• 10.595 nieuwsartikelen
  • 161.811 films
  • 10.111 series
  • 29.680 seizoenen
  • 613.471 acteurs
  • 192.977 gebruikers
  • 8.968.384 stemmen
Avatar
 
banner banner

Dear Zachary: A Letter to a Son about His Father (2008)

Documentaire / Biografie | 95 minuten
3,60 204 stemmen

Genre: Documentaire / Biografie

Speelduur: 95 minuten

Oorsprong: Verenigde Staten

Geregisseerd door: Kurt Kuenne

Met onder meer: Kurt Kuenne en David Bagby

IMDb beoordeling: 8,5 (40.365)

Gesproken taal: Engels

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Dear Zachary: A Letter to a Son about His Father

Regisseur Kuenne was bezig met de laatste montage van een film, toen Andrew Bagby, beste vriend sinds hun jeugd, belde met de vraag of Kuenne langs wilde komen. Andrew was terug in hun geboorteplaats, op bezoek bij zijn ouders. Kuenne moest afslaan wegens drukte en ze spraken af elkaar met Kerst te zien. Maar zover kwam het niet, Bagby werd vermoord door zijn vriendin Shirley Turner. Daarna vluchtte zij naar Canada en maakte bekend een kind van Bagby te krijgen. Kuenne besloot deze documentaire te maken voor Bagby's zoontje Zachary, om zijn vader, die hij nooit zou kennen, te herinneren.

logo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Zichzelf (stemrol)

Zichzelf (archiefmateriaal)

Zichzelf - Father

Zichzelf - Mother

Zichzelf - Ex-Girlfriend (archiefmateriaal)

Zichzelf - Son (archiefmateriaal)

Zichzelf - Former Fiance

Zichzelf - Friend

Zichzelf - Uncle (archiefmateriaal)

Zichzelf - Bob's Widow

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van nightbreed

nightbreed

  • 3338 berichten
  • 4917 stemmen

Het verhaal in interessant, maar het wordt op zeer irritante wijze gebracht. Je krijgt een spervuur van beelden op je afgevuurd, alsof de maker de hele dag niets anders dan MTV kijkt. Hierdoor wekte de docu totaal geen emotie bij mij op, zelfs niet toen ze met het nieuws kwamen dat dat kind door de moeder was vermoord. Niets dan goeds over de doden, maar het had ook wel iets minder gekund. Ik begrijp dat de maker alleen vrienden en familie heeft gevraagd voor deze docu, waardoor je een soort van ode aan Bagby (en de ouders) krijgt, maar het maakte Bagby zo onmenselijk, ik dacht steeds dat ze het over Jezus hadden.


avatar van Mug

Mug

  • 13981 berichten
  • 5969 stemmen

Ook mijn grootste probleem: het zo emotioneel maken dat het tegenovergestelde wordt bereikt bij mij. De gevoelige snaar werd amper geraakt, ondanks de bizarre wendingen gepaard met echte emoties.

Maar echt iedereen die Bagby + ouders kenden worden aan het woord gelaten vol superlatief geslijm, dat het mij de keel uitkwam. Het zal allemaal wel, maar too much is simply too much.

Het verhaal weet je mee te trekken, maar Kuenne gaat zo vluchtig en 'daar kom ik later op terug' (wat dan betekent 10 seconden zo'n drie kwartier later) te werk, dat dat ook in het nadeel begon te werken van mijn aandachtsspanne. Ook het vele opzichtige ge-edit van de beelden kan ik niet positief opvatten.

Interessant, ook w.b. vorm, maar het kwam helaas niet helemaal uit de verf. Een wat rustigere aanpak was voor mij wenselijker geweest.


avatar van magic32

magic32

  • 78 berichten
  • 528 stemmen

Bizar verhaal natuurlijk, maar door de montage vind ik hem minder beladen dan het in werkelijkheid is.(dit is een compliment!).

Door de montage blijft de docu iets luchtiger,Bravo!


avatar van Metalfist

Metalfist

  • 12407 berichten
  • 3964 stemmen

Wat een documentaire...

Persoonlijk heb ik het niet zo echt op documentaires, vraag me niet waarom maar ik zie gewoon liever een ouderwetse film. Normaal gezien ging ik deze ook niet zien op tv maar toen ik de reacties hier las begon ik toch serieus te twijfelen. Uiteindelijk de gok gewaagd, vandaag gekeken en emotioneel verdwaasd achtergebleven.

