En Man Som Heter Ove (2015)

Alternatieve titels: Een Man Die Ove Heet, A Man Called Ove

mijn stem
3,59
177 stemmen

Zweden
Drama / Komedie
116 minuten

geregisseerd door Hannes Holm
met Rolf Lassgård, Bahar Pars en Filip Berg

De 59-jarige Ove is de knorrepot van de wijk. Enkele jaren geleden is hij afgezet als voorzitter van de vereniging van eigenaren van het appartementencomplex. Hij kon het echter niet verkroppen dat hij werd afgezet en blijft het gebouw met harde hand regeren. Wanneer de zwangere Parvaneh met haar gezin tegenover hem intrekt, en per ongeluk Ove zijn brievenbus opent, ontstaat er een onverwachte vriendschap.

TRAILER

34 BERICHTEN 9 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Actarus
4,0
0
geplaatst: 8 februari, 16:56 uur [permalink]
Alittleromance schreef:
Prachtige film, genomineerd voor beste buitenlandse film voor de Oscars op 27 februari. Van mij mag deze de Oscar halen voor beste buitenlandse film.


Voor mij ook! Had niet verwacht dat een film me nog van gedachten kon doen veranderen na het bekijken van "land Of Mine" die eveneens genomineerd was voor beste buitenlandse film...maar deze doet het wel! Vermakelijk van begin tot eind, ernst met komedie heerlijk verweven, mooi geschoten, knappe editing.Uitstekend werkje!

avatar van Thomas83
2,0
0
geplaatst: 17 februari, 18:34 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Veel te zoete film. Echt alles waar wat extra drama of sentiment uit kan worden gewrongen wordt getoond. De best smakeloos in beeld gebrachte dood van Oves vader (en later dat rapport met bloedvlekken er nog op), Ove die een man en kindt redt uit een brandend gebouw, een ander voor een trein hem aanrijdt. Als het busongeluk op het einde krachtig in beeld wordt gebracht moeten we uiteraard ook nog even zien dat Ove zijn vrouw in het wrak vindt. Allemaal om te garanderen dat we als kijker precies voelen voor Ove wat we moeten voelen.

Lassgard verkocht dat zonder al die scènes al meer dan goed. En het had nog beter kunnen zijn als zijn personage niet zo overdreven moest worden. Lassgard maakt eigenlijk nog het meest indruk als hij niet zozeer kan mopperen maar echt boos kan worden met die basstem van hem. Hij is overigens ook wel de enige fatsoenlijke acteur in de film. Veel personages voegen niet eens echt wat toe en zijn enkel instrumenten om door Ove gered te worden of hem zelf te redden. Die dikke zou je niet gemist hebben als hij niet in de film had gezeten.

De thuis niet geaccepteerde homo verschijnt willekeurig nog even in de film zodat ook hij nog even gered kan worden door Ove. We zien terloops nog even hoe Sonja in recordtempo een modelleerling maakt van een onhandelbare jongen. Verder ook clichés zoals Ove die aan de jas van zijn overleden vrouw ruikt en nogal zwijmelige muziek.

Het einde is er ook zwaar overheen. Eerst redt Ove zijn buurman van die typetjes die hem op willen halen en wordt Ove opeens opa genoemd door de kinderen van de buurvrouw, en dan overlijdt hij (te groot hart...) en moeten we én zien hoe de buren hem vinden, en krijgen we de begrafenis te zien én een scène waarin hij zijn vrouw in het hiernamaals ontmoet. Zucht. Zo smerig veel klefheid dat je na de film gewoon een douche nodig hebt. Desondanks geen al te zware onvoldoende, want Lassgard is sterk, en mede daardoor weet de film nog wel regelmatig je hart te verwarmen. 2.0*.

avatar van kos
2,5
0
kos
geplaatst: 4 maart, 21:21 uur [permalink]
Misschien dat ik hem niet op een goed moment zag maar ik vond het allemaal niet erg verheffend.
Vraag me af waar al die lof vandaan komt.

avatar van Roger Thornhill
3,5
0
geplaatst: afgelopen vrijdag om 18:32 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
De brombeer die ontdooit wanneer hij met nieuw / jong / druk leven wordt geconfronteerd, niet echt een kakelvers gegeven (ik moet zelf vaak denken aan Burt Lancasters professor in Visconti's Conversation piece), maar ach, wanneer de hoofdrol wordt vervuld door zo'n acteur die duidelijk zoveel plezier in zijn rol heeft stoor ik me daar niet aan. Waar ik me wèl aan stoor is de hier al vaker genoemde sentimentaliteit, alsmede het feit dat alle buren verder aardig zijn en dat iedereen Ove's gescheld en geschoffeer maar accepteert zonder zich van hem af te keren. De flashbacks houden het verhaal wel op, maar maken ook een hoop duidelijk en zijn bovendien vaak ontroerend (en af en toe schokkend: de trein die Ove's vader overhoop rijdt, het busongeluk...), en zo eindig ik met een waardering waaruit hopelijk blijkt dat ik de hele film lang geboeid heb gekeken zonder er echter helemaal íngezogen te worden. Lassgård trekt de film uiteindelijk over de streep. "De ambulance... mag niet... over het pad rijden..."