En Man Som Heter Ove (2015)

Naar het gelijknamige boek van Fredrik Backman.

Vanaf 23 juni 2016 in de bioscoop (September Film)

Waar aanvankelijk de humor nog primeert en de film erg weet te vermaken, stevent de boel al gauw af op een ontiegelijk sentimenteel gebeuren. Er mocht hier wel met iets minder suikergoed gestrooid worden. Ander pijnpunt is de obligate karakter 'uitdieping' aan de hand van flashbacks. Kwam totaal niet over en speelde het tempo duidelijk parten.

De film wordt nog enigszins gered door het komische element en de amusante rol van Lassgard. Verder een kleffe bedoening, waarvan ik vermoed dat hij nét om die reden hoog gaat scoren hier. Beetje van het allooi Green Mile dit. Kleine 2,0*.

Erg leuke film, voorspelbaar of niet. Vaak moeten lachen, net als de zaal.

Gewoon een mooie film maar geen topper. 3 sterren waard toch wel . Mooi acteerwerk .

Een "komedie" die heel flauw is en vrijwel zonder humor en een slap drama als oorzaak van de zelfmoordpogingen die knullig worden uitgevoerd door de hoofdpersoon
Rolf Lassgard speelt nog redelijik goed als Zweeds brombeer maar de andere personages zijn helmaal niets, met name de vrouw van Ove met dat overacteren en de buurvrouw die aleen maar ergerlijk is
Nee dit was geen komedie en ook geen drama, 1 * voor Rolf Lassgard

Het duurde niet lang voor deze film mij pakte, en naarmate het verhaal vorderde, raakte ik steeds meer onder de indruk van deze Zweedse arthouse-productie.

Iedereen kent wel zo iemand: een mopperende brombeer op leeftijd, die streng de regels naleeft, en niets dan kritiek over heeft voor degenen die dat niet doet. De Zweedse Ove, wonend op een auto-onvriendelijk woonerfje dat hij mede gesticht heeft, is de filmische vertegenwoordiging van dit stereotype. Het hekje van het erf is open? Sluiten. Een fiets staat verkeerd geparkeerd? Confisqueren. Een auto rijdt op het pad? Schreeuwend op het vaartuig aflopen en erop staan dat de bestuurder rechtsomkeert maakt.

Al snel zien we echter dat er achter deze cynische regelfetisjist meer schuilt dan het oppervlak prijsgeeft. Twee bosjes bloemen die Ove na veel gesteggel heeft verkregen (als twee bosjes 70 kronen kostten in de aanbieding, dan was één bosje toch zeker wel voor 35 kronen verkrijgbaar?) belanden op het graf van Ove’s overleden vrouw. Daar zien we voor het eerst, en niet voor het laatst, iets van Ove’s gevoelige kant. Door middel van flashbacks wordt getoond hoe Ove zijn vrouw ontmoette, en hoe hij geworden is tot de man die nu iedere dag om acht uur zijn inspectieronde over het erfje loopt.

‘De Man die Ove Heet’ is een film met een positieve boodschap. De tirannie en norse houding van Ove contrasteren met de liefde die een aantal dorpsbewoners voor hem tentoonspreiden. Een vrouw van Perzische afkomst, die met haar Zweedse man en haar twee dochters nieuw op het erfje is komen wonen, ontwikkelt een vriendschap met Ove, en dringt langzaam door tot de kern van de verbittering en het verdriet dat het leven van Ove tekent.

Ontroerend drama met een aantal komische kwinkslagen, dat mij lang zal bijblijven, en door haar herkenbaarheid diepe indruk heeft gemaakt.

4,5*

Wat mij betreft; aardige film maar niet geheel geslaagd. Een oude brombeer die langzamerhand ontdooit en waarvan we via flashbacks ontdekken hoe hij zo geworden is. De opzet van de film is te duidelijk en dat leidt tot een zekere voorspelbaarheid, al blijft 1 geheim natuurlijk tot het laatst bewaard.

Verder vond ik de dramatische en komische stukken geen harmonieus geheel vormen. Het lijkt wel alsof 2 regisseurs om en om een stukje mochten doen en dat heeft niet tot een organisch geheel geleid. Uiteindelijk werkt de film voor mij toch; je krijgt een duidelijk beeld van ove en gaat stiekem een beetje van hem houden.

Idioten.

Een mooie film die mij soms erg deed denken aan de 100 jarige man die uit het raam klom en verdween, en Gran Torino. Niettemin heb ik genoten.

4,0

Mooie mix van drama en humor over een grappig norse en ietwat triestige ouwe brombeer die klem zit in zijn eigen principes en die de nodige ellende mee heeft gemaakt, zo blijkt in de flash backs. Prima mee vermaakt, mooi (levens)verhaal en een lach afwisselend met een traan. Leuke film.

Feelgoodfilm waar de val van de sentimentaliteit constant op de loer ligt. Dat die vallen keer op keer worden ontweken is een wonder op zich en zegt bijzonder veel over het puike werk van regisseur Holm en hoofdrolspeler Rolf Lassgard. Het scenario is ook uitstekend: een variant van It's A Wonderful Life waarin George Bailey zijn vrouw heeft verloren na een kinderloos huwelijk. Het karakter maakt geen transformatie door, maar, door een combinatie van terugkijken op zijn eigen leven en ontmoetingen met nieuwe en oude buren, ontdekt hij dat zijn leven niet zo zinloos is als hij aanvankelijk dacht. De verschillende karakters zijn kleurrijk, en dankzij Holm komen ze nooit karikaturaal over en zijn ze bovenal menselijk in hun gedrag en hun reacties. Ida Engvoll is te goed om waar te zijn als Sonja, met haar nimmer aflatende glimlach, maar dat versterkt het idee dat Ove haar op een voetstuk heeft gezet. De scènes met de kinderen van zijn Zweeds/Iranese buren zijn bijzonder vertederend. Lassgard is ronduit geweldig in de hoofdrol in deze hartverwarmende film, die, zoals Chaplin het graag zag, goed is voor een lach... en misschien een traan.

Goeie film over een weduwnaar op leeftijd die zichzelf van het leven probeert te veroveren, maar verhindert word. Een prima tragikomedie die vooral op het begin op zijn best is, met wrange humor. Tijdens de tweede helft wordt het wat sentimenteler, maar het blijft meeslepend verteld (mede door de mooie flashbacks en de fijne hoofdrol van Rolf Lassgård).

Lassgard zit erg goed in zijn rol van de wat norse brompot , het word allemaal wel wat sentimenteel maar wat mij betreft niet echt storend , de flashbacks vond ik persoonlijk goed getimed en waren een prima aanvulling .

Mooie film, een tragikomedie over een man die kwaad is op iedereen omwille van de tegenslagen van het leven die hem droevig en knorrig hebben gemaakt. Hij vindt daarna opnieuw zijn hart terug wanneer de nieuwe buurvrouw van Iraanse origine Parvaneh haar intrek neemt en een positieve invloed heeft. Op zich is het wel een mooi relaas en sterk gespeeld nog ook. Bij nader inzien is dat een vrij zware film, zeker in de tweede helft. De sentimentele draak loert soms even op de hoek maar slaat gelukkig nooit echt toe waardoor het niet aan oprechtheid inboet. In het leven blijft niemand bespaard van een tegenslag en dat is niemands schuld. De droge humor komt er ook weer bij kijken wat enkele leuke momenten oplevert (een handleiding voor een ladder , Ove als rij-instructeur ).

Op andere momenten wil het allemaal te veel de politiek correcte kant opgaan.. zo moet er toch eens een homo voorbijwandelen om te tonen hoe tolerant de Zweden wel zijn, is de buurvrouw een goed geïntegreerde dame van Iraanse afkomst die getrouwd is met een Zweed, of moeten de geneugten van het onderwijs in de verf gezet worden... ik heb dit soort dingen al vaak gezien in Scandinavische films en altijd lijkt het of zoiets er echt in moet. Laat het duidelijk zijn: En Man Som Heter Ove is wel een goede film die lekker wegkijkt en vol leuke momentjes zit.

Ik zou het niet beter kunnen verwoorden.

Heerlijke film, met een lach en en een traan,..

4.0 ****

Rolf Lassgard speelt een prachtige rol, maar hoe is het mogelijk dat een film die zo veelbelovend begint, kan verzanden in zo een kleffe tearjerker van de bovenste plank. Eeuwig zonde.

Prachtige tragi-komedie die me vanaf de eerste tot de laatste minuut wist te boeien. Een film die je kijkt met een grote glimlach op je gezicht en de bellen in je ogen. Knap acteerwerk van heel de cast. Er zijn gelukkig nog genoeg pareltjes te vinden tussen al het Hollywood-geweld. Jammer genoeg moet je dan vaak uitwijken naar filmhuizen, maar het is het dubbel en dwars waard! 4 *

Prachtige film. Echt van genoten. Ik kan er niks lelijks over zeggen. SUPER ! ! !

Het boek was een dikke tien waard, helaas kan de film hier niet aan tippen.Het was wel aardig maar ik heb niet zoals bij het boek echt moeten lachen(en huilen). Toch mijn cijfer hier naar boven afgerond.

Te geforceerd drama dat lijkt te zijn geschreven om linkse idealen aan de man te brengen. De gezellige Iraanse buurvrouw, dat zinloze plotlijntje met die homo het lijkt alsof men hier zieltjes probeert te winnen voor een bepaalde agenda. Verder lag de humor me ook niet bepaald, ik moest aan deze denken: Schultze Gets the Blues (2003) die mij echt een stuk beter lag op dat gebied.

Prachtige film, genoten van begin tot eind.

Een traktatie! In het intelligente script over de eenzaamheid van een weduwnaar en diens soms traumatische ervaringen in het verleden worden humor en drama op harmonieuze wijze met elkaar te verweven. Vaak is het lachen geblazen, af en toe ook slikken.

Rolf Lassgård zet met een ijzersterke mimiek een dijk van een hoofdrol neer en Bahar Pars (När Mörkret Faller) doet als zijn hoogzwangere buurvrouw nauwelijks voor hem onder.

De film is genomineerd voor beste niet-Engelstalige film. Van mij mag deze heerlijke film met het beeldje aan de haal gaan, want ik heb hier erg van genoten. Werkelijk een juweeltje!

Het is door films als deze dat ik weer weet waarom ik al vele decennia zo graag naar films kijk.

En voor beste make-up, door hetzelfde duo dat vorig jaar ook voor de 100-jarige man daarin was genomineerd.

Als liefhebber van Scandinavische cinema is het eigenlijk te schandalig voor woorden dat ik deze gemist heb. Hopelijk worden we net zo verwend als met Hundraåringen Som Klev ut genom Fönstret och Försvann. Dat was werkelijk te geestig voor woorden.

Niet helemaal wat ik er van had verwacht! Ik ging er van uit dat het een komedie was met een scheutje drama. Eigenlijk was het precies andersom, drama met een vleugje komedie. Desalniettemin een hele mooie film met een overtuigende Rolf Lassgård als knorrepot in de hoofdrol.

De film speelt zich eigenlijk 50/50 af in het heden en in het verleden. De flashbacks naar het verleden waren mooi en soms ietwat ontroerend (ik vond de scene in het restaurant prachtig!). Soms leek de film uit de bocht te gaan vliegen met het sentiment, maar iedere keer werd het net op tijd vlot getrokken. De humor was vaak rakend en zorgde zo nu en dan voor een goede lach. Het einde is droevig en toch ook weer mooi, paste wel in de stijl van de rest van de film.

Wat een goede film de acteurs in deze film zijn allemaal goed in hun rol die ze spelen. Mooi om te zien hoe er thema's als dood pensioen ouderdom verschillen in cultuur zo simpel en mooi zijn samengebracht

er zijn in de wereld zat mensen die achter de geraniums gaan zitten maar ole heeft andere plannen.

Mooi verhaal over een held die geen held wilde zijn omdat zijn vrouw de grootste held wasde kat zo knap hoe ze dit hebben gemaakt. Beste dramatiek prachtig gevoelig en erg persoonlijke film voor mij sinds jaren.

Dit heeft alles in zich een draak te zijn, vol clichés, een blij wereldbeeld en weinig origineels te zeggen. Een variant op Forrest Gump of de eveneens uit Zweden vrij recent uitgekomen 100-jarige man. Maar soms werkt het gewoon en word je vermaakt en zelfs af en toe ook ontroerd. Deels door het ontwapenende spel van de meesten en vooral en geweldige Lassgård die nog net zijn geloofwaardigheid behoudt en zo een ijzersterke prestatie neerzet. Daarnaast waren de flash backs best heel aardig en geven een kort inkijkje ook in de Zweedse geschiedenis (dat stukje over Volvo en Saab is geweldig). Ook is vooral de liefde tussen Ove en Sonja erg mooi en is dat busongeluk indrukwekkend in beeld gezet (al wet je gewoon exact op dat moment dat dat gaat komen).
Dat straatje zo afgezonderd van de wereld deed me ook weleens denken aan de Noorderlingen, al is deze Zweedse versie minder absurd en meer in de realiteit geplaatst. Filmisch verder nergens interessant, maar de impact van de prent scoort alle punten. 3,5*.

Prachtige film, genomineerd voor beste buitenlandse film voor de Oscars op 27 februari. Van mij mag deze de Oscar halen voor beste buitenlandse film.