Logboek

Het lijkt er in het begin op dat het gewoon stevig plenst zoals dat in het Verenigd Koninkrijk wel vaker gebeurt. Het houdt echter maar niet op met regenen. Grote delen van het land krijgen te kampen met overstromingen. Huizen worden verwoest. Steden raken onbewoonbaar. Een grote stroom vluchtelingen komt op gang. Onder hen een vrouw (Jodie Comer) die net is bevallen van haar kind. Het begin van een odyssee door het op grote schaal verwoeste Brittannië.
The End We Start From is geen actiefilm. Uiteraard zijn er scènes die actie bevatten, maar de film kan het beste als een dramatische survivalthriller worden geclassificeerd. De film plaatst mensen in een uitzonderlijke situatie en vraagt zich vervolgens af hoe ze zullen reageren. In deze film draait het meer specifiek om een moeder en haar pasgeborene. Opvallend is dat de moeder noch andere personages een naam hebben. Alleen de baby wordt met de naam Zeb aangeduid. Er zal een reden zijn. Mij ontging die.
Een rustige film. Een beklemmende film. Sfeervol. De moederfiguur overtuigend neergezet door Comer. Belangrijk want zij is de prominente hoofdfiguur en samen met haar worstelt de kijker zich door het troosteloze landschap. Er zijn onderweg intrigerende ontmoetingen met personages die sterk worden ingevuld door acteurs als Katherine Waterston, Benedict Cumberbatch en Mark Strong. Toch is het na afloop vooral Comer die in de herinnering blijft hangen met haar pogingen om in een steeds barbaarser wordende samenleving haar menswaardigheid te behouden. En daar moet de kijker het mee doen. De ramp an sich wordt amper genoemd. Spectaculaire effecten blijven uit. De film richt zich op de moeder en haar kind op zoek naar een veilige plek. Niet heel origineel of baanbrekend, maar het levert een prettig kijkbare film op.

In Der Spatz im Kamin werpt regisseur en schrijver Ramon Zürcher een onthullende blik op de psychologische dynamiek binnen een groep mensen. In dit geval is dat een familie die bijeen is gekomen in een afgelegen groot huis midden in de bosrijke Zwitserse natuur. De film beschouwt een pathologische familiestructuur, zet daartoe een basisconstellatie neer en vermengd die met magisch realistische metaforen. Die metaforen zijn zichtbaar in gebeurtenissen die zowel echt kunnen zijn als projecties van de onderdrukte verlangens van de personages. Ook bij het dierlijk leven in en om het huis vallen metaforen te ontdekken die refereren aan de ongezonde familiale constellatie.
Centraal in de film staat het personage Karen dat samen met haar man Markus en drie kinderen in het huis woont dat door haar gestorven ouders werd bewoond en waarin zij opgroeide. Dat de relatie met haar ouders een getroebleerde was, wordt middels onderhuidse spanningen en meerduidige dialogen voelbaar als Karens zus Jule met haar gezin arriveert. Karen ontpopt zich tot een verbitterde vrouw die zich passief agressief gedraagt. Haar jonge zoon Leon en haar aan een degeneratieve ziekte lijdende tienerdochter Johanna zijn zichtbaar aangetast door het afstandelijke gedrag van hun moeder dat je als psychisch gewelddadig kunt classificeren. Leon is een creepy kid en Johanna uit zich enkel vijandig richting haar moeder op een manier die verder gaat dan je van een opstandige tiener kunt verwachten.
De enscenering van Zürcher is beschouwelijk en wandelt tussen wensdroom, waan en werkelijkheid. Meestentijds is de houding van de personages daarbij destructief en onverschillig. Met veel finesse legt Zürcher de ongemakkelijke dissonanten bloot in een (op het oog) harmonieuze familie. De verdrongen trauma’s zijn heftig. Conflicten smeulen. Een warme kleurstelling en een prettig decor staan haaks op de huichelachtige harmonie binnen de familie en het haat-liefde gedrag waarmee de personages elkaar kwellen. Het contrast voedt de beklemmende sfeer die de ongezonde familieconstellatie al oproept.
De film ziet er op het visuele vlaak fraai uit en het acteerwerk is goed. Een vrolijke film is Der Spatz im Kamin niet. Tegen het eind gloort wat verzoening die de somberheid enigszins opheft. Prettig, maar bij lange na niet voldoende om het zwaarmoedige gevoel dat tijdens het kijken bezit van mij had genomen, volledig weg te nemen.

stem geplaatst

stem geplaatst

About My Father is geen grootse komedie. About My Father is een meer dan redelijke komedie. Als Robert de Niro afkomstig uit de arbeidersklasse zijn zoon vergezelt naar het enorme vakantiehuis van zijn vermogende schoonfamilie, kun je spreken van een behoorlijke cultuurbotsing. De film gaat met dat thema vervolgens komisch aan de haal. Het is vanaf het begin duidelijk dat About My Father een pretentieloze komedie is. Van complexe karakterschetsen en een diepgaand onderzoek naar de verschillen tussen de twee klassen is geen sprake.
De film brengt grappige onzin. Het verhaal stelt niets voor. De film is een aaneenschakeling van grappige sketches, zou je kunnen zeggen. In het middelpunt De Niro als spaarzaam mens die zijn geld verdient als kapper. Hij moppert, trekt zich weinig aan van conventies en maakt dat zijn zoon zich rotschaamt. De entourage rondom de Niro is met acteurs als Kim Catrall, David Rasche en Sebastian Maniscalco goed verzorgd. Zij verbeelden prettige personages. Het is leuk om naar de personages te kijken terwijl zij zich door allerhande rampspoed en problemen manoeuvreren. Ik heb me er in ieder geval goed mee vermaakt.

