Kollektivet (2016)

Om hun relatie uit het slop te halen besluiten een echtpaar bestaande uit academicus Erik [Ullrich Thomsen] en nieuwslezeres Anna [Trine Dyrholm] begin jaren '70 hun huis open te stellen en er een commune op te richten. Maar ondanks de frivoliteit en de verandering die dat teweeg brengt, ook voor hun dochter Freja [Martha Sofie Wallstrøm Hansen], blijven de problemen in hun relatie bestaan en is het een kwestie van tijd voor het tot een confrontatie komt.

Regisseur Vinterberg slaagt er op knappe wijze in de film vrijwel ongemerkt van luchtige komedie over te laten gaan in pure tragedie, daarbij geholpen door een voortreffelijk acteursensemble. Fares Fares scoort als een immigrant met een klein inkomen die elke keer in huilen uitbarst als hij kritiek krijgt en de jonge Hansen houdt zich bijzonder knap staande naast de excellerende Dyrholm en Thomsen, vooral in de hartverscheurende, onvermijdelijke finale van dit intelligente, maar zeker ook onderhoudende psychologische drama.

Deze ook eens meegepikt en het was geen slechte film, maar echt wild werd ik er toch niet van. De cast deed het nochtans prima en de sfeer was wel goed, maar echt boeiend werd het nooit.

Goed voor een keertje, maar ik hoef deze niet meer terug te zien.

Geen film waarvan ik van tevoren dacht: die moet ik echt zien, maar achteraf ben ik wel blij dat ik 'm gezien heb. Een redelijk interessant verhaal met goede acteerprestaties. Vooral de dochter vind ik fijn en ingetogen, en het kleine jongetje is schattig. Hoe het met hem zou aflopen kon ik al voorspellen. Het is een film vol gevoel, maar die gevoelens kwamen niet altijd op mij over. Het is geen film die mij erg heeft geraakt. De jaren zeventig sfeer komt goed over en de muziek past er uitstekend bij. Ik geef het geheel 3,5*.

Pakkende film over een voorspelbare crisis in een jaren 70 commune. Het is in allerlei opzichten dé film van Trine Dyrholm, die een geweldige rol neerzet. Regisseur Thomas Vinterberg haalt met deze nogal "huiselijke" film echter lang niet het niveau van zijn Festen en Jagten.

Voor betere films over communes wil ik wijzen op Tillsammans (2000), Nés en 68 (2008) en My Queen Karo (2009), die alle drie een stuk authentieker overkomen.

Zoals door anderen reeds aangehaald is Kollektivet veruit de mindere van Festen en zeker Jagten. Het concept van Kollektivet sprak me alleszins aan. Het lukte me destijds niet om de film te zien in de bioscoop. Ik keek er dus wel naar uit. Jammer genoeg werden de verwachtingen niet geheel ingelost.

Het concept van het leven in een commune is best aardig. Maar om dit te doen slagen heb je sterk uitgewerkte personages nodig en dat deed Vinterberg te weinig. Er is te weinig chemie en samenhang tussen de personages. De meesten lopen er als aanhangsel bij. Alles gaat ook zijn gewone gangetje. Men leeft wel samen, maar ik mis bezieling. De situatie met het intrekken van de minnares van Erik is vreemd en ook de houding van Anna hierop is eigenaardig te noemen. Weinig emoties en gevoelens te bespeuren onder het mom van de hippierwereld van vrije seks en relaties. Enkel de situatie van Vilads brzcht een echt gezamenlijk gevoel naar boven. Het leek al bij al harmonieus samenleven met elkaar met de gebruikelijke huisvergaderingen. Benieuwd of het in realiteit ook zo zou verlopen, Voor de rest bleef het vrij oppervlakkig. Jammer.

Desalniettemin een nipte voldoende omwille van de topprestatie van Dyrholm en Thomsen. Leuk om eens gezien te hebben, maar daar blijft het bij.

wat een mooie film,vooral anna een top actrice

Goede mix van luchtig en serieus over schijnbare tegenstelling tussen persoonlijk en gemeenschappelijk. In Denemarken zijn sociale verbanden wat meer ingebakken dan in Nederland. Dat niet ieder personage is uitgediept geeft niks want ze ze zijn herkenbaar met typerende trekjes die genoeg zeggen. Bovendien , als je maar genoeg uitdiept kom je toch tot niks. Over durven leven in het moment zonder daar meer van te willen maken dan het is.

Wat mooi gespeeld, zoooo echt! Gewoon voelbaar, alles!

Ik val net in op NPO2. Wat een acteurs..Top. Het lijk wel een docu!!

Matte film met matte karakters.

Aardig beeld van de oude 70-er jaren, de aankleding en teksten zijn goed gekozen. Verder heeft het niet zoveel om het lijf en de ontwikkelingen zijn al vermeld in de omschrijving. Het altijd lelijke Deens nemen we ook maar voor lief, van alle Scand. talen is Noors qua taal veel mooier en dynamischer, om te horen en zelf te spreken, maar is uiteraard onontkoombaar hier. Nogal sombere, naargeestige film, daarom is één keer zien meer dan genoeg., want de z.g. humor ligt er zo dik bovenop, dat de film daardoor nogal somber is, met al het Deens dat pijn aan je oren doet en vooral mannen die doen waar ze zin in hebben, veel meer dan de vrouwen doen en hun wordt toegestaan.

Het blijft een somber volk, die Denen, ook na de jaren zeventig.

hele leuke film en heel goed gedaan

Veel dialogen, mooi tijdsbeeld, karakters hadden idd meer uitgewerkt mogen worden.

Was wel leuk voor een keer

Wat ik slordig vond: eerst lijkt het dat Erik het huis moet kopen van de erven van zijn overleden vader, vraagprijs 1 miljoen.

Dan verklaart hij er te willen gaan wonen, later volgt de wens een commune te vormen.

Bij de keuring van de eventuele leden van de commune, benadrukt Erik verschillende keren dat de huren erg hoog zijn.

Dan volgt er een scene waaruit blijkt dat hij het huis geschonken heeft aan de commune.

Ten slotte dreigt hij iedereen eruit te zetten want ze hebben niet allemaal hun deel betaald.

Hippie-administratie, chaos?

Denemarken in de jaren 1970. Universitair docent Erik erft een villa en na enig nadenken ontstaat de gedachte om een commune te beginnen. De film begint met een introductie van de personages en doet aan sfeertekening. Al snel daarna ontwikkelt de film zich tot een relatiedrama met een tragikomische insteek. Dat komt mooi uit. Ik hou van tragikomedie.

De mengeling van drama en komedie is in deze film echter niet zo geslaagd. Regisseur en schrijver Thomas Vinterberg maakt een film waarin goed wordt geacteerd en waarin de bizarre karakters af en toe een lach opwekken. Tot zover niets aan de hand. Het is alleen zo jammer dat het verhaal zo clichématig verloopt. Het is ook jammer dat de film het in lachwekkend opzicht vooral moet hebben van de personages en niet zozeer van zwart(humoristische) dialogen of situaties.

Het drama overheerst en dat wordt vervelend indringend gepresenteerd. Zodanig overtrokken zelfs dat ik even vermoedde dat de humor in de overtrokkenheid verborgen lag. Dat bleek niet het geval. Moeilijk om dan de film nog serieus te nemen. Het verhaal, de situaties, de personages. Ze grepen me niet bij de strot. Het leukste deel van de film is de sfeertekening bij aanvang. Daarna is het af en toe doorbijten.

De jaren-70.

Indertijd, ik zal een jaar of zes, acht geweest zijn, waren de buren aan het experimenteren met de vrije liefde, en ofschoon hun huis een gewoon en vrij klein rijtjeshuis was speelde daar zo ongeveer hetzelfde als in deze film. Er zal in die tijd wel een heleboel langs me heen gegaan zijn, een van de dingen die ik me nog goed herinner is dat ik een keer bij ze gestald werd voor een weekeindje dat mijn ouders weg waren, en ik gezellig bij de net een jaartje jongere dochter in bed gestopt werd - ik was van plan om hoffelijk op de grond te slapen, maar daar kwam niks van in. Verder herinner ik me wel wat flarden hier en daar van zo ongeveer elke hoofdlijn die we in deze film ook langs krijgen. Alsof Vinterberg het levensverhaal van de buren verfilmd heeft - behalve dat het kennelijk op zijn eigen jeugd gebaseerd is. Tsja, heel origineel waren de mensen in die tijd ook al niet, kennelijk.

Veel subtieler dan Vinterberg's eerdere films, maar daarom niet beslist minder geslaagd. In ieder geval de sfeer van de jaren-70 is enorm sterk en erg herkenbaar, al moet je die tijd misschien hebben meegemaakt om het niet volslagen ongeloofwaardig te vinden. Trine Dyrholm speelt bijzonder sterk en trekt daarmee de hele film naar zich toe, en dat is wellicht ook het enige echte punt van kritiek dat ik heb, er blijft wat weinig ruimte voor de anderen.