Logboek

The Killers is een fijne bijdrage van Robert Siodmak aan de Amerikaanse naoorlogse cinema. De Duitse regisseur verliet vanwege het opkomende nationaalsocialisme zijn vaderland in 1933 en belandde via Parijs in de Verenigde Staten alwaar hij zich in vrijheid op het maken van films kon storten. The Killers werd een van zijn meest succesvolle films en maakte van hem een van de bestbetaalde regisseurs. De film zorgde er bovendien voor dat de tot dan toe relatief onbekende Burt Lancaster en Ava Gardner toetraden tot het filmsterrendom.
The Killers is een rauwe film. Een film die een wereld schetst waarin de woorden vergevingsgezindheid en hoop geen waarde hebben. Dat wordt meteen in de eerste scènes duidelijk gemaakt als we twee killers in het slaperige stadje Brentwood kil en hardvochtig tekeer zien gaan. Hun optreden markeert zo’n beetje het slotakkoord van het verhaal, dat dan nog moet beginnen. The Killers is een film die begint met de dood van protagonist Ola Anderson en in terugblikken de aanleiding daarvoor uiteenzet. Dat gebeurt aan de hand van verzekeringsagent Reardon die de omstandigheden van de merkwaardige dood onderzoekt omdat er sprake is van een levensverzekering die moet worden uitgekeerd.
I did something wrong once, zegt Anderson nog tegen een collega die hem waarschuwt dat er killers onderweg zijn. Die zin is de draad die Reardon oppakt en ontrafelt. In The Killers gaat het niet zozeer om het vinden van de daders. In The Killers gaat het over de wegen die Anderson heeft bewandeld. De wegen die tot zijn dood hebben geleid. Wat heeft Anderson in het verleden fout gedaan? Wat is de reden dat hij werd terechtgesteld? Die laatste zin van Anderson houdt een vraag in waarop een antwoord moet worden gevonden. Reardon doet zijn best en zijn inspanningen leveren een fijne film noir op.
De gekozen vertelstructuur zorgt ervoor dat de film blijvend intrigerend en spannend is. Die vertelstructuur is fragmentarisch. In de loop van de film komen druppelsgewijs brokjes informatie los die steeds beter aaneensluiten en maken dat de losse fragmenten steeds meer betekenis in het grote geheel krijgen. Reardon en de kijker krijgen steeds meer inzicht in de neerwaartse spiraal waarin Anderson terechtkomt en die uiteindelijk tot zijn dood leidt. Een toevloed aan personages vult met hun kijk op het verleden de leemten. Het uitstekende script slaagt er moeiteloos in om de talrijke personages heel natuurlijk in het verhaal te integreren zodat de plot voortdurend van nieuwe impulsen wordt voorzien en levendig en boeiend blijft.
Siodmak maakt met The Killers een prima film noir met een toepasselijke pessimistische en nihilistische grondtoon. Daarnaast nog een prachtige fotografie, dubieuze en louche personages en een prettig slingerend en ambigu verhaal vol verraad, wantrouwen en mislukking. Ondergang, falen en gebrek aan perspectief zijn vanaf de eerste seconde alomtegenwoordig. The Killers is fijnzinnig, scherpzinnig en diepzinnig, verrekte sfeervol en geldt terecht als een grote inspiratiebron voor later werk in het genre. Film noir zoals film noir bedoeld is.

Het homostel Göran en Sven hebben recent een huis betrokken in een burgerlijke woonwijk. De buurt is van de eerste schrik bekomen en heeft zich erbij neergelegd. Het homostel wordt geaccepteerd. Men is vriendelijk. Men groet. Men maakt een praatje. Op buurtfeestjes wordt het stel echter niet uitgenodigd. De homo's zijn weliswaar aardig maar ze vormen geen normaal gezin en dan is gepaste afstand wel zo prettig, is de algemene opvatting. Göran en Sven zitten er niet zo mee. Ze voelen zich prima in hun nieuwe woonomgeving en willen zelfs een kind adopteren. Na lange tijd komen ze eindelijk in aanmerking. Door een misverstand worden ze verrast met de komst van een 15-jarige tiener in plaats van een schattig klein kindje. Tiener Patrik is moeilijk te hanteren en gewelddadig. Hij is bovendien overtuigd homofoob en homohater.
Patrik 1.5 is feelgood. En dan weet je natuurlijk al in grote lijnen hoe het verhaal zal gaan verlopen. Gelukkig is de film meer dan zijn verhaal. Er is ruimte voor ironie. Voor absurdisme. Maar wel met een serieuze ondertoon. Dat blijkt al uit het kitscherige begin van de film waarin de burgerlijke buurt in vrolijke en warme kleuren overdreven aantrekkelijk wordt gepresenteerd als ware de buurt de hemel op aarde. Het begin waarin het homostel met geschokte verbazing wordt bejegend. Dat blijkt uit latere scènes waarin de buurtbewoners zich vervolgens als vriendelijk en begripvol presenteren maar de achterdocht grappig gloort en de afstand wordt bewaard. Dat blijkt uit de weinige aanloop die de huisartsenpraktijk van Göran heeft zoals een aantal grappige scènes aantoont.
De film behandelt serieuze zaken maar doet dat steeds op een luchtige, ironische toon. Patrik 1.5 geeft maatschappijkritiek en behandelt intermenselijke problemen maar verlaat daarbij (bijna) nooit het pad van de humor. In feite is Patrik 1.5 een familiekomedie met absurde trekjes. Een film die een verbazingwekkende hoeveelheid onderwerpen aansnijdt. Naast de moeizame verhouding tussen Patrik en zijn beide nieuwe vaders gaat het in de film om acceptatie, om tolerantie, om assimilatie, om wantrouwen, om vooroordelen. En zo nog wat.
Patrik 1.5 is echter vooral feelgood, vooral voorspelbaar en vooral grappig. Ook een film die heel bewust af en toe op de traan speelt, zoals het een feelgood betaamt. Ik hou daar niet zo van, maar omdat de rest van de film goed beviel kon ik het goed hebben. Leuk dit.