Een romantische komedie en niemendalletje met Reese Witherspoon in de hoofdrol. De 40-jarige Alice (Witherspoon) betrekt na haar scheiding met haar twee dochtertjes het huis van haar gestorven vader. Na een wilde nacht ter ere van haar verjaardag, verblijven opeens drie jonge dakloze filmmakers in het tuinhuis. Een ongewone situatie die al snel verandert in een goed op elkaar ingespeeld team waarin een ieder zijn taken heeft. De situatie is aanleiding voor romantiek en komedie. Tussendoor zijn er bezoekjes van Candice Bergen als de moeder van Alice die de boel steeds spottend relativeert. Wel ok.
Het is een film die zonder veel verrassing voortrolt. Een typische romantische komedie met typische romantische humor. Een beetje interessant wordt het pas als er iets van een plotwending plaatsvindt en de film de romantiek en de komedie op het tweede plan zet. Nog steeds niet heel boeiend, maar gewoon even iets anders. Uiteraard zijn er de feelgood-momentjes en aan het eind is alles ok, zoals dat gaat in een film als deze.
Home Again is niet meer dan een middelmatige romcom die zich afspeelt op de planeet Los Angeles waar de problemen in vergelijking met het echte leven nogal banaal zijn. Een gekunsteld zoetig sprookje zoals dat alleen in Hollywood kan bestaan. Een romcom die niet uitstijgt boven de grijze massa aan romcoms die al bestaan en nog gaan verschijnen.

Over Beth (Julia Louis-Dreyfus). Lerares literatuurgeschiedenis en schrijfster die al een tijdje zonder veel progressie aan haar tweede roman werkt. En over haar man Don (Tobias Menzies). Een met zichzelf en zijn cliënten worstelende psychiater die de literaire inspanningen van zijn vrouw niet altijd met terecht positief commentaar begeleidt. De filmtitel zegt al veel over de richting die het verhaal kiest.
Iedereen in de film is aardig. Beth en Don zijn aardig. Hun zoon is aardig. De zus van Beth en haar man zijn aardig. De moeder van Beth is weliswaar een beetje irritant vanwege haar koppigheid die vooral leeftijd gerelateerd is. maar ook zij is verder een aardig persoon. In haar eerste boek schreef Beth over de conflicten met haar gestorven vader, maar ook die waren eigenlijk heel onschuldig en baarden weinig opzien. Waarschijnlijk was haar vader ook een aardig persoon. Al die aardigheid leidt tot het grote manco van de film. Er zijn geen dramatische conflicten. De personages zijn daarvoor veel te aardig. Veel te begripvol. Veel te fatsoenlijk. De film bezit daardoor geen enkele spanningsboog.
Ik zie in een film toch liever dat het hoofdpersonage met iets te maken krijgt dat hem daadwerkelijk uitdaagt. Een fijne catastrofe. Een lekkere crisis. Een ongewenste gebeurtenis. Iets van formaat. Als dan blijkt dat de ergste crisis die het personage Beth in deze film overkomt is dat haar man iets onaangenaams over een stukje tekst in haar manuscript zegt, dan is dat eerder lachwekkend dan spannend. En zeker geen crisis waard.
Toch is You Hurt My Feelings geen slechte film. De karakterschetsen zijn behoorlijk gedetailleerd ingevuld, zodat het kijken naar de personages in hun fatsoenlijke wereld best leuk is. Ook de dialogen zijn leuk. De gesprekken tussen Beth en haar studenten en de gesprekken tussen Don en zijn cliënten zijn vaak erg grappig. Juist in deze scènes is de achtergrond van regisseur Nicole Holofceners die ligt in het maken van tv-series, zichtbaar. De scènes in de film zijn meestal kort en afgerond. Ze hebben een sketchmatige opbouw en nemen afscheid met een uitroepteken. En daarna, hup over naar de volgende scène. Als in een sitcom bijvoorbeeld. Aangenaam voor een half uurtje maar minder geschikt om een speelfilm mee te vullen.

