Dear Zachary: A Letter to a Son about His Father (2008)

Hartverscheurend mooie en indrukwekkende documentaire waar je van te voren maar het best zo weinig mogelijk over kan weten.

De meest interessante documentaires vind ik films als bv. King of Kong of My Kid Could Paint That, waar de maker "met z'n neus in de boter valt" en je real-time bovenop de interessante gebeurtenissen zit. Hier is dat nog veel meer dan in deze films het geval, wat begint als een poging om alle herinneringen aan een overleden jongen te documenteren neemt de ene na de andere bizarre wending.

Ongelooflijk indrukwekkend, wat een vreselijke klap in je gezicht is deze documentaire. Door de zeer persoonlijke insteek en de razende montage (vooral in de eerste helft) werd ik compleet meegezogen, waarna de dood van Zachary mij compleet verslagen achterliet (wat is spoiler eigenlijk een vreselijk woord in dezen, maar goed). Geen idee wat ik hier verder over moet melden, maar het is echt een must-see. Inderdaad hartverscheurend.

4,5*.

Een meesterwerk, deze documentaire. Eén lange achtbaanrit vol emoties, waarbij vele mensen het niet droog zullen houden. De opbouw is fantastisch en gaat gepaard met uitstekend monteerwerk. In de eerste helft van de documentaire word je meegesleurd in een emotioneel verhaal, waar vele mensen - op een erg indrukwekkende manier - hun zegje doen over Andrew. Wat hierna gebeurd is onbeschrijvelijk. Je wordt ineens in een diep dal gedonderd, waar geen weg meer naar buiten lijkt en waar de één na de andere emotionele, indrukwekkende wending voorbij komt. Wat begint als een film, gemaakt voor een zoon wiens vader op brute wijze is vermoord, eindigd als een film voor de ouders van Andrew en de grootouders van Zachary. De dood van Zachary was - inderdaad zoals eerder gezegd - hartverscheurend en een klap recht in je gezicht. Vooral deze bizarre wending maakt de docu zo sterk. Justitie (in ieder geval de verantwoordelijken daar) zal deze film niet kunnen zien, zonder zich tot in de diepste plaats van hun hart te schamen, vreselijk dat ze zo'n vrouw hebben laten lopen, haar kind teruggaven en een ramp veroorzaakten, voor familie, vrienden, maar vooral voor de ouders van Andrew, wat een fantastische mensen. Dat dit echt zo indrukwekkend in beeld is gebracht allemaal, verdient mijn grootste complimenten.

Ben niet zo gewend met documentaires maar denk dat je dit soort films het beste kan beoordelen aan het gevoel dat je er aan over houdt.

Aangezien het vele emoties oproept: als vader van een jong kind, professie, doelen in het leven, wat doe je en waarom? is het nu 10 minuten na de film eigenlijk probleemloos een hoge score maar dit lijkt weer zo makkelijk.
Maar..kan ik dit dan relativeren na een dag. Misschien wel,misschien niet.

Het begon allemaal fascinerend waar het toen even inkakte en dacht 'ok ik weet het nu wel' toen opeens die vreselijke wending kwam waardoor ik wel moest blijven kijken om te weten hoe het afliep

Wil vanuit mijn emotie niet gelijk de hoogste score geven dus hou het even op 4* en laat het allemaal even bezinken.


Toch nog even aan toevoegen: Tuurlijk waren het FANTASTISCHE grootouders maar heb dan enige moeite met het feit dat geen anderen het hadden kunnen volhouden om uiteindelijk door te gaan en gerechtigheid te vinden.
Meer m.i. het proces van rouwverwerking maar dat is ws. meer een issue van mij.
Goed dat ze het gedaan hebben maar de lofzang daarop kan ik dan weer niet goed tegen. Waarom weet ik eigenlijk zelf niet eens
Zit ws. te muggeziften en moet er de schoonheid/volhardendheid er gewoon in zien.

Een bijzonder aangrijpend en hartverscheurend document. Ik begon zonder enige voorkennis aan deze documentaire en werd, mede daardoor, zeer overrompeld. Uiteraard door het bijzondere verhaal, maar ook door de vorm van de documentaire. Kurt Kuenne maakt er een warm en liefdevol portret van. Je leeft meteen met de mensen in de film mee, ook al ken je ze niet. Veel goede sprekers met hun eigen verhaal en ook op audiovisueel gebied zorgt Kuenne voor interessante momenten.

