Kollektivet (2016)

Thomas Vinterberg aan het roer van deze film, die mij qua verhaal meteen doet denken aan Lukas Moodysson's Together. Als deze film al in de buurt komt van Together wordt het smullen!

"A look at life in a Danish commune." Aldus op IMDb

Ziet er zeer interessant uit. Release eind augustus in Denemarken, dus nog een paar maandjes wachten.

Vinterberg terug naar zijn roots en gelukkig weer een film in zijn moerstaal. Sign me up.

Trailer ziet er goed uit.

Vanaf 21 april 2016 in de bioscoop (September Film)

De film heeft een soort van Zweedse voorganger.

Niet erg geslaagd. Vooral omdat de film vooral gaat over de Anna haar man en zijn relatie met Emma .

De rest vd commune heeft niet meer dan een bijrol.

Het geheel heeft meer weg van een theaterstuk dan een film, bv doordat ondanks alle bewoners er verder niemand over de vloer komt, er Ijn geen feestjes met anderen, en grootste minpunt misschien wel is het totaal ontbreken vnmuzoek uit die tijd!

De film begint wel aardig maar slaat langzamerhand dood op het bovenstaande.

Huh, er zat juist veel muziek uit die tijd in! Elton John, Cornelis Vreeswijk, etc. Ik vond dat juist een sterk punt van de film. Er hing zelfs een poster van E.L.O. in de slaapkamer van het vriendje van de dochter.

Vond het verder sowieso een mooie film. Interessant dilemma hoever je over je grenzen heen kunt gaan om toch maar bij de ander te kunnen blijven (en in dit geval ging Anna dus ver over haar grenzen heen). Ook een mooie wisselwerking tussen Erik en Annam: als hij sterk is, is zij zwak en vice versa. Vond het wel knap hoe dat elkaar afwisselde.

Ik kies toch Tillsammans (2000), als ik zou moeten kiezen wat de betere 'communefilm' is, al heb ik die al heel wat jaren niet meer gezien en is het dus geen eerlijke vergelijking. Far from the Madding Crowd is er nooit van gekomen,maar ik vond Vinterbergs Jagten wel echt beter dan deze. ... Ik snap de Volkskrant kop van de review trouwens wel een beetje, wat het 'verzanden in melodrama' betreft. Het is geen perfecte film, maar ik was alsnog tevreden aan het einde. Wat een pretty trouwens, die Mona...

Ja, inderdaad, bloedmooi die Mona... Is in het echt de partner van Vinterberg.

In Submarino heet ze wel Mona, en in Worlds Apart van Niels Arden Oplev heet ze Mona, maar hier speelde Julie Agnete Vang een karakter dat 'Mona' heette. Gewoon, omdat het kan

Ah ja, Emma inderdaad.

Leuke film hoor. Ik onderging het als een feelgoodje, terwijl mijn vriendin voortdurend zat te huilen. Daarom passen we zo goed bij elkaar, omdat we zo verschillend zijn. Maar die film dus. Beetje humor, beetje drama, heerlijke personages waar je (ik) vanzelf van gaat houden, zelfs al komen de meesten amper aan bod.

Was inderdaad knap dat drama en humor dicht bij elkaar lagen. Voor de rest niet de kracht van Jagten, maar er zaten zeker wendingen tussen die mij verrasten.

Bitterzoete hippieromantiek met een tragische ondertoon. Vinterberg kleurt gemakzuchtig binnen de voorspelbare lijntjes met een ongegeneerde formulefilm; zo één waar de spreekwoordelijke lach en de traan dicht bij elkaar liggen. Ergens tussen de kluchtige fratsen zit een oprecht ontroerend verhaal verstopt over een man (Ulrich Thomsen) en een vrouw (Trine Dyrholm) die uit elkaar zijn gegroeid. Hun huwelijksmalaise wordt echter steeds verstoord door matig uitgewerkte andere perspectieven, terwijl hun eigen verwikkelingen cruciale stappen over lijkt te slaan om het geloofwaardig over te brengen. Het gevolg is een gefragmenteerde film die teveel scoort met goedkoop effectbejag, maar die te weinig ruimte biedt voor een natuurlijk aanvoelende chemie tussen verschillende leden van de commune.

Met de krokodilletranen van de arrogante en egoïstische Erik op het einde had ik geen medelijden, met Anna wel. Erik was absoluut geen heerlijk personage in mijn ogen, de kleine Vilads die op jeugdige leeftijd stierf wel. Helemaal geen feelgoodmovie, hoor! Maar dat was het veel betere "Jagten" ook niet. Ik vond het maar een matige film, vooral het eerste deel.

Onderhoudend maar helaas wel wat oppervlakkig uitgewerkt en nogal eenzijdig drama, over een deense woongemeenschap ergens in de jaren '70. Qua tijdsbeeld de moeite waard en wat betreft de prima cast valt er weinig te klagen, maar het is jammer dat de film zich hoofdzakelijk richt op de huwelijksproblemen van Ulrich Thomsen en Trine Dyrholm, niet bepaald het meest interessante aspect van de film. Gaandeweg wordt alles hierdoor steeds grimmiger en helaas ook vervelender.

Matige vertoning met te weinig aandacht voor de verschillende personages. Een aantal van de bewoners zijn niet meer dan edelfiguranten. Ook betrekkelijk weinig humor en beklijvend dramatische gebeurtenissen.

Tegenvaller.

Knappe film ; geeft een geode weergave van een commune in de jaren '70

Kan misschien niet tippen aan 'Jagten' maar dat was dan ook een meesterwerk.

Mooie film met geweldig acteren van allemaal en natuurlijk Trine Dyrholm en Ulrich Thomsen in het bijzonder.

Erg genoten van deze film, gewoon kijken en genieten, perfect tijdsbeeld van de jaren 70 neergezet!!

Redelijke film over een echtpaar dat een groot huis erft en een commune start om de kosten te delen. De film speelt zich af midden jaren '70 maar draait niet echt om de commune zelf. Het verhaal concentreert zich meer op de huwelijksproblemen van het echtpaar binnen de commune. Dit levert zeker wel een aantal goeie scenes op. Van de cast is Trine Dyrholm verreweg het beste. Voornamelijk omdat het geheel wat focus mist, net geen 3.5 sterren.

De minste "Vinterberg" die ik zag.

Het is wel origineel, ook wel erg traag en soms is het als scènes zich herhalen, wel goed vertolkt, maar, zoals hier al een paar keer aangehaald, te veel geconcentreerd op Anna/Erik, (eigenlijk een klassieke driehoek) ten nadele van de belevenissen van de commune op zich.

De man die ons meesterwerken als Jagten en Festen schonk, komt nu met een rustige maar eerlijke en integere film, die niet naar ieders smaak zal zijn. Hoewel dus zeker niet het allerbeste van wat Vinterberg te bieden heeft, toch een prent die de moeite waard is, omdat er een mooi beeld word geschetst van de seventies, en dat merkwaardige fenomeen van in een commune leven. Jammer dat de focus eigenlijk uitsluitend ligt op de driehoeksverhouding, ook al omdat Thomsen als Erik me ditmaal niet helemaal kon overtuigen met zijn wat stramme en onsympathieke rol. De vrouwenrollen zijn een stuk beter ingevuld, vooral Martha Sofie Walstrom Hansen als zijn dochter is betoverend. Mist het heerlijke venijn van Idioterne, maar is m.i. wel beter/subtieler dan het hierboven genoemde Tillsammans.

Een goede drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Onrustige camerabeweging...

Bekende actrice Trine Dyrholm (tv series Arvingerne)...

Wederom een mooie film van regisseur Thomas Vinterberg maar .....en dan komen de opmerkingen.

Veel mooi bloot (blonde) maar over de functionaliteit valt hierbij te twisten. Voor mij hoeven die 'slurfjes' niet zo zeer in koud weer het water in. Ik ben geen liefhebber van het mannelijk bloot en heb dus eigenlijk alleen de fraaie dames aanschouwt. Het begin tot ongeveer 3/4 van de film was echt lekker feel good movie en gaf een prettig kijkgenot. Daarna begon het verhaal enigszins in te zi..nken maar toch nog wel boven gemiddeld. Een fraaie 7+.

En inderdaad zijn "Festen" en "Jagten" een niveau hoger maar deze "Kollektivet" is ook een mooi geheel.

Leuke film hoor (maar wat een slappe zak is die Erik zeg, weg met hem!).

Goede film waarin zeker het goede acteren indruk maakt.

Toffe muziek en mooie beelden.

Thomas Vinterberg is blijkbaar afgestapt van de rigoureuze Dogmaprincipes, want hij gebruikt achtergrondmuziek en staande camera's. Toch blijft hij binnen de stijl van het Europese realisme, met de klemtoon op de dialogen, de personages en hun sociale en psychologische achtergrond.

Een poster met Jimmy Connors en de liedjes van Cornelius Vreeswijk en Elton John maken duidelijk dat het zich in de jaren '70 afspeelt. De hippiecultuur is overgewaaid naar Scandinavië en een getrouwd koppel besluit een commune op te richten. Het kleine Utopia begint algauw barsten te vertonen. Zo'n commune is aantrekkelijk voor klaplopers; de financiële lasten worden ongelijk verdeeld. Wat vrije liefde is voor de ene, is een beproeving voor de andere. Het is een aanleiding tot het in vraag stellen van samenlevingsvormen. Bij momenten sleept het een beetje, maar het thema, het doorleefde acteerwerk en het bonte allegaartje aan personages houden het toch boeiend.

Het deed me weinig. Denemarken jaren '70: een koppel richt een commune op om uit de kosten te raken, maar het initiatief drijft hen onherroepelijk uiteen. Eigenlijk vond ik het intrekken van de minnares van Erik nogal een ongeloofwaardig feit in de hele film. De reactie van Anna hierop was er eerder één van acceptatie dan van woede en afwijzing, omdat vrije liefde nu éénmaal bij een commune hoort. Maar is dat wel zo? Het onderwerp is wat magertjes uitgewerkt en ook geen groots acteerwerk met uitzondering van Trine Dyrholm als Anna. Na het fantastische Jagten een veel mindere film van Vinterberg.