Dear Zachary: A Letter to a Son about His Father (2008)

Wauw, dit zou wel eens een enorm fascinerende documentaire kunnen zijn.

Het is een uitstekende documentaire, maar absoluut hartbrekend.

****

Hartverscheurend mooie en indrukwekkende documentaire waar je van te voren maar het best zo weinig mogelijk over kan weten.

De meest interessante documentaires vind ik films als bv. King of Kong of My Kid Could Paint That, waar de maker "met z'n neus in de boter valt" en je real-time bovenop de interessante gebeurtenissen zit. Hier is dat nog veel meer dan in deze films het geval, wat begint als een poging om alle herinneringen aan een overleden jongen te documenteren neemt de ene na de andere bizarre wending.

Klinkt erg boeiend, jammer dat ik op de Wikipedia-pagina al teveel informatie heb gelezen.

Ook lees ik dat het op montage-gebied speciaal is?

Ja naast de gebeurtenissen zelf draagt zeker ook de structuur van de film en de montage erg bij aan de impact.

Sluit me aan bij de eerdere reacties. Gewoon gaan kijken als je de kans hebt.

Ja dan lijkt me die laatste zin in de plotomschrijving een aardige spoiler.

Ongelooflijk indrukwekkend, wat een vreselijke klap in je gezicht is deze documentaire. Door de zeer persoonlijke insteek en de razende montage (vooral in de eerste helft) werd ik compleet meegezogen, waarna de dood van Zachary mij compleet verslagen achterliet (wat is spoiler eigenlijk een vreselijk woord in dezen, maar goed). Geen idee wat ik hier verder over moet melden, maar het is echt een must-see. Inderdaad hartverscheurend.

4,5*.

eens, aangepast

Prachtige docu. Door de combinatie van oude en nieuwe beelden, heel veel mensen aan het woord te horen en vooral zijn ouders te zien had ik binnen 5 seconden al een soort sympathie voor Andrew en zijn ouders. Daarna word je meegenomen in een soort achtbaantrip met een hartbrekend eind.

Hierboven wordt al genoeg genoemd. Werkelijk waar een fantastische docu is dit geworden, zeg!

****1/2

Een meesterwerk, deze documentaire. Eén lange achtbaanrit vol emoties, waarbij vele mensen het niet droog zullen houden. De opbouw is fantastisch en gaat gepaard met uitstekend monteerwerk. In de eerste helft van de documentaire word je meegesleurd in een emotioneel verhaal, waar vele mensen - op een erg indrukwekkende manier - hun zegje doen over Andrew. Wat hierna gebeurd is onbeschrijvelijk. Je wordt ineens in een diep dal gedonderd, waar geen weg meer naar buiten lijkt en waar de één na de andere emotionele, indrukwekkende wending voorbij komt. Wat begint als een film, gemaakt voor een zoon wiens vader op brute wijze is vermoord, eindigd als een film voor de ouders van Andrew en de grootouders van Zachary. De dood van Zachary was - inderdaad zoals eerder gezegd - hartverscheurend en een klap recht in je gezicht. Vooral deze bizarre wending maakt de docu zo sterk. Justitie (in ieder geval de verantwoordelijken daar) zal deze film niet kunnen zien, zonder zich tot in de diepste plaats van hun hart te schamen, vreselijk dat ze zo'n vrouw hebben laten lopen, haar kind teruggaven en een ramp veroorzaakten, voor familie, vrienden, maar vooral voor de ouders van Andrew, wat een fantastische mensen. Dat dit echt zo indrukwekkend in beeld is gebracht allemaal, verdient mijn grootste complimenten.

Ben niet zo gewend met documentaires maar denk dat je dit soort films het beste kan beoordelen aan het gevoel dat je er aan over houdt.

Aangezien het vele emoties oproept: als vader van een jong kind, professie, doelen in het leven, wat doe je en waarom? is het nu 10 minuten na de film eigenlijk probleemloos een hoge score maar dit lijkt weer zo makkelijk.
Maar..kan ik dit dan relativeren na een dag. Misschien wel,misschien niet.

Het begon allemaal fascinerend waar het toen even inkakte en dacht 'ok ik weet het nu wel' toen opeens die vreselijke wending kwam waardoor ik wel moest blijven kijken om te weten hoe het afliep

Wil vanuit mijn emotie niet gelijk de hoogste score geven dus hou het even op 4* en laat het allemaal even bezinken.


Toch nog even aan toevoegen: Tuurlijk waren het FANTASTISCHE grootouders maar heb dan enige moeite met het feit dat geen anderen het hadden kunnen volhouden om uiteindelijk door te gaan en gerechtigheid te vinden.
Meer m.i. het proces van rouwverwerking maar dat is ws. meer een issue van mij.
Goed dat ze het gedaan hebben maar de lofzang daarop kan ik dan weer niet goed tegen. Waarom weet ik eigenlijk zelf niet eens
Zit ws. te muggeziften en moet er de schoonheid/volhardendheid er gewoon in zien.