Een gezin betrekt een nieuwe woning en wordt geconfronteerd met angstaanjagende gebeurtenissen. Het horrorgenre zit vol met dergelijke plots. Ik houd wel van een sfeervolle spookhuisfilm, maar moet toegeven dat de innovaties in het genre miniem zijn. Presence van regisseur Steven Soderbergh pakt de enscenering anders aan dan gebruikelijk. Zijn insteek maakt dat de film intrigeert. Zijn insteek zorgt echter ook voor frustratie.
De film onderscheidt zich voornamelijk door het gebruik van de camera. In Presence is de camera een personage. Het hele gebeuren wordt vanuit het perspectief van dit personage getoond. Een leuke gimmick. Soms is de camera in stilstand en observeert enkel. Op een volgend moment rent de camera door het huis of verstopt zich in een kledingkast. In het eerste half uur levert dat een interessante film op. Na verloop van tijd wordt het wat vermoeiend. Met name omdat de leuke gimmick belangrijker is dan het verhaal.
Presence is geen film die veel uitlegt. We observeren door een camera die soms niets doet en soms wild op en neer rent, maar komen nooit nader tot dat personage. Dat er een trauma achter het merkwaardige gedrag hangt lijkt me duidelijk. Inhoudelijk inzicht in de aard van het trauma wordt de kijker niet gegund. Frustrerend vond ik het. Heel onheilspellend wordt het op die manier ook niet. De film laat het wezenlijke verhaal dat interessant genoeg is, steeds weer ondersneeuwen door de kunstzinnige optiek. Vaak heeft de muziek in zo’n geval nog een sfeervolle bijdrage. Hier niet. De muziek is niet echt passend en niet geschikt om een bijdrage aan het creëren van een beklemmende sfeer te leveren. Frustrerend.
Het verhaal achter de optische beleving maakte me steeds nieuwsgieriger. Achter de gimmick schuilt een ander verhaal waarover ik wel meer wilde horen. Een verhaal dat vooral over het disfunctionele gezin gaat waarvan de leden amper met elkaar praten, men elkaar niet in de ogen kijkt en innerlijke pijn onverwerkt blijft. Dat onderlinge ongemak levert een paar fraaie scènes op die nog eens accentueren dat de visuele gimmick te belangrijk wordt gemaakt. Het is daarnaast jammer dat het dolende personage letterlijk en figuurlijk onaanraakbaar blijft. En erg jammer dat de potentie van het onderliggende verhaal niet ten volle wordt benut. Daar was in combinatie met de dolende presence zeker horrorwaardige sfeer te vinden.

Historisch drama over Barbe-Nicole Clicquot die als weduwe en erfgenaam van het gelijknamige wijnhuis de taak heeft de boel winstgevend te maken en zo de onafhankelijkheid te behouden. Het verhaal van de weduwe Clicquot speelt zich af in de Napoleontische tijd. Een tijd waarin de mannen het voor het zeggen hebben. Zeker in het zakenleven. Gelukkig voor haar is ze omgeven door mannen die haar competentie onderschatten of niet naar waarde weten te schatten.
Een van hen is de regisseur van de film (Thomas Nappers), die het gearrangeerde huwelijk van Barbe-Nicole verheerlijkt als een huwelijk uit liefde, haar innovaties in het bedrijf amper noemt en haar expertise toeschrijft aan het liefhebben van en leren van briljante mannen. In werkelijkheid lag dat iets anders. De film vertelt een sterk geromantiseerd verhaal dat stroperig wegkijkt en ook een loopje neemt met de werkelijkheid.
In een film van dien aard past natuurlijk een aantrekkelijke jonge vrouw. Haley Bennett die in de huid van Clicquot kruipt is dat absoluut. Haley Bennett is leuk en doet het leuk, hoewel ze slechts als schaduw van de echte Clicquot wordt geportretteerd. Na afloop van de film eens gekeken naar wat afbeeldingen van Barbe-Nicole Clicquot. De echte Clicquot lijkt bij lange na niet op de aantrekkelijke Haley Bennett. Een gearrangeerd huwelijk leek me opeens heel aannemelijk.
In de epiloog komen pas de feiten voorbij die de film in grote mate laat liggen. In de epiloog staat geschreven dat Clicquot technische en oenologische innovaties in het vervaardigingsproces van champagne bedacht en invoerde die tot op de dag van vandaag worden toegepast. Het verhaal maakte me daar niet bewust van. Het geromantiseerde verhaal is trouwens niet erg spannend. Dat is niet meer dan een romantische soap die zich vooral met dramatische gebeurtenissen bezighoudt en het met de werkelijkheid niet zo nauw neemt. Ik vond het vooral saai. Middelmaatje dit.

