En Man Som Heter Ove (2015)

Waar aanvankelijk de humor nog primeert en de film erg weet te vermaken, stevent de boel al gauw af op een ontiegelijk sentimenteel gebeuren. Er mocht hier wel met iets minder suikergoed gestrooid worden. Ander pijnpunt is de obligate karakter 'uitdieping' aan de hand van flashbacks. Kwam totaal niet over en speelde het tempo duidelijk parten.

De film wordt nog enigszins gered door het komische element en de amusante rol van Lassgard. Verder een kleffe bedoening, waarvan ik vermoed dat hij nét om die reden hoog gaat scoren hier. Beetje van het allooi Green Mile dit. Kleine 2,0*.

Het duurde niet lang voor deze film mij pakte, en naarmate het verhaal vorderde, raakte ik steeds meer onder de indruk van deze Zweedse arthouse-productie.

Iedereen kent wel zo iemand: een mopperende brombeer op leeftijd, die streng de regels naleeft, en niets dan kritiek over heeft voor degenen die dat niet doet. De Zweedse Ove, wonend op een auto-onvriendelijk woonerfje dat hij mede gesticht heeft, is de filmische vertegenwoordiging van dit stereotype. Het hekje van het erf is open? Sluiten. Een fiets staat verkeerd geparkeerd? Confisqueren. Een auto rijdt op het pad? Schreeuwend op het vaartuig aflopen en erop staan dat de bestuurder rechtsomkeert maakt.

Al snel zien we echter dat er achter deze cynische regelfetisjist meer schuilt dan het oppervlak prijsgeeft. Twee bosjes bloemen die Ove na veel gesteggel heeft verkregen (als twee bosjes 70 kronen kostten in de aanbieding, dan was één bosje toch zeker wel voor 35 kronen verkrijgbaar?) belanden op het graf van Ove’s overleden vrouw. Daar zien we voor het eerst, en niet voor het laatst, iets van Ove’s gevoelige kant. Door middel van flashbacks wordt getoond hoe Ove zijn vrouw ontmoette, en hoe hij geworden is tot de man die nu iedere dag om acht uur zijn inspectieronde over het erfje loopt.

‘De Man die Ove Heet’ is een film met een positieve boodschap. De tirannie en norse houding van Ove contrasteren met de liefde die een aantal dorpsbewoners voor hem tentoonspreiden. Een vrouw van Perzische afkomst, die met haar Zweedse man en haar twee dochters nieuw op het erfje is komen wonen, ontwikkelt een vriendschap met Ove, en dringt langzaam door tot de kern van de verbittering en het verdriet dat het leven van Ove tekent.

Ontroerend drama met een aantal komische kwinkslagen, dat mij lang zal bijblijven, en door haar herkenbaarheid diepe indruk heeft gemaakt.

4,5*

Feelgoodfilm waar de val van de sentimentaliteit constant op de loer ligt. Dat die vallen keer op keer worden ontweken is een wonder op zich en zegt bijzonder veel over het puike werk van regisseur Holm en hoofdrolspeler Rolf Lassgard. Het scenario is ook uitstekend: een variant van It's A Wonderful Life waarin George Bailey zijn vrouw heeft verloren na een kinderloos huwelijk. Het karakter maakt geen transformatie door, maar, door een combinatie van terugkijken op zijn eigen leven en ontmoetingen met nieuwe en oude buren, ontdekt hij dat zijn leven niet zo zinloos is als hij aanvankelijk dacht. De verschillende karakters zijn kleurrijk, en dankzij Holm komen ze nooit karikaturaal over en zijn ze bovenal menselijk in hun gedrag en hun reacties. Ida Engvoll is te goed om waar te zijn als Sonja, met haar nimmer aflatende glimlach, maar dat versterkt het idee dat Ove haar op een voetstuk heeft gezet. De scènes met de kinderen van zijn Zweeds/Iranese buren zijn bijzonder vertederend. Lassgard is ronduit geweldig in de hoofdrol in deze hartverwarmende film, die, zoals Chaplin het graag zag, goed is voor een lach... en misschien een traan.