Regisseur en schrijver Petra Volpe laat de kijker een nachtdienst meedraaien met verpleegster Floria. In lange takes en met de camera dicht op de huid beleeft de kijker een bijzonder hectische en spannende nacht. De film is gebaseerd op een boek van verpleegster Madeline Calvelage en tijdens de opnamen was een verpleegster aanwezig om te adviseren. Hoewel de hoeveelheid crisissituaties me wat overdreven leek. lijkt de authenticiteit van zo'n nachtdienst daarmee gegarandeerd. De hoofdrol van Floria wordt fantastisch vertolkt door Leonie Benesch die ter voorbereiding op haar rol een stage liep in een ziekenhuis.
De film hanteert een documentaireachtige aanpak. De film volgt Floria. Zij is in elke scène aanwezig. De film volgt haar op de voet. De film draait om haar. Ondanks de enorme turbulentie rondom haar personage, speelt Leonie Benesch haar rol ingetogen. Ingetogen maar gespannen. Aan de geconcentreerde manier waarop Floria een injectie voorbereidt en de kijker een lichte trilling van haar vingers waarneemt, valt niet alleen het goede acteerwerk van Benesch op maar valt tevens goed af te leiden onder welke immense (tijds)druk Floria op elk moment staat. Hopen andere patiënten en bezigheden wachten. Keuzes moeten steeds en snel worden gemaakt. Terwijl ze met de injectie bezig is, is haar aanwezigheid op meerdere plekken vereist. Ze stelt voortdurend prioriteiten en probeert zich te verzoenen met het feit dat ze niet elke patiënt de zorg kan verlenen die in haar visie nodig is. Als kijker voel je de interne en vermoeiende strijd die ze voert.
Tijdens de nachtdienst gebeuren erge maar ook mooie dingen en ontmoeten we aardige en onaardige patiënten. De hectiek, de druk en de welhaast onwerkbare situatie op de afdeling worden prima blootgelegd. De onmacht en de frustraties van Floria alsook van de patiënten komen goed over. Het is niet moeilijk om begrip te hebben voor Floria die twijfelt aan haar roeping en het soms niet meer ziet zitten. Het is niet moeilijk om mee te lijden met patiënten die hulp nodig hebben. Het is niet moeilijk om net als Floria een enorme brok irritatie te voelen in de omgang met de veeleisende patiënten. Het is niet moeilijk om op te gaan in de film.
Leonie Benesch is fantastisch. Zij etaleert in haar rol een professionele zakelijkheid met daaronder goed waarneembaar een enorme sensitiviteit. Door haar spel vergeet je al snel de documentaireachtige aanpak en bevind je je in een aangrijpend drama. De minutieuze regie van Petra Volpe past perfect. Het kijken naar Heldin is een uitputtende maar vooral ook indrukwekkende ervaring.

Met Dangerous Animals bewijst regisseur Sean Byrne (The Loved Ones (2009)) wederom een sterke film te kunnen maken gebaseerd op een scenario dat een aantal personages in een welhaast uitzichtloze situatie plaatst. Een argeloze protagonist raakt schijnbaar onontkoombaar verstrikt in de klauwen van het kwaad. Het kwaad dat bloeddorstige, bizarre en beestachtige vormen aanneemt.
Het kwaad heeft de vorm van een psychopathische seriemoordenaar die de zwervende Zephyr op zijn boot gevangen zet en haar aan de haaien wil voeren. In levende lijve, want seriemoordenaar Tucker gedijt op de doodsangst van zijn slachtoffers. Hij is een excentriek natuurmens die sterk gelooft in zijn spirituele band met haaien. Tucker wordt gespeeld door Jai Coutenay die zijn rol overtuigend speelt. Hij genereert dreiging en levert de kijker bloedig vermaak dat hij zelf toepast of dirigeert. Tucker belichaamt als megalomane moordenaar de menselijke hoogmoed ten opzichte van de natuur. Niet alleen de titel van de film is een referentie naar The Most Dangerous Game (1932) (de film die de mens als gevaarlijk roofdier etaleert), maar het gedrag van Tucker is dat ook.
De haaien worden nauwelijks in hun gevaarlijke lijfelijke hoedanigheid getoond. Meestal zijn ze slechts schaduwen onder het wateroppervlak. Een goede keuze. De enkele keer dat een haai met behulp van CGI tot leven wordt gebracht, wordt de geloofwaardigheid behoorlijk aangetast. Gelukkig zijn het uitzonderingen die de totale beleving niet al te zeer aantasten. Dangerous Animals is daarom vooral een spannende film met goed acteerwerk, bijtende humor en een goede dreigende sfeer. Hier en daar iets te langgerekt vanwege de vele twists, maar verder vooral een aangename beleving.

Met Ein Mädchen Namens Willow maakt regisseur Mike Marzuk een avontuurlijke jeugdfilm over vriendschap, magie en natuur. Over het meisje Willow dat een magisch bos erft en ontdekt dat zij geheel in de traditie van de vrouwelijke lijn een heks is. Het magische bos met oude bomen en bijzondere dieren wordt bedreigd en dat betekent dat Willow allerlei spannende dingen moet doen om het bos te redden. Ondanks dat de film overduidelijk op een jong publiek is gericht, heb ik de film met veel plezier bekeken.
De speelduur is 99 minuten en binnen die speelduur moet veel gebeuren. Het tempo ligt hoog. Het verhaal springt van het ene hoogtepunt naar het andere. Er is geen tijd om lang stil te staan bij een gebeurtenis of een ontwikkeling. De volgende gebeurtenis staat al weer te dringen. Er is ook geen tijd om de personages goed te leren kennen. Die krijgen simpelweg wat karaktereigenschappen toebedeeld en daar moet de kijker het mee doen. Ik kan me voorstellen dat het jeugdige kijkerspubliek daar vrede mee heeft, maar ik had af en toe wel iets meer van bepaalde personen en gebeurtenissen willen weten.
De jonge acteurs spelen heel behoorlijk. Vooral Eva Petsch die Willow speelt, is goed. Ze heeft charisma en ze is de dragende kracht van de film. De leukste momenten zijn echter voor Max Giermann die een levend geworden toverboek speelt. Hij is het enige volwassen personage dat geen cliché is. Kostumering, make-up en mimiek maken van hem een hilarisch personage. De film houdt het trouwens vaker bij handwerk en gebruikt CGI als aanvulling bij het handwerk. Ook de dieren die in de film rondlopen zijn echt, hoewel er hier en daar wel wat computergestuurde manipulatie in hun gedrag zichtbaar is. Ook voor de magie gebruikt men digitale effecten. Niet teveel. Niet te weinig. Gewoon goed gedoseerd.
Ein Mädchen namens Willow is een leuke familiefilm met heksen en magie. Met leuke personages. En met wat leeftijdgerelateerde humor. Lekker vlot en stiekem ook nog wel een beetje spannend. Ik heb met plezier gekeken.

The Old Guard vond ik goed. Een film met interessante personages en met nieuwsgierig makende aanzetjes die zich met de tragiek van het fenomeen onsterfelijkheid bemoeien. Een film die niet alleen een prima actiefilm is, maar tevens voorzichtig een psychologisch laagje aanbrengt. Prima materiaal om een tweede film mee in te gaan. Ik heb goede hoop. In deel 2 wordt dezelfde cast ingezet als in de eersteling. Ook Greg Rucka op wiens comics de films zijn gebaseerd schreef weer mee aan het script. Het enige verschil is een nieuwe regisseur met de naam Victoria Mahoney. Na even kort gespeurd te hebben blijkt zij vooral uit te blinken in tv-werk. Hm...
...Oei. Wat een teleurstellende film is The Old Guard 2. De personages worden amper verder uitgewerkt en de aanzetjes zijn een stille dood gestorven. Het sterkste punt in de film heet Uma Thurman die in de eerste film niet eens meespeelde. Ze is de antagoniste en speelt haar rol met een charmante vileine touch. Ze is helaas weinig te zien. De film spendeert meer tijd met het team der onsterfelijken dat onder leiding van Andy (Charlize Theron) af en toe beweeglijk maar verder vooral niet heel boeiend in de weer is.
Het verhaal is inhoudelijk erg zwak. De film is eigenlijk behoorlijk saai. Je zou verwachten dat onsterfelijken zich bezig houden met belangrijkere kwesties (en sowieso op een ander niveau) dan met kinderachige dingen als persoonlijke wrok, haat, nijd, jaloezie en machtsissues. Misschien ligt daarin de tragiek van het fenomeen onsterfelijkheid verborgen? Gelukkig zijn daar de incidentele fysieke oprispingen van de onsterfelijken die voor vermaak zorgen. De actie is goed. Niet goed is dat de film geen heus einde heeft maar wordt afgebroken en daamee overduidelijk hint op een derde deel.

De 17-jarige Vera is zoekende naar haar plek in het leven. Zoekende naar houvast. Naar geluk. Dat valt niet mee. Thuis is het niet per se gezellig. Tussen haar ouders rommelt het. Ook buitenshuis ligt het geluk niet voor het oprapen. In het volleybalteam waarin ze speelt brengt ze haar tijd op de reservebank door. En in de liefde heeft ze het ook nog niet gevonden. Ze besluit het zoeken op te geven en zich te richten op het plezier en geluk van anderen. Vera verhuurt stiekem een appartement dat haar moeder die makelaar is, niet verhuurd krijgt. Ze verhuurt het steeds gedurende een paar uur aan jonge mensen die elkaar lichamelijk willen verkennen en daar geen geschikte plek voor hebben. Vera vaart er wel bij.
Vera y el Placer de los Otros is een tragikomisch coming-of-age verhaal dat wordt verteld vanuit het perspectief van Vera die een voorliefde voor voyeurisme blijkt te bezitten. De beelden die bij haar verkenningstocht horen, zijn niet expliciet maar sensueel. Best mooi, maar voor iemand die het expliciete niet schuwt, ook wat teleurstellend. Vera’s zoektocht naar haar eigen seksualiteit laat zich zien zonder in letterlijke zin iets bloot te geven. De film gaat deels over voyeurisme, maar is zelf niet voyeuristisch. Te zien valt er weinig. Het sounddesign daarentegen is indringend. Te horen valt er veel. Tja. Ik kijk liever.
Heel boeiend is het allemaal niet. Vera’s exploraties maken weinig indruk. Alleen Vera’s relatie met een paartje van dezelfde leeftijd is ietsjes diepzinniger uitgewerkt zonder overigens erg interessant te worden. Maar altijd nog beter dan de gemakzuchtige manier waarop de overige interpersoonlijke relaties die Vera onderhoudt zijn uitgewerkt. Noch de relatie met haar teamgenoten van het volleybal noch de relatie met haar ouders ontstijgen die van de stereotype. Dat is jammer want daar laat de film spannende mogelijkheden onbenut.
In zijn beste momenten is de film die draait om het seksuele ontwaken van Vera, een tedere, gevoelige en sensuele film. Die momenten zijn echter schaars en staan niet in verhouding tot grote stukken film die clichématig en dus niet spannend verlopen. Conclusie: Vera y el Placer de los Otros kreeg me niet in zijn greep en viel me tegen.

Een western met een klassieke uitstraling, waarin een jonge man van zijn stervende vader de opdracht krijgt om wraak te nemen op degenen die hem hebben verraden. Een prima western die wat tijd nodig heeft om zijn draai te vinden. De eerste scènes geven overigens niet de indruk dat de kijker hier een western gaat bekijken die hem zal vermaken. De look is in eerste instantie namelijk nogal onopvallend en straalt weinig sfeer uit. Later als de film is aanbeland in het stadje Trinity waar de handeling plaatsvindt, wordt dat beter en moest ik zowaar even aan McCabe & Mrs. Miller (1971) denken. Uiteraard is McCabe & Mrs. Miller een veel betere en intensere film maar de troosteloze setting deed de herinnering aan die film even opwakkeren.
Regisseur Richard Gray is een competente filmmaker. Hij maakt van The Unholy Trinity een goed kijkbare western. Met dank aan het goede camerawerk dat de mistroostige en venijnige sfeer goed weet te vangen. En met dank aan Pierce Brosnan en Samuel L. Jackson die met hun aanwezigheid de film dragen. De jonge man waar het in de film om draait wordt gespeeld door Brandon Lessard. Als de film enkel van zijn onbeduidende aanwezigheid afhankelijk was geweest, had ik me minder goed geamuseerd. De andere personages (zelfs de bijpersonages) zijn vele malen interessanter en acteren bovendien beter.
Het verhaal is niet bijster boeiend. Dat bestaat uit een verzameling aaneengeregen losse flodders, zou je kunnen zeggen. Het is de interactie tussen de personages die de film enigszins boeiend maakt. Brosnan speelt de rechtschapen sheriff van het stadje. Tamelijk idealistisch is ie ook. Jackson draagt de mooie naam Saint Christopher en is voorzien van de eigenschappen van de antiheld zoals die in spaghettiwesterns wordt geportretteerd. Hij hanteert zijn eigen agenda en is veruit het interessantste personage.
De mooiste scène vond ik de scène waarin Jackson een monoloog houdt ten overstaan van geboefte dat de sheriff niet goedgezind is. Een sprankelende scène die je doet beseffen dat de film te weinig sprankelt. The Unholy Trinity is een aardige film, maar hij bruist niet erg. The Unholy Trinity is geen film die lang blijft hangen.

Aan het begin van de film wrijft het personage van Julia Louis-Dreyfus het er nog eens in: “The Avengers are gone”. Met The Avengers vertrekken ook Scarlett Johansson, Chris Evans en Robert Downey Jr. en daarmee is ook een groot deel van de uitstraling van films die zich in het Marvel Cinematic Universe afspelen, verdwenen. Na Eternals (2021) treffen we in Thunderbolts* een nieuw team van superhelden. Bijna iedereen uit het nieuwe team is al eens eerder opgedoken in andere Marvel-films, waarbij de ene held meer indruk maakte dan de andere. Dat is hier niet anders. Terwijl de humor wordt verzorgd door Red Guardian (David Harbour), zijn het vooral Winter Soldier (Sebastian Stan) en Florence Pugh als de nieuwe Black Widow die aan het nieuwe team met de naam Thunderbolts een roemrijke uitstraling moeten gaan geven.
De film leeft vooral van de diversiteit aan superhelden met hun eigen agenda’s en van de dynamiek die dat oplevert. Een ieder is tamelijk eigenzinnig en vooraleerst niet bereid tot samenwerking. De tamme eerste helft van de film wordt er iets minder tam door. Het grote aantal personages zorgt met onderling gebakkelei voor afleiding. Dat is nodig want heel spannend is het in de eerste helft van de film (ondanks een paar aardige actiescènes) niet. Jammer trouwens dat die eerste helft niet wordt gebruikt om de wat minder bekende helden zoals U.S. Agent en Ghost nader met de kijker te laten kennismaken.
De tweede helft is interessanter als er iets dieper op de bekendere helden wordt ingezoomd en zaken als zelfvertrouwen, zelfontplooiing, depressiviteit en het overwinnen van trauma’s aan de orde komen. Uiteraard overgoten met een onwerkelijk superhelden-sausje, maar ik bemerkte toch dat er zowaar enige binding met de personages ontstond. Die is niet heel diepgaand, want het blijven wel superhelden natuurlijk. Fantasiefiguren met superego’s. Maar toch. Inleving in de personages (hoe oppervlakkig ook) is altijd welkom.
Nog niet genoemd maar zeker het vermelden waard zijn de personages en het acteerwerk van Florence Pugh en Lewis Pullman. Beiden vertegenwoordigen personages met een potentiële diepere laag die hopelijk in de toekomst verder wordt geëxploreerd. Na een aantal zwakke Marvel-films biedt Thunderbolts* hoop. Hoop op iets dat zich kan gaan ontwikkelen tot een aangename filmreeks vergelijkbaar met The Avengers. Ik heb me met Thunderbolts* prima vermaakt en heb wel zin in de tweede Thunderbolts*.

Een Coming of age-dramedy die bedachtzaam, aangenaam en grappig het thema coming out behandelt. Regisseur Simon Shore introduceert twee homoseksuele tieners die beiden hun eigen weg gaan met betrekking tot hun coming out. De een wist het al op vrij jonge leeftijd en schaamt zich daar nier voor maar is bang om het in de openbaarheid te brengen. De ander peinst daar niet eens over. Hij maakt de bewuste keuze om te pretenderen heteroseksueel te zijn.
Get Real vertelt een verhaal dat zich dagelijks ergens zal afspelen. Een verhaal dat zich afspeelt in een wereld waarin de mensen in bepaalde algemeen geaccepteerde modelvormen worden gedrukt. Het vervelende is echter dat die modellen niet op iedereen van toepassing zijn. Voor iemand die niet in een vooropgezet model past, is er de angst om door de mand te vallen. Het is een rare en wrede wereld die de homoseksuele mens dwingt om zich af te vragen wat er aan hem niet deugt omdat hij verliefd wordt op iemand van hetzelfde geslacht.
Het aangename van de film is dat er over een bepaalde keuze geen afwijzende stelling wordt genomen. Niemand wordt veroordeeld over de manier waarop hij met zijn seksuele geaardheid omgaat. Die keuze is aan de kijker, die daar de behoefte toe voelt. De film vertelt gewoon een authentiek aandoend verhaal dat speelt met realistische dillema’s. Met emotionaliteit en openheid laat Simon Shore zijn personages zien zoals ze zijn. Dat is soms ontroerend. Soms confronterend. Gelukkig zijn er voldoende grappige momenten die ervoor zorgen dat de film niet aanbelandt in een tranendal.
Prima acteerwerk van Ben Silverstone als de gevoelige Steven die worstelt met zijn coming out. Ik had niet veel moeite met de beleving. De andere hoofdrol van Brad Gorton sprak me minder aan. Van zijn houterige acteerwerk was ik niet onder de indruk. Van zijn dilemma’s dientengevolge ook niet erg. Wel aangenaam en amusant is de jolige sidekick Charlotte Brittain als Steven's buurmeisje en vriendin Linda. Ze zorgt op de juiste momenten voor wat comic relief en relativering.

De film vertelt een opzienbarend verhaal dat zich jaren geleden op een afgelegen eiland in de Galapagos archipel heeft afgespeeld. In 1929 trekt dokter Friedrich Ritter met zijn vriendin Dora Strauch naar de Galapagos eilanden. Ver van de bewoonde wereld en zichzelf bedruipend, werkt Ritter aan een manifest dat als doel heeft de wereldbevolking te verlichten en van de wereld een utopische plek te maken. Geïnspireerd door krantenberichten over de dokter verschijnen Heinz en Margaret Wittmer en hun zoon om op het eiland hun geluk te zoeken. Na een periode van wederzijds ongemak, ontstaat een fragiele harmonie tussen de nieuwe en de oude bewoners. Die harmonie wordt op de proef gesteld als de rijke en excentrieke barones Eloise Bosquet de Wagner Wehrhorn en haar gevolg op het eiland neerstrijken met de bedoeling er een luxe hotel te bouwen
Ron Howard ensceneert met Eden een avontuurlijke film over mensen die het eiland hebben uitgekozen om hun sterk uiteenlopende wensen in vervulling te laten gaan. Het is intrigerend om te zien of uiteindelijk de sterkste overleeft of dat men in staat is zijn dierlijke instincten te ontgroeien. Hoe ver zijn mensen bereid te gaan om veiligheid, voedsel, controle en macht te vergaren? Terwijl ik daar een beetje over mijmer, citeert de dokter Nietzsche door te zeggen dat democratie, fascisme en oorlog een natuurlijke oorsprong hebben ingegeven door de omstandigheden op een bepaald moment. Als om deze these te onderstrepen pakken zich boven de archipel vlak na de aankomst van der barones donkere onweerswolken samen die naderend onheil voorspellen.
De richting die het verhaal inslaat is vrij voorspelbaar. Daarin zit dan ook niet de spanning die de film genereert. De spanning komt voort uit de dynamiek tussen de personages die ieder vanuit hun eigen morele besef (of gebrek daaraan) met elkaar omgaan. De personages zijn op zich niet erg diepzinnig gekenschetst, maar de onderlinge interactie maakt de personages interessant. Jude Law als de dokter en Ana de Armas als de barones bevielen mij het beste. Law speelt de dokter solide en bedekt zijn personage met een vleugje mystiek. De barones wordt heerlijk overtrokken door Ana de Armas neergezet.
Eden is een fijne survival-thriller die is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Bij het nalezen van de echte gebeurtenissen valt op hoe dicht Ron Howard bij de waarheid is gebleven. Een film waarin de naïeve hoop op een utopisch bestaan botst met de donkere realiteit van de menselijke natuur. Eden vertelt het boeiend. De prachtige setting en de onheilspellende muziek van Hans Zimmer verlenen de film een absolute sferische meerwaarde.

De Noorse regisseur Tommy Wirkola bewees met Død Snø (2009) al zijn voorliefde voor zonderlinge exploitatie. Met Spermageddon doet hij weer iets aparts. Een animatie over de moeilijke weg die de zaadcel moet afleggen om bij de eicel te geraken. Een film die best leuk wegkijkt, hoewel er helaas wordt gezongen en de humor zich meestal op een puberaal denkniveau etaleert.
De film volgt twee verhaallijnen die door elkaar lopen en een verbintenis met elkaar hebben. In de ene lijn gaat de schuchtere nerd Jens op vakantie naar een zomerkamp. Hij ontmoet daar het zonderlinge meisje Lisa. Ze vinden elkaar leuk en hebben seks. In de andere verhaallijn bevinden zich de eigenlijke hoofdpersonages van de film. Dat zijn de spermatozoïden Simen en Cumilla die zich in Jens’ lichaam bevinden en wachten op de race naar de eicel.
Ik moest tijdens het kijken meerdere malen denken aan het segment ‘What Happens During Ejaculation?’ uit Everything You Always Wanted to Know about Sex * but Were Afraid to Ask (1972) van Woody Allen. Volgens dat segment bevindt zich in de hersenen van de man een controlekamer met verschillende medewerkers aan een bedieningspaneel. Als de man sexueel opgewonden raakt, moeten zij aan de bak. Tijdens de ejaculatie worden zaadcellen (een groep mannen in een wit uniform) het grote onbekende ingestuurd. Dit fragment uit de film van Allen wordt opvallend nauwgezet gekopieerd in Spermageddon.
In Spermageddon wordt gezongen. Erg. Er wordt gezongen als ware het een Hollywoodse musical. Maar liefst drie vocale uitbarstingen, als ik het wel heb. Ik heb in het algemeen een hekel aan liedjes in musicals en de liedjes in deze film zijn daarop geen uitzondering. Spermageddon is verder best het bekijken waard. Iets te braaf, wat mij betreft. Dat wel. Ook wat flauwe humor af en toe. Woordgrappen over alles dat met ejaculatie te maken heeft, vind ik voorlopig niet meer leuk, vermoed ik.
Dat vonden de makers blijkbaar ook, want na verloop van tijd wordt ter afwisseling ook humor met betrekking tot fecaliën ingebracht. Dat is eventjes leuk maar kan niet voorkomen dat het komische gehalte in het verloop toch wat inzakt. En als je je dat realiseert is de film voorbij. Met dank aan de goed uitgekiende speelduur.

Niet lang na de release van het onzinnige G20 (2025) met Viola Davis als president van de VS is er Heads of State met John Cena als president van de VS. Heads of State is eveneens een onzinnige film, maar de kwalificatie humor maakt dat het belachelijke plot prima verteerbaar is. In Heads of State nemen de president van de VS en de premier van Groot-Brittannië het tegen allerhande tuig op dat hun in de weg zit. Heads of State is een actiekomedie en een klassieke buddy movie.
Een humoristische film die de humor haalt uit twee contrasterende protagonisten. De Britse premier is ingetogen, intellectueel en gedistingeerd. De Amerikaanse president is ongecompliceerd, niet intellectueel, onbehouwen en een hartelijk persoon. Tussen de personages botert het niet lekker. De hatelijke opmerkingen over en weer zijn leuk. De twee zijn zo met elkaar bezig dat het tuig dat hen belaagt eigenlijk bijzaak is. Het tuig versterkt de onderlinge hatelijkheid alleen maar. Uiteraard en helaas worden de contrasten minder scherp naarmate de film vordert, want zo gaat dat nu eenmaal in een buddy movie.
Tot het zover is, zit het met de humor wel goed. Met de actie ook. Regisseur Ilys Naishuller (Nobody (2021)) verstaat zijn vak. Spannende achtervolgingen, prima vechtpartijen, goed stuntwerk. En altijd met een vleugje humor. Best leuk allemaal. Inhoudelijk is de film helaas erg mager. Niet dat ik anders had verwacht, maar na afloop blijft er weinig in de herinnering hangen. De interactie tussen de twee regeringsleiders was humoristisch. Dat weet ik nog. De personages zelf zijn echter al aan het vervagen. En ja, de actie was goed. Dat weet ik ook nog. Specifieke actiescènes kan ik me echter slechts met moeite herinneren. Ook van het verhaal dat niet meer dan een onzinnige kapstok is om hectische momenten aan op te hangen, kan ik me al weinig meer herinneren.
En zo is Heads of State in het moment een leuke film om naar te kijken. Na afloop ben je het allemaal ook weer snel kwijt. Vluchtig amusement dus. Prima.

Een vrouw in Zuid-Korea. Ze zegt dat ze uit Frankrijk afkomstig is. Om geld te verdienen geeft ze Koreanen Franse les aan huis. Haar lesmethode is tamelijk eigenaardig en bestaat uit beleefde conversaties in het Engels. De vrouw ligt graag in de zon op een rotsachtige ondergrond te mijmeren en te slapen. Ze drinkt graag een Koreaanse alcoholische rijstdrank genaamd Makgeolli. Ze vraagt mensen om Koreaanse gedichten die overal op straat zijn te vinden, voor te lezen en te vertalen. Kortom, ze is een beetje vreemd. Vaak wordt excentriciteit gepaard aan een boeiend of inspirerend personage. Die kwalificaties kon ik helaas niet op deze vrouw plakken. Ook niet op de film trouwens.
Een film van de Koreaanse regisseur en schrijver Hong Sang-soo. De regisseur met de minimalistische aanpak. Vaak zijn locaties en acteurs de enige bekende elementen bij de start van het filmen. Elke ochtend worden dialogen geschreven en ontstaan scènes. Uiteindelijk is er dan een film. De vrouw die Iris blijkt te heten, graag op rotsen ligt en Makgeolli drinkt wordt gespeeld door Isabelle Huppert. Over Iris komt de kijker niet veel meer te weten dan de synopsis prijsgeeft. Iris die haar Koreaanse studenten naar hun gevoelens vraagt en uit de antwoorden kleine Franstalige mini-gedichtjes destilleert, die de studenten uit het hoofd moeten leren. Of de methode werkt en de Koreanen daadwerkelijk Frans leren weet ze niet. Ze heeft haar methode pas uitgevonden en heeft bovendien geen enkele ervaring als lerares. Ze maakt niet echt een ambitieuze indruk. Ze heeft gewoon geld nodig en Makgeolli natuurlijk.
In het eerste deel van de film wordt het voelen van emoties en de communicatie daarover benadrukt. Het onder woorden brengen van emoties is voor de Koreaanse mensen aan wie Iris de vraag stelt lastig. Zowel een jonge Koreaanse vrouw als een echtpaar van middelbare leeftijd geven exact dezelfde aarzelende antwoorden over gevoelde emoties na het bespelen van respectievelijk de piano en de gitaar. De antwoorden zijn impliciet en zeggen weinig. In de tweede helft van de film gaat het er explicieter aan toe in de interactie tussen een moeder en haar zoon als de moeder de zoon met zijn vermoedelijke relatie met de oudere Iris confronteert.
Het wordt zowaar een beetje melodramatisch en een tikje vermoeiend als de rust de film verlaat en een beetje agressie de film binnenkomt. Ik schrok er van. Ik was enigszins verdwenen in de rustige cadans van de film zonder overigens heel erg bezig te zijn met wat zich op het scherm afspeelde. In mijn sluimertoestand ontdekte ik nog wel dat Koreanen in de omgang met buitenstaanders communicatief tamelijk ingetogen zijn en waken voor expliciete uitlatingen. Onderling is dat blijkbaar anders. Tja, erg interessant klinkt dat niet en is het ook niet.
De rust van de eerste helft was prettig maar bracht me niet meer dan dat. De tweede helft constateerde ik iets meer levendigheid maar werd door de explicietere uiting van de emotie niet bijster geraakt. Inhoudelijk boeide de film niet. Ik vermoed dat de kijker een bepaalde sfeer dient op te pikken. Ik bespeurde die vaag, maar ik denk dat ik niet fijnzinnig genoeg ben ingesteld om de sfeer in de werken van Hong te kunnen appreciëren.

Al aan het einde van de jaren 60 speelde Woody Allen met de gedachte een dramatische film te maken over een jazzmuzikant in de jaren 30. Pas dertig jaar later was daar Sweet and Lowdown. Oorspronkelijk had Allen zichzelf de hoofdrol van jazzgitarist Emmet Ray toebedacht, maar gezien zijn leeftijd liet hij die rol door een ander spelen. Sean Penn is geweldig als de talentvolle en egocentrische jazzgitarist. De op een na beste gitarist ter wereld, zoals hij graag en vaak in een gesprek mag verkondigen. Behalve van jazz houdt Emmet van treinen, schietoefeningen en van vrouwen. Een veelzijdig mens, die Emmet Ray.
Een heus drama is de film niet. Eerder een tragikomedie. Dat past ook beter bij de figuur die de protagonist is. Emmet is arrogant, niet per se vrouwvriendelijk, kinderlijk, gevoelloos, wereldvreemd en hikt met zijn onflatteuze snor en zijn ietwat potsierlijke verschijning tegen een karikatuur van een beroemdheid aan. Hij heeft een bepaalde charme maar is geen innemende man, die Emmet Ray. Echter, zodra hij de gitaar ter hand neemt verdwijnt hij hartstochtelijk in de muziek en brengt die hartstocht over op het publiek. Als Emmet begint te spelen, laat hij via zijn muziek zien dat diep in hem echte emoties huizen. En zodra de gitaar stopt met spelen, begraaft hij zijn emoties weer en verandert in de gevoelloze hufter die hij buiten de spotlights is. Een vrouw in de film verwoordt het aardig: „You keep your feelings all locked up, so you can’t feel anything for anyone else. I’ve never met anybody so afraid to show their feelings“.
Emmet is niet in staat of misschien onwillig om zijn innerlijke zelf te tonen in intermenselijke relaties. Zijn charmante laag wordt snel doorzien en het beeld dat overblijft is dat van een onsympathiek en zelfs wat sneu figuur. Maar ook een grappig figuur. Zijn eigenaardigheden, zijn idolate bewondering voor Django Reinhardt (de beste gitarist ter wereld volgens Emmet) en zijn blinde visie op de rest van de wereld maken dat je vaak met een glimlach zit te kijken. Emmet is een fascinerend personage dat ondanks de aanwezigheid van twee sterke vrouwen in zijn leven echter weinig ontwikkeling doormaakt. Hij blijft dezelfde persoon.
Omdat Emmet's gedrag tamelijk voorspelbaar is, zijn de gebeurtenissen dat vaak ook. Dientengevolge volgt het verhaal een patroon dat weinig afwisseling kent. Toch is Sweet and Lowdown een fraaie mockumentary. De personages zijn interessant. Het verhaal is weinig afwisselend maar onderhoudend. De muziek is aangenaam. En Sean Penn en Samantha Morton brengen met schitterend acteerwerk hun personages tot leven. Prachtig ook hoe met sfeervol beeldmateriaal de jaren 30 tot leven zijn gebracht. Ja, dit was een fijne van Woody Allen.

Net als in het verrassend goede Talk to Me (2022), bouwen Danny en Michael Philippou rondom het thema rouwverwerking wederom een uitstekende horrorfilm op. De toon in Bring Her Back is ingetogener en de sfeer claustrofobisch. Bring Her Back bewerkstelligt langzaam een onbehaaglijk gevoel. De film begint heel bedrieglijk in een zonovergoten setting waarna de weersomstandigheden steeds somberder worden. Niet alleen buiten zijn de omstandigheden onaangenaam. Het huis waar het verhaal zich afspeelt ligt afgezonderd, is bedompt en hokkerig en wekt een beklemmende sfeer op.
Sally Hawkins is Laura. Een vrouw die haar dochtertje heeft verloren en de pleegkinderen Andy en zijn jonge zusje Piper in huis neemt. Hawkins is goed. Hawkins is eng. Hawkins verleent haar personage in eerste instantie vriendelijkheid. Ze gedraagt zich wel wat merkwaardig en dwingend richting de pleegkinderen, maar erg schrikbarend is het niet. Naarmate het verhaal verloopt, nemen in haar personage venijn en waanzin toe. De eerste helft verloopt rustig zonder expliciete horrormomenten. Toch weet de film met de beklemmende setting en het subtiele acteerwerk van Hawkins een bijzonder onaangename sfeer te creëren. Er heerst een strak gespannen sfeer waarin op elk moment een uitbarsting van welke aard ook, kan plaatsvinden.
De tweede helft van de film is minder ingehouden. Geweld, bloed en gore worden niet geschuwd. De beklemming neemt toe. Gelukkig valt er wat zwarte humor te ontdekken, die de drukkende sfeer op momenten iets verlicht. En dat is ook nodig want Bring Her Back is een intense beleving die een neerslachtig gevoel in de hand werkt dat onmogelijk genegeerd kan worden. Het afscheid van de film is ook nog eens morbide en bepaald niet vroliIk. Voor optimisme is geen plaats. Mission accomplished, zullen de makers warschijnlijk zeggen. Mee eens.

De setting van een highschool zal de liefhebber van de slasher wel bekend voorkomen. In de meeste van de highschool-slashers draait het om een groep vrienden die door een (liefst gemaskerde) killer wordt belaagd. In Departing Seniors ligt dat iets anders. Niet met betrekking tot de killer. Die is gemaskerd. Wel wat het perspectief betreft. In deze film ligt het perspectief niet bij een groep lollige tieners, maar bij Javier. Hij is Mexicaans, homoseksueel, intelligent en een buitenbeentje. Hij wordt gepest door een groepje dat bestaat uit populaire leerlingen.
Departing Seniors doet iets meer aan karakterbouw dan de gemiddelde slasher. De stereotypen zijn er natuurlijk, maar die worden iets ronder ingevuld dan we gewend zijn. De investering in de karakters maakt dat de film hinkt op twee gedachten. Aan de ene kant is daar het coming of age gedeelte dat de nadruk legt op de onderlinge relaties tussen de personages. Best ok. Leuke personages versus vervelende personages met gebruikmaking van spitse dialogen. Vermakelijk.
Aan de andere kant is daar het slasher gedeelte dat niet uitblinkt in horrorwaardige kills of een sinistere sfeer. Dit onderdeel van de film is eigenlijk vrij tam. Geen bloed, geen gore. Geen spannende dreiging. De killer is daarbij enigszins fantasieloos vormgegeven en van een mysterie met betrekking tot de killer is weinig sprake. Ik had al vrij snel een verdachte op het oog en die bleek het uiteindelijk ook te zijn. Geen verrassing daar. Ik denk dat Departing Seniors een betere film zou zijn geweest als de maker een keuze had gemaakt en zich ofwel op het intermenselijke aspect ofwel op het horror aspect had gestort.

De handeling is in drie zinnen van weinig woorden te vatten. Als volgt: Een huwelijk loopt ten einde. De kleine 7-jarige dochter lijdt. Een jonge man bespoedigt de ontwikkelingen. Het echte verhaal speelt zich daaronder af. Zichtbaar in de beelden. Zichtbaar in het onuitgesprokene. Mooie beelden. Bleke pasteltinten die koelte uitstralen. Geen kilte. Kilte betekent dat er geen warmte meer is. Die is er wel. Het kapotte huwelijk spiegelt onmacht. Geen haat. Er vliegen geen borden door de lucht. Er wordt niet geschreeuwd. Tussen Ted en Marion heerst een door beiden geaccepteerde wapenstilstand.
Ruth (Elle Fanning) is de naam van het kleine meisje wier betreurenswaardige leven de kijker gadeslaat. Met sympathie. De dromerige Ruth met haar grote ogen is de rustige as te midden van emotioneel stormachtig weer. Moeder Marion (Kim Basinger) leeft van dag tot dag. Ondanks haar oprechte pogingen wordt zij te zeer opgeslorpt door een tragische gebeurtenis in het verleden en schiet ze in de zorg om Ruth tekort. Vader Ted (Jeff Bridges) is liefdevoller maar ook hij lijdt onder het trauma. Hij stort zich op zijn werk als schrijver, schildert naaktportretten en verleidt zijn modellen. De traumatische gebeurtenis hangt als een dikke schaduw over alles dat de personages doen.
Pas als Ted de jonge Eddie als zijn assistent inhuurt, komt er enige beweging in de starre constellatie van houding en gedrag. Eddie is zich van geen kwaad bewust en stelt vragen en doorbreekt aldus het zware stilzwijgen dat de sfeer in het huis tekent. Zelfs bij Marion weet hij iets van levenslust op te wekken. Het acteerwerk waarmee alle emotie wordt vormgegeven is erg goed. Bridges en Basinger zijn erg goed.
The Door in the Floor is een gevoelvol drama. Beklemmend, ontroerend, melancholisch, af en toe komisch. Hollywoodse kitsch en overdrijving gaat regisseur Tod Williams niet helemaal uit de weg, maar het blijft binnen de perken. Wat staat is een verhaal over overleven, over het overwinnen van de rampspoed die het lot in petto heeft. Tragisch maar niet zonder optimistische penseelstreken die gelukkig niet bestaan uit gemakkelijke en snelle oplossingen. Aan het eind worden alle zorgvuldig gekoesterde geheimen van de personages blootgelegd en wordt een bitterzoete tussenbalans opgemaakt. Einde film. Het boek eindigt niet.
The Door in the Floor is de verfilming van de roman A Widow For One Year van John Irving. Tod Williams verfilmde niet de gehele roman. De roman bestaat uit drie delen. De film behandelt slechts het eerste deel. De introductie tot de twee andere delen, zou je kunnen zeggen. Als de film eindigt, gaat de roman nog enkele honderden bladzijden door. De nieuwsgierigen zullen het boek ter hand moeten nemen. Schitterend boek trouwens.

“Choices, choices, choices”, klinkt het om de zoveel tijd verzuchtend uit de mond van protagoniste Barbara in deze elliptische film van Freddy Macdonald. Sew Thorn vertelt een surrealistisch getint verhaal dat draait om de geringe invloed van persoonlijke beslissingen op de wegen die het lot voor iemand heeft voorbestemd. Barbara ervaart het als zij op een regenachtige dag weer eens bezig is om als naaister in haar noodlijdende bestaan te voorzien en opeens met de hoop op rijkdom wordt geconfronteerd. Diverse keuzes en diverse scenario’s volgen in deze vermakelijke allegorie die speelt met het butterfly effect.
De film is geïnspireerd door de korte film met dezelfde titel. In die korte film is er één verloop naar aanleiding van een gebeurtenis. In de lange versie varieert Macdonald met verschillende scenario’s rondom hetzelfde uitgangspunt. Die insteek levert absurde en zeer vermakelijke verhaallijnen op. Leuk is dat met elk nieuw scenario de personages meer contouren krijgen. Leuk ook is de macabere humor die voortkomt uit de onfrisse handelswijze van de personages die is doorspekt met zelfzucht, minachting en gewetenloosheid.
De film speelt zich af tegen het decor van de Zwitserse Alpen. Een achtergrond die de film een wat dreigende en sombere sfeer verschaft. En omdat de personages Iers-Engels spreken komt deze achtergrond tamelijk misplaatst en potsierlijk over. Het is absurd en dat past wel in deze misdaadkomedie waarin het titulaire naaigerei in onwaarschijnlijke richtingen wordt afgewikkeld. Tot slot nog even de curieuze rekwisieten noemen waarvan Barbara gebruik maakt om haar opponenten te overmeesteren. Hilarisch.

De film begint bijzonder enerverend met chaotische taferelen in een vliegtuig. Vervolgens springt de film twaalf uur terug in de tijd en krijgt de kijker het verhaal te zien dat leidt naar de chaos in het vliegtuig. Dat verhaal begint vrij rustig maar springt al snel van de ene hectische situatie naar de andere. Leuk. Josh Hartnett is hoofdpersoon Lucas die er nogal sjofel uitziet en zich in het dagelijkse leven door eigen toedoen in allerlei dreigende situaties bevindt. Hij lijkt zich met zijn laconieke instelling en vechtskills echter prima te redden. En voor en na het zoveelste akkefietje is er troostende alcohol die maakt dat hij zich nooit ergens veel zorgen over maakt.
Deze Lucas is de spil van de film. Erg laconiek en sympathiek, maar ook een huurling met bijpassende skills. De vergelijking met Brad Pitt in Bullet Train ligt voor de hand. De vergelijking met de film Bullet Train trouwens ook. Fight or Flight doet in de lucht wat Bullet Train op het spoor doet. Het moge duidelijk zijn dat Fight or Flight leentjebuur heeft gespeeld. Geen erg originele film dus. Ik verwachtte dat ook niet. Originaliteit is tegenwoordig niet meer vanzelfsprekend. Bekijk je Fight or Flight met een aangepast verwachtingspatroon, dan is Flght or Flight een erg leuke film.
Het scenario voorziet in veel hectiek. Veel absurde ontwikkelingen rondom een zoektocht naar een mysterieuze persoon met de naam Ghost, die zich in het vliegtuig zou bevinden. Dus is er een vliegtuig volgepakt met elkaar beconcurrerende huurmoordenaars die elkaar beloeren en gewelddadig bejegenen. De plotlijn resulteert in veel actie met een prettige vleug humor. De humor is vooral in de actie te vinden die steeds groteskere vormen aanneemt. Josh Harnett slaat er bedreven op los. Het bloed spuit overmatig. Ik zag zelfs een kettingzaag voorbijkomen. De verwondingen zien er overdreven smerig uit. De bodycount is hoog. Evenals het tempo. De film verveelt geen moment.
Fight or Flight is een leuke actiefilm die je vooral niet serieus moet nemen. Een film met veel humor en prima actie. Prima vechtscènes (veel martial arts) en een mooie mix van CGI- en handmade-effecten. Het verhaaltje stelt weinig voor maar voldoet. Optisch uitstekend en veel vaart. Een prima protagonist en aangename personages om hem heen. Fight or Flight is leuk vermaak.

Creature trash met veel bloed en met een boodschap rondom milieu en leefomgeving. Over inhalige mannen die betrokken zijn bij oliewinning op een plek die door de inheemse bevolking als heilig wordt gezien. Dat kan niet goed gaan. En dat gebeurt dan ook niet. Daar zorgt een monsterwolf voor die is bevangen door de geest van een indiaanse krijger.
Een aardige synopsis, maar erg armzalig uitgewerkt. Toch is de film soms nog wel amusant. Dat heeft met de filmische kwaliteit niets te maken. De oorzaak van het amusement ligt meer in gebrekkigheid. Van acteerwerk. Van effecten. Van verhaal. Van de personages die plat zijn vormgegeven en in het algemeen veel te sympathiek zijn. Zelfs de redneck is sympathiek.
Tussendoor wordt de kijker vergast op gebrekkige animatie die de oorsprong van het creatuur verduidelijkt. Een leuke poging, maar gewoon niet erg kunstzinnig. En eigenlijk niet heel boeiend. Net als de film. De opzet van de film is best ok. De uitwerking valt gewoon tegen.