Kollektivet (2016)

Bitterzoete hippieromantiek met een tragische ondertoon. Vinterberg kleurt gemakzuchtig binnen de voorspelbare lijntjes met een ongegeneerde formulefilm; zo één waar de spreekwoordelijke lach en de traan dicht bij elkaar liggen. Ergens tussen de kluchtige fratsen zit een oprecht ontroerend verhaal verstopt over een man (Ulrich Thomsen) en een vrouw (Trine Dyrholm) die uit elkaar zijn gegroeid. Hun huwelijksmalaise wordt echter steeds verstoord door matig uitgewerkte andere perspectieven, terwijl hun eigen verwikkelingen cruciale stappen over lijkt te slaan om het geloofwaardig over te brengen. Het gevolg is een gefragmenteerde film die teveel scoort met goedkoop effectbejag, maar die te weinig ruimte biedt voor een natuurlijk aanvoelende chemie tussen verschillende leden van de commune.

Onderhoudend maar helaas wel wat oppervlakkig uitgewerkt en nogal eenzijdig drama, over een deense woongemeenschap ergens in de jaren '70. Qua tijdsbeeld de moeite waard en wat betreft de prima cast valt er weinig te klagen, maar het is jammer dat de film zich hoofdzakelijk richt op de huwelijksproblemen van Ulrich Thomsen en Trine Dyrholm, niet bepaald het meest interessante aspect van de film. Gaandeweg wordt alles hierdoor steeds grimmiger en helaas ook vervelender.

Matige vertoning met te weinig aandacht voor de verschillende personages. Een aantal van de bewoners zijn niet meer dan edelfiguranten. Ook betrekkelijk weinig humor en beklijvend dramatische gebeurtenissen.

Tegenvaller.

Redelijke film over een echtpaar dat een groot huis erft en een commune start om de kosten te delen. De film speelt zich af midden jaren '70 maar draait niet echt om de commune zelf. Het verhaal concentreert zich meer op de huwelijksproblemen van het echtpaar binnen de commune. Dit levert zeker wel een aantal goeie scenes op. Van de cast is Trine Dyrholm verreweg het beste. Voornamelijk omdat het geheel wat focus mist, net geen 3.5 sterren.

De minste "Vinterberg" die ik zag.

Het is wel origineel, ook wel erg traag en soms is het als scènes zich herhalen, wel goed vertolkt, maar, zoals hier al een paar keer aangehaald, te veel geconcentreerd op Anna/Erik, (eigenlijk een klassieke driehoek) ten nadele van de belevenissen van de commune op zich.

De man die ons meesterwerken als Jagten en Festen schonk, komt nu met een rustige maar eerlijke en integere film, die niet naar ieders smaak zal zijn. Hoewel dus zeker niet het allerbeste van wat Vinterberg te bieden heeft, toch een prent die de moeite waard is, omdat er een mooi beeld word geschetst van de seventies, en dat merkwaardige fenomeen van in een commune leven. Jammer dat de focus eigenlijk uitsluitend ligt op de driehoeksverhouding, ook al omdat Thomsen als Erik me ditmaal niet helemaal kon overtuigen met zijn wat stramme en onsympathieke rol. De vrouwenrollen zijn een stuk beter ingevuld, vooral Martha Sofie Walstrom Hansen als zijn dochter is betoverend. Mist het heerlijke venijn van Idioterne, maar is m.i. wel beter/subtieler dan het hierboven genoemde Tillsammans.

Een goede drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Onrustige camerabeweging...

Bekende actrice Trine Dyrholm (tv series Arvingerne)...

Wederom een mooie film van regisseur Thomas Vinterberg maar .....en dan komen de opmerkingen.

Veel mooi bloot (blonde) maar over de functionaliteit valt hierbij te twisten. Voor mij hoeven die 'slurfjes' niet zo zeer in koud weer het water in. Ik ben geen liefhebber van het mannelijk bloot en heb dus eigenlijk alleen de fraaie dames aanschouwt. Het begin tot ongeveer 3/4 van de film was echt lekker feel good movie en gaf een prettig kijkgenot. Daarna begon het verhaal enigszins in te zi..nken maar toch nog wel boven gemiddeld. Een fraaie 7+.