In Liebe Eure Hilde is een biografisch drama dat zich ten tijde van de tweede wereldoorlog afspeelt in Duitsland. De film laat de kijker kennismaken met de Berlijnse afdeling van de ondergrondse beweging Die Rote Kapelle. Een verzetsgroep die met kleine acties tegen het nationaalsocialisme enige naam maakte. De film verdiept zich niet heel erg in de activiteiten van de groep. Het blijft bij een oppervlakkige inkijk waaruit duidelijk wordt dat het inderdaad om kleine acties gaat die van weinig invloed zijn. Gezien het lot dat de leden uiteindelijk ten deel valt, vraag ik me af waarom ze hun leven in de waagschaal stellen met goed bedoelde maar ook amateuristisch opgezette acties. Het leek weinig meer te zijn dan een spannend tijdverdrijf. Ik had graag grondiger inzicht in de beweegredenen van de personages willen hebben.
De film besteedt meer tijd aan de romantische relatie tussen het jonge stel Hilde en Hans die beiden deel uitmaken van de verzetsgroep. Later in de film is er veel solistische tijd voor het centrale personage Hilde nadat zij is opgepakt. De inkijk in Die Rote Kapelle is ook dan slechts een klein onderdeel van de film. Regisseur Andreas Dresen hanteert in zijn film twee verhaallijnen. De ene lijn houdt zich met terugblikken (in omgekeerde tijdsvolgorde) bezig met het ontstaan van de groep en met de opbloeiende liefde tussen Hilde en Hans. Leuk om te volgen maar door de niet-chronologische weergave van de flashbacks ook weer niet. De andere en meest prominente lijn behandelt de tijd die Hilde in de gevangenis doorbrengt en geeft daar een indringend en aangrijpend beeld van.
In Liebe Eure Hilde bekommert zich om mensen. De film zoekt een menselijk verhaal in de kilte van de geschiedenis. Dat functioneert goed. Met name het contrast tussen het leven in de gevangenis en de terugblikkende scènes die zich veelal in de natuur afspelen, van vrijheid getuigen en er bovendien idyllisch uitzien, is opzienbarend. Ondanks het soms wat houterige acteerwerk en het drama dat echte dramatische impact mist, is In Liebe Eure Hilde een solide film die weer eens een ander (voor mij onbekend) aspect uit de tweede wereldoorlog onder de loep neemt en dat reddelijk boeiend doet.

Border City ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog. Het stadje heeft de neutrale status en staat geen Noordelijke of Zuidelijke troepen toe binnen een grens van 8 mijlen rondom het stadje. De burgemeester is een vrouw. Een kenau zogezegd die met ijzeren hand regeert en haar hand niet omdraait voor de ophanging van een ordeverstoorder.
In Woman They Almost Lynched spelen vrouwen de hoofdrol. De absolute hoofdrol is voor de zedige Sally Maris (Joan Leslie) die het hotel annex saloon van haar neergeschoten broer overneemt. Inclusief de schulden die haar broer heeft gemaakt. Inclusief de vrouwelijke inboedel die bestaat uit meisjes van plezier. En zo zit ze vast op deze plek vol geboefte waar immoreel gedrag hoogtij viert. Een plek die haaks staat op de preutsheid en het fatsoen dat Sally vertegenwoordigt. Een andere belangrijke rol is weggelegd voor Kate die deel uitmaakt van een mannelijke rebellengroep die het stadje af en toe frequenteert. En dan is er nog de al genoemde burgemeester die het stadje met straffe hand regeert. Drie sterke vrouwen. Het is even wennen maar ook leuk om nu eens niet de vrouwen in een western in een streotiepe rol als gedweeë bijpersonage te ervaren.
De vrij korte western biedt amusant kijkwerk. Ondanks de zwaarwegende aanwezigheid van vrouwen houdt de film zich niet in met betrekking tot schietpartijen, vuistgevechten en gevechten te paard. Een fraaie scène is een kroeggevecht tussen Sally en Kate. Opvallend trouwens dat in de film een schotwond niet met bloed gepaard gaat. Verder is het grappig hoe de acteurs overdreven acteren als ze door een kogel worden geraakt. Bepaald geen hogeschooltoneel.
Ach, heel erg is het niet. Het is gewoon een leuke film.

Voor Showing Up begeeft regisseur en schrijver Kelly Reichardt zich naar Oregon om zich aldaar in het kunstacademische milieu van Portland en in het leven van beeldhouwster Lizzie te verdiepen. De door Michelle Williams geportretteerde Lizzie is een rustige en teruggetrokken protagoniste. Haar collega-kunstenaar en buurvrouw Jo (Hong Chau) is een tegenpool en zorgt met haar frisse energie voor levendigheid. Reichardt maakt met Showing Up een film met een verhaal dat behoorlijk traag verloopt, redelijk luchtig is en gespeend is van melancholie.
Met de traagheid heb ik niet veel moeite. De luchtigheid beviel me minder goed. De luchtige inbreng van personage Jo en haar botsinkjes met Lizzie vond ik niet erg humoristisch. Ook de scènes die later in de film opduiken en een absurd tintje hebben en soms neigen naar situatiekomedie deden me weinig. De melancholische sfeer en de onderhuidse spanning die in First Cow (2019) en in Wendy and Lucy (2008) zo prominent worden geëtaleerd, ontbreken in Growing Up tot mijn grote spijt.
De film bevat kritiek op de kunstacademie en het kunstwereldje. Geen opzichtige kritiek. Reichardt gaat niet heel offensief tekeer tegen verschillende inzichten en problemen. De film is er niet heel uitgesproken over maar doet het op een subtielere en zinspelende manier. Vooral door het pure observeren van de personages en hun gedrag komen vragen bovendrijven. Zo komt bijvoorbeeld al snel de kwestie naar voren dat het moeilijk is om zich de tijd en het geld te kunnen veroorloven om volbloed kunstenaar te kunnen zijn. Naast het kunstenaarschap hebben de meeste kunstenaars een baan. Van enkel de merites van het kunstenaarschap kunnen maar weinigen leven. In de film komen diverse kunstprojecten langs, waarover vooral de schepper vol lof is. De geringe vreugde die de kunstzinnige objecten mij brachten, deed mij inzien dat het vrij logisch is dat veel kunstenaars geen bestaan als autonoom kunstenaar kunnen leiden. Om aansprekende kunst te kunnen maken, moet nu eenmaal geleden worden.
Reichardt presenteert scènes uit het dagelijkse leven van de personages en het staat de kijker vrij daarbij zijn eigen interpretaties te bepalen. Een aardige scène is in dit opzicht een scène waarin Lizzie en een collega naar een groep dansende mensen kijken. Een of andere cursus blijkbaar. Terwijl de collega de vertoning licht spottend observeert, gaat Lizzie niet mee in de spotternij. Zij neemt het blijkbaar wel serieus. Twee verschillende visies. Reichardt legt mij hier geen mening op maar gunt mij grootmoedig mijn eigen mening. En dat laat ik mij niet twee keer zeggen. Wat een sneue, onzinnige en belachelijke vertoning, dacht ik en voelde me daarna erg opgelucht en blij.
Naast het tonen van Lizzie's dagelijkse activiteiten heeft de film aandacht voor de kunstobjecten die zij vervaardigt. Reichardt geeft Lizzie erg veel tijd en ruimte om de kijker te plezieren met het aanschouwen van het productieproces dat moet leiden tot de geboorte van kunstzinnige objecten. Lizzie maakt kleine sculpturen in diverse kleuren. Sculpturen van vrouwen die in beweging zijn en fungeren als spiegels van haar eigen gevoelige persoonlijkheid, vermoed ik. Lizzie neemt het in ieder geval erg serieus. Als een figuurtje niet helemaal lekker uit de oven komt, is Lizzie erg gefrustreerd. Meer gefrustreerd dan gerechtvaardigd is. Alsof het om meer gaat dan om een beschadiging aan het object.
De diepzinnigheid en de emotionele lading zijn in Showing Up van een mindere orde dan in de films die ik eerder noemde. In plaats daarvan is er weinig relativering bij de personages en is er luchtigheid. De accentuering van beide dingen leidt niet tot een kennismaking met interessante personages of tot een fijne onderdompeling in een emotioneel geladen verhaal. Showing Up is een goed kijkbaar werkje maar de film raakte me verder niet heel erg.

