Cuatro Dólares de Venganza (1968)

Ik heb gisteravond deze niet onaardige maar toch ondermaatse spaghetti western gekeken. Een B Western die voor 1 keer goed te doen is. Ook het acteerwerk was zwak, het verhaal weer redelijk. Heb mij er mee er mee vermaakt, maar geen voldoende. 2.5

De film oriënteert zich losjes op de roman “De Graaf van Monte Cristo” van Alexandre Dumas en verplaatst het verhaal van Frankrijk naar het wilde westen. In Cuatro Dólares de Venganza is protagonist Roy Dexter het aimabele goudhaantje dat zijn vriend Barry Haller op een oprechte manier net steeds een stapje voor is. Hij maakt sneller carrière en weet het meisje Mercédes waar Haller ook een oogje op heeft, voor zich te winnen. Het zet kwaad bloed bij Haller.

Na de vrij kernachtig gepresenteerde introductie begint de film aan zijn spanningsopbouw als het leven van Dexter opeens wat minder voortvarend verloopt. Hij raakt buiten zijn schuld om in verval. De film volgt hem op zijn pad naar wraak en rehabilitatie. Het is zijn doel om het verraad en de achterklap die ertoe hebben geleid dat hij is beroofd van zijn leven, genadeloos af te straffen. De film kiest vooral de weg van het drama om de pogingen van de held weer te geven. Heel spannend is dat niet. Daarvoor zijn de personages te karikaturaal, zijn de dialogen te mager en is het verhaal te voorspelbaar.

Het melodramatische pad heeft gelukkig wat zijweggetjes die actiescènes bevatten. Dat feit klinkt spannender dan het is. De gevechtsscènes zijn niet heel enerverend gechoreografeerd. Bovendien komt in deze scènes wederom het drama om de hoek kijken in de vorm van overdreven acteerwerk dat zich op hilarische wijze openbaart als een klap wordt uitgedeeld of een man van zijn paard duvelt. Soms ook zijn de actiescènes gewoon zo slecht dat er om die reden flink kan worden gelachen. Hartstikke prettig natuurlijk, maar het doet de spanning in de film geen goed.

Ondanks al deze hándicaps kijkt Cuatro Dólares de Venganza wel aangenaam weg. De film heeft een behoorlijk korte speelduur en gebeurtenissen volgen elkaar snel op. Van verveling is geen sprake. Een fijne onderdompeling in het westerngevoel overviel me bij het kijken echter nooit.