Maar hoe goed de documentaire ook verzorgd is en hoe uitstekend het er allemaal ook uitziet, het blijft toch het onthutsende verhaal dat de kijker in zijn greep houdt. Met name de bizarre wending in het verhaal na ongeveer 60 minuten was echt een klap in het gezicht. Al met al is Dear Zachary een emotioneel en uitzonderlijk product. Zelden dat een documentaire me zo naar de strot wist te grijpen. Indrukwekkend.

4,5 sterren.

Een geslaagde documentaire, die door z'n eenzijdigheid en vaak rare keuzes in montage, juist het gewenste effect oproept, je leeft ontzettend mee met de personen waar Kurt Kuenne zich op focust.

De onheilspellende wendingen in het verhaal komen vaak als donderslag bij heldere hemel (mede door de montage dus) en aan het afschuwelijk verhaal lijkt maar geen einde te komen, je wordt als het ware, net als Kurt zelf, in het verhaal gezogen, en het is onmogelijk om niet geraakt te worden.

Onthutsend relaas maar in mijn ogen echter beperkt als film.

Dit verschrikkelijke verhaal moest ongetwijfeld aan de wereld worden verteld, maar misschien beter in een soort actuaprogramma dan in de cinema.

Enerzijds wordt Andrew hier namelijk compleet de hemel ingeprezen en anderzijds lijkt Dear Zachary te drijven op pure haat: dat soort extreme gevoelens zijn een logische reactie op de gruwel en de onmacht waar Andrews familie en vrienden mee worden geconfronteerd, maar 't levert wat mij betreft geen straffe documentaire op.

't Is geen geslaagde liefdesbrief aan een oude vriend want daarvoor zit iedereen hem te emotioneel op te hemelen (nogmaals: da's erg begrijpelijk) en anderzijds vind ik het ook geen goed uitgangspunt om Zachary's moeder als de Duivel in persoon af te schilderen, hoewel ze verschrikkelijke dingen heeft gedaan. Enerzijds omdat Kurt Kuenne aanvankelijk een film wil maken voor Zachary en die Shirley toch zijn moeder blijft: raar dan ook om iedereen te horen zeggen wat voor een inslecht mens ze is. Anderzijds omdat ze ondertussen gestorven is en het voor haar andere kinderen hard moet zijn om dat soort dingen te horen over hun moeder.

Begrijp me niet verkeerd, 't moet zeker geweten zijn wat hier is gebeurd, maar 'k denk dat walging geen goede drijfveer is voor cinema.

The Oprah manier van docu maken.

Niet mijn kopje thee helaas. Natuurlijk is het een zielig verhaal, maar de manier waarop het wordt verteld is zo manipulatief. Eerst Andrew als super fantastisch mens afschilderen die echt iedereen super tof vond. En daarna de moord laten zien met dramatische muziek en alles om daarna langzaam toe te werken naar het falen van het rechtssysteem, wat ik nog wel mee vond vallen. Er waren fouten gemaakt, maar achteraf lullen is natuurlijk altijd makkelijk. De manier waarop deze docu is gemaakt, doet het lijken alsof het allemaal extreem logisch is en alleen iemand met een roze bril die vrouw had vrij kunnen laten. Maar in het echt heb je niet netjes achter elkaar gemonteerde beelden van een kind dat huilt als de moeder haar vast heeft en niet huilt als de oma haar vast heeft. Het is zo makkelijk omdat zo te monteren dat de 1 extreem goed eruit komt en de ander er extreem slecht uitkomt.

Hou er niet zo van, ik voelde ook weinig. Ik zag een vrouw die niet helder was en niet geholpen werd, en een ouders die graag het kind wouden hebben om hun zoon op te vangen. Maar de docu laat een satanische vrouw zien en twee fantastische mensen die alleen maar het beste wouden voor iedereen, en een vreselijk rechtssysteem.

Heel zwart/wit is wat de docu laat zien ook zeker waar. Maar de grijze zone was ook zeker vertegenwoordigd en die zag ik te weinig terug.

2 sterren, de lost achtige muziek was ook erg jammer.

Prachtige documentaire over een tragische zaak.. Ben gedurende ongeveer de hele film héél emotioneel geweest, en heb mij zelden zo overrompeld gevoeld na een film.. Deze wordt er ene die ik niet snel ga vergeten..

4*

Wat een ongelofelijk indrukwekkende documentaire is dit zeg. Door het erg drukke en vele monteerwerk aan vooral het begin van de film leer je snel een hoop mensen kennen en werd ik gelijk ook enorm in de film gezogen. Ik had weinig voorkennis over de documentaire en ik denk dat de documentaire dan ook het beste werkt.
Daarnaast zijn de gebeurtenissen in de documentaire meer dan interessant genoeg om geboeid te blijven kijken. Net op het moment dat ik dacht dat de documentaire iets begint in te zakken kwam de mokerslag door de mededeling dat ook Zachary vermoord bleek. Op dat moment kreeg ik echt een enorme brok in mijn keel en nog veel meer respect voor de grootouders. De enorme vastberadenheid van die twee sympathieke mensen en ook natuurlijk de noodgedwongen aanpassing van Kuenne's documentaire. Hier en daar misschien wat bijgeschaaft, maar duidelijk gemaakt vanuit een goed hart. Indrukwekkend en aangrijpend van begin tot eind!