Over twee verveelde tienermeisjes die in een troosteloze woestijnachtige omgeving ergens in Californië opgroeien. Terwijl Alison (Kay Panabaker) de stabielere en bedachtzamere factor vertegenwoordigt, is Lilly (Juno Temple) de rebel die zich tegen haar moeder verzet, haar therapeut beledigt en gevaarlijke situaties opzoekt. Zij wil maar één ding en dat is zo snel mogelijk weg uit deze godvergeten plek.
Tieners die er vandoor gaan. Little Birds brengt geen nieuw verhaal. Toch is de film van schrijver en regisseur Elgin James prima kijkvoer. De film oogt mooi en verloopt zonder inzakmomenten. De goed getroffen sfeer van het woestijnlandschap van Californië die in zwaarmoedige beelden wordt gevangen, beïnvloedt het gemoed van de kijker. Ook de muziek die het verhaal vergezelt, draagt bij aan de melancholie. Allemaal mooi. De grootste sterkte van de film bestaat echter uit het protagonistenduo Temple en Panabaker. Ze vertolken intrigerende personages en weten hun vriendschap geloofwaardig te etaleren. Het is gemakkelijk om je in beide personages in te leven.
Het milieu waaruit beide dames stammen en waarin ze leven, wordt bevolkt door personages die ellende hebben ervaren. Ellende die afstraalt op Lilly en Alison en beiden grotendeels heeft gevormd. Een moeder die aan kanker is gestorven. Een vader die zelfmoord heeft gepleegd. Een oom die niet lekker uit Irak is teruggekeerd. Een armoedige trailer als behuizing. En dan zijn er nog de onderlinge vijandschappen met andere groepen uit het trailerpark. Een troosteloos trailerpark gesitueerd in een troosteloze woestijn. De hoeveelheid ellende is niet gering. Enigszins clichématig ook. Maar het werkt.
Maar goed, daarom gaat het in de film uiteindelijk niet. Het is niet meer dan couleur locale. Het gaat in de film om Lilly en Alison in een universeel verhaal over volwassen worden. En dat gaat gepaard met momenten van plezier, met momenten van teleurstelling en met harde lessen. Hoewel de avonturen van Lilly en Alison hier en daar iets uit de bocht vliegen, zat ik steeds geboeid te kijken. Een geslaagde film dus die bovendien weer eens bewijst dat los van Hollywood goede en eigenzinnige films worden geproduceerd. Gelukkig maar.