Een bijzonder aangrijpend en hartverscheurend document. Ik begon zonder enige voorkennis aan deze documentaire en werd, mede daardoor, zeer overrompeld. Uiteraard door het bijzondere verhaal, maar ook door de vorm van de documentaire. Kurt Kuenne maakt er een warm en liefdevol portret van. Je leeft meteen met de mensen in de film mee, ook al ken je ze niet. Veel goede sprekers met hun eigen verhaal en ook op audiovisueel gebied zorgt Kuenne voor interessante momenten.

Maar hoe goed de documentaire ook verzorgd is en hoe uitstekend het er allemaal ook uitziet, het blijft toch het onthutsende verhaal dat de kijker in zijn greep houdt. Met name de bizarre wending in het verhaal na ongeveer 60 minuten was echt een klap in het gezicht. Al met al is Dear Zachary een emotioneel en uitzonderlijk product. Zelden dat een documentaire me zo naar de strot wist te grijpen. Indrukwekkend.

4,5 sterren.

Een geslaagde documentaire, die door z'n eenzijdigheid en vaak rare keuzes in montage, juist het gewenste effect oproept, je leeft ontzettend mee met de personen waar Kurt Kuenne zich op focust.

De onheilspellende wendingen in het verhaal komen vaak als donderslag bij heldere hemel (mede door de montage dus) en aan het afschuwelijk verhaal lijkt maar geen einde te komen, je wordt als het ware, net als Kurt zelf, in het verhaal gezogen, en het is onmogelijk om niet geraakt te worden.

Onthutsend relaas maar in mijn ogen echter beperkt als film.

Dit verschrikkelijke verhaal moest ongetwijfeld aan de wereld worden verteld, maar misschien beter in een soort actuaprogramma dan in de cinema.

Enerzijds wordt Andrew hier namelijk compleet de hemel ingeprezen en anderzijds lijkt Dear Zachary te drijven op pure haat: dat soort extreme gevoelens zijn een logische reactie op de gruwel en de onmacht waar Andrews familie en vrienden mee worden geconfronteerd, maar 't levert wat mij betreft geen straffe documentaire op.

't Is geen geslaagde liefdesbrief aan een oude vriend want daarvoor zit iedereen hem te emotioneel op te hemelen (nogmaals: da's erg begrijpelijk) en anderzijds vind ik het ook geen goed uitgangspunt om Zachary's moeder als de Duivel in persoon af te schilderen, hoewel ze verschrikkelijke dingen heeft gedaan. Enerzijds omdat Kurt Kuenne aanvankelijk een film wil maken voor Zachary en die Shirley toch zijn moeder blijft: raar dan ook om iedereen te horen zeggen wat voor een inslecht mens ze is. Anderzijds omdat ze ondertussen gestorven is en het voor haar andere kinderen hard moet zijn om dat soort dingen te horen over hun moeder.

Begrijp me niet verkeerd, 't moet zeker geweten zijn wat hier is gebeurd, maar 'k denk dat walging geen goede drijfveer is voor cinema.

Achteraf gezien zit daar zeker wat in, maar tijdens het kijken heb ik daar geen moment over nagedacht. Het wordt allemaal heel menselijk gebracht en je kunt je heel goed voorstellen hoe iedereen zich voelt bij alle gebeurtenissen.

Ook al is Kuenne zelf natuurlijk persoonlijk betrokken, ik had toch niet vaak het idee dat hij zijn eigen emoties zo veel naar voren wilde brengen. eerder die van de anderen.

Redelijk gemaakte documentaire, wat begint als een, ogenschijnlijk uitgemaakte, gedocumenteerde moordzaak en een familieportret eindigt in een ontluisterende apotheose.

Regisseur en schrijver Kurt Kuenne slaagt er bij vlagen in de alom aanwezige spanning een nieuwe wending te geven, ondanks dat er hier en daar onnodig gebruik wordt gemaakt van theatrale stijlelementen; onheilspellend klinkende muziek tot een bombardement van zichtbaar geëmotioneerde beelden van vrienden en familieleden.

Als in een mantra worden superlatieven niet geschuwd wanneer vrienden en familieleden zich lovend uitspreken over het korte leven van de vermoorde Andrew Bagby. Dit laatste doet afbreuk aan de documentaire dat zo nu meer weg heeft van een treurzang richting falende overheid en een ode aan de vermoorde Andrew Bagby.

Het zijn echter de, in essentie ontluisterende, waargebeurde verhalen die op zichzelf genoeg stof bevatten om de toeschouwer meerdere malen richting het puntje van zijn stoel te duwen.

De ironie wil dat ondanks een stortvloed aan feiten Dear Zachary: A Letter to a Son about His Father uiteindelijk meer vragen oproept dan deze weet te beantwoorden.

3*

The Oprah manier van docu maken.