4,5*

Ook mijn grootste probleem: het zo emotioneel maken dat het tegenovergestelde wordt bereikt bij mij. De gevoelige snaar werd amper geraakt, ondanks de bizarre wendingen gepaard met echte emoties.

Maar echt iedereen die Bagby + ouders kenden worden aan het woord gelaten vol superlatief geslijm, dat het mij de keel uitkwam. Het zal allemaal wel, maar too much is simply too much.

Het verhaal weet je mee te trekken, maar Kuenne gaat zo vluchtig en 'daar kom ik later op terug' (wat dan betekent 10 seconden zo'n drie kwartier later) te werk, dat dat ook in het nadeel begon te werken van mijn aandachtsspanne. Ook het vele opzichtige ge-edit van de beelden kan ik niet positief opvatten.

Interessant, ook w.b. vorm, maar het kwam helaas niet helemaal uit de verf. Een wat rustigere aanpak was voor mij wenselijker geweest.

Wat een documentaire...

Persoonlijk heb ik het niet zo echt op documentaires, vraag me niet waarom maar ik zie gewoon liever een ouderwetse film. Normaal gezien ging ik deze ook niet zien op tv maar toen ik de reacties hier las begon ik toch serieus te twijfelen. Uiteindelijk de gok gewaagd, vandaag gekeken en emotioneel verdwaasd achtergebleven.

Hetgeen dat de documentaire zo sterk maakt is zonder twijfel de manier waarop het gefilmd is. Al vanaf de eerste 5 minuten heb je onmetelijke sympathie voor Andrew en de zijnen. Natuurlijk is het moeilijk voor te stellen dat de persoon in kwestie effectief zo in het leven was maar het mooie bij dit soort gelegenheden is dat alleen maar het goede aan een persoon wordt herinnerd. Je gaat geen documentaire maken over iemand zijn vader en heel de tijd negatief gaan doen.

De docu blijft in deze stijl heel de tijd doorgaan met oude beelden over Andrew en met flarden van interviews van de mensen rondom Andrews leven. In de eerste helft is dit nog allemaal interessant maar na een uur begint het toch allemaal te vervelen. Mijn gedachten waren aan het wegdromen en dan gebeurde er die emotionele klap waar velen hier over zijn te spreken, de dood van Zachary. Verdomme, ik werd ineens terug met beide voeten in de film gesmeten en ik bleef gebiologeerd kijken naar het doorzettingsvermogen van de grootouders. Nu heb ik het op zich niet met dit soort tearjerkers maar dit is toch iets wat me zal bijblijven.

Normaal gezien zou ik er denk ik niet meer dan 3.5* voor geven maar dankzij de sterke montagestijl komt er toch nog een extra half puntje bij. Vooral in het eerste deel van de film is dit zeer sterk en ook in het tweede deel komt dit mooi tot uiting bij de reactie van de grootvader bij de dood van Zachary. Nadien komt er wel wat overkill door de te felle beelden en rode filters die worden gebruikt.

Een sterke documentaire die je een serieuze emotionele klap in je gezicht geeft. Doe hier ook nog eens de sterke montage bij en je hebt een kleine verborgen parel. Ik ben in ieder geval blij dat ik dit toch nog heb opgenomen.

Dikke 4*

Dat is natuurlijk waar, maar daar reken ik de documentaire niet op af. Dit is geen journalistieke documentaire, maar een persoonlijk verslag, een egodocument zelfs. De documentaire gaat deels over de maker.

Maar in de vorm wringt, hoe heftig het verhaal ook is, ook een beetje de schoen. Ik kan het Kuenne niet echt kwalijk nemen, maar de vorm, gaat in de tweede helft tegen de film werken. Het herhalen en benadrukken vooral. het voelt alsof de filmmaker me aan mijn haren blijft trekken en ondertussen blijft roepen dat het allemaal zo erg en zo kwalijk is en om je boos over te maken. Uiteindelijk werkte dat averechts bij me.

Moeilijk te beoordelen. 3.5* dan maar.

Wát een vreselijke docu..