Goeie film over een weduwnaar op leeftijd die zichzelf van het leven probeert te veroveren, maar verhindert word. Een prima tragikomedie die vooral op het begin op zijn best is, met wrange humor. Tijdens de tweede helft wordt het wat sentimenteler, maar het blijft meeslepend verteld (mede door de mooie flashbacks en de fijne hoofdrol van Rolf Lassgård).

Mooie film, een tragikomedie over een man die kwaad is op iedereen omwille van de tegenslagen van het leven die hem droevig en knorrig hebben gemaakt. Hij vindt daarna opnieuw zijn hart terug wanneer de nieuwe buurvrouw van Iraanse origine Parvaneh haar intrek neemt en een positieve invloed heeft. Op zich is het wel een mooi relaas en sterk gespeeld nog ook. Bij nader inzien is dat een vrij zware film, zeker in de tweede helft. De sentimentele draak loert soms even op de hoek maar slaat gelukkig nooit echt toe waardoor het niet aan oprechtheid inboet. In het leven blijft niemand bespaard van een tegenslag en dat is niemands schuld. De droge humor komt er ook weer bij kijken wat enkele leuke momenten oplevert (een handleiding voor een ladder , Ove als rij-instructeur ).

Op andere momenten wil het allemaal te veel de politiek correcte kant opgaan.. zo moet er toch eens een homo voorbijwandelen om te tonen hoe tolerant de Zweden wel zijn, is de buurvrouw een goed geïntegreerde dame van Iraanse afkomst die getrouwd is met een Zweed, of moeten de geneugten van het onderwijs in de verf gezet worden... ik heb dit soort dingen al vaak gezien in Scandinavische films en altijd lijkt het of zoiets er echt in moet. Laat het duidelijk zijn: En Man Som Heter Ove is wel een goede film die lekker wegkijkt en vol leuke momentjes zit.

Een traktatie! In het intelligente script over de eenzaamheid van een weduwnaar en diens soms traumatische ervaringen in het verleden worden humor en drama op harmonieuze wijze met elkaar te verweven. Vaak is het lachen geblazen, af en toe ook slikken.

Rolf Lassgård zet met een ijzersterke mimiek een dijk van een hoofdrol neer en Bahar Pars (När Mörkret Faller) doet als zijn hoogzwangere buurvrouw nauwelijks voor hem onder.

De film is genomineerd voor beste niet-Engelstalige film. Van mij mag deze heerlijke film met het beeldje aan de haal gaan, want ik heb hier erg van genoten. Werkelijk een juweeltje!

Het is door films als deze dat ik weer weet waarom ik al vele decennia zo graag naar films kijk.

Wat een goede film de acteurs in deze film zijn allemaal goed in hun rol die ze spelen. Mooi om te zien hoe er thema's als dood pensioen ouderdom verschillen in cultuur zo simpel en mooi zijn samengebracht

er zijn in de wereld zat mensen die achter de geraniums gaan zitten maar ole heeft andere plannen.

Mooi verhaal over een held die geen held wilde zijn omdat zijn vrouw de grootste held wasde kat zo knap hoe ze dit hebben gemaakt. Beste dramatiek prachtig gevoelig en erg persoonlijke film voor mij sinds jaren.

Dit heeft alles in zich een draak te zijn, vol clichés, een blij wereldbeeld en weinig origineels te zeggen. Een variant op Forrest Gump of de eveneens uit Zweden vrij recent uitgekomen 100-jarige man. Maar soms werkt het gewoon en word je vermaakt en zelfs af en toe ook ontroerd. Deels door het ontwapenende spel van de meesten en vooral en geweldige Lassgård die nog net zijn geloofwaardigheid behoudt en zo een ijzersterke prestatie neerzet. Daarnaast waren de flash backs best heel aardig en geven een kort inkijkje ook in de Zweedse geschiedenis (dat stukje over Volvo en Saab is geweldig). Ook is vooral de liefde tussen Ove en Sonja erg mooi en is dat busongeluk indrukwekkend in beeld gezet (al wet je gewoon exact op dat moment dat dat gaat komen).
Dat straatje zo afgezonderd van de wereld deed me ook weleens denken aan de Noorderlingen, al is deze Zweedse versie minder absurd en meer in de realiteit geplaatst. Filmisch verder nergens interessant, maar de impact van de prent scoort alle punten. 3,5*.

