Fúsi (2015)

Menselijk, al te menselijk.

Als je de huidige plotomschrijving moet geloven begint het echte leven als je een vrouw ontmoet. Ik geloof niet dat de film dit wil overbrengen. Sterker nog, het zou met niet verbazen als Virgin mountain wordt omarmd binnen de men going their own way-beweging (ja, dat is een ding).

Hoe dan ook, mijn probleem met de film is dat ik hem niet waarachtig vind. Protagonist Fúsi zit in een soort mal geperst van sociale onhandigheid maar een gouden hart, en vervolgens brengt regisseur Kári dit in elke scene opnieuw voor het voetlicht. Ook de bijpersonages staan in dienst van deze ene, vooraf bedachte uitgangssituatie.

Virgin mountain kent desondanks een paar mooie momenten (het aanvragen van Islands in the stream bijvoorbeeld) en kijkt makkelijk weg. Maar ik heb al beter gezien van de Ijslanders.

Lamme Goedzak, te braaf voor deze wereld.

Was iedereen maar zoals Fúsi.

De film zelf was redelijk voorspelbaar maar hij veveelde mij geen seconde.

Fúsi, begin veertig, woont nog bij zijn moeder, werkt op het vliegveld. Ondanks dat hij gepest wordt door zijn collega's doet hij geroutineerd zijn werk. Thuis drinkt hij het liefst melk en ontbijt hij elke dag met een bak chocopops met melk erin. Hij heeft een maquette gemaakt van de slag bij El Alamein. Zijn moeder en haar vriend dwingen hem zowat op een cursus country line dansen te gaan. Hij moet toch eens een sociaal leven opbouwen en wie weet komt hij wel de vrouw van zijn leven tegen... Fúsi ondergaat het leven van alle dag gelaten, maar zet toch deze stap...

Heerlijke feelgoodmovie met gortdroge humor. De hoofdpersoon Fúsi is een hartverwarmend personage en wordt fenomenaal gespeeld door Gunnar Jóhnson.

Erg mooie karakterstudie over een oversized veertiger met een gouden hart, die vanwege zijn uiterlijk een jojo-relatie heeft met de mensen, die hem dierbaar zijn.

Complimenten voor regisseur Dagur Kári (daar wil ik meer van zien) en voor Gunnar Jónsson, die op overtuigende wijze een zodanige invulling geeft aan de titelrol dat je als kijker bijna automatisch empathische gevoelens ontwikkelt.

P.S. line dancing is een probaat middel om contractarme mensen uit hun isolement te halen.

Bijzondere en lieve film. Sfeervol en overtuigend neergezet. Het einde verraste me, maar het past goed bij de film. Aanrader voor als je eens wat anders wil.

Wát een prachtfilm. Zo krachtig en puur geacteerd dat het voelt alsof je naar een documentaire kijkt. Bescheiden in beeld gebracht hoe je uit balans gebracht kunt worden en daardoor juist groeit, doordat je door nieuwe ervaringen met nieuwe ogen naar de wereld kijkt.

de film kijkt heerlijk weg, waarom weet ik eigenlijk niet, er gebeurt niet veel in, het leek eerder alsof ik naar een een soort real life serie keek waar een eenzame en geplaagde man gevolgd werd.

Leek ook veel langer te duren dan die 94 minuutjes.

Het concept bevat alle ingrediënten voor een uitlach-filmpje, maar Dagur Kári trapt gelukkig niet in die val en maakt er een droogkomisch, respectvol drama van.

Heb erg genoten van Gunnar Jónsson. Hij deed me wat denken aan een hert dat in de koplampen van een wagen staart, nauwelijks beseffend wat er allemaal op hem afkomt. Erg aandoenlijk. Voeg daarbij de de lijzige, Scandinavische sfeer en je hebt een bijzonder sympathiek filmpje. 3.5*

Ik vond het eerste half uur erg leuk met een heerlijke sfeerzetting en droge humor. Daarna wil het drama iets teveel, de tegenslagen voor Fusi worden iets te talrijk. Gelukkig wordt het nergens overdreven, maar dat hij bv. wordt opgepakt vanwege pedogedrag had van mij niet gehoeven.

Vliegt inderdaad voorbij, ik kan dit wel aanbevelen, en niet zo voorspelbaar. Ja leuk

Een lieve film over een veertig jarige man die al die tijd bij zijn moeder heeft gewoond en nu voor het eerst een vrouw ontmoet. Alleen is het geen gemakkelijke vrouw. De vrouw blijkt manisch depressief en dat is uiteraard veel te moeilijk om mee om te gaan voor een man die nog geen ervaring heeft.
Ik moest ook wel denken aan de film Hufters & Hofdames (1997) . En dan is Fusi duidelijk een gevalletje van hofdame.
Hij gaat ook wel iets te ver in zijn rol als hofdame vind ik. Als hij zelfs haar baan overneemt en ook een vervallen winkelpandje koopt en opknapt wordt de film toch wat ongeloofwaardig voor me. Zo diep ging de relatie immers ook niet. En ook het manisch depressieve van de vrouw had wel wat beter opgebouwd mogen worden. Dat kwam toch eigenlijk behoorlijk uit het niets.

Aardige film over een obese, 43-jarige man die nog bij zijn moeder woont. De film begint zeker goed, maar het verloop wordt op een gegeven moment wel wat voorspelbaar en sommige van de veranderingen in zijn leven zijn wat geforceerd. Het hoofdpersonage is mooi neergezet, mede door de ingetogen rol van Gunnar Jónsson. Net geen 3.5 sterren.

Je krijgt al vrij snel met Fusi te doen, maar de zwakte in zijn leven is ergens ook weer de kracht. Wat deze film mooi laat zien. Zijn enige goede vriend is wel een echte goede vriend. De collega's die pesten is echt sneu, maar zijn latere andere (Poolse?) collega's betrekken hem er juist weer bij wat juist iets onbenulligs in deze situatie hartverwarmend maakt. Of zijn buurman die hem maar een rare snuiter vind, en later daar wat van terug komt en zijn lieve buurmeisje wat van die heerlijke directe vragen stelt en zo graag over hem mag.

Zijn vriendin is nou niet bepaald de ideale vrouw, maar hij groeit als persoon weer wel en is in ieder geval een ervaring rijker. Met wat meer ervaring op het gebied van mensen en daten maak je de fout niet die hij maakt en het doet dan ook pijn om te zien hoe hij er in mee gaat.

Fusi is een erg mooie realistiche film. Het zou zo waargebeurd kunnen zijn. Als je van actiefilms houdt, val je hierbij in slaap. Als je meer van dit genre houd, is dit zeker een aanrader. Wederom ook weer fantastisch acteerwerk vanuit het koude noorden.

Fúsi is een buitenstaander. Een man van 43 jaar die bij zijn moeder woont en nog nooit een vriendin heeft gehad. Hij is onaantrekkelijk en dik. Vrienden heeft hij amper. Zijn vrije tijd besteedt hij aan het naspelen van veldslagen uit de tweede wereldoorlog. Op zijn werk op het vliegveld wordt hij gepest. Het leven is geen pretje voor onze Fúsi.
De film zou je als een romantische komedie kunnen betitelen. In een romantische komedie gaat de verhaallijn normaalgesproken als volgt: Iemand ontmoet de vrouw van zijn leven en met vallen en opstaan weet hij haar hart te veroveren. In de film Fúsi die wel degelijk een romantische komedie is, wat mij betreft, verloopt het allemaal wat anders.
In de eerste plaats is Fúsi niet bepaald de aantrekkelijke vrijgezel die de doorsnee romantische komedie zo graag in de spotlight zet. Fúsi is een dikzak, heeft een viezig baardje, kleedt zich smoezelig en beschikt niet over een sportief uiterlijk. Hij is onaantrekkelijk. De film van regisseur en schrijver Dagur Kari heeft lak aan het opgelegde dictaat betreffende plotlijn en omstandigheden en uiterlijkheden van de personages. Kari kiest als zijn protagonist een man die in een Hollywoodproductie alleen maar als een grappige sidekick zou kunnen fungeren. Dat wil overigens niet zeggen dat de film Fúsi humorloos is. Hoewel de film een overwegend serieuze toon hanteert, zijn er voldoende momenten om lekker te gniffelen.
Een serieuze toon dus. De film verhaalt van een mens die niet weet hoe hij met soortgenoten moet omgaan en daarin ook niet meer in is geïnteresseerd. Het beeld van Fúsi aan het werk op het vliegveld is veelzeggend. Hij draagt zorg voor het in- en uitladen van de koffers van reizigers. Zelf is hij nog nooit op reis geweest. Bij het uitvoeren van zijn werk draagt hij een reusachtige gehoorbeschermer die hem ook akoestisch van de wereld afschermt. Elk contact met een ander maakt hem gestrest. En natuurlijk is het verhaal zo geconstrueerd dat Fúsi de uitdaging om met de wereld te interacteren toch aan moet gaan.
In die zin is de film nog een coming of age-film ook. Fúsi ontdekt de wereld en doet een stapje vooruit en doet weer een stapje terug. Gelukkige ervaringen worden afgewisseld met ervaringen die, door een gebrek aan levenservaring in combinatie met de zachtaardige inborst van Fúsi, vernederend en teleurstellend zijn. Het is voor de kijker gemakkelijk om emotioneel betrokken te raken, wat misschien merkwaardig lijkt, omdat Fúsi zelf amper enige emotie laat zien. Toch gebeurt het.
Dat het karakterportret van Fúsi aan het einde het heil niet in het intermenselijke zoekt, maar hem zichzelf laat zijn is dan ook een bevredigende weg die de film verkiest te nemen. De film gaat zeker niet clichématig te werk. Dat bevalt en is verfrissend.

Mooi gezegd Collins. Daar voeg ik me volledig bij. Lief en oprecht, maar niet clichématig. Ik vond dit een heel fijn, rustig filmpje.

3,9*

De 43-jarige Fúsi [Gunna Jónsson] is een vriendelijke, verlegen man die nog bij zijn moeder [Margrét Helga Jóhansdóttir] woont en zijn vrije tijd grotendeels besteedt aan het reconstrueren van militaire veldslagen met miniaturen met zijn enige vriend Mörður [Sigurjón Kjartansson]. Zijn leven neemt een wending wanneer een buurmeisje [Franziska Una Dagdóttir] vraagt of hij met haar wil spelen en wanneer hij Sjöfn [Ilmur Kristjánsdóttir] ontmoet bij een cursus linedancen. Is minder voorspelbaar dan het lijkt en Jónssons portret van een onzekere, verlegen veertiger is even aandoenlijk als overtuigend.