De film volgt de 13-jarige Melinda (Kristen Stewart) die aan haar eerste jaar op de highschool begint. Een gebeurtenis in de vakantie heeft ertoe geleid dat zij uit haar vriendengroep is gestoten. Nu is ze van populair meisje gedegradeerd tot een buitenstaander. Ze trekt zich steeds meer terug in haar eigen wereldje en spreekt nog amper een woord tegen iemand. Aan haar gedrag ligt een beladen geheim ten grondslag waarover zij met niemand kan praten.
Omdat regisseur Jessica Sharzer een gering budget tot haar beschikking had, was zij gedwongen het verhaal niet heel breedvoerig maar juist heel wezenlijk te vertellen. De film werd met slechts één camera gedraaid. Dat betekent geen ruimte voor veelzijdige perspectieven. Het gemis aan perpectieven is eigenlijk geen heus manco want het gemis leidt juist tot fascinerende beeldcomposities. Vaak ziet de kijker Stewart volkomen alleen en verloren in een reusachtig frame staan en daarmee heel indrukwekkend het isolement en de eenzaamheid van haar personage onderstrepend. Het zijn krachtige impressies. Indringend en ontroerend.
Stewart die bij de totstandkoming van de film ook 13 jaar was, levert een geweldige prestatie. Echt fantastisch hoe zij met name door mimiek en lichaamshouding haar gevoelswereld aanschouwelijk maakt. De andere personages staan in haar schaduw. De meesten zijn overtrokken weergaven van een bepaald type en worden niet erg realistisch weergegeven. Omdat de film het verhaal vanuit het perspectief van Melinda vertelt, zou het overigens zo kunnen zijn dat Melinda de personages in haar omgeving daadwerkelijk zo ervaart.
Ondanks de wat vlakke invulling zijn de bijrollen niet per se oninteressant. Steve Zahn als excentrieke en geëngageerde leraar, Hallee Hirsch als beste vriendin, Elizabeth Perkins en D.B. Sweeney als wanhopige ouders vormen een sterke basis waarop Stewart kan excelleren in deze prima film.

Een film die zich afspeelt in de grote stad Mumbai in India. Geen typische Bollywood film. Althans geen film die ik met mijn geringe kennis van de Indiase cinema als typisch voor Bollywood zou kenmerken. In deze film geen bonte veelkleurigheid en zang- en dansscènes. Zelfs de actiescènes ontbreken. Misschien is de reden van soberheid gelegen in het feit dat de film voor het grote deel een Franse productie is.
De film vertelt over drie vrouwen uit drie generaties. Elk verschillend van de ander. Elk met haar eigen sores. Elk alleen, maar onderling verbonden. In een heel rustig tempo duikt het drama steeds dieper de leefomstandigheden van de drie vrouwen in. Heel geleidelijk worden de vrouwen geïntroduceerd. Heel geleidelijk worden steeds brokjes informatie aan de individuele vrouwen gekoppeld. Aan Prabha die met een man is getrouwd die in Duitsland werkt, maar die ze nooit ziet en amper spreekt. Aan Paryaty die de oudste van de drie is en evenals Prabha een ander geen diepere inkijk in haar leven gunt. En tenslotte aan Anu die de jongste, de nog niet gedesillusioneerde en de meest opene is van de drie vrouwen. Zij heeft een stiekeme relatie met een Moslimman. Iets dat in de Indiase samenleving niet op prijs wordt gesteld. Een samenleving met strenge normen en waarden, zo blijkt. Veel van hetgeen in de film gebeurt, vindt derhalve noodgedwongen in het verborgene plaats.
In een tijdsbestek van twee uur schildert de film een portret van het leven in de miljoenenstad Mumbai aan de hand van de drie vrouwen en een aantal minder prominente personages die in de stad wonen en de stad iedere dag meemaken. Allemaal zijn ze op zoek. Op zoek naar betere omstandigheden en persoonlijk geluk. Regisseur en schrijver Paval Kapadia gebruikt haar drie protagonisten als middel om maatschappelijke misstanden in India te tonen. En die misstanden passeren dan ook. Zo komen onder andere de kloof tussen arm en rijk, de achterstelling van Moslims en het tekort aan woonruimte aan bod. Het geluk ligt in Mumbai bepaald niet voor het oprapen.
Dat Kapadia haar voetsporen heeft liggen in het maken van documentaires is zichtbaar in de nauwkeurige observaties die de camera als bij toeval registreert. Gedrag en handelingen van de personages voelen namelijk erg naturel aan. Soms is het alsof je je in een documentaire bevindt. In een aaneenrijging van losse indrukken. Een reeks losse fragmenten die chronologisch zijn gerangschikt. Soms is het alsof de camera zonder strikte aanwijzingen van de regie gewoon maar spontaan registreert wat er gebeurt. Het is daarom dat de film wat chaotisch maar tegelijkertijd ook authentiek oogt. Her chaotische aspect zorgt voor een brok dynamiek in de film. Het authentische aspect zorgt voor een gemakkelijke inleving in de personages.
All We Imagine as Light is geen vrolijke film. Ondanks de vele problemen die aan de personages knagen, waart er op een bepaalde poëtische manier toch altijd een gevoel van hoop rond. Een gevoel dat dingen kunnen veranderen. Daarnaast bestaat een enorme onderlinge solidariteit die de drie vrouwen onderling verbindt en hun de kracht geeft om de confrontatie met weerstanden aan te gaan. Van de samenleving die de oude tradities stevig omarmt, hoeven ze niets te verwachten. Ze zorgen daarom zelf voor de lichtpuntjes terwijl op de achtergrond het ongrijpbare en logge wezen van de miljoenenstad Mumbai als altijd duister op de loer ligt in afwachting van een kans om de lichtpuntjes weer te doven. Fijne film dit. Hij kroop heel geleidelijk onder m’n huid.