De brombeer die ontdooit wanneer hij met nieuw / jong / druk leven wordt geconfronteerd, niet echt een kakelvers gegeven (ik moet zelf vaak denken aan Burt Lancasters professor in Visconti's Conversation piece), maar ach, wanneer de hoofdrol wordt vervuld door zo'n acteur die duidelijk zoveel plezier in zijn rol heeft stoor ik me daar niet aan. Waar ik me wèl aan stoor is de hier al vaker genoemde sentimentaliteit, alsmede het feit dat alle buren verder aardig zijn en dat iedereen Ove's gescheld en geschoffeer maar accepteert zonder zich van hem af te keren. De flashbacks houden het verhaal wel op, maar maken ook een hoop duidelijk en zijn bovendien vaak ontroerend (en af en toe schokkend: de trein die Ove's vader overhoop rijdt, het busongeluk...), en zo eindig ik met een waardering waaruit hopelijk blijkt dat ik de hele film lang geboeid heb gekeken zonder er echter helemaal íngezogen te worden. Lassgård trekt de film uiteindelijk over de streep. "De ambulance... mag niet... over het pad rijden..."

Prima Zweeds drama/komedie met een uitstekende Rolf Lassgård in de hoofdrol.Het verhaal is zowel grappig als ontroerend en vooral daardoor is En Man Som Heter Ove voor het merendeel erg boeiend.Alleen werd het in het laatste stuk af en toe wel erg sentimenteel en ook werd het politiek correcte toontje wat irritant.

Toch kon ik me daar door de leuke kwinkslagen van Ove vrij makkelijk overheen zetten en bleef ik uiteindelijk met een goed gevoel achter.

Technisch geen bijzondere film maar met zo'n 'Leading character' hoeft dat ook niet altijd.

Ik had vooraf mijn twijfels maar tenslotte bleek En Man Som Heter Ove toch zeer de moeite waard.

Een kleine vier sterren.

Een goede komedie/drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Zelfmoord lukt maar niet...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Deze feelgoodfilm uit Zweden over een grommende gepensioneerde knorpot van 59 jaar met een groot hart (letterlijk en figuurlijk) wist mij al vanaf het begin te bekoren. Rolf Lassgård die ik ken uit Zweedse crimi’s en politiefilms geeft de titelfiguur Ove op overtuigende wijze gestalte. Met een manie om alles te controleren vindt hij de meeste mensen idioot. Hij ergert zich aan personen die niet weten hoe ze een ladder moeten monteren of niet met een Zweedse auto rijden. Hij is een principieel argwanend persoon die ongelukkig is, herhaaldelijk zelfmoord probeert te plegen en het leven van anderen zuur maakt door zijn voortdurende kritiek. Nochtans was hij vroeger een vriendelijke en eenvoudige jongen. Je vraagt je af waarom hij zo veranderd is. Hij kon het niet aanvaarden dat hij zijn geliefde vrouw verloren heeft ten gevolge van kanker en ook zijn ongeboren kind in een tragisch autobusongeval tijdens een reis. Maar vooral onder invloed van de hoogzwangere Iraanse buurvrouw en haar twee schattige kinderen ontdooit zijn kil hart.

Deze hartverwarmende tragikomedie heeft een intelligente flashbackstructuur en is vlekkeloos gemonteerd. De cast zorgt voor een perfecte vertolking. Mooie soundtrack ook. Achter de pedante façade schuilt een ontroerend verhaal. De makers houden een sympathiek pleidooi om met een wat zachtere blik te kijken naar de mensen in je omgeving. Volgens mij had “A Man Called Ove“ zeker de Oscar voor de Beste Buitenlandse Film verdiend.

