In Flames (2023)

Deze sociaalkritische psychologische thriller uit Pakistan stelt met behulp van wat griezelelementen en een indrukwekkende hoofdrolspeelster (Ramesha Nawal) de positie van de vrouw in de Pakistaanse samenleving aan de kaak. De film is zowel een prima thriller als een krachtig pamflet dat pleit voor gelijke behandeling van vrouwen. De film draait om de 25-jarige Miriam die samen met haar broertje en haar moeder een klein appartement in de hectische stad Karachi bewoont. Na de recente dood van Miriam's opa die er ook woonde en hun bescherming tegen de vrouwonvriendelijke buitenwereld was, zijn ze op zichzelf aangewezen.

De mannelijke regisseur en schrijver Zarrar Kahn laat in zijn debuutfilm Pakistan zien als een patriarchale staat waarin vrouwen niet alleen voortdurend offers brengen maar ook voortdurend slachtoffer zijn. Protagoniste Marian heeft moderne opvattingen maar moet met het uitdragen daarvan voorzichtig zijn. Op elke straathoek loert mogelijk reactionair gevaar. In de film zien we bijvoorbeeld dat een man uit het niets opduikt en met een baksteen de ruit van Marian’s auto bewerkt terwijl zij zich in de auto bevindt. Haar misdaad? Ze is een vrouw en gedraagt zich veel te zelfstandig.

De film zit vol gebeurtenissen die de ongelijkheid tussen man en vrouw accentueren. De vrouwen proberen niet op te vallen en manoevreren voorzichtig. De mannen controleren, dreigen en zijn opdringerig. In de praktijk betekent dit dat elke tuktuk-chauffeur, gulle oom of behulpzame gebedsgenezer zich straffeloos kan opdringen en nooit kan worden vertrouwd. Dat betrekent ook dat de man die zich voor het raam staat te bevredigen, niet verwacht dat hij daarvoor wordt gestraft. Zelfs de mannen die gestorven zijn, keren af en toe terug in Miriam's dromen om vanuit het hiernamaals nog steeds haar leven te beïnvloeden.

Kahn maakt gebruik van horrorelementen. Trauma’s uit de kindertijd of zelfs van recentere datum worden door Miriam herbeleefd als spookachtige verschijningen en oogloze zombieachtigen in dromen en visioenen opduiken. Marian en haar moeder ervaren de horror van de dagelijkse werkelijkheid en worden daarnaast nog zwaar belast met de horror in hun hoofd. Voor de mooie Marian zijn de gelukkige momenten spaarzaam. Voor de kijker valt er echter genoeg te genieten.