Met The Room Next Door maakt Pedro Almodóvar voor het eerst een volledig Engelstalige film. Verder verandert er niet zoveel. Almodóvar blijft zijn stijl trouw en produceert een melodramatische film over vergankelijkheid, dood en zelfbeschikking. Zware thema’s. Gelukkig is in de film ruimte voor humoristische fragmenten die de zwaarte van het drama ietwat verlichten. Ook kostuum- en setdesign helpen een handje met een inbreng aan vrolijke kleuren. Ondanks de treurigstemmende thematiek die verband houdt met het sterven, wordt de viering van het leven niet uit het oog verloren.
Evenals in ander werk van Almodóvar worden de vrouwelijke rollen ingenomen door sterke personages. Op een enkele scène na zijn het Julianne Moore (Ingrid) en Tilda Swinton (Martha) die in de film heersen. Hun samenspel is prachtig en ook in de scènes waarin van samenspel geen sprake is, laten beide actrices zien dat zij over een bijzonder groot acteertalent beschikken. En dat is nodig in de emotioneel geladen film die The Room Next Door is. De film vertelt immers van Martha die vastbesloten is de afbraak die haar slopende ziekte teweeg brengt niet tot het einde toe mee te maken en een eerdere dood te verkiezen op een door haar bepaalde plaats en tijd.
En de film vertelt van Ingrid die de zware taak op zich heeft genomen haar op die plaats en tot dat tijdstip te ondersteunen. Steeds weer wordt Ingrid daarbij overmand door twijfel of Martha haar plan werkelijk tot uitvoer wil brengen of toch niet. Het is twijfel die meer uit zelfbescherming ontspruit dan uit echte overtuiging. De emotionele diepte die hierin verscholen ligt alsmede de geweldige harmonie die tussen beide actrices aanwezig is, maken van de film een verrekt boeiend schouwspel. Behalve de intense atmosfeer die prachtig is, valt er ook veel genoegdoening te halen uit de dialogen. Die variëren van triviale gesprekjes tot filosofische overpeinzingen. Ernstig, humoristisch en emotioneel. Mooi.
Niet alles aan de film is trouwens geweldig. Zo is het personage van John Turturro die af en toe opduikt en verhandelingen houdt over het klimaat en de toekomst van de planeet wat mij betreft niet van toegevoegde waarde. Ook een scène van een politieverhoor waarin het thema religie in combinatie met conservatieve zienswijzen opeens naar boven drijft, heeft die eigenschap. Interessante thematiek hoor en uitnodigend genoeg om over na te denken, maar nogal onbeholpen ingebracht en van geen ondersteunende waarde bij de thema’s die in de film de leidmotieven zijn.
De echte schoonheid van de film bestaat uit het kijken naar en het beleven met de personages Martha en Ingrid. Zodra de focus wordt verlegd naar een ander personage of een ander thema verliest de film aan attractiviteit. The Room Next Door bestaat vooral uit geweldig acteerwerk door twee geweldige actrices. Fijne film.

Delia leeft met haar man Ivano, drie kinderen en haar bedlegerige schoonvader in een kelderwoning. Geen aardige man die Ivano. Een aardje naar zijn vaartje. Delia wordt door hem met regelmaat geslagen. De aanleidingen daarvoor zijn klein of niet aanwezig. Delia ondergaat het deemoedig. Zie hier de situatieschets van dit emancipatorische drama dat werd geregisseerd door Paola Cortellesi, die tevens de hoofdrol van Delia op zich neemt en meeschreef aan het script. Plaats van handeling: Rome net na de tweede wereldoorlog.
C'è Ancora Domani is een zwart-witfilm met als protagoniste een heldin uit het gewone arbeidersmilieu. Een film over onderdrukking en vrouwelijk verzet daartegen. De film brengt het als een sociaal drama en vergeet daarin de humor niet. De inbreng van humoristische scènes en gebeurtenissen wekken af en toe wat bevreemding op maar doen geen afbreuk aan de ernst van het drama. De humor werkt verlichtend en maakt op een vloeiende manier onderdeel uit van de tragiek. Het verhaal is gebaseerd op gebeurtenissen die in de eigen familie van de schrijvers plaatsvonden of baseert zich op belevenissen van buren en bekenden. Het zijn bronnen die garant staan voor een authentiek beeld van het Rome van 1946. Een tijd waarin een groot deel van de vrouwen het huiselijke geweld van hun mannen als een wetmatigheid accepteert.
De ongelijkheid van de vrouw wordt niet alleen toonbaar gemaakt in de geweldsscènes. De achtergestelde positie van de vrouw is ook breder zichtbaar in de film. De film noemt bijvoorbeeld scholing, ongelijke beloning en het kiesrecht als issues. Het zijn thema's die in Delia's verhaal langskomen. In het verhaal over de moeilijke omstandigheden en tegenwerkende krachten waaronder Delia en haar het alledaagse leven beleven. In een verhaal waarin gelukkig ook krachten werkzaam zijn die flinters hoop voor de toekomst genereren.
In het begin van de film zweeft de camera langs de drukte en de hectiek van alledag zoals die in de straten van Rome altijd heersen. Een bont en romantisch straatbeeld glijdt aan het oog van de kijker voorbij. Een knippende kapper, een man die de aantrekkelijke Delia nafluit, de kraampjes waar verkopers luidruchtig hun waren aanprijzen, een groepje dansende meisjes, de G.I.’s van het Amerikaanse leger die alles rustig in ogenschouw nemen. De hoop op een betere toekomst vibreert door de straten en in de huizen van de mensen. Hier en daar ontmoeten we een vrouw die openlijk de heerschappij van de man ondermijnt. Een marktvrouw die haar man en public afvalt. Een verkoopster in een winkel die een leverancier de deur wijst omdat hij alleen genoegen neemt met de handtekening van haar man. Het zijn kleine discrepanties die de zwart-wit beelden vullen met kleur.
Ook Delia laat zich door de nieuwe wind beïnvloeden. Ze fungeert weliswaar als boksbal voor haar man, maar wordt in de film desondanks niet als grijze muis of als lijdzaam opgevoerd. Onder haar berustende uitstraling laat zij wel degelijk een grote mate van rebellie zien. C'è Ancora Domani is een mooie mix van neorealisme en vermakelijke cinema en is gegoten in een klassiek zwart-wit jasje. C'è Ancora Domani is een opwekkende realistische tragikomedie en een fijne film.