Overgewaardeerde feelgood movie. Als er in het begin een oude knorrepot met zelfmoordneigingen word geïntroduceerd, dan weet je eigenlijk al in welke richting het verhaal zich gaat ontwikkelen.
Vooral de eerste helft van de film is mat en onopvallend, zonder hoogtepunten. In het tweede gedeelte zitten een paar sterk gefilmde momenten(het busongeluk), en voel je voor het eerst wat echte compassie voor Ove. Wat dan weer teniet word gedaan door het voorspelbare, sentimentele slot.
Alles bij elkaar niet beter dan een gemiddelde Amerikaanse tranentrekker, valt me tegen dat we over deze weinig creatieve film zo enthousiast doen.

Levensecht verhaal wat qua feelgood reuze meevalt. Het is wat het is en de schaduw kant van het leven kan alleen maar rechtvaardigen als daar feelgood tegenover staat. Anders merk je er namelijk niets van. Het acteerwerk is echt knap. Het er zeker van genoten.

De Zweedse knorrige Clint Eastwood uit Gran Torino

Een sympathiek tragi-komisch verhaal met alle voorspelbare ingrediënten die er in horen te zitten.

Een lach en een traan en naarmate de film vordert kom je door middel van flashbacks steeds meer te weten over het leven van Ove. Naar het einde toe wordt het wat sentimenteel, maar toch, als eindconclusie een prima feelgood film.

Na enkele min of meer recente en geprezen drama's uit het noorden te hebben gezien verloor ik de interesse in deze, met de verwachting dat het weer zoiets zou zijn. Maar ik zat daarmee dus behoorlijk naast, A Man Called Ove vond ik een geslaagde en tamelijk frisse tragikomedie / feelgoodfilm met een fijne lichtzwarte humor.

De film geeft inhoud aan een in Spanje bekende filosofische zin welke daarbuiten niet zo bekend is, namelijk "ik ben ik en mijn omstandigheid", wat aangeeft dat wie jij nu bent in belangrijke mate wordt bepaald door je omstandigheden. Zo zien we in de film hoe Ove door gebeurtenissen in zijn leven telkens wat verandert tot de uiteindelijke knorrepot die hij is met de doelstelling die hij heeft. Zo was hij bijvoorbeeld toen zijn vrouw nog leefde een heel ander persoon met een hele andere doelstelling, en voor het ongeluk waren hij en zijn vrouw ook hele andere mensen met hele andere doelen. Die zin gaat verder met "en als ik mijn omstandigheid niet overkom, dan overkom ik mij niet" (klik).

Een vermakelijk tussendoortje met luchtige diepgang en met gevoel. 3,5*

Het begin steekt vol knorrige (galgen)humor maar Ove is "slecht in het doodgaan", zodat we ons aan wat uitleg mochten verwachten over hoe het allemaal zo ver was kunnen komen.

En terwijl Ove beetje per beetje gaat ontdooien en meer en meer respect en genegenheid voor anderen krijgt en er zelf meer gaat voor openstaan, vernemen we zijn verhaal, aan de hand van keurig gekozen en passend ingelaste flashbacks, een verhaal van verdriet en schoonheid.

Mooie film, grappig, triest, en eigenlijk wel feelgood, after all. Mooie beeldvorming.

Die Rolf Lassgård is reuzegoed in zijn rol en aan zijn sarcastische replieken heb ik nog het meeste plezier beleefd :

Parvaneh : Ik heb eens nagedacht...

Ove : Niet zo opscheppen.

De film lijkt enigszins een kopie van Gran Torino (2008) - MovieMeter.nl, is qua ideeën dan ook weinig origineel en het script is niet altijd even sterk vanuit een ‘het doel heiligt de middelen’-opzet maar de film bevat wel leuke grapjes en is al met al een fijne feelgoodfilm.

Enorm genoten van dit Zweeds pareltje! De film is mede zo sterk omdat vele emoties samenkomen in één film. Drama, humor, een beetje romantiek zorgen ervoor dat de film een boeiend kijkstuk is. De vaart wordt ook aangehouden door de erg geslaagde flashbacks die op juiste moment meer duiding en diepgang geven aan het verhaal. De liefde tussen Sonja en Ove is erg aanstekelijk en geloofwaardig.

Je voelt van in het begin dat de grumpy Ove niet zomaar dwarsligt en geen hulp van anderen aanvaardt. Dagelijks bezoekt hij het graf van zijn vrouw, legt hij er bloemen neer en maakt hij met haar een praatje. Tussendoor noemt hij zijn buren idioten en stapt hij dagelijks den controleronde in de wijk. Regelneverij is zijn hoofdbezigheid en ondanks de vele kritiek die hij uit op zijn buren blijven zij hem min of meer positief benaderen. De dialogen met de andere buren zijn grappig en gevat. Rolf Lassgard doet het super en is een genot om naar te kijken. Het enige wat ik wel wat vreemd vond, waren de veelvuldige zelfmoordpogingen. Er klopt iets niet met de tijdsgeest als zij al dertig jaar dood is en hij nu pas aan zelfmoord denkt. Het zou anders wel sneu zijn dat dit al die jaren al zou mislukken.

Ontroerend is de film zeker, maar ook grappig. Zo waren de scènes tussen de Saab en Volvodiscussie geweldig, net als zijn soloprotesten tegen onwelgekomen auto’s. De band die hij opbouwt met zijn buitenlandse overbuur en diens kinderen was innig. Al blijven de contacten onbeholpen en stroef lopen. Gelukkig maakte hij geen metamorfose als goedgeluimde opa. Dat zou de film aan geloofwaardigheid gekost hebben. Erg mooie film, verdiende 4,0*!

Een film die mij in tranen weet te brengen en dan met één opmerking van een dokter die een eerder ernstige diagnose stelt kan doen uitbarsten in lachen moet gewoon uitzonderlijk goed zijn.

Rolf Lassgård laat voor mij één van de allersterkste acteerprestaties zien die ik tot heden heb mogen aanschouwen, ongelooflijke tour de force in een rol die toch écht niet zo simpel is lijkt me. Maar ook de bijrollen zijn perfect gecast en worden perfect uitgevoerd, van de wittenhemden over zijn buurvrouw tot de Marina met bijhorende Marina hond, geen halve seconde was ook maar één van hen ongeloofwaardig in de rol die ze moesten spelen.

En daarnaast weet de regisseur gewoon zo geweldig goed wanneer hij wat moet doen, zonder dat het daarom geforceerd is, net op het moment dat ik denk vrij in het begin ik heb het nu wel gehad met zijn mislukte zelfmoordpogingen om de x aantal minuten schakelt de film weer over richting een heel ander idee. Net als ik denk ok ik weet het nu weer wel voor even, je had een mooie intelligente vrouw waar je zot van was en zij van jou schakelt de film weer over.

Ook de muziek, die niet zo gek vaak aanwezig is komt voor mij én op het perfecte moment, keer op keer, én de muziek zelf is uitermate passend bij wat er zich afspeelt.

Tempo van de film, lag best hoog, denk ik, maar ook dat werkte gewoon zo goed, film, die toch de twee uur quasi aantikt vloog voorbij zoals ik het maar zelden heb meegemaakt en toch wordt er genoeg tijd genomen voor elke (zij)plot.

Qua camera en beeldvorming deed hij me zo hier en daar wat aan Wes Anderson denken, veel shots perfect "in het midden" het hoofdpersonage en een zekere mate van symmetrie, behoorlijk kleurrijk ook, toch zeker voor het onderwerp dat de film tracht te brengen.

Ik zou hier nog lang kunnen doorgaan maar ik vond simpelweg zo'n beetje alles goed, zoveel goede vondsten, zoveel mooie momenten, zoveel lichtheid over tegelijk toch best een zwaar onderwerp. Voor mij was dit tragikomedie op zijn aller, aller best. Volle 5* uiteraard, lang geleden dat een film mij zo achterliet.

Wat een prachtige rol van Rolf Lassgård als mopperpot Ove, de controlfreak van het eerste uur. Hij is eigenlijk wel klaar met het leven sinds zijn vrouw Sonja is overleden. Zijn dagbesteding is om op te letten of bewoners en passanten zich wel aan de regels houden ( en o wee als ze het hekje open laten staan of een sigarettepeuk op straat gooien!) Door middel van flashbacks zien we wat voor leven Ove achter de rug heeft en dat is niet bepaald rozengeur en maneschijn. Zijn leven krijgt weer wat zin als hij nieuwe buren met kinderen krijgt. Ik heb enorm genoten van deze tragikomedie.

Je moet je een beetje kunnen overgeven aan de licht surrealistische en tegelijkertijd sentimentele toon van de film, maar dan valt er heel wat te beleven. De personages zijn innemend, visueel steekt de film fraai in elkaar en de plot loopt als de spreekwoordelijke trein. Hier en daar weet de film ook oprecht te ontroeren. Wellicht is alles iets te manipulatief en bedachtzaam uitgevoerd, maar uiteindelijk moest ik me toch gewonnen geven. Dit is gewoon goed gedaan; een mooi menselijk verhaal, gebracht met veel humor.

Prachtige film. Kan niet anders zeggen. Juiste dosering drama. Juiste dosering humor.

Wát een verschil met Nederlandse drama films haha ongelofelijk. Na het gedrocht van net (Hemel) is dit precies hoe een drama film hoort te zijn.

Een film die, zeker naar het einde toe, flink op je gevoel inspeelt. Sommigen hier noemen het sentimenteel, en dat is het stiekem ook wel een beetje. Er worden hier en daar wat eindjes zeer kunstmatig aan elkaar geknoopt om sympathie voor hoofdpersonage Ove op te wekken en deze worden, na het vervullen van hun functie, niet altijd vervolgd (een voorbeeld is de homoseksuele jongen die verschijnt en verdwijnt). En toch: de humor en dat stukje zwartgallige feelgood houden de film naar mijn mening pal overeind. Een film die je vooral moet ervaren.

Mistroostig verhaal met een cynisch randje, wat gaandeweg net te sentimenteel wordt. De irritante regelneuker die stiekem een goed hart heeft, zoals we die allemaal wel kennen. Zolang de subtiele zwarte humor aanwezig is, is het een prettig, aandoenlijke film in al zijn zuurheid. Naarmate steeds meer flashbacks komen en veel te lang wordt stilgestaan bij zaken die je al lang en breed ziet aankomen, wordt het minder. Niet alleen haalt het de sjeu eruit, het wordt te zoetig en doet voor mij afbreuk aan het verhaal zoals het in tegenwoordige tijd loopt. We hadden het zo ook wel begrepen. Desondanks kijkt het over het algemeen leuk weg ondanks/dankzij het gemopper, met een glansrol voor de kat, maar een andere afwerking was prettiger geweest

Ik heb deze ooit gekocht bij boekenvoordeel.

Het waren 5 films voor €10,- en wat ben ik blij dat ik deze genomen heb.

Noord Europese films hebben vaak een verhaal met diepgang of die met een knipoog de maatschappij proberen te vertellen.

Dat laatste is hier het geval, de film verteld hoe sommige mensen in de maatschappij staan en maar weinig empathie tonen richting anderen, maar uiteindelijk een heel klein hartje hebben.

Rolf Lassgard acteert hier de sterren van de hemel en zet hier een persoon neer die je kan haten maar waar je uiteindelijk ook een traan voor gaat laten.

Gewoon 5 sterren.