Niet mijn kopje thee helaas. Natuurlijk is het een zielig verhaal, maar de manier waarop het wordt verteld is zo manipulatief. Eerst Andrew als super fantastisch mens afschilderen die echt iedereen super tof vond. En daarna de moord laten zien met dramatische muziek en alles om daarna langzaam toe te werken naar het falen van het rechtssysteem, wat ik nog wel mee vond vallen. Er waren fouten gemaakt, maar achteraf lullen is natuurlijk altijd makkelijk. De manier waarop deze docu is gemaakt, doet het lijken alsof het allemaal extreem logisch is en alleen iemand met een roze bril die vrouw had vrij kunnen laten. Maar in het echt heb je niet netjes achter elkaar gemonteerde beelden van een kind dat huilt als de moeder haar vast heeft en niet huilt als de oma haar vast heeft. Het is zo makkelijk omdat zo te monteren dat de 1 extreem goed eruit komt en de ander er extreem slecht uitkomt.

Hou er niet zo van, ik voelde ook weinig. Ik zag een vrouw die niet helder was en niet geholpen werd, en een ouders die graag het kind wouden hebben om hun zoon op te vangen. Maar de docu laat een satanische vrouw zien en twee fantastische mensen die alleen maar het beste wouden voor iedereen, en een vreselijk rechtssysteem.

Heel zwart/wit is wat de docu laat zien ook zeker waar. Maar de grijze zone was ook zeker vertegenwoordigd en die zag ik te weinig terug.

2 sterren, de lost achtige muziek was ook erg jammer.

Vind ik ook, hartverscheurend verhaal idd. Maar als docu schiet het een beetje te kort. En daarvoor stemmen we uiteindelijk.

Een documentaire moet juist niet objectief gemaakt worden en dit was niet een journalistieke manier van de zaak te bespreken, dit ging over nabestaanden.

Er waren enorme fouten gemaakt, elke keer als ik die vrouw hoorde praten, hoorde ik geen emotie in haar stem. Er was een gigantische waslijst aan informatie die de rechter had die aangaf dat ze niet vrij gelaten mocht worden.

Tuurlijk is het manipulatief. Maar kom maar eens aan met een voorbeeld van een documentaire die dat niet is.

Prachtige documentaire over een tragische zaak.. Ben gedurende ongeveer de hele film héél emotioneel geweest, en heb mij zelden zo overrompeld gevoeld na een film.. Deze wordt er ene die ik niet snel ga vergeten..

4*

Een van de indrukwekkendste documentaires die ik ooit heb gezien. Een kleinschalig project dat door de intensiteit van de schokkende inhoud bijna uit zijn voegen barst.

Gelukkig weet de jonge filmmaker het laagdrempelig en vermakelijk te houden zonder extreem op sentiment in te spelen. Hield het maar net droog.

Een extreem waargebeurd verhaal, maar in zulke soap-achtige verpakking gedaan, dat het voor mij echt afdoet.

Zoveel tranengetrek en verschrikkelijke muziek op de achtergrond wat voor mij de hele serieuze lading van de film weghaalt.

Een oude man van 80 die je flitsend en met rode ogen door het beeld zien gaan, waarbij het geluid ook dubbel zo hard wordt slaat nergens op in een documentaire.

Constante herhalingen van zulke pompeuze bewoordingen 'it was just like war; you don't want it, but you need to do it' of 'i'll kill that bitch!!' bla bla bla maakt het haast tot een indoctrinatie

Dit is echt the American way en die bevalt me niet echt....

Grappig dat als ik deze reacties lees ik het eigenlijk voor een groot deel eens ben met Zandkuiken, Macmanus en andere kritische users, maar ik het alsnog een geweldige film vond. Op een bepaalde manier wil ik waarschijnlijk gewoon graag gemanipuleerd worden.

compleet uit mijn lood geslagen door deze indrukwekkende docu.

ik begrijp ook de kritiek hier, alles is met nogal veel zin voor dramatiek gemonteerd. Maar zoals reeds gezegd: tijdens het bekijken stoor je je daar niet echt aan.

Wat een ongelofelijk indrukwekkende documentaire is dit zeg. Door het erg drukke en vele monteerwerk aan vooral het begin van de film leer je snel een hoop mensen kennen en werd ik gelijk ook enorm in de film gezogen. Ik had weinig voorkennis over de documentaire en ik denk dat de documentaire dan ook het beste werkt.
Daarnaast zijn de gebeurtenissen in de documentaire meer dan interessant genoeg om geboeid te blijven kijken. Net op het moment dat ik dacht dat de documentaire iets begint in te zakken kwam de mokerslag door de mededeling dat ook Zachary vermoord bleek. Op dat moment kreeg ik echt een enorme brok in mijn keel en nog veel meer respect voor de grootouders. De enorme vastberadenheid van die twee sympathieke mensen en ook natuurlijk de noodgedwongen aanpassing van Kuenne's documentaire. Hier en daar misschien wat bijgeschaaft, maar duidelijk gemaakt vanuit een goed hart. Indrukwekkend en aangrijpend van begin tot eind!

4,5*

Mooi verwoord Spetie. De docu heeft zijn mindere kanten, maar het is bij mij vooral die oprechtheid, 'gemaakt vanuit een goed hart', dat echt opvalt. En natuurlijk het bericht dat de moeder ook het kindje vermoord.