Het personage Allison Lang (Anne Hathaway) vat bij aanvang van de film de thematiek mooi samen. “See, basically, the thing to remember is that... well, none of it really matters. We're just teenagers and we're bored. We are totally fuckin' bored”. Hm. dat begint al verrekte interessant. Kijken naar verveelde tieners. Hoera. Havoc geeft de kijker een inkijkje in de levens van verveelde tieners met rijke ouders. Ik zet me schrap.
In de welgestelde wijken van Los Angeles zijn de mensen naar binnen gericht en voorzien hun kinderen van alle luxe die maar te koop is. Ze gaan naar een eliteschool en krijgen voldoende zakgeld om in besloten kring te feesten en drugs te gebruiken. Een mekka voor jongeren, zou je zeggen. Nee dus. De verveling slaat toe en er ontstaat een subcultuur van jongeren die als een soort spel de leefwijze van het schuim uit de slums imiteert. Ze doen zich voor als agressieve would-be-niggas en lokken uit pure verveling vechtpartijen uit met andere jongeren. Eenmaal weer thuis vervallen ze weer in de brave rolpatronen die hun ouders hun hebben toebedacht. Voor Allison en haar vriendin Emily (Bijou Phillips) is zelfs dit spel niet voldoende. Ze willen het echte werk.
De man die verantwoordelijk is voor het script heet Stephen Gaghan. Een gerenommeerde schrijver die onder andere verantwoordelijk is voor de scripts van goede films als Traffic (2000) en Syriana (2005). Films met behoorlijk uitgewerkte karakters. In Havoc wordt die moeite niet genomen. In Havoc zijn de karakters teleurstellend plat geschetst. Ze zijn eendimensionaal en niet heel interessant. Ze horen bij de verveelde tienergroep of bij een louche gang uit East-Los Angeles en zijn als zodanig gemakkelijk herkenbaar. Allison is de uitzondering. Haar personage wordt redelijk uitgediept. Van haar komt de kijker meer te weten. Ze is daardoor beduidend interessanter dan de andere karakters.
Niet alleen het karakter van Allison wordt uitgediept. We zijn het niet meer gewend van Amerikaanse films, maar Havoc is weinig terughoudend als het om naaktheid gaat. Anne Hathaway toont haar borsten. Bijou Phillips gaat zelfs nog iets verder. Het verbaasde en plezierde mij. Het schijnt dat Disney nog heeft geprobeerd om te voorkomen dat Hathaway zich bloot zou geven. Die poging had te maken met het vervolg op de zoetsappige film Ella Enchanted (2004) waarin Hathaway de zoete hoofdrol speelt en waarvan zij het decente uithangbord is.
Dat ik uiteindelijk op deze onbelangrijke aardigheidjes terechtkom, zegt iets over de amusementswaarde van Havoc. Die is niet bovengemiddeld hoog. Hathaway goed. Verhaal niet verrassend. Personages vlak. Een beetje bloot. Dat was het wel.

Companion begint als een romantische film die zich in de toekomst afspeelt. Een rustige opbouw. Een introductie van het gezelschap waar we de film mee gaan beleven. Een sympathiek filmpje lijkt het te gaan worden. Een verafgelegen villa in het bos is de setting voor een gezellig weekendje met een vriendengroep. Er is niets buitengewoons aan de hand. Bevind ik mij in een romantische komedie of drama wellicht? Het antwoord blijkt nee te zijn. Na een ruim kwartier openbaart zich de elementaire twist en verandert de film in een thriller.
In dat kwartiertje zijn er wel wat lichte aanwijzingen die het beeld van een romantische idylle weerspreken, maar die zijn eigenlijk bijna te verwaarlozen. “Wel een beetje vreemd, maar ik zoek er natuurlijk teveel achter”, sprak ik verklarend tegen mijzelf. Daarmee tevergeefs pogend het lichtelijke gevoel van onbehagen weg te halen dat bezig was mij te bekruipen. Pas na de twist kