Yeohaengjaui Pilyo (2024)

Zilveren Beer: Grote Prijs van de Jury Berlijn 2024.

Een vrouw in Zuid-Korea. Ze zegt dat ze uit Frankrijk afkomstig is. Om geld te verdienen geeft ze Koreanen Franse les aan huis. Haar lesmethode is tamelijk eigenaardig en bestaat uit beleefde conversaties in het Engels. De vrouw ligt graag in de zon op een rotsachtige ondergrond te mijmeren en te slapen. Ze drinkt graag een Koreaanse alcoholische rijstdrank genaamd Makgeolli. Ze vraagt mensen om Koreaanse gedichten die overal op straat zijn te vinden, voor te lezen en te vertalen. Kortom, ze is een beetje vreemd. Vaak wordt excentriciteit gepaard aan een boeiend of inspirerend personage. Die kwalificaties kon ik helaas niet op deze vrouw plakken. Ook niet op de film trouwens.

Een film van de Koreaanse regisseur en schrijver Hong Sang-soo. De regisseur met de minimalistische aanpak. Vaak zijn locaties en acteurs de enige bekende elementen bij de start van het filmen. Elke ochtend worden dialogen geschreven en ontstaan scènes. Uiteindelijk is er dan een film. De vrouw die Iris blijkt te heten, graag op rotsen ligt en Makgeolli drinkt wordt gespeeld door Isabelle Huppert. Over Iris komt de kijker niet veel meer te weten dan de synopsis prijsgeeft. Iris die haar Koreaanse studenten naar hun gevoelens vraagt en uit de antwoorden kleine Franstalige mini-gedichtjes destilleert, die de studenten uit het hoofd moeten leren. Of de methode werkt en de Koreanen daadwerkelijk Frans leren weet ze niet. Ze heeft haar methode pas uitgevonden en heeft bovendien geen enkele ervaring als lerares. Ze maakt niet echt een ambitieuze indruk. Ze heeft gewoon geld nodig en Makgeolli natuurlijk.

In het eerste deel van de film wordt het voelen van emoties en de communicatie daarover benadrukt. Het onder woorden brengen van emoties is voor de Koreaanse mensen aan wie Iris de vraag stelt lastig. Zowel een jonge Koreaanse vrouw als een echtpaar van middelbare leeftijd geven exact dezelfde aarzelende antwoorden over gevoelde emoties na het bespelen van respectievelijk de piano en de gitaar. De antwoorden zijn impliciet en zeggen weinig. In de tweede helft van de film gaat het er explicieter aan toe in de interactie tussen een moeder en haar zoon als de moeder de zoon met zijn vermoedelijke relatie met de oudere Iris confronteert.

Het wordt zowaar een beetje melodramatisch en een tikje vermoeiend als de rust de film verlaat en een beetje agressie de film binnenkomt. Ik schrok er van. Ik was enigszins verdwenen in de rustige cadans van de film zonder overigens heel erg bezig te zijn met wat zich op het scherm afspeelde. In mijn sluimertoestand ontdekte ik nog wel dat Koreanen in de omgang met buitenstaanders communicatief tamelijk ingetogen zijn en waken voor expliciete uitlatingen. Onderling is dat blijkbaar anders. Tja, erg interessant klinkt dat niet en is het ook niet.

De rust van de eerste helft was prettig maar bracht me niet meer dan dat. De tweede helft constateerde ik iets meer levendigheid maar werd door de explicietere uiting van de emotie niet bijster geraakt. Inhoudelijk boeide de film niet. Ik vermoed dat de kijker een bepaalde sfeer dient op te pikken. Ik bespeurde die vaag, maar ik denk dat ik niet fijnzinnig genoeg ben ingesteld om de sfeer in de werken van Hong te kunnen appreciëren.