Geforceerd (duidelijk Amerikaans), irritant vertelt, irritante voice-over, irritante montage, zeer matige muziek en totaal niet boeiende beelden.. Niet doorheen te komen, wat een ergerlijk ding.

Er zat één aardig tripscènetje tussen toen Zachary dood bleek, maar dat kan me nog niet eens van 0,5* weerhouden.

Chaotische docu waarbij de bedoelingen van de maker: het geven van een beeld van de vermoorde Andrew Bagby voor zijn zoon volslagen de mist in gaat.

Nog steeds geen flauw idee wat voor een man dat is: we zien vrienden, familie en collega's hem ophemelen en een wirwar aan jeugdfilmpjes en één of andere bruiloft.

Het al behoorlijk bizarre moordverhaal krijgt op het laatste half uur nog een zo bizarre wending dat we zowaar nog even met stomme verbazing zitten kijken, maar dit verhaal had wat duidelijker en minder van "ik wil ook nog even de groeten doen aan..." verteld mogen worden.

Bijzondere documentaire over Andrew Bagby die vermoord werd door zijn ex-vriendin, die een aantal maanden later zijn kind zou baren. Het geheel kijkt weg als een snel gemonteerde, sensationele thriller met een aantal schokkende onthullingen. Zo zijn de scenes, waarin de ouders van Andrew Bagby met hun zoons moordenaar een omgangsregeling moeten treffen voor hun kleinkind absurd.

Aangezien deze documentaire door een vriend van de overledene is gemaakt, en er louter familie en vrienden aan het woord komen, wordt Andrew afgeschilderd als een god. Het zal best een geschikte kerel geweest zijn, maar hierin gaat de maker, enigzins begrijpelijk, te ver.

Die kutbrowser.. kun je weer helemaal opnieuw beginnen met typen.

Zeer sterke en aangrijpende (zelf)docu. Met een aantal behoorlijk heftige scènes, met name bij die van opa en oma. Sterke montage (soms wat amateuristisch, maar zorgde wel voor een goed tempo). Net wanneer het een beetje inzakt, komt die klap opeens. Vanaf daar was de docu één grote achtbaan van emoties. En dan toch dat beetje hoop aan het eind van de tunnel. Prachtig.

Had verder nog een lap over hoe de mensen op de eerste pagina deze kleine parel op waarde kunnen schatten en wat tegenwind voor de naïevelingen op de tweede pagina, maar daar heeft de backspace-knop harteloos een einde aan gemaakt.

Wel wil ik dit nog even melden: hoe kun je het ‘in your face’ nou als punt van kritiek noemen? Het is juist precies de les van al die bullshit die over ze heen is gekomen. Niemand luistert, behalve naar degene die het hardste roepen.

Sowieso blijkbaar een boel mensen die blijkbaar wel ruigere dingen gewend zijn.

Oef.

Ergens ligt er een fijne grens tussen het tonen van gezonde empathie en het te makkelijk meegaan in onzinnig gezemel van mensen die te emotioneel bij een bepaalde gebeurtenis betrokken zijn. Rond die grens ligt een wijds grijs gebied, maar daar behoort deze docu niet toe. Ex-MM-coryfee Reinbo overdrijft het allicht wat, maar zijn punt is niet eens zo gek.

Kijk, het eerste uur kan je nog wel verantwoorden. Kuenne wil een afscheidsdocument maken voor Zachary, wiens vader is vermoord nog voor z'n geboorte. En dat op de volbloed Amerikaanse manier. Het negatieve wordt stilgezwegen, het positieve wordt dik in de bloemetjes gezet. De nadruk op Shirley (en vooral de filmische representatie van haar persoontje) gaat er dik over, maar het zou ook kunnen dat die fragmenten naderhand zijn toegevoegd. Als Kuenne zo'n filmpje wil maken kan ik dat best begrijpen.

Maar na de gebeurtenissen rond het uur verandert de zaak natuurlijk. Het wordt plots een verhaal dat een wijdser publiek kan/moet aanspreken en dus wordt het een soort van publieke docu. Maar het overgeromantiseerde eerste deel laat Kuenne gewoon steken, de demonisering van Shirley wordt alleen maar aangedikt én de moraal die uit de docu naar voren komt wordt aangebracht door een gebroken opatje. Alle respect voor die man z'n verdriet, het is ook een tragisch verhaal, maar behandel wat zo'n man zegt aub met enige scepsis? Ik schrik er altijd van hoe makkelijk dit bij sommigen geslikt wordt.

Sommigen zien dit als een puur persoonlijk document, maar dan kan je het (ongetwijfeld goedbedoelde) gebral van opa niet in de docu laten. Want binnen een paar jaar krijg je een verhaal (met bijbehorende docu uiteraard) waarin iemands leven verwoest wordt omdat hij/zij onterecht beschuldigd werd van moord en NIET op borg vrijkwam. En dan kunnen we weer klagen over het systeem op basis van die docu.

Enerzijds krijg je veel gebabbel van familie en vrienden die alleen maar bezig zijn met bewierroking. Sowieso iets waar ik niet veel mee kan. Ik ken de personen in de film niet en hoewel tragisch is hun verhaal ook niet zó uitzonderlijk. Het verhaal zelf verdient zeker de nodige aandacht, maar je kan er nooit een docu van 90 minuten mee vullen en is eerder geschikt voor een TV doc van 45 minuten ofzo. De berichtgeving van de zaak is belachelijk ééndimensioneel en het er is geen seconde tijd voor de andere kant van het verhaal. Ook de ridderlijke inzet van oma en opa naderhand voelt misplaatst en onnodig aan. De montage, muziekjes en effectjes die dit alles in de verf moeten zetten maken het alleen maar ongezonder.

Nare nasmaak bij het kijken van deze docu, die jammer genoeg niet uit de tragiek van het vertelde verhaal voortkwam.

1.0*

Zeer persoonlijke, vaak aangrijpende documentaire van regisseur Kurt Kuenne over de moord op zijn beste vriend Andrew Bagby. Kuenne besloot deze documentaire te maken voor Bagby's zoontje Zachary, om zijn vader, die hij nooit zou kennen, te herinneren. Gaandeweg blijkt het project echter veel meer te zijn dan dat en volgen er een aantal hartverscheurende ontwikkelingen. Groot nadeel is de ADHD-montagestijl, waardoor je als kijker vaak op het punt staat af te haken, ware het niet dat het relaas zo emotioneel beladen en meeslepend is. Met een meer rustige vertelstijl had dit wat mij betreft nog veel beter kunnen zijn, maar uiteindelijk is het verhaal toch wel heel bijzonder.

Ik had niet verwacht dat ik er emotioneel zo kapot van zou zijn.

Dear Zachary is een brief aan een kleine jongen, wiens vader werd vermoord voordat hij werd geboren. De moordenaar van de man blijkt Shirley te zijn, Zachary's moeder.

Het begint als een getuigenis van het leven van Andrew Babgy, in een poging zijn nagedachtenis te eren. Verschillende mensen worden geïnterviewd in een poging te beschrijven wie Andrew was. Alsof dit nog niet triest genoeg was, evolueert de film van het verhaal van een rouwende familie naar een true crime-docu en zelfs naar een activistische oproep voor een beter rechtssysteem.

Dit greep me bij de keel en liet me niet meer los. Het is schrijnend en ik kon niet stoppen met huilen toen ik deze gebroken familie zag omgaan met horror na horror. Het is verschrikkelijk wat ze hebben meegemaakt en het is alleen maar inspirerend hoe veerkrachtig iemands ziel kan zijn.

Ik kan emotioneel niet over deze film heen komen. De reden dat ik deze film geen hogere score kan geven is de grillige, soms erg klungelige montage die een beetje afbreuk doet aan de emotionele impact. Soms werkt het geweldig om punten over te brengen, maar andere keren is het een doorn in het oog.

Ik kan Dear Zachary ten zeerste aanbevelen omdat het gewoon zo verdomd ontroerend is. Ik kan niet geloven dat deze film niet zo populair is als hij zou moeten zijn.

Over een paar dagen geef ik hem waarschijnlijk toch een hogere score.

4*

Het spijt me, maar ik kon hier eigenlijk niet zo heel veel mee. Het verbaast me oprecht dat er velen zijn die dit wel goed vonden en er bovendien zo door aangegrepen werden. Uiteraard leef ik mee met het leed van de nabestaanden en het lot dat de sympathieke Andrew overkwam, maar verder dan dat gaat het toch niet.

Neen, de gehele documentaire door, fijn en knap trouwens dat die Kuenne dat voor elkaar kreeg, had ik het gevoel naar een aflevering te zien van de reeks "Wicked widows" op het derde kanaal van één of ander commercieel televisiestation. Uiteraard worden eenzijdige emotionele beelden gemaakt van een Andrew als hoofdprotagonist en die Shirley Turner als antagonist - ik heb daar ook op zich niets op tegen, maar voor een documentaire heb ik wel andere standaarden en verwachtingen.

Ik ga er niet verder op doorgaan en wil ook niet zomaar alles afkraken. Fijn wel dat Andrew op deze manier wat in ere wordt gehouden. Kan me wel voorstellen dat het ook voor de familie een therapeutisch effect heeft gehad.