En inderdaad zijn "Festen" en "Jagten" een niveau hoger maar deze "Kollektivet" is ook een mooi geheel.

Thomas Vinterberg is blijkbaar afgestapt van de rigoureuze Dogmaprincipes, want hij gebruikt achtergrondmuziek en staande camera's. Toch blijft hij binnen de stijl van het Europese realisme, met de klemtoon op de dialogen, de personages en hun sociale en psychologische achtergrond.

Een poster met Jimmy Connors en de liedjes van Cornelius Vreeswijk en Elton John maken duidelijk dat het zich in de jaren '70 afspeelt. De hippiecultuur is overgewaaid naar Scandinavië en een getrouwd koppel besluit een commune op te richten. Het kleine Utopia begint algauw barsten te vertonen. Zo'n commune is aantrekkelijk voor klaplopers; de financiële lasten worden ongelijk verdeeld. Wat vrije liefde is voor de ene, is een beproeving voor de andere. Het is een aanleiding tot het in vraag stellen van samenlevingsvormen. Bij momenten sleept het een beetje, maar het thema, het doorleefde acteerwerk en het bonte allegaartje aan personages houden het toch boeiend.

Het deed me weinig. Denemarken jaren '70: een koppel richt een commune op om uit de kosten te raken, maar het initiatief drijft hen onherroepelijk uiteen. Eigenlijk vond ik het intrekken van de minnares van Erik nogal een ongeloofwaardig feit in de hele film. De reactie van Anna hierop was er eerder één van acceptatie dan van woede en afwijzing, omdat vrije liefde nu éénmaal bij een commune hoort. Maar is dat wel zo? Het onderwerp is wat magertjes uitgewerkt en ook geen groots acteerwerk met uitzondering van Trine Dyrholm als Anna. Na het fantastische Jagten een veel mindere film van Vinterberg.

Om hun relatie uit het slop te halen besluiten een echtpaar bestaande uit academicus Erik [Ullrich Thomsen] en nieuwslezeres Anna [Trine Dyrholm] begin jaren '70 hun huis open te stellen en er een commune op te richten. Maar ondanks de frivoliteit en de verandering die dat teweeg brengt, ook voor hun dochter Freja [Martha Sofie Wallstrøm Hansen], blijven de problemen in hun relatie bestaan en is het een kwestie van tijd voor het tot een confrontatie komt.

Regisseur Vinterberg slaagt er op knappe wijze in de film vrijwel ongemerkt van luchtige komedie over te laten gaan in pure tragedie, daarbij geholpen door een voortreffelijk acteursensemble. Fares Fares scoort als een immigrant met een klein inkomen die elke keer in huilen uitbarst als hij kritiek krijgt en de jonge Hansen houdt zich bijzonder knap staande naast de excellerende Dyrholm en Thomsen, vooral in de hartverscheurende, onvermijdelijke finale van dit intelligente, maar zeker ook onderhoudende psychologische drama.

Deze ook eens meegepikt en het was geen slechte film, maar echt wild werd ik er toch niet van. De cast deed het nochtans prima en de sfeer was wel goed, maar echt boeiend werd het nooit.

Goed voor een keertje, maar ik hoef deze niet meer terug te zien.

Geen film waarvan ik van tevoren dacht: die moet ik echt zien, maar achteraf ben ik wel blij dat ik 'm gezien heb. Een redelijk interessant verhaal met goede acteerprestaties. Vooral de dochter vind ik fijn en ingetogen, en het kleine jongetje is schattig. Hoe het met hem zou aflopen kon ik al voorspellen. Het is een film vol gevoel, maar die gevoelens kwamen niet altijd op mij over. Het is geen film die mij erg heeft geraakt. De jaren zeventig sfeer komt goed over en de muziek past er uitstekend bij. Ik geef het geheel 3,5*.

Pakkende film over een voorspelbare crisis in een jaren 70 commune. Het is in allerlei opzichten dé film van Trine Dyrholm, die een geweldige rol neerzet. Regisseur Thomas Vinterberg haalt met deze nogal "huiselijke" film echter lang niet het niveau van zijn Festen en Jagten.

Voor betere films over communes wil ik wijzen op Tillsammans (2000), Nés en 68 (2008) en My Queen Karo (2009), die alle drie een stuk authentieker overkomen.

Zoals door anderen reeds aangehaald is Kollektivet veruit de mindere van Festen en zeker Jagten. Het concept van Kollektivet sprak me alleszins aan. Het lukte me destijds niet om de film te zien in de bioscoop. Ik keek er dus wel naar uit. Jammer genoeg werden de verwachtingen niet geheel ingelost.

Het concept van het leven in een commune is best aardig. Maar om dit te doen slagen heb je sterk uitgewerkte personages nodig en dat deed Vinterberg te weinig. Er is te weinig chemie en samenhang tussen de personages. De meesten lopen er als aanhangsel bij. Alles gaat ook zijn gewone gangetje. Men leeft wel samen, maar ik mis bezieling. De situatie met het intrekken van de minnares van Erik is vreemd en ook de houding van Anna hierop is eigenaardig te noemen. Weinig emoties en gevoelens te bespeuren onder het mom van de hippierwereld van vrije seks en relaties. Enkel de situatie van Vilads brzcht een echt gezamenlijk gevoel naar boven. Het leek al bij al harmonieus samenleven met elkaar met de gebruikelijke huisvergaderingen. Benieuwd of het in realiteit ook zo zou verlopen, Voor de rest bleef het vrij oppervlakkig. Jammer.

Desalniettemin een nipte voldoende omwille van de topprestatie van Dyrholm en Thomsen. Leuk om eens gezien te hebben, maar daar blijft het bij.

Denemarken in de jaren 1970. Universitair docent Erik erft een villa en na enig nadenken ontstaat de gedachte om een commune te beginnen. De film begint met een introductie van de personages en doet aan sfeertekening. Al snel daarna ontwikkelt de film zich tot een relatiedrama met een tragikomische insteek. Dat komt mooi uit. Ik hou van tragikomedie.

De mengeling van drama en komedie is in deze film echter niet zo geslaagd. Regisseur en schrijver Thomas Vinterberg maakt een film waarin goed wordt geacteerd en waarin de bizarre karakters af en toe een lach opwekken. Tot zover niets aan de hand. Het is alleen zo jammer dat het verhaal zo clichématig verloopt. Het is ook jammer dat de film het in lachwekkend opzicht vooral moet hebben van de personages en niet zozeer van zwart(humoristische) dialogen of situaties.

Het drama overheerst en dat wordt vervelend indringend gepresenteerd. Zodanig overtrokken zelfs dat ik even vermoedde dat de humor in de overtrokkenheid verborgen lag. Dat bleek niet het geval. Moeilijk om dan de film nog serieus te nemen. Het verhaal, de situaties, de personages. Ze grepen me niet bij de strot. Het leukste deel van de film is de sfeertekening bij aanvang. Daarna is het af en toe doorbijten.

De jaren-70.

Indertijd, ik zal een jaar of zes, acht geweest zijn, waren de buren aan het experimenteren met de vrije liefde, en ofschoon hun huis een gewoon en vrij klein rijtjeshuis was speelde daar zo ongeveer hetzelfde als in deze film. Er zal in die tijd wel een heleboel langs me heen gegaan zijn, een van de dingen die ik me nog goed herinner is dat ik een keer bij ze gestald werd voor een weekeindje dat mijn ouders weg waren, en ik gezellig bij de net een jaartje jongere dochter in bed gestopt werd - ik was van plan om hoffelijk op de grond te slapen, maar daar kwam niks van in. Verder herinner ik me wel wat flarden hier en daar van zo ongeveer elke hoofdlijn die we in deze film ook langs krijgen. Alsof Vinterberg het levensverhaal van de buren verfilmd heeft - behalve dat het kennelijk op zijn eigen jeugd gebaseerd is. Tsja, heel origineel waren de mensen in die tijd ook al niet, kennelijk.

Veel subtieler dan Vinterberg's eerdere films, maar daarom niet beslist minder geslaagd. In ieder geval de sfeer van de jaren-70 is enorm sterk en erg herkenbaar, al moet je die tijd misschien hebben meegemaakt om het niet volslagen ongeloofwaardig te vinden. Trine Dyrholm speelt bijzonder sterk en trekt daarmee de hele film naar zich toe, en dat is wellicht ook het enige echte punt van kritiek dat ik heb, er blijft wat weinig ruimte voor de anderen.