Hetgeen dat de documentaire zo sterk maakt is zonder twijfel de manier waarop het gefilmd is. Al vanaf de eerste 5 minuten heb je onmetelijke sympathie voor Andrew en de zijnen. Natuurlijk is het moeilijk voor te stellen dat de persoon in kwestie effectief zo in het leven was maar het mooie bij dit soort gelegenheden is dat alleen maar het goede aan een persoon wordt herinnerd. Je gaat geen documentaire maken over iemand zijn vader en heel de tijd negatief gaan doen.

De docu blijft in deze stijl heel de tijd doorgaan met oude beelden over Andrew en met flarden van interviews van de mensen rondom Andrews leven. In de eerste helft is dit nog allemaal interessant maar na een uur begint het toch allemaal te vervelen. Mijn gedachten waren aan het wegdromen en dan gebeurde er die emotionele klap waar velen hier over zijn te spreken, de dood van Zachary. Verdomme, ik werd ineens terug met beide voeten in de film gesmeten en ik bleef gebiologeerd kijken naar het doorzettingsvermogen van de grootouders. Nu heb ik het op zich niet met dit soort tearjerkers maar dit is toch iets wat me zal bijblijven.

Normaal gezien zou ik er denk ik niet meer dan 3.5* voor geven maar dankzij de sterke montagestijl komt er toch nog een extra half puntje bij. Vooral in het eerste deel van de film is dit zeer sterk en ook in het tweede deel komt dit mooi tot uiting bij de reactie van de grootvader bij de dood van Zachary. Nadien komt er wel wat overkill door de te felle beelden en rode filters die worden gebruikt.

Een sterke documentaire die je een serieuze emotionele klap in je gezicht geeft. Doe hier ook nog eens de sterke montage bij en je hebt een kleine verborgen parel. Ik ben in ieder geval blij dat ik dit toch nog heb opgenomen.

Dikke 4*


avatar van starbright boy

starbright boy (moderator films)

  • 21242 berichten
  • 4437 stemmen

Macmanus schreef:

Heel zwart/wit is wat de docu laat zien ook zeker waar. Maar de grijze zone was ook zeker vertegenwoordigd en die zag ik te weinig terug.

Dat is natuurlijk waar, maar daar reken ik de documentaire niet op af. Dit is geen journalistieke documentaire, maar een persoonlijk verslag, een egodocument zelfs. De documentaire gaat deels over de maker.

Maar in de vorm wringt, hoe heftig het verhaal ook is, ook een beetje de schoen. Ik kan het Kuenne niet echt kwalijk nemen, maar de vorm, gaat in de tweede helft tegen de film werken. Het herhalen en benadrukken vooral. het voelt alsof de filmmaker me aan mijn haren blijft trekken en ondertussen blijft roepen dat het allemaal zo erg en zo kwalijk is en om je boos over te maken. Uiteindelijk werkte dat averechts bij me.

Moeilijk te beoordelen. 3.5* dan maar.


avatar van Macmanus

Macmanus

  • 13726 berichten
  • 3627 stemmen

Ja maar zelfs in een persoonlijk verslag zou het fijn zijn als de verslaggever zich ook wat verplaatst in de tegenstander en de rechters die natuurlijk niet moedwillig een gek los laten lopen. Dat miste ik, en daardoor kreeg het iets plats, en vraag ik me af wat ik met zo een eenzijdig verhaal moet?


avatar van starbright boy

starbright boy (moderator films)

  • 21242 berichten
  • 4437 stemmen

Mwoah, dat was juist erg geforceerd op me overgekomen denk ik.


avatar van Macmanus

Macmanus

  • 13726 berichten
  • 3627 stemmen

Mwa vond de duidelijke montage trucjes, moeder op home video's laten zien wanneer ze het moeilijk heeft met het kind, al geforceerd genoeg.


avatar van starbright boy

starbright boy (moderator films)

  • 21242 berichten
  • 4437 stemmen

Dat waren ze ook. Dat ben ik met je eens. Maar grijstinten en inleven in de andere kant hadden de film meer kwaad dan goed gedaan, want dan krijg je een persoonlijk betrokkene die een evenwichtig verslag wil maken. Dat werkt volgens mij helemaal niet.

Volgens mij had jij liever een documentaire gezien zonder die directe betrokkenheid. Op een wat grotere afstand.


avatar van Goldenskull

Goldenskull

  • 24398 berichten
  • 3025 stemmen

Wát een vreselijke docu..

Geforceerd (duidelijk Amerikaans), irritant vertelt, irritante voice-over, irritante montage, zeer matige muziek en totaal niet boeiende beelden.. Niet doorheen te komen, wat een ergerlijk ding.

Er zat één aardig tripscènetje tussen toen Zachary dood bleek, maar dat kan me nog niet eens van 0,5* weerhouden.


avatar van fluppebxl

fluppebxl

  • 218 berichten
  • 2427 stemmen

Metalfist schreef:


Normaal gezien zou ik er denk ik niet meer dan 3.5* voor geven maar dankzij de sterke montagestijl komt er toch nog een extra half puntje bij. Vooral in het eerste deel van de film is dit zeer sterk en ook in het tweede deel komt dit mooi tot uiting bij de reactie van de grootvader bij de dood van Zachary. Nadien komt er wel wat overkill door de te felle beelden en rode filters die worden gebruikt.

Dikke 4*


Mja, dat gedeelte vond ik nogal ferm over the top. Alle respect voor de -terechte- emoties bij de grootouders, maar ik weet niet goed wat ik met die reacties moet aanvangen. Het voelt allemaal nogal zeer vreemd aan, en echt geëmotioneerd werd ik er niet van. Natuurlijk wel een dramatisch verhaal, maar ik had het beter gevonden moest het verhaal niet zo'n hoog detective-gehalte gehad hebben. Die moeder is hier in dit verhaal de duivel in persoon, en dat zal misschien wel een beetje zo geweest zijn, maar ik vond dat de maker het conclusies trekken wel aan de kijkers zelf mag overlaten, in plaats van een spervuur van argumenten, beelden en boze mensen op die kijkers af te vuren.


avatar van Ceeda7

Ceeda7

  • 3544 berichten
  • 1381 stemmen

Das is nu net probleem bij deze docu:

Gevoelens en erge gebeurtenissen beïnvloeden het stemgedrag wat eigenlijk een normale docu is.


avatar van wendyvortex

wendyvortex

  • 4959 berichten
  • 7102 stemmen

Chaotische docu waarbij de bedoelingen van de maker: het geven van een beeld van de vermoorde Andrew Bagby voor zijn zoon volslagen de mist in gaat.

Nog steeds geen flauw idee wat voor een man dat is: we zien vrienden, familie en collega's hem ophemelen en een wirwar aan jeugdfilmpjes en één of andere bruiloft.

Het al behoorlijk bizarre moordverhaal krijgt op het laatste half uur nog een zo bizarre wending dat we zowaar nog even met stomme verbazing zitten kijken, maar dit verhaal had wat duidelijker en minder van "ik wil ook nog even de groeten doen aan..." verteld mogen worden.


avatar van scorsese

scorsese

  • 11752 berichten
  • 10167 stemmen

Bijzondere documentaire over Andrew Bagby die vermoord werd door zijn ex-vriendin, die een aantal maanden later zijn kind zou baren. Het geheel kijkt weg als een snel gemonteerde, sensationele thriller met een aantal schokkende onthullingen. Zo zijn de scenes, waarin de ouders van Andrew Bagby met hun zoons moordenaar een omgangsregeling moeten treffen voor hun kleinkind absurd.

Aangezien deze documentaire door een vriend van de overledene is gemaakt, en er louter familie en vrienden aan het woord komen, wordt Andrew afgeschilderd als een god. Het zal best een geschikte kerel geweest zijn, maar hierin gaat de maker, enigzins begrijpelijk, te ver.


avatar van danuz

danuz

  • 12935 berichten
  • 0 stemmen

Een Oprah Winfrey waardig onderwerp (en dan vooral de twist), maar als loststaande documentaire vrij vervelend. Enkel wat veren in de reet van overleden en daarom voor mij als kijker weinig echte diepgang over Andrew's waren persoon. Vond het dan ook nog eens ubersentimenteel en lelijk gemaakt. Kan me dus goed in wendyvortex's review hierboven vinden..


avatar van chevy93

chevy93

  • 12685 berichten
  • 1236 stemmen

Die kutbrowser.. kun je weer helemaal opnieuw beginnen met typen.

Zeer sterke en aangrijpende (zelf)docu. Met een aantal behoorlijk heftige scènes, met name bij die van opa en oma. Sterke montage (soms wat amateuristisch, maar zorgde wel voor een goed tempo). Net wanneer het een beetje inzakt, komt die klap opeens. Vanaf daar was de docu één grote achtbaan van emoties. En dan toch dat beetje hoop aan het eind van de tunnel. Prachtig.

Had verder nog een lap over hoe de mensen op de eerste pagina deze kleine parel op waarde kunnen schatten en wat tegenwind voor de naïevelingen op de tweede pagina, maar daar heeft de backspace-knop harteloos een einde aan gemaakt.

Wel wil ik dit nog even melden: hoe kun je het ‘in your face’ nou als punt van kritiek noemen? Het is juist precies de les van al die bullshit die over ze heen is gekomen. Niemand luistert, behalve naar degene die het hardste roepen.

Sowieso blijkbaar een boel mensen die blijkbaar wel ruigere dingen gewend zijn.


avatar van SnakeDoc

SnakeDoc

  • 4686 berichten
  • 2227 stemmen

Prachtige documentaire die helaas niet voorkomt dat je eindigt met een hoop frustraties, want wat is er veel fout gegaan rondom de alimentatie van Zachary. Die had direct naar opa en oma moeten gaan. Respect voor beide grootouders overigens. Wat een geduld hebben die moeten opbrengen, en wat hebben zij al die tijd correct gehandeld. Bewonderenswaardig.

Grootste min puntje van de documentaire is de rapheid waarmee sommige vrienden, kennissen en familieleden aan het woord kwamen. Daardoor miste je toch een hoop.

Verder een hele knappe aangrijpende documentaire.


avatar van John Milton

John Milton

  • 21487 berichten
  • 11679 stemmen

Een van de meest indrukwekkende documentaires die ik ooit gezien heb, al valt er technisch genoeg op aan te merken.

Ik was totaal uit het veld geslagen hierna. Zo min mogelijk over lezen maar gewoon kijken.


avatar van Reinbo

Reinbo

  • 70661 berichten
  • 0 stemmen

Ik heb 90 minuten in de veronderstelling gezeten dat ik naar een hele geestige en ontroerende nep documentaire zat te kijken. Is dit echt? Kan het haast niet geloven. Dat plaatst de boel ook in totaal ander perspectief. Ik vond het nu een erg mooie film. Waar meestal films die overdreven medemenselijk zijn en met "I love you's" aan elkaar geplast zijn, mij flink tegenstaan, kon ik het hier juist erg waarderen. Het blijheidsgehalte werd goed uitgebalanceerd, door de droeve wendingen in het verhaal. Zag het ook en beetje als tongue-in-cheek, zoveel positivisme over Bagby. Daarnaast kent de film een hele vlotte en spannende montage.

Waren er nu echt geen alarmbelletjes bij mij afgegaan? Ja, ik vond Bagby erg goed gecast en op elke leeftijd als twee druppels water op zijn oudere zelf lijken. Maar ik had nooit gedacht dat je over zoveel beeldmateriaal zou kunnen beschikken. Het filmmaak plotje leek me dan ook niets anders als een slimme dramateurgische keuze.

In ieder geval verrast door deze film. Tweemaal zelfs.

4* voor een leuke nepdocu, want dat is waar ik naar zat te kijken.

Had ik geweten dat dit echt was, dan was de kans groot geweest dat het geslijm me was gaan tegenstaan en ik op een onvoldoende was uitgekomen.


avatar van AlexvanRiel

AlexvanRiel

  • 170 berichten
  • 538 stemmen

Bizar verhaal, strontirritante montage. Alsof de maker allergisch is voor spaties. Door dit onnodige rottempo is er nooit tijd om de gebeurtenissen of emoties te laten inwerken. Jammer, want het verhaal is heel heftig. Het inkorten van de speelduur en een montageteam met wat minder neuroses had deze film stukken beter gemaakt. Dan vond ik het ergens vergelijkbare The Imposter veel indrukwekkender.

Ik vraag me bij zo'n docu ook altijd af hoe goed het is. Want het onderwerp is erg sterk en personages hoeven niet geschreven te worden, alles wat de maker hoeft te doen is een invalshoek kiezen, de boel te film en en een voor en eind bepalen. Hetzelfde als bij Young at Heart. Briljant onderwerp, sterke personages, maar geen regisseur die van de optelsom meer kan maken dan de losse delen.

Verder zou ik graag van Reinbo horen waarom dit een nepdocu is.


avatar van iskra

iskra

  • 23 berichten
  • 186 stemmen

Wat een rotzooi dit. Waardeloos.


avatar van John Milton

John Milton

  • 21487 berichten
  • 11679 stemmen

iskra schreef:

Wat een rotzooi dit. Waardeloos.

Tot hoever ben je gekomen?

Ik heb hem met de kerst voor de derde keer gekeken. Nog steeds enorm effectief. What a sledgehammer.


avatar van iskra

iskra

  • 23 berichten
  • 186 stemmen

Volledig gezien uiteraard.

Amateuristische bedoening. Verhaal met potentie wordt verschrikkelijk slecht verteld, met een afschuwelijke montage, wat er uiteindelijk voor zorgt dat ik zonder enige emotie zit te kijken naar de 'schokkende wending'.


avatar van Onderhond

Onderhond

  • 87193 berichten
  • 11942 stemmen

Oef.

Ergens ligt er een fijne grens tussen het tonen van gezonde empathie en het te makkelijk meegaan in onzinnig gezemel van mensen die te emotioneel bij een bepaalde gebeurtenis betrokken zijn. Rond die grens ligt een wijds grijs gebied, maar daar behoort deze docu niet toe. Ex-MM-coryfee Reinbo overdrijft het allicht wat, maar zijn punt is niet eens zo gek.

Kijk, het eerste uur kan je nog wel verantwoorden. Kuenne wil een afscheidsdocument maken voor Zachary, wiens vader is vermoord nog voor z'n geboorte. En dat op de volbloed Amerikaanse manier. Het negatieve wordt stilgezwegen, het positieve wordt dik in de bloemetjes gezet. De nadruk op Shirley (en vooral de filmische representatie van haar persoontje) gaat er dik over, maar het zou ook kunnen dat die fragmenten naderhand zijn toegevoegd. Als Kuenne zo'n filmpje wil maken kan ik dat best begrijpen.

Maar na de gebeurtenissen rond het uur verandert de zaak natuurlijk. Het wordt plots een verhaal dat een wijdser publiek kan/moet aanspreken en dus wordt het een soort van publieke docu. Maar het overgeromantiseerde eerste deel laat Kuenne gewoon steken, de demonisering van Shirley wordt alleen maar aangedikt én de moraal die uit de docu naar voren komt wordt aangebracht door een gebroken opatje. Alle respect voor die man z'n verdriet, het is ook een tragisch verhaal, maar behandel wat zo'n man zegt aub met enige scepsis? Ik schrik er altijd van hoe makkelijk dit bij sommigen geslikt wordt.

Sommigen zien dit als een puur persoonlijk document, maar dan kan je het (ongetwijfeld goedbedoelde) gebral van opa niet in de docu laten. Want binnen een paar jaar krijg je een verhaal (met bijbehorende docu uiteraard) waarin iemands leven verwoest wordt omdat hij/zij onterecht beschuldigd werd van moord en NIET op borg vrijkwam. En dan kunnen we weer klagen over het systeem op basis van die docu.

Enerzijds krijg je veel gebabbel van familie en vrienden die alleen maar bezig zijn met bewierroking. Sowieso iets waar ik niet veel mee kan. Ik ken de personen in de film niet en hoewel tragisch is hun verhaal ook niet zó uitzonderlijk. Het verhaal zelf verdient zeker de nodige aandacht, maar je kan er nooit een docu van 90 minuten mee vullen en is eerder geschikt voor een TV doc van 45 minuten ofzo. De berichtgeving van de zaak is belachelijk ééndimensioneel en het er is geen seconde tijd voor de andere kant van het verhaal. Ook de ridderlijke inzet van oma en opa naderhand voelt misplaatst en onnodig aan. De montage, muziekjes en effectjes die dit alles in de verf moeten zetten maken het alleen maar ongezonder.

Nare nasmaak bij het kijken van deze docu, die jammer genoeg niet uit de tragiek van het vertelde verhaal voortkwam.

