locaties ook. Heerlijk saai. Heerlijk niet uitbundig. Neem het fantasieloze appartementencomplex waar Donya woont te midden van andere vluchtelingen. Neem het amper gefrequenteerd restaurant waar Donya haar avondmaal nuttigt. Of neem het sfeerloze fabriekje waar Donya werkt. Alle locaties zijn maar sobertjes opgetuigd. Een soberheid die wordt versterkt door de kille impact van de zwart-witbeelden.
De gebeurtenissen in de film hebben een treurige ondergrond maar zijn veelal absurdistisch van aard. In samenhang met de ietwat stoïcijnse houding van Donya ontstaat vervolgens een tragikomische film. De ernst verdwijnt niet maar wordt overdekt met een prettig humoristisch sausje. In een aantal scènes zien we Donya een sessie doen met haar psychiater. In de sessies komen we meer te weten over Donya. Bijvoorbeeld dat ze als enige van haar familie in staat was Afghanistan te ontvluchten en dat ze een slaapstoornis heeft. Serious business en geen reden tot luchtigheid.
Toch wordt de luchtigheid altijd ergens gevonden. In deze scènes is het de psychiater die voor de luchtigheid zorgt. Hij doet dat in een ultieme poging om de zwijgzame Donya te verlokken tot meer openheid, Om metaforische redenen, leest hij haar veelvuldig voor uit White Fang van Jack London en raakt daarbij tot tranen toe geroerd terwijl Donya als gewoonlijk erg gereserveerd op de pogingen van de psychiater reageert. Het is heerlijk droogkomisch. Er zijn meer grappige scènes, maar deze sprongen er voor mij in komische zin uit. Geweldig acteerwerk trouwens van de mooie Anaita Wall Zada in de centrale rol. Ik was erg onder de indruk van haar fraaie fysieke verschijning en haar acteerwerk. Ook onder de indruk van de film trouwens. Prachtfilm.
"Wanneer was de laatste keer dat je hart heftig tekeer ging", wordt op een bepaald moment aan de flegmatieke Donya gevraagd. Het antwoord blijft uit. Als Donya ergens onderweg de automonteur Daniel (korte maar goeie rol van Jeremy Allen White) tegenkomt, kennen we het antwoord en gaan graag mee in de verrukkelijke absurde romantische ambiance waarop deze fijn flonkerende indieparel de kijker trakteert.

Martin Ritter regisseert een film die zowel een nostalgische als een verbitterde blik werpt op het Amerika van de jaren 60. In een decennium waarin zowel maatschappelijk als politiek een generatieconflict ontstaat dat nog voor veel oproer zal zorgen, zet de film dat conflict als hoofdthema neer. Dat gebeurt door drie personages met elkaar te laten conflicteren. Plaats van handeling is een goed renderend veeteeltbedrijf dat gerund wordt door familiehoofd Homer (Melvyn Douglas) die dat samen doet met zijn zoon Hud en zijn kleinzoon (en Hud’s neef) Lonnie. Als het bedrijf wordt getroffen door mond-en-klauwzeer en het einde van het bedrijf nabij lijkt, komen onderhuidse spanningen bovendrijven.
“Cast a cold eye / On Life on Death / Horsemen, pass by.” De roman van Larry McMurtry waarop de film is gebaseerd draagt het grafschrift van de Ierse dichter W.B. Yeats als motto. Neem het leven en de dood niet al te ernstig en betracht beide fenomenen met een zekere mate van afstandelijkheid. Voor de personages Homer en Hud is het lastig om afstand te bewaren. Een tragedie die zich jaren geleden heeft afgespeeld, is bepalend voor hun verstoorde houding. Leven en dood zijn te nauw verweven met hun bestaan. Als Homer ergens in de film opmerkt dat het gemakkelijker is iets te doden dan iets op te voeden en ervoor te zorgen, wordt het de kijker duidelijk dat de onderlinge spanningen te diep zijn ingesleten om ooit nog opgelost te kunnen worden.
Hud laat een familie zien die alleen nog bijeen is vanwege bedrijfseconomische motieven. Op het emotionele vlak zijn de leden van de familie ernstig uiteen gegroeid. Een disharmonieuze familie waarin na het mond- en klauwzeervonnis, de een nog de welwillende kracht weet te vinden om nog eenmaal opnieuw te beginnen en iets op te bouwen, terwijl de ander de boel wil verkopen om op die manier zijn egocentrische en hedonistische gedrag te kunnen voortzetten. Beide houdingen landen niet lekker en maken dat de onderlinge vervreemding alleen maar groter wordt.
Paul Newman speelt Hud. Een rokkenjagende man die verbitterd, wreed, zelfzuchtig en koppig is. Geen heldentype. Tegenover hem staat Homer, de patriarch van de familie die vol nostalgie terugdenkt aan vroeger en zijn zoon Hud niet kan vergeven wat hij jaren geleden heeft aangericht. Uiteraard speelt het aangerichte feit een rol maar nog meer is Hud's gebrek aan compassie een doorn in Homer's oog. De echte held lijkt Lonnie te zijn, die zowel in Homer als in Hud veel eigenschappen ziet die hij bewondert. Tegelijkertijd ziet hij evenveel dat hem boos en mismoedig maakt. Lonnie is niet aangetast door het verleden en lijkt de enige te zijn die in staat is het grafschrift van Yeats gestand te doen.
In Hud wordt gezwegen. Het zwijgen verbergt in oppervlakkige zin de verstikkende disharmonie die de familiale sfeer kenmerkt. Op het eerste oog is er behalve de gebruikelijke recalcitranties die in elke familie voorkomen, niets bijzonders aan de hand. Een nadere blik spreekt andere taal. Het zwijgen voorkomt dat gevoelens als liefde, genegenheid of zelfs de geringste vorm van empathie kan ontluiken. De jonge generatie in de vorm van Lonnie kan voor oriënterende levensvragen niet bij de oudere generaties aankloppen, verblind als die generaties zijn door eigen beslommeringen die hun levenshouding zo eenkennig en star maakt dat de blokkade die daarmee wordt opgeworpen niet meer kan worden geslecht. Niet door henzelf. Niet door Lonnie.
Hud is een film waarin een ieder niet gelukkig is. De somberheid wordt uitstekend gevangen in de prachtige setting, het stilzwijgen van de personages, het veelzeggende camerawerk en het formidabele acteerwerk. Fijne film.

Van regisseur en schrijver Takeshi Kitano. Over een huurmoordenaar die zich in de eerste helft van de film als hard, doeltreffend en professioneel manifesteert en in de tweede helft dezelfde gebeurtenissen nog eens meemaakt maar dan als kluns. Broken Rage is in eerste instantie een serieuze thriller en doet het daarna nog eens over als een absurde komedie. Waar in de eerste helft rake klappen vallen, werd geschoten en bloed vloeide, ziet de kijker opeens slapstick en visuele humor. Origineel en best leuk, die twee contradicties in stijl.
De voorspelbare reacties die de kijkers bij het kijken naar de film zullen hebben, laat Kitano zelf al zien. Op twee momenten wordt de film onderbroken en komt een online chat in beeld waarin kijkers hun meningen ventileren over de film. Ze zijn voor de hand liggend maar waarschijnlijk slaat Kitano de spijker op zijn kop. Wat voor de ene kijker een moeilijk verteerbaar experiment is, is voor degene die behalve Takeshi Kitano ook zijn komische alter ego Beat Takeshi kent geen verrassing. De regisseur en schrijver doet zowel het een als het ander. Verrassend is wel dat hij zijn beide filmische kanten in een enkele film laat zien.
In Broken Rage wordt een behoorlijk clichématig verhaal over een huurmoordenaar met een satirisch sausje overgoten. Het resultaat is een film met bizarre humor die soms erg grappig is maar misschien vaker erg flauw is. Ik vond in ieder geval lang niet alles leuk. Net zoals ik de eerste helft eigenlijk ook maar amper boeiend vond. Toch is het goed om te constateren dat er nog filmmakers zijn die lak hebben aan conventies en gewoon hun eigen experimentele ding doen.

Ethan Hawke is tijdreiziger. Hij reist naar het verleden om catastrofale gebeurtenissen te voorkomen. Best leuk en door mij jaren geleden ook goed gewaardeerd. En die constatering deed een beetje pijn. Na afloop van de film ontdekte ik dat ik hem in 2014 al eens had bekeken. Gewaardeerd met 3.5* ook nog. Tijdens het kijken was ik me daar totaal niet van bewust. Ik kon me werkelijk niets meer van de film herinneren. En dus keek ik wederom met frisse blik naar een vermakelijke film.
Leuke film. Gemaakt met een beperkt budget door Michael en Peter Spierig. De film ziet er echter helemaal niet uit als ware hij onder budgetarme omstandigheden gemaakt. Camerawerk, montage en setdesign zouden in een grotere productie niet misstaan. Ook het verhaal is interessant. In een vertelling binnen een vertelling neemt de thriller die als basis ergens in de jaren 70 is gesitueerd, aanvankelijk een kijkje in het verleden door middel van flashbacks. De film vergezelt Hawke vervolgens op diverse momenten in zijn bestaan. Een beetje verwarrend soms, zoals dat nu eenmaal gebeurt in films over tijdreizen die met sprongen in de tijd variërende stadia in de ontwikkeling van de hoofdpersoon laten zien.
In een sleutelscène wordt Hawke uitgedaagd een grap te vertellen. Dat lukt moeizaam. De grap is niet erg leuk, maar legt wel de kern van het verhaal bloot. “Wat was er het eerst?”, vraagt Hawke. “De kip of het ei?”. Voordat Hawke het antwoord kan geven, heeft de persoon met wie hij een dialoog heeft, het antwoord al paraat. “De haan”, zegt hij. Deze korte dialoog geeft precies aan waar het in de film om draait. Wie is de haan, de kip en het ei in Predestination. En wie was er het eerst. En is die vraag wel relevant, want misschien heeft het tijdreizen daarop geen enkele invloed en is iets als het lot simpelweg bepalend voor de loop der dingen.
Prima film. Interessant verhaal en interessante personages. Ook prettig zijn de wat duistere atmosfeer en een goed spanningsveld. En als je zin hebt kun je onderwijl en achteraf nog wat nadenken over tijdparadoxen enzo. Predestination is echter nog steeds geen film die mij lang zal bijblijven, vrees ik. Na afloop van de film was ik er ook weer klaar mee. De film levert prima vermaak voor het moment. Niet voor de langere termijn. Zijn lot is wederom de vergetelheid, vermoed ik.

Assepoester is een sprookje van de gebroeders Grimm. De versie van regisseur Emilie Blichfeldt is bepaald niet sprookjesachtig. Ze maakt een horrorversie die baadt in een duistere sfeer en niet vies is van bloed, gore en slijmerigheid.
Elvira is de naam van de lelijke stiefzuster. In het sprookje heeft ze niet eens een naam. In de film is ze het belangrijkste personage. Van gegoede afkomst maar nu verpauperd. Het is haar droom en die van haar moeder om de prins te trouwen en zo de financiën weer op orde te krijgen. Er is een vervelend feit. Elvira is niet knap. Daar weet de akelige moeder wel raad op. Elvira’s neus wordt op pijnlijke wijze herbouwd. Met naald en draad worden valse wimpers geplaatst. Tijdens de operatie betoont Lea Mathilde Skar-Myren (die Elvira gestalte geeft) zich een heuse screamqueen. Haar geschreeuw wordt op den duur zelfs onderdeel van de muziek die bestaat uit synthesizerklanken die eerder sinister dan sprookjesachtig klinken. Leuk gedaan.
En hoe zit het ondertussen met Assepoester? In de film heet zij Agnes. Van gegoede komaf, maar door stiefmoeder en Elvira gedegradeerd naar huishoudelijke hulp. Terwijl Agnes de koeien melkt, ondergaat Elvira nog meer pijnlijke schoonheidsbehandelingen. Blijkbaar is al die heftigheid nodig om Elvira wakker te schudden. Elvira begint eindelijk te bemerken dat ze slechts een project is ten behoeve van de oudedagsvoorziening van haar moeder.
De vrouwen hebben het niet gemakkelijk in deze hardvochtige wereld. Ze lijden wat af. Van onderlinge vrouwelijke solidariteit is weinig sprake. Van liefde al helemaal niet. En ach, al die pijn en dat egocentrische gedrag leiden volgens het sprookje tot niets anders dan teleurstelling. Dat beseft de kijker (in tegenstelling tot de sprookjesfiguren) terdege.
Den Stygge Stesøsteren is een horrorsatire over schoonheidsidealen. Elvira laat de kijker zien wat zij voor schoonheid over heeft. We zien haar bloeden, pijn lijden en kotsen. Veelal vol in beeld en in close-up. Toppunt van smerigheid is wel de verwijdering van een lintworm via Elvira’s mond. Over de heftigheid van het groteske in deze film hoor je mij niet klagen. Den Stygge Stesøsteren is een heerlijke film.

Twee mannen en twee vrouwen in een spookstadje waarin elke vreemdeling door de vader van een vervloekte jonge vrouw wordt neergeschoten. Een ander gevaar schuilt in een lichtgevend kristal dat de doden tot leven kan wekken. Een object dat in plaats van een sinistere sfeer vooral een sfeer creëert waarin de lachspieren ten volle kunnen worden benut. Zo is er een scène met een goudvis die hilarisch is terwijl die waarschijnlijk als angstaanjagend zou moeten worden beleefd. Dezelfde vrolijkheid overviel me tijdens een enge scène met een agressieve schildpad. En zo waren er gelukkig meer momenten die vrolijk wegkeken.
Hellgate is geen goede film en het beste is om alle ellende die voorbijtrekt dan maar lachend te ondergaan. In Hellgate gebeuren stompzinnige, saaie en zinloze dingen. Soms ook gebeurt er helemaal niets. De spanning is ver te zoeken. Het acteerwerk is slecht. De speciale effecten zijn lachwekkend en had men net zo goed niet kunnen inzetten. Niet helemaal waar. Eén scène is best ok en is een positieve verrassing in de film. Het gaat om een bloedige wurging die een leuk stukje gore oplevert.
Zoals het een film uit de jaren 80 betaamt, is er nog een beetje bloot te zien. Gezien het niveau van de film zou je smakeloosheid of naaktheid uit de categorie der koeienuiers verwachten, maar dat is niet zo. Het bloot is eigenlijk veel te verfijnd voor een film als Hellgate en is zowaar een tweede fijne verrassing. Verder is Hellgate een erge film. Stompzinnig verhaal. Slecht acteerwerk. Geen sfeergevoelig camerawerk. Het is ach en wee. Gelukkig valt er wat te lachen.

Hai Phuong is de naamdrager van de film en werkt op het Vietnamese platteland als hardhandige deurwaarder voor een schimmige opdrachtgever. Ze kan daarbij haar achtergrond in de Oosterse vechtkunsten goed gebruiken. Als haar 10-jarige dochter wordt ontvoerd gaat ze achter de daders aan en komt terecht in Saigon waar nog wat onverwerkte losse flodders uit haar verleden op haar wachten.
Geen bijster origineel verhaal. Films over een ouder op zoek naar een ontvoerd kind zijn er meer. De inhoud kan je dan ook verder gerust vergeten. Wat in deze film telt is de actie. Het verhaal doet er niet echt toe en fungeert als kapstok om allemaal fijne actiescènes aan op te hangen. Pogingen om Hai Phuong van meer achtergrond te voorzien zijn leuk, maar voegen niets wezenlijks toe. Ook scènes die ondersteund door overdreven dramatische muziek en pathetische dialogen pogen om andere dan krijgszuchtige emoties bij de kijker op te roepen, vormen een stijlbreuk met de adrenaline verhogende sequenties en zijn eigenlijk alleen maar storend.
Achtergrond- en zijdraadjes worden ingezet in een poging om verdieping in het verhaal aan te brengen. Dat vermoed ik althans. Ze groeien echter nooit uit tot een interessante toevoeging en worden bovendien niet eens altijd helemaal uitgewerkt. Kortom, ze zijn overbodig. Neem de aanwezigheid van een politieman die een deel van de film samen met Hai Phuong optrekt. Zijn aanwezigheid had evengoed geëlimineerd kunnen worden. Het enige interessante in de film is de aanwezigheid van Hai Phuong met haar volhardende houding, haar doortastendheid en haar vechtkunst.
En vechten kan ze. Ze is snel, wervelt door het beeld en deelt rake klappen en trappen uit. De slow motion en time-lapse die regisseur Le-Van Kiet af en toe gebruikt om de gevechten nog intenser te maken zijn leuk, maar de echte intensiteit zit ‘m wat mij betreft in de snelheid van de bewegingen. In de directe actie dus. Naast de furieuze gevechten vallen de sfeergevoelige locaties, de mooie landschapsbeelden en het flitsende camerawerk op. Redenen geboeg om van een geslaagde film te spreken.

Frank ontwaakt in een dixi in een afbraakgebied dat gereed wordt gemaakt voor nieuwbouw. Zijn arm is doorboord met een metalen stang waardoor hij niet kan bewegen. Bovendien is de deur van de dixi op slot gedraaid. Een vervelend scenario voor Frank, die geen idee heeft hoe hij in deze situatie is terechtgekomen en slechts beperkte tijd heeft om te ontsnappen want binnen afzienbare tijd worden de resterende gebouwen tot ontploffing gebracht.
Thomas Niehaus is de acteur die Frank gestalte geeft. De meeste tijd doet de film het met hem. Met behulp van de claustrofobische setting weet hij heel overtuigend de uitzichtloosheid van de situatie en de paniek die dat teweeg brengt op de kijker over te dragen. De film weet met de beperking van de locatie een continu spanningsveld op te wekken. Best knap, omdat de ervaren kijker natuurlijk vergelijkbare films met een vergelijkbare situatie zal kennen.
Fijne handgemaakte effecten ook, die de nodige splatteractie verzorgen. Echt goor wordt het niet. Hoogstens een beetje vies omdat Frank af en toe met zijn handen in de wc-pot in de weer is. En dat is ook wel weer humoristisch. De film in zijn geheel zou ik trouwens niet als humoristisch willen neerzetten. Het thrilleraspect staat voorop en dat wordt af en toe gebroken door een beetje humor. De film slaat daarin niet door maar weet zich bijtijds in te houden. Een prima balans. Ach du Scheiße! is leuk en ongecompliceerd vermaak.

Y Tu Mamá Tabién is een film met goed acteerwerk en is een film die zich bezighoudt met de hobbelige weg die naar de volwassenheid leidt. Tenoch en Julio zijn beiden 16 jaar en denken bijna alleen aan seks en drugs. De film laat het leven zien van twee jongeren afkomstig uit de hogere- respectievelijk de middenklasse. Een leven dat volgens mij niet erg afwijkt van het leven van twee jongens in een Europees land. Op een feest ontmoeten ze de 27-jarige Luisa die met haar saaie man in Mexico is komen wonen. Haar huwelijk gaat niet zo lekker en ze gaat samen met de jongens op een roadtrip met als bestemming een prachtig verlaten strand.
Het verhaal wordt om de zoveel tijd onderbroken door een voice-over. De voice-over trekt zich niets aan van een lopende handeling of een lopende dialoog. Hij breekt gewoon in en begint te vertellen van een banale gebeurtenis. Over een dodelijk ongeval van een arbeider op een plek ergens onderweg, Over de ouders van de beide jongens. Over Luisa die afkomstig is uit Spanje en aldaar een familielid en aanhanger van Franco verpleegde. Over een visser die ze tegenkomen en zijn huis zal kwijtraken omdat op die plek een hotel zal worden gebouwd. Enzovoort. Banale wetenswaardigheden die op een toon worden gebracht alsof ze werden voorgelezen als een saai nieuwsbericht. Leuke wetenswaardigheden maar zonder betekenis voor het verhaal.
Even betekenisloos als de relaties tussen de personages. Even betekenisloos als de rij van filmische episoden waarin Tenoch en Julio steeds iets beleven. Steeds zoekende naar een piekmoment. Met wie dan ook. De tijd tussen de pieken is gevuld met verveling, drugs en het wachten op het volgende piekmoment. Even betekenisloos zijn de dialogen die de personages met elkaar voeren. De banale manier waarop over seks wordt gesproken en de behoorlijk onomwonden seksscènes bevestigen de grilligheid van de vriendschap. De terloopsheid ervan. Een vriendschap zonder wezenlijk fundament. Even terloops is de vrijheid die nu nog kan worden ervaren terwijl verderop hun levenspad onomstotelijk het gestructureerde spoor van hun vermaledijde ouders zal gaan volgen. Ze beseffen het alleen nog niet.
De film speelt zich af in een belevingswereld die gekenmerkt wordt door zelfgenoegzaamheid, Een wereld waarin de vraag naar de zin der dingen niet bestaat. Regisseur en schrijver Carlos Cuarón maakt met Y Tu Mamá También een serieuze en ook humoristische film. Een film die een saaie wereld toont waarin twee jongens op zoek zijn naar thrills. De film doet dat zonder belerende vinger maar permitteert zich wel een spottende ondertoon die relativerend werkt en duidelijk maakt dat de spannende dingen die in deze film worden beleefd en waarover met vuur wordt gesproken in feite zonder betekenis zijn.. Goeie film.

De film vertelt het verhaal van de jonge ambitieuze Thomas Hutter die in de klauwen van ene graaf Orlok gevangen raakt. Regisseur Robert Eggers waagt zich aan de remake van een grote klassieker uit het horrorgenre. Hij stort zich heel moedig op Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922). Met de daad om een remake te maken, houdt de moed ook enigszins op. Eggers heeft aan het verhaal niet veel veranderd. Het grootste deel van de handeling, de personages en de locaties zijn dezelfde gebleven. Wel hebben de bijpersonages meer inhoud gekregen. Dat feit is met name de reden dat de film een veel ruimere speelduur heeft dan het origineel. Nosferatu is een goede film. Dat zeker. Ik had alleen verwacht en gehoopt dat Eggers wat eigenzinniger met het verhaal was omgegaan.
Heel opvallend zijn de bijna kleurloze beelden die voor een zwart-witte zweem zorgen. Vooral de scènes die zich in en rond het slot van graaf Orlok afspelen hebben die eigenschap en zien er bijzonder kunstzinnig en fraai uit. De graaf wordt gespeeld door Bill Skarsgård. Zijn verschijning en sonoor raspende stemgeluid hebben een angstaanjagend effect. Daarbij moet worden vermeld dat Skarsgård onherkenbaar is en een groot deel van de angstaanjagende impact die de verschijning heeft, te wijten is aan de inspanningen van de special make-up artist. Hoe dan ook, graaf Orlok is een imposant personage.
Nosferatu is een heerlijk sfeervolle film. Setting en beelden ademen verrukkelijke suspense en dreiging. Indrukwekkend zijn ook de prachtige scènes, waarin de graaf acte de présence geeft en zich de hel op aarde aankondigt. Daartegenover staan scènes die met enig geduld moeten worden bekeken. Een belangrijk onderdeel in de film is bijvoorbeeld de relatie tussen Thomas Hutter (Nicholas Hoult) en zijn vrouw Ellen (Lily-Rose Depp). Hoewel beide figuren interessant zijn in relatie tot graaf Orlok, is hun onderlinge relatie dat minder. Die wordt echter behoorlijk uitgesponnen. Dergelijke momenten doen enige afbreuk aan de onheilspellende en sinistere sfeer in de film.
Dat neemt niet weg dat Nosferatu met zijn (uiteraard) sublieme verhaal, sfeervolle locaties en camerawerk, angstaanjagende graaf en uitstekend acteerwerk een hele goede film is. Het is echter niet een film waarover honderd jaar na nu nog veel zal worden gesproken, vermoed ik.

Over geesten die hun best doen geest te blijven of anders simpelweg verdwijnen. Centraal staat een jong overleden geest die dat dreigt te overkomen. Haar enige kans om te blijven bestaan is om de levenden angst aan te jagen. Erg lastig, want het ligt niet in haar aard om op te vallen. Ook al tijdens haar leven viel ze niemand op. Het is zelf zo erg dat alleen haar ouders nog om haar dood treuren. Regisseur en schrijver John Hsu geeft haar niet eens een naam. Dat zegt veel over de mate van haar onzichtbaarheid.
Hoewel de naamloze geest veel psychische ballast draagt, is de film niet somber of zwartgallig. De film zou je zelfs als een komedie kunnen beschouwen. Bij haar pogingen om op te vallen en mensen bang te maken wordt de naamloze geholpen door andere geesten. De pogingen leveren hilarische momenten op. In feite is Dead Talents Society een typisch underdogverhaal dat zich afspeelt rondom een groepje sneue geesten. Het enige verschil met het klassieke underdogverhaal is natuurlijk de wat minder alledaagse setting.
Dead Talents Society is een sympathieke film met sympathieke personages. Het verhaal is niet ingewikkeld en de personages zijn gemakkelijk te lezen. Ondanks het ietwat morbide onderwerp is er ruimte voor humor en uiteraard voor feelgood. Dead Talents Society is gewoon een leuke momentopname die niet veel van de kijker vraagt. Waarschijnlijk ben ik de film over een tijdje alweer vergeten, maar ik heb me tijdens het kijken prima vermaakt. Leuk dit.

Emma, ontwerper van sekspoppen en striptekenaar, maakt een strip over filmregisseur Edward die een film maakt waarin model Michelle een boek schrijft over een ontwerper van sekspoppen genaamd Emma. De film volgt drie verhaallijnen die met elkaar zijn verbonden. Zoom is een fim in een animatie in een film. Of iets dergelijks.
De film van Pedro Morelli wisselt voortdurend in optische en verhaaltechnische zin. Op sommige momenten raak je in verwarring en weet je niet precies meer welk verhaal ook weer voortkomt uit welk verhaal. Er is hulp. In Emma’s verhaallijn zijn de beelden realistisch en de kleuren krachtig. Het verhaal van Edward wordt consequent als animatie getoond. En Michelle schrijft haar boek in Brazilië in realistische beelden waarin warme kleuren of monochroom kleurgebruik domineren.
De toon in de drie verhaallijnen verschilt. De animatie is vooral humoristisch van toon. In Michelle’s verhaal overheersen duistere invloeden, die nog donkerder worden als Edward in zijn animatie zijn seksproblemen probeert op te lossen. Emma’s verhaallijn is tamelijk luchtig. Dat heeft vooral te maken met de verschijning van Alison Pill als Emma. Getooid met een donkere bril zet zij op onbeholpen en schuchtere wijze het vermakelijke personage Emma neer.
Het tempo had wat mij betreft hier en daar wat hoger gemogen, maar de film biedt absoluut leuk kijkvoer. Beetje absurd, humoristisch en satirisch. Drie amusante verhaallijnen die onderling zijn verbonden en aan het eind samenkomen. Best ok. Zoom is een leuk experiment.

Denemarken in de jaren 1970. Universitair docent Erik erft een villa en na enig nadenken ontstaat de gedachte om een commune te beginnen. De film begint met een introductie van de personages en doet aan sfeertekening. Al snel daarna ontwikkelt de film zich tot een relatiedrama met een tragikomische insteek. Dat komt mooi uit. Ik hou van tragikomedie.
De mengeling van drama en komedie is in deze film echter niet zo geslaagd. Regisseur en schrijver Thomas Vinterberg maakt een film waarin goed wordt geacteerd en waarin de bizarre karakters af en toe een lach opwekken. Tot zover niets aan de hand. Het is alleen zo jammer dat het verhaal zo clichématig verloopt. Het is ook jammer dat de film het in lachwekkend opzicht vooral moet hebben van de personages en niet zozeer van zwart(humoristische) dialogen of situaties.
Het drama overheerst en dat wordt vervelend indringend gepresenteerd. Zodanig overtrokken zelfs dat ik even vermoedde dat de humor in de overtrokkenheid verborgen lag. Dat bleek niet het geval. Moeilijk om dan de film nog serieus te nemen. Het verhaal, de situaties, de personages. Ze grepen me niet bij de strot. Het leukste deel van de film is de sfeertekening bij aanvang. Daarna is het af en toe doorbijten.

De Ierse Shoo wordt door haar werkgever naar een afgelegen Iers dorp gestuurd om daar aan een oude vrouw palliatieve zorg te verlenen. De vrouw lijdt aan agorafobie en heeft panische angst voor duistere wezens. De oude dame gelooft heilig in de macht van duistere wezens die de Sidhe worden genoemd. Ze zou ooit door deze wezens zijn ontvoerd, maar wist door toedoen van haar verloofde te ontsnappen. De Sidhe loeren nog steeds op haar. Shoo wordt langzamerhand meegesleept in de paranoia en het bijgeloof van de oude vrouw en wordt met gruwelijke ervaringen uit haar verleden geconfronteerd.
Fréwaka is de tweede film van de Ierse schrijfster en regisseuse Aislinn Clarke. Ten behoeve van de film die bijna geheel in de Ierse taal is gestoken, put zij dankbaar uit het reservoir met duistere fabels waaraan Ierland rijk is en vertelt een verhaal dat veel weg heeft van een macaber sprookje. Een sprookje met plaats voor sociale stigmatisering en een tirannieke rol voor religie. Dat de film zijn inspiratie uit het folkloristische verleden haalt blijkt uit de titel. Fréwaka betekent zoiets als roots. En die roots zijn vergroeid met het dorp en zijn merkwaardige bewoners.
De film vertegenwoordigt het subgenre van de folkhorror. Behalve in folkloristische motieven uit zich dat in een verontrustende mengeling van heidense en christelijke rituelen en afbeeldingen. Opvallend in de film is dat de twee hoofdpersonages van de vrouwelijke kunne zijn terwijl de vertegenwoordigers van de onderdrukkende rituelen het patriarchaat vertegenwoordigen. Moderne en verlichtende waarden voeren strijd tegen en dalen af naar de repressieve afgronden van het archaïsche (bij)geloof. Fréwaka heeft absoluut een feministische touch. Die touch vond ik af en toe wel wat erg nadrukkelijk aanwezig. Feministische horror is blijkbaar niet erg aan mij besteed.
Maar goed. Dat klinkt uiteraard allemaal heel interessant. Deels is het dat ook. Deels ook niet. De film bevat veel repetitieve scènes, momenten en gebeurtenissen die verhinderen dat de spanningsboog steeds strak gespannen staat. Het acteerwerk van de beide hoofdrollen is goed, maar ik vond de personages niet per se sympathiek en had niet de neiging om samen met hen de strijd aan te gaan. Ik hield mij afzijdig. Het kon me eigenlijk niet zoveel schelen.
De film moet het niet hebben van effecten en jumpscares. De kracht van de film zou moeten liggen in het gevoel dat het kwaad in elk segment van Shoo’s realiteit kan zijn geïnfiltreerd. Het kwaad kan zich overal schuilhouden en opeens opdoemen. Op zich is een dergelijke gedachtegang behoorlijk angstaanjagend. Het repetitieve karakter van de film en de weerzin om me in te leven in de karakters brachten dat gevoel bij mij echter niet tot stand.

De film laat in een aantal losse scènes verschillende mensen zien die om diverse redenen contact hebben met Iraanse gezagsdragers. De film hanteert daarbij een satirische toon en accentueert daarmee de absurditeit van de situaties die zich voordoen. Zo is er een jonge vader die zijn pasgeboren zoon aanmeldt en hem de naam David wil geven. In zijn ogen een eenvoudige administratieve handeling. Toch niet, want zodra de beambte de naam van het kind hoort, is er een probleem. Volgens de richtlijnen is die naam niet toegestaan. De man is stomverbaasd en begrijpt niet dat een vreemde hem komt vertellen hoe hij zijn zoon niet moet noemen. Nog een voorbeeld. Tijdens een sollicitatiegesprek moet een werkzoekende veel meer bewijzen dan alleen zijn kwalificaties. Hij wordt ook ondervraagd over zijn kennis en naleving van de Koran en moet zelfs voordoen hoe hij zich ritueel wast voordat hij gaat bidden.
Autoritaire regiems staan er niet voor open om bekritiseerd te worden. Het regisseursduo Ali Asgari en Alireza Khatami heeft dat al meerdere malen ondervonden. Zo kreeg Asgari in september 2023 een filmverbod opgelegd en mocht hij het land niet verlaten. Het weerhield hem er niet van deze film te maken. Een film die de idiote uitwassen van een star systeem laat zien. In Ayeh Haye Zamini wordt de spot gedreven met het Iraanse regiem door mensen te tonen die normale wensen hebben en een normaal leven willen leiden, maar dat niet kunnen omdat ze door de geboden, verboden en starre bureaucratie worden tegengewerkt.
De film bestaat uit negen episoden. In elk van die negen episoden wordt erg duidelijk gemaakt dat het welzijn van de burger niet de eerste prioriteit heeft. Elke episode is een tweegesprek. De camera heeft een belangrijke rol. Die observeert een personage vanuit het perspectief van de gezagsdrager. In elke scène zien we steeds één persoon. Van de gezagsdrager horen we enkel de stem. De camera beweegt niet maar registreert genadeloos de arme man of vrouw die een trivialiteit probeert uit te leggen, maar niet serieus wordt genomen. De zienswijze van de camera roept bij de kijker net als bij de ondervraagde een ongemakkelijk en boos gevoel op. De gezagsdrager heeft daar geen boodschap aan. Die heeft geen ander doel dan met gebruikmaking van een irritante monotone stem zijn gelijk door te drukken. Behalve een stukje ongemak brengen de episoden ook verbazing en hilariteit teweeg over zoveel inhoudelijke onzinnigheid en stompzinnige koppigheid.
De film laat de kijker getuige zijn van bizarre situaties die alle een verlies aan vrijheid aan de kaak stellen. Situaties waarin de politiek direct ingrijpt in het leven van mensen. In Iran wordt iedereen in de gaten gehouden. Het regiem heeft marionetten tot zijn beschikking om zijn ideologie uit te dragen. De hulpmiddelen die daarbij worden gebruikt zijn formulieren, wachtkamers en vertragingstactieken. Asgari en Khatami slagen erin een film te maken die niet alleen ontstelt maar die gelukkig ook bijzonder hilarisch is.

Over een jonge priester die gaatjes prikt in condooms teneinde het geboortecijfer te verhogen om aldus te voorkomen dat de parochie uitsterft. Het eerste halve uur is vermakelijk. In dat halve uur lukt het regisseur en schrijver Vinkos Bresan het plot met veel speelsheid en humor in te kleden. Aardige woordgrappen en geslaagde situatiekomedie. Het sprankelt. De film schroomt ook niet om het katholieke geloof enigszins te ridiculiseren. Best grappig, dat halve uurtje.
Vervolgens is er van de sprankelende sfeer niets meer over. Alles dat ludiek, absurd en grappig is heeft de film in het eerste halve uur verpakt. Wat rest is gewoon niet meer grappig. De film slaagt er niet in fris en speels te blijven. De ideeën zijn op. Wat volgt is geforceerde humor die vooral vervelend is en van het restant van de film een bijzonder langdradige exercitie maakt. Ik was erg blij dat de film was afgelopen.

Poison is een toneelmatige tragedie en het filmdebuut van regisseur Désirée Nosbusch die ik vooral kende als actrice en heel vaag als presentatrice van een muziekprogramma op de Duitse televisie. Poison is een redelijk goede debuutfilm. Met Tim Roth en Trine Dyrholm in de hoofdrollen is er solide acteerwerk. De film is gebaseerd op het toneelstuk Gif. Een toneelstuk geschreven door de Nederlandse Lot Vekemans die ook verantwoordelijk is voor het filmscript.
Dat de verhalende wortels bij een toneelstuk liggen, is duidelijk merkbaar. Weliswaar bewegen de twee protagonisten zich in een royaler kader dan een toneel en zien we in het begin van de film Tim Roth een lange autorit maken, maar van veel handeling is in de film geen sprake. Het draait in de film om de dialoog. Als Roth eenmaal op de plek van bestemming is aangekomen en de dialoog losbarst, bevinden we ons in een toneelmatige film. Twee personages die om elkaar heen cirkelen en onderwijl veel dialoog spuien. Een situatie die op een toneel veel beklemmender werkt dan in de royalere ruimte die de film tot zijn beschikking heeft, vermoed ik.
Gelukkig valt er genoeg te bespreken. De twee zijn vroeger getrouwd geweest en hun gezamenlijke verleden is onderwerp van gesprek. De dialogen bestaan niet uit het delen van prettige herinneringen. Het verleden is getekend door de dood van hun zoontje. Een gebeurtenis die tevens aanleiding was voor hun scheiding. Inhoudelijk gaat de film in op de verschillende manieren waarop de twee zijn omgegaan met de dood en de scheiding die erop volgde.
Poison is een klassiek treurspel. Een drama dat draait om de vraag of een rouwproces ooit afloopt. De interacties zijn heftig en maken bij de personages veel emotie los. Verwijten slingeren heen en weer. Emotionele inzinkingen. Onbegrip en begrip. Haat en liefde. Loutering zelfs. Roth en Dyrholm acteren uitstekend. Een aantal sterke scènes volgt. De pijn is soms voelbaar.
Niet steeds. Ook een aantal zwakkere scènes komen langs. Scènes waarin het moeilijk is om een waarneembare reden te vinden voor bepaald gedrag. Alsof het doel van de scène is om te ruziën of emotioneel in te storten maar men is vergeten om de dialoog daarbij te laten aansluiten. Alsof het effect op dat moment belangrijker is dan het gesprokene. Op die momenten miste ik de connectie tussen beide. Enigszins storend, vond ik het. Het wisselende niveau voorkwam dat ik hevig emotioneel geraakt werd door acteergeweld en dialoog. Ik hield het een film lang droog. Prima film verder.

Van dakloze drugsverslaafde naar succesvolle schrijfster en actrice. Arielle Holmes speelt zichzelf in de film Heaven Knows What dat is gebaseerd op een fase uit haar daklozenbestaan. In opdracht van Ben en Joshua Safdie die de film regisseerden, zette zij het verhaal op papier waarop de film zich baseert.
De film begint intens. Harley (Arielle Holmes) en Ilya (Caleb Landry Jones) liggen innig verstrengeld op het kale asfalt. Ze roken. Ze kussen. Ze betasten elkaars haar. Innige affectie. Nerveuze elektronische klanken begeleiden de scène en maken het claustrofobische gevoel dat zich van mij meester heeft gemaakt nog claustrofobischer. Harley en Ilya gaan helemaal in elkaar op. De wereld om hen heen bestaat voor hen niet. Die bestaat ook niet voor de kijker. De camera zit zo dicht op de twee personages dat de kijker geen enkele blik is vergund op iets daarbuiten. Een scène later zien we een ontroostbare Harley lopen. Zonder Ilya. Er is iets gebeurd en nu behandelt Ilya haar als een hoop stront. Van de hemel in de hel. Junkies in love. Waanzin.
De kijker valt er middenin. Van een aanloop of voorgeschiedenis is geen sprake. Met neutrale blik volgt de film het personage Harley in de Upper East Side in New York. De film laat de plekken in Central Park zien waar de toeristen niet komen en de junkies overnachten. De smerige straten waar ze bedelen. De Openbare Bibliotheek en fastfoodrestaurants waar ze zich opwarmen, waar gegeten wordt en waar in de toiletten het volgende shot wordt gezet. De film toont een triest bestaan. Keihard, vreugdeloos, koud, uitzichtloos. In deze destructieve setting voltrekt zich een destructieve liefde die als een rode draad door de beschouwing van het dagelijkse bestaan van junkies in New York loopt.
De beschouwing is nuchter en zakelijk. De film heeft soms veel weg van een documentaire. In feite gebeurt er vrij weinig. We kijken naar junkies die leven voor een dagelijkse portie drugs. We kijken naar junkies die hun dagelijkse routine afhandelen. Bedelen, gestolen goederen verkopen, dealen, samen drinken, samen bazelen, elkaar irriteren. Dat werk. Een verzameling routines. In het leven van een junkie doen zich amper intrigerende gebeurtenissen voor. Heaven Knows What laat steeds hetzelfde zien.
Aan het einde van de film heeft Harley geen enkele ontwikkeling doorgemaakt. Ze is nog steeds dezelfde afhankelijke junkie. Arielle Holmes speelt haar trouwens goed. Haar personage deed me echter weinig. Dat gold ook voor de andere personages. Ze zijn niet erg interessant. Karakterontwikkeling ontbreekt. De film zelf heeft een authentieke vibe en laat intrieste dingen zien, maar is vanwege een ontbrekende plotontwikkeling ook niet erg interessant. Zelfs een beetje saai.

De 16-jarige Ari wordt door zijn moeder van het stedelijke Reykjavik naar het noordwesten van IJsland gestuurd. Terwijl moeder een paar jaar in Afrika gaat bivakkeren, gaat Ari bij zijn vader wonen in een landelijke omgeving. Ari heeft zijn jeugd in het dorp doorgebracht maar zijn verbintenis heeft hij met de stad. In het begin van de film zien en horen we Ari met hoge stem zingen in een kerkkoor onder het dak van een imposante kerk. Iedereen in het koor is in het wit gekleed. De kleur van de onschuld. Een intrigerend beeld en een mooi uitgangspunt.
Regisseur Rúnar Rúnarsson laat geen voorgeschiedenis zien. Duidelijk is echter wel dat Ari met grote tegenzin bij zijn vader gaat wonen. Zijn gedrag ten opzichte van zijn vader is tamelijk koel. Als ze samen vanaf het kleine vliegveld met de auto naar vaders huis rijden, is er amper conversatie. Met dialoog wordt in de film trouwens heel spaarzaam omgegaan. De dialoog die er is heeft weinig betekenis. Van veel meer betekenis is de beeldspraak. Ook het licht heeft betekenis. Dat is genadeloos aanwezig. Het is midzomernacht. De personages kunnen zich niet verschuilen. Ze staan altijd in de spotlight. Ze kunnen zich nooit echt terugtrekken. Het is onnatuurlijk. Het continue licht zorgt voor een merkwaardige sfeer die maakt dat mensen zorgeloos en bizar gedrag gaan vertonen.
De camera observeert met terughoudendheid. Afstandelijk. De beelden zijn vrij statisch. Rúnarsson doet het zonder tracking shots, zonder draaiingen, zonder opvallende gimmicks. Þrestir is een film zonder franje. Toch zijn de beelden krachtig en vertellen precies dat wat je moet weten. Een sfeervolle film. Het licht, het landschap, de lusteloze Ari, de onverantwoordelijke vader, de onderlinge verhoudingen. Alle elementen van de film zijn intrigerend en tegelijkertijd wil je er als kijker niets mee te maken hebben. Er hangt een continue sombere lading over de film. Een dreiging ook. Alsof de treurige boel elk moment kan exploderen.
Het einde brengt geen explosieve verlossing. Het einde van de film houdt nog meer treurnis in die zich opstapelt op de laag die er al ligt. Ongelooflijk verstikkend en treurig. Ari neemt een beslissing die zijn leven verandert en hem met een tragisch geheim belast. De tijd van zijn jeugd en zijn onschuld is voorbij.
Þrestir is een existentieel drama over ontworteling, vervreemding, een moeizame vader-zoonrelatie en volwassen worden, De film heeft een subtiele en rustige verteltrant waarin vooral de beelden spreken. Erg indrukwekkend. Erg mooi.

Deze sociaalkritische psychologische thriller uit Pakistan stelt met behulp van wat griezelelementen en een indrukwekkende hoofdrolspeelster (Ramesha Nawal) de positie van de vrouw in de Pakistaanse samenleving aan de kaak. De film is zowel een prima thriller als een krachtig pamflet dat pleit voor gelijke behandeling van vrouwen. De film draait om de 25-jarige Miriam die samen met haar broertje en haar moeder een klein appartement in de hectische stad Karachi bewoont. Na de recente dood van Miriam's opa die er ook woonde en hun bescherming tegen de vrouwonvriendelijke buitenwereld was, zijn ze op zichzelf aangewezen.
De mannelijke regisseur en schrijver Zarrar Kahn laat in zijn debuutfilm Pakistan zien als een patriarchale staat waarin vrouwen niet alleen voortdurend offers brengen maar ook voortdurend slachtoffer zijn. Protagoniste Marian heeft moderne opvattingen maar moet met het uitdragen daarvan voorzichtig zijn. Op elke straathoek loert mogelijk reactionair gevaar. In de film zien we bijvoorbeeld dat een man uit het niets opduikt en met een baksteen de ruit van Marian’s auto bewerkt terwijl zij zich in de auto bevindt. Haar misdaad? Ze is een vrouw en gedraagt zich veel te zelfstandig.
De film zit vol gebeurtenissen die de ongelijkheid tussen man en vrouw accentueren. De vrouwen proberen niet op te vallen en manoevreren voorzichtig. De mannen controleren, dreigen en zijn opdringerig. In de praktijk betekent dit dat elke tuktuk-chauffeur, gulle oom of behulpzame gebedsgenezer zich straffeloos kan opdringen en nooit kan worden vertrouwd. Dat betrekent ook dat de man die zich voor het raam staat te bevredigen, niet verwacht dat hij daarvoor wordt gestraft. Zelfs de mannen die gestorven zijn, keren af en toe terug in Miriam's dromen om vanuit het hiernamaals nog steeds haar leven te beïnvloeden.
Kahn maakt gebruik van horrorelementen. Trauma’s uit de kindertijd of zelfs van recentere datum worden door Miriam herbeleefd als spookachtige verschijningen en oogloze zombieachtigen in dromen en visioenen opduiken. Marian en haar moeder ervaren de horror van de dagelijkse werkelijkheid en worden daarnaast nog zwaar belast met de horror in hun hoofd. Voor de mooie Marian zijn de gelukkige momenten spaarzaam. Voor de kijker valt er echter genoeg te genieten.

Vijf jaar voor de verschijning van dit tweede deel was El Hoyo een leuke verrassing. Een fijne mix van horror, thriller en mysterie. Een film die kritisch keek naar de menselijke natuur en tegelijk een maatschappijkritische boodschap verkondigde door de tegenstelling tussen arm en rijk centraal te stellen. Geen subtiele boodschap, maar het leverde een originele en spannende film op. Met de originaliteit is het natuurlijk gedaan in El Hoyo 2. Dus heeft El Hoyo 2 iets anders nodig dat verteld kan worden. Iets dat het bestaan van het tweede deel rechtvaardigt.
De grootste vernieuwing is dat de samenleving waar het verhaal zich afspeelt, zich verder heeft ontwikkeld. De anarchie is vervangen door een systeem van regels dat ervoor moet zorgen dat het voedsel beter wordt verdeeld. Geheel in lijn met de verwachting, laat de film geen harmonieuze samenleving zien, maar een systeem dat je als een dictatuur met religieuze tintjes kunt omschrijven. Uiteraard deugt ook dit systeem niet zodat de film zich net als het eerste deel in duisternis en geweld kan wentelen. El Hoyo 2 biedt gewoon meer van hetzelfde. De kijker kan wederom toekijken hoe mensen worden uitgescholden, afgeranseld en gedood.
In El Hoyo 2 gebeurt niets anders dat het eerste deel al liet zien. Naast het vele geweld dat wordt getoond, gebeurt er eigenlijk niet veel. De personages zijn eendimensionaal en blijven dat gedurende de film. Van empathie met of interesse in de personages is dan ook geen sprake. Ik had gehoopt meer over de wereld van El Hoyo te weten te komen. Die hoop werd niet ingelost. El Hoyo 2 biedt herhaling en is een ongeïnspireerde en overbodige film.

The Outrun is de derde speelfilm van regisseur Nora Fingscheidt. Haar eerdere films Systemsprenger (2019) en The Unforgivable (2021) bevielen me met mate, maar intrigeerden wel. Dus erg benieuwd naar The Outrun. De film is gebaseerd op de gelijknamige autobiografie van Amy Liptrot en vertelt van de alcoholverslaving van de jonge en talentvolle Rona en haar strijd daartegen. Fingscheidt stelt niet teleur. The Outrun is een prachtige film.
De film hanteert niet een chronologische aanpak. Het verhaal wordt in drie tijdvakken verteld en speelt zich op drie plaatsen af. De drie verhaallijnen lopen door elkaar. Soms is het wat lastig om precies te weten in welk tijdvak de film zich bevindt. Gelukkig is daar dan het kapsel van hoofdrolspeler Saoirse Ronan die zo vriendelijk is om de kijker middels de kleur van haar kapsel daarin bij te staan. De vertelstructuur maakt dat gebeurtenissen, plaatsen en personages met elkaar worden vervlochten op een manier die de neergang en wederopstanding van Rona prettig inzichtelijk maakt.
The Outrun is een prachtig drama dat zich heerlijk langzaam en sfeervol ontvouwt. Saoirse Ronan is geweldig als de vrouw die tegen haar verslaving vecht. Ze overtuigt als wrakkig mens, als vervelende dronkaard, als depressieve eenzaat en als naar verlichting zoekend mens. Woede, schaamte, rouw, melancholie, uitbundige extase, agressie en controleverlies. Ze laat het allemaal zien. Geweldig acteerwerk. Ronan versmelt met haar personage. Ik leed met haar mee.
Een sfeervolle bijdrage wordt geleverd door de fantastische locaties. De Schotse Orkney-eilanden. Ruig en wild. De altijd waaiende wind. De schuimbekkende golven beukend op de rotsen. Het schrale landschap. Een setting die in eerste instantie neerslachtig maakt. Maar ook een setting die na de eerste kennismaking eigenlijk wonderschoon blijkt te zijn. Authentiek. Naturel. Onstuimig. Oer. Mooi. Het zijn kwalificaties die je ook op protagoniste Rona kunt toepassen.
The Outrun tekent een intensieve karakterschets waarvan de alcoholverslaving een onderdeel is. Onderdeel van de schets is ook de familiegeschiedenis. Met een vader die aan een bipolaire stoornis leidt en een moeder die haar heil in religie zoekt, zijn de onderlinge verhoudingen afstandelijk. Rona zoekt het in de zelfredzaamheid. Het leidt haar naar de mooiste locatie in de film. Een winters verblijf op het kleine eiland Papa Westray moet de beslissende stap worden in het genezingsproces. Met name in dat deel van de film worden de natuur en het gedrag van dieren afgezet tegen Rona’s situatie. De film zoekt de verbinding en vindt die. Het slot sluit daarbij aan en is prachtig.

New York in de jaren 1920. Irene en haar man zijn zwart en behoren tot de gegoede zwarte burgerij. Irene’s zwarte vriendin Clare evenzo. Alleen hoort zij niet bij de zwarte middenklasse. Clare draagt een blonde pruik en heeft een blanke huid. Zij pretendeert met succes blank te zijn en is zelfs getrouwd met een racist. Hoewel Clare wel het meest duidelijk een rol speelt, kan dat ook van de andere personages worden gezegd. Irene, haar man, haar goede vriend de schrijver Hugh Wentworth. Allemaal spelen zij een rol.
Passing is de naam van de roman die Nella Larsen schreef en de roman is waarop de film is gebaseerd. Een verhaal over de twee jeugdvriendinnen Clare en Irene die elkaar na vele jaren onder bijzondere omstandigheden weer zien in New York. Rebecca Hall is de regisseur en coauteur van de film. De film confronteert de kijker met sociale normen, racisme en met de vraag of en wanneer gedrag cultureel dan wel biologisch is bepaald. Hall giet het verhaal heel toepasselijk in scherp contrasterende zwart-wit beelden. Opvallend is de beeldcompositie. Het 4:3 beeldformaat dat ze hanteert, draagt bij aan het beklemmende gevoel dat het fenomeen passing oproept.
Passing is een begrip uit de sociologie en daar is sprake van als een persoon zich voordoet als iemand van een andere sociale groep dan de eigen groep. In de film pretenderen mensen iets te zijn dat ze niet zijn. Soms neemt dat gedrag ernstige vormen aan. Vaak ook is het onschuldig gedrag dat de kijker vast wel bekend voorkomt. Het gebeurt op diverse niveaus. In het geval van Clare is het duidelijk. In andere gevallen gebeurt het subtieler. Een kledingstuk als een beschermend schild dat de ware ik bedekt. Een bepaalde pose die een gewenste identiteit uitdrukt. Of ook niet subtiel: een vrouw hebben terwijl je homoseksueel bent.
Naast de opvallende beeldcompositie valt de vaak melodramatische focus op de gezichten van de personages op. In close-up. Zowel beeldcompositie als focus doen denken aan de manier van filmen zoals dat in de jaren 20 gebruikelijk was. Sfeervol. Lichtelijk beklemmend. Mij bekroop gaandeweg het gevoel dat elk personage met ingehouden adem rondliep om maar niet op te vallen. Er hangt een soort bedrieglijke rust in de film en over de personages, die dat gevoel oproept. Knap gedaan. Passing is dan ook een goede film.

Een film van regisseur en schrijver Roland Klick die eind jaren 80 afscheid nam van het filmvak. Na een paar veelbelovende films, kwam hij in aanmerking om de regie te doen voor Christiane F. - Wir Kinder vom Bahnhof Zoo (1981). Hij werd niet uitverkoren en presteerde daarna weinig tot niets meer. Deadlock stamt uit 1970 en was een succesvolle film in de bioscoop en op festivals. De film is een neo-western met psychedelische accenten, zou je kunnen zeggen. Smoezelig, gewelddadig en grof zijn kwalificaties die je nog zou kunnen toevoegen. Kwalificaties die goed passen bij een plot dat zich in een Mexicaans spookstadje afspeelt alwaar een aantal personages zich druk maakt over de buit van een bankroof.
Het scenario ligt in de realiteit verankerd maar soms lijkt het alsof de setting dat niet is. Een van godverlaten oord aan de rand van welke beschaving dan ook. Midden in dit desolate oord woont Charles Dump met zijn nymfomane vrouw en zijn aantrekkelijke doofstomme dochter. Ze leven hun uitzichtloze bestaan tot ene Kid met een koffer met geld opduikt. Later sluit ook zijn sadistische partner Sunshine aan. Het begin van een merkwaardig kat- en muisspel.
De film van Klick draagt een westernjasje, maar hanteert wel een eigenzinnige nihilistische toon. De film vertelt een brute sociale parabel die zich heel overzichtelijk in een eigen microkosmos afspeelt. Geen van de personages bezit een aimabele persoonlijkheid. Geen van de personages heeft eergevoel. Geen van de personages is sympathiek. De mannen zijn gewetenloze moordenaars, jammerende lafaards, geldbeluste huichelaars en bij een ieder zit wel een steekje los. De vrouwen zijn gebruiksvoorwerpen en hebben slechts een kortstondig nut. Ze gedragen zich overeenkomstig. Geen eergevoel. Geen trots. Niet sympathiek. Ook hier zitten steekjes los. Het mensbeeld dat Klick schetst is geen vleiend beeld.
Zoals het een western betaamt, eindigt de film met een duel. Geen klassiek duel. Het is immers een film met een eigenzinnige toon. Dus is het een duel zonder winnaars en rest enkel de gedachte dat met veel geld en veel macht als inzet, alle hoop op een goede uitkomst bij voorbaat al is vervlogen. Deadlock geeft een boosaardige kijk op de menselijke natuur. De film doet dat op brute en grofkorrelige wijze en biedt geen hoopvolle flinters. Fascinerende personages en visueel aantrekkelijk geschoten. Dat wel. Heel spannend en openbarend vond ik de film niet. Mij bekroop echter wel een gevoel van onbehagen.

De film van regisseur Guan Hu speelt zich af in een Chinees stadje in de Gobiwoestijn. Een stadje dat in de aanloop naar de Olympische Spelen van 2008 een prestigieuze transformatie ondergaat. De meeste bewoners zijn vertrokken en de huizen staan leeg om plaats te maken voor industriële bebouwing. Het stadje is verworden tot een vervallen oord dat een mistroostige sfeer oproept. Bij hun vertrek hebben de meeste bewoners hun honden achtergelaten die door het stadje zijn gaan zwerven, zich hebben vermenigvuldigd en nu een ware plaag vormen.
Evenals de honden die werden achtergelaten, zwerven de achtergebleven bewoners door de verlaten stad. Een stad met vervallen huizenblokken. Een stad met gebrandmerkte façaden gereed om gesloopt te worden. Een stad die de bewoners geen zeker bestaan meer kan bieden. Dat honden een belangrijke rol in de film spelen, spreekt eigenlijk vanzelf. Niet alleen als metafoor voor het lot van de achtergeblevenen en verdrevenen. Ook in andere zin spelen ze een rol in de film. Ze zijn een plaag en verstoren de menselijke gang der dingen. Al in het begin van de film maakt de film dat duidelijk in een prachtige scène waarin de honden een busongeluk veroorzaken.
Gouzhen is een drama over mensen en plaatsen die niet meeprofiteren van de economische groei en bloei in China. Over de mensen die achterblijven en een onzekere toekomst in het vooruitzicht hebben. Over mensen die noodgedwongen hun thuis moeten opgeven en daarmee een stuk van hun identiteit kwijt dreigen te raken. Lang (Eddie Peng) is zo’n persoon. Zijn huis is gemarkeerd ten teken dat het moet worden afgebroken. Tot het zover is helpt hij mee met het vangen van de honden.
Toekomstperspectief is er amper. Lang en de personages om hem heen maken niet de indruk klaar te zijn voor een toekomst. Het desolate, geruïneerde stadslandschap dat ze soms bijna slaapwandelend betreden is een mooie metafoor voor de lethargie die bezit van hen heeft genomen. De film vertelt subtiel van het leed en pakt in dramatische zin niet groot uit. Lang is een man die weinig spreekt. Zijn gezicht spreekt echter boekdelen. Ook zijn er kleine uitbarstingen of kleine gebaren die het stoïcijnse stilzwijgen af en toe doorbreken. Om verder te kunnen moeten de sporen van het oude leven worden afgeworpen. Dat is moelilijk maar er is hoop. Heel treffend ligt die hoop besloten in een hond. Een zwarte hond die als zeer gevaarlijk te boek staat, wekt zijn fascinatie en lijkt hem aan te sporen afscheid van het oude bestaan te nemen.
In de loop van de film lijkt de omringende Gobiwoestijn verder op te rukken. Het is alsof het stadje zijn identiteit prijsgeeft en onderdeel wordt van de onherbergzame kale vlakte. Wordt opgeslokt. Het is een ontluisterend beeld. Tamelijk uitzichtloos. De sfeer van mistroostigheid wordt er bepaald niet door opgeheven. Guan Hu kiest een passend decor om een verhaal te vertellen over mensen die simpelweg worden opgeslokt door omwentelingen van politieke, economische en culturele aard. Een passend decor om een verhaal te vertellen over mensen die alle richting kwijt zijn en even doelloos door het landschap zwerven als de honden.
Gouzhen is een prachtig drama. Een drama met mooie beelden en fijn acteerwerk van Eddie Peng. De setting in een desolate omgeving intrigeert en weerspiegelt heel fraai de zielenroerselen van de personages in het algemeen en die van Lang in het bijzonder. Ik was onder de indruk.

Na jarenlange afwezigheid keert Koffi samen met zijn zwangere vriendin terug naar zijn geboorteplaats in Kongo. Vanwege een moedervlek op zijn wang werd van hem gezegd dat hij een afgezant zou zijn van kwade machten. Hij hoopt na al die tijd dat zijn familie haar bijgeloof aan de kant heeft geschoven en hem als een normaal familielid verwelkomt. Het bijgeloof is echter niet verdwenen. Koffi gaat wanhopig op zoek naar manieren om zijn familie ervan te overtuigen dat hij alleen maar goede bedoelingen heeft. Hoe meer hij echter zijn best doet, hoe meer hij het gevoel krijgt dat zijn inspanningen vruchteloos zijn.
Augure is de eerste lange speelfilm van regisseur en schrijver Baloji. Een film die thema’s als bijgeloof, kolonialisme, vluchtgedrag, culturele wortels en familie behandeld. De film zou je als een episodenfilm kunnen beschouwen. Hoewel Koffi de centrale figuur is, wisselt de film regelmatig van perspectief. Binnen het verhaal van Koffi wordt ruimte gemaakt voor andere verhalen. Het verhaal van zijn zus Tchalla en van het straatjochie Paco bijvoorbeeld. Verhalen die zijn ingebed in Koffi’s verhaal. Verhalen van personages die net als Koffi als uitgestoten worden beschouwd en die zich met de zware last van hun verleden geconfronteerd zien.
De verschillende perspectieven en verhalen verduidelijken de hardnekkigheid waarmee het bijgeloof in alle facetten van de Congolese samenleving is doortrokken. De film speelt zich in een niet-westerse realiteit af, toont culturele verschillen en doet dat vaak met gebruikmaking van magisch-realistische sequenties. Droom en werkelijkheid zijn verstrengeld. De kijker wordt getrakteerd op een andere ruimte-tijd dimensie waarin merkwaardige processies, wilde dansen, sprookjesachtige visioenen en warrige flashbacks botsen op de realiteit van alledag.
De film toont een bonte en chaotische wereld. Een wereld die wordt vormgegeven met fraaie locaties, fascinerende decors en opzichtige beelden. Dynamisch en kleurrijk maar inhoudelijk bleek. De film laat een warrig universum zien en heeft geen werkelijke interesse in de belevingswereld van de personages. Ik kreeg er in ieder geval niet veel hoogte van. Het is daarom ook moeilijk om sympathie of zelfs antipathie op te brengen voor de verschillende karakters. Ook is het moeilijk om iets te voelen als aan het einde van de film personages het traditionele denken overstijgen en in staat blijken om toenadering tot elkaar te zoeken. Die feelgood kwam bij mij niet aan.
Het is niet gemakkelijk om thuis te komen. Het deed me uiteindelijk maar weinig.

Bambino en Bawa ontmoeten elkaar en vinden elkaar sympathiek. De plaats van handeling is Lagos in Nigeria. In een samenleving die homoseksualiteit afwijst, worden zij geconfronteerd met sociale normen en de druk die dat oplevert. All the Colours is een gevoelige film. De film van Babatunde Apalowo zet aantrekking tegenover afschuw, acceptatie tegenover afwijzing en individualisme tegenover de sociale wenselijkheid.
De sober geconstrueerde handeling ontvouwt zich vooral in visuele zin. Uit de beelden spreekt de onrust van de personages die zich onopvallend moeten gedragen om maar niet de schijn te wekken dat er sprake zou zijn van meer dan slechts een gewone vriendschap tussen twee mannen. Uit de beelden spreekt ook de aantrekkingskracht die tussen beiden bestaat en het ongemak dat daar het gevolg van is. Ik kreeg er een onbehaaglijk gevoel van.
In de vriendschap van Bambino met de ambitieuze fotograaf Bawa ontstaat al snel een amoureus verlangen dat Bambino niet goed kan plaatsen. Hij heeft zijn homoseksualiteit nog niet geaccepteerd. Laat staan dat hij het kan toelaten. Bawa is verder in zijn ontwikkeling. Uiteraard is ook hij zich bewust van de afkeer van de Nigeriaanse samenleving en gaat hij voorzichtig met zijn geaardheid om. Beide mannen gedragen zich uitermate ingetogen. Het kijkt ongemakkelijk. De sfeer is beklemmend.
Nigeria is berucht vanwege de strenge aanpak van relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht. De strafmaat varieert van (lange) gevangenisstraffen tot zelfs de doodstraf. De sociale acceptatie van degene die niet voldoet aan de archaïsche morele concepten is er amper of niet. Statisch camerawerk geeft de repressieve starheid weer van het sociale en wettelijke kader waarin de personages zich bewegen.
In een formeel kader en met overtuigend acteerwerk maakt Apalowo de innerlijke strijd voelbaar die de personages moeten leveren om zichzelf te zijn. De film observeert zijn personages en hun beklemmende geworstel in een vibrerende stad waar zowel moderne als reactionaire tendenzen bloeien. De film is een indringend pleidooi voor tolerantie verpakt in een traag verlopend verhaal dat me visueel beroerde maar me door zijn traagheid en gebrek aan explosieve accenten niet over de gehele linie raakte.

De film oriënteert zich losjes op de roman “De Graaf van Monte Cristo” van Alexandre Dumas en verplaatst het verhaal van Frankrijk naar het wilde westen. In Cuatro Dólares de Venganza is protagonist Roy Dexter het aimabele goudhaantje dat zijn vriend Barry Haller op een oprechte manier net steeds een stapje voor is. Hij maakt sneller carrière en weet het meisje Mercédes waar Haller ook een oogje op heeft, voor zich te winnen. Het zet kwaad bloed bij Haller.
Na de vrij kernachtig gepresenteerde introductie begint de film aan zijn spanningsopbouw als het leven van Dexter opeens wat minder voortvarend verloopt. Hij raakt buiten zijn schuld om in verval. De film volgt hem op zijn pad naar wraak en rehabilitatie. Het is zijn doel om het verraad en de achterklap die ertoe hebben geleid dat hij is beroofd van zijn leven, genadeloos af te straffen. De film kiest vooral de weg van het drama om de pogingen van de held weer te geven. Heel spannend is dat niet. Daarvoor zijn de personages te karikaturaal, zijn de dialogen te mager en is het verhaal te voorspelbaar.
Het melodramatische pad heeft gelukkig wat zijweggetjes die actiescènes bevatten. Dat feit klinkt spannender dan het is. De gevechtsscènes zijn niet heel enerverend gechoreografeerd. Bovendien komt in deze scènes wederom het drama om de hoek kijken in de vorm van overdreven acteerwerk dat zich op hilarische wijze openbaart als een klap wordt uitgedeeld of een man van zijn paard duvelt. Soms ook zijn de actiescènes gewoon zo slecht dat er om die reden flink kan worden gelachen. Hartstikke prettig natuurlijk, maar het doet de spanning in de film geen goed.
Ondanks al deze hándicaps kijkt Cuatro Dólares de Venganza wel aangenaam weg. De film heeft een behoorlijk korte speelduur en gebeurtenissen volgen elkaar snel op. Van verveling is geen sprake. Een fijne onderdompeling in het westerngevoel overviel me bij het kijken echter nooit.

In de jaren 90 kon je niet om John Grisham heen. Niet alleen werden zijn romans veelvuldig gekocht (en gelezen, vermoed ik), ook waren er de talloze verfilmingen van de romans die draaiden om de rechtsgang en juridische gevechten. The Rainmaker is de vijfde verfilming van een Grishamboek. De film was niet erg succesvol in de bioscopen en doet wel wat denken aan het succesvolle The Firm (1993), die de eerste filmadaptie was. Evenals in The Firm staat in The Rainmaker een advocaat centraal die nog aan het begin van zijn carrière staat. En evenals in The Firm moet de onervaren advocaat een juridische strijd voeren tegen een machtige tegenstander en moet hij er natuurlijk voor zorgen dat het recht zegeviert.
The Rainmaker is een heuse crowdpleaser. Als een arm gezin met een tragisch verlies wordt geconfronteerd en samen met een jonge, onervaren en empatisch ingestelde advocaat de strijd aanbindt tegen een grote verzekeringsmaatschappij, dan is het wel duidelijk waar de sympathie van de kijker ligt. Mocht de kijker nog twijfels hebben over de partij aan wie hij zijn sympathie toebedeelt, dan zal de weerzinwekkend optredende Jon Voigt die de verzekeringsmaatschappij vertegenwoordigt, de kijker definitief naar de kant van de jonge advocaat en het arme gezin duwen.
Het verhaal is vrij simpele en houdt zich bezig met de aloude strijd tussen goed en kwaad. Voor enige diepgang is geen plaats in deze film. Hoewel er wat lichte aanzetjes zijn die er even op duiden. Even worden er vraagtekens geplaatst bij de legaliteit van de middelen die beide advocaten toepassen. Het is slechts even. Geen zorg. Het thema blijft verder onaangeroerd. Het doel heiligt blijkbaar altijd de middelen als je een sympathieke jongeling bent die door Voigt met valse trucs wordt bestookt. Ok. Dan weten we dat ook weer. Hou het simpel. Een schemergebied bestaat in deze film niet. Goed is soms wel erg goed. Twijfelachtige omgang met de rechtsgang is in handen van de goede partij een goed middel. In handen van de slechte partij niet. En tenslotte is alles dat de slechte partij onderneemt altijd heel slecht.
Ondanks de wat simpele verhaallijn en de wat simpele belijning van de personages is The Rainman een hele vermakelijke film. Regisseur Francis Ford Coppola zet het verhaal zodanig neer dat je als kijker betrokken raakt en wil weten of en hoe de valse Voigt van zijn voetstuk wordt gestoten. En dat is knap van Coppola. Het antwoord is vanaf de eerste minuut immers al duidelijk. Prima cast ook. De invulling van de rollen wordt gewoon goed uitgespeeld. Matt Damon is een overtuigende idealist waarvoor je wel sympathie moet koesteren. Danny DeVito zorgt voor de luchtigheid. En aan de gladde Jon Voigt heb je meteen een hekel. Lekker simpel en overzichtelijk.
The Rainmaker vertelt een simpel en voorspelbaar verhaal en doet dat met uitgesleten karakters. En toch is de conclusie dat The Rainmaker een spannende en zeer vermakelijke film is. Hier spreekt de klasse van Coppola zullen we maar zeggen.

In de stad Oakland in Californië komt het regelmatig voor dat de atmosfeer bijna statisch is. Soms is het fenomeen zo extreem dat een groene gloed zichtbaar wordt. De spanningen in de atmosfeer vinden voortgang in de straten van de stad. Dat gebeurde met name in het jaar 1987. Het jaar waarin de Golden State Warriors heel verrassend in de halve finale van de NBA spelen. Het jaar waarin een groep neonazi’s met regelmaat en met geweld een punk café binnenvalt. Het jaar waarin de ijsverkoopsters Barbie en Entice het willen gaan maken in de hiphopscene. En het jaar waarin de killer Clint voor de laatste keer een opdracht aanneemt van zijn gangsterbaas. 1987 was me het jaartje wel in Oakland, Californië.
Freaky Tales is een film van Anna Boden en Ryan Fleck. Ze maakten eerder furore met de film Captain Marvel (2019). In Freaky Tales neemt het duo de kijker mee op een nostalgische trip naar het Oakland van 1987. De film is een wilde rit die is opgedeeld in vier segmenten die zich in hetzelfde tijdsbestek afspelen maar steeds vanuit een wisselend perspectief en met wisseldende personages. Er zijn veel referenties naar Oakland in die jaren. Referenties die voor het duo Boden/Fleck veelzeggend zijn, maar niet altijd voor de kijker. Die zal de verwijzingen niet altijd herkennen. Heel erg vond ik dat niet. Het had in elk geval geen vervelend effect op het consumeren van de film. Die consumptie was prettig.
De film is een hommage aan een andere tijd. Films uit die tijd komen langs. De muziek. De videotheek. De ska-punk scene. Best leuk. De film heeft vaart en de verschillende episoden en bizarre gebeurtenissen zorgen voor een afwisselend geheel. Leuk om nog te vermelden dat Tom Hanks een rolletje in de film heeft. Hij speelt een medewerker in een videotheek met de naam Hank en heeft een hilarische scène met huurmoordenaar Clint. Freaky Tales is een vermakelijke film. Afwisselend, humoristisch, absurd en temporijk. Leuk.

Regisseur en schrijver Eliza Hittman volgt in haar film een jonge vrouw die een pijnlijke en zenuwslopende ervaring beleeft die voortkomt uit de beslissing om uit zelfbeschikking te handelen. De 17-jarige Autumn (Sidney Flanigan) leeft in het landelijke Pennsylvania en is ongewenst zwanger. In Pennsylvania is een abortus lastig en dus gaat ze samen met haar nichtje Skyler (Talia Ryder) naar New York om aldaar de medische zorg te krijgen die ze nodig heeft. Hittman maakt een coming of age-drama met roadmovie elementen waarin ze een situatie neerzet die vrouwen en meisjes die een dergelijk ingreep ondergaan, meemaken.
In de eerste minuten van de film dringt een neerslachtige sfeer de film binnen. De film opent met een optreden van Autumn die op een schoolfeest een lied ten gehore brengt. Alleen op het toneel zingt zij haar lied. Ze straalt eenzaamheid en kwetsbaarheid uit. Haar stem breekt als haar medescholieren de spot met haar drijven. Tranen wellen op, maar dapper zingt zij door. De scène maakt duidelijk dat er iets goed mis is. Dat er dieper leed suddert. Het valt echter niemand op. Haar ouders zijn te zeer bezig met hun eigen sores. Haar klasgenoten behandelen haar sowieso neerbuigend. Haar baas in de supermarkt waar ze werkt, bezit geen enkele vorm van mededogen. Ze is op zichzelf aangewezen.
De film laat een melancholische uitputtingslag zien. Negatieve ervaringen met het mannelijke geslacht en kleine tegenslagen die Autumn en Skyler meemaken drukken spijtige afhankelijkheid en beperking van de keuzevrijheid uit. Veelzeggend is in dat opzicht de neuspiercing die Autumn bij zichzelf zet. De handeling ziet er pijnlijk uit, maar is nodig omdat het de enige mogelijke manier is om het gevoel terug te krijgen dat ze baas is over haar leven en haar eigen lichaam. Een ontroernede en confronterende scène. De begeleidende muziek vlecht zich intussen bijna geruisloos de sfeer binnen en versterkt die.
De filmt ademt somberheid. Autumn wordt omhuld met indringende eenzaamheid en zwaarmoedigheid. Het kleurgebruik bevestigt dat nog eens. De kleuren zijn bepaald niet expressief, maar vertonen een grauwheid en matheid die aansluit bij de zwaarmoedigheid. Autumn is alleen en haar leed is onzichtbaar voor haar omgeving. Haar nichtje Skyler is de enige persoon die aanvoelt dat Autumn hulp nodig heeft. Hittman plaatst de beide hoofdpersonages vervolgens in een atmosfeer die behalve somber ook heel benauwend werkt. Autumn en Skyler praten amper met elkaar en gedragen zich ten opzichte van elkaar gereserveerd, ingetogen, bijna emotieloos. Van veel hartelijkheid tussen beiden lijkt geen sprake te zijn. Dat die indruk niet juist is, laat de camera zien. Die registreert de subtiliteiten die verraden dat de affectie er wel is. Een veelzeggende blik. Een minieme aanraking. De tekenen zijn subtiel en ontroerend. Nog niet genoemd is het acteerwerk dat bepalend is voor inleving en geloofwaardigheid. Sydney Flanigan en Talia Ryder acteren geweldig. Ik had geen enkele moeite me in te leven.
De titel van de film keert terug in een vraaggesprek dat Autumn in de abortuskliniek heeft. Het is een gesprek dat niet alleen Autumn maar ook de kijker emotioneert. Het is een ingetogen scène en daardoor een krachtige scène. Ingetogenheid tekent de film. De film laat de reis en de geschiedenis eromheen zien zonder opzichtig op de traan te spelen. Zonder opdringerig te wijzen ook. Naar schuldigen, naar slechteriken. De film observeert slechts. Uiteraard is niets objectief en sijpelt de visie van de schrijver natuurlijk door, maar Hittman maakt van de film geen tendentieus pamflet. De film is geen gemakzuchtige tranentrekker. Never Rarely Sometines Always is een goede film.