1.0*


avatar van Carolaah

Carolaah

  • 148 berichten
  • 149 stemmen

Bijzondere documentaire. Het meest bijzondere is eigenlijk het verhaal.. niet zozeer hoe de documentaire is geschoten, naar mijn mening. Zeer triest.


avatar van Thomas83

Thomas83

  • 3704 berichten
  • 3355 stemmen

Aardige docu. Het startpunt is geweldig, een oprechte ode aan een geleefd en verloren leven. En dan wordt het allemaal nog wat meer dan dat alleen als Andrews ouders in de toch onwerkelijke en nogal moeilijke situatie komen dat ze met de moordenaar van hun zoon moeten samenwerken omwille van hun kleinzoon Zachary.

Door de manier waarop de documentaire in elkaar is gezet (en de ietwat misleidende naam) zag ik het niet aankomen dat Shirley het leven van haar zoon en zichzelf zou nemen, dat was nogal een heftige wending.

Mijn bewondering voor de ouders van Andrew steeg alleen maar door hun gigantische veerkracht om ook nu weer verder te gaan en als activisten wat voor elkaar te proberen krijgen. Maar omdat er niet echt antwoorden door betrokkenen kunnen worden gegeven blijft de documentaire alleen maar op emoties drijven. De woedeuitbarstingen zijn heftig om te zien, maar Amerikanen hangen de telefoon zelfs op met "I love you", en al dat sentiment wordt nu toch een beetje overkill.

Maar ja, als zo iemand als de psychiater van Shirley Kuenne niet te woord wil staan dan wordt het lastig om meer te vertellen. Ik had wel graag willen weten waarom hij 65.000 dollar borg voor haar betaalde. Dat lijkt me uiterst ongebruikelijk en onprofessioneel. En niet te begrijpen ook. We krijgen het totaalplaatje niet te zien, maar een moord, acht keer een contactverbod en een zelfmoordpoging alleen al is niet niks. 3.5*.


avatar van james_cameron

james_cameron

  • 5925 berichten
  • 9077 stemmen

Zeer persoonlijke, vaak aangrijpende documentaire van regisseur Kurt Kuenne over de moord op zijn beste vriend Andrew Bagby. Kuenne besloot deze documentaire te maken voor Bagby's zoontje Zachary, om zijn vader, die hij nooit zou kennen, te herinneren. Gaandeweg blijkt het project echter veel meer te zijn dan dat en volgen er een aantal hartverscheurende ontwikkelingen. Groot nadeel is de ADHD-montagestijl, waardoor je als kijker vaak op het punt staat af te haken, ware het niet dat het relaas zo emotioneel beladen en meeslepend is. Met een meer rustige vertelstijl had dit wat mij betreft nog veel beter kunnen zijn, maar uiteindelijk is het verhaal toch wel heel bijzonder.


avatar van ibendb

ibendb

  • 4085 berichten
  • 2356 stemmen

Ik had niet verwacht dat ik er emotioneel zo kapot van zou zijn.

Dear Zachary is een brief aan een kleine jongen, wiens vader werd vermoord voordat hij werd geboren. De moordenaar van de man blijkt Shirley te zijn, Zachary's moeder.

Het begint als een getuigenis van het leven van Andrew Babgy, in een poging zijn nagedachtenis te eren. Verschillende mensen worden geïnterviewd in een poging te beschrijven wie Andrew was. Alsof dit nog niet triest genoeg was, evolueert de film van het verhaal van een rouwende familie naar een true crime-docu en zelfs naar een activistische oproep voor een beter rechtssysteem.

Dit greep me bij de keel en liet me niet meer los. Het is schrijnend en ik kon niet stoppen met huilen toen ik deze gebroken familie zag omgaan met horror na horror. Het is verschrikkelijk wat ze hebben meegemaakt en het is alleen maar inspirerend hoe veerkrachtig iemands ziel kan zijn.

Ik kan emotioneel niet over deze film heen komen. De reden dat ik deze film geen hogere score kan geven is de grillige, soms erg klungelige montage die een beetje afbreuk doet aan de emotionele impact. Soms werkt het geweldig om punten over te brengen, maar andere keren is het een doorn in het oog.

Ik kan Dear Zachary ten zeerste aanbevelen omdat het gewoon zo verdomd ontroerend is. Ik kan niet geloven dat deze film niet zo populair is als hij zou moeten zijn.

Over een paar dagen geef ik hem waarschijnlijk toch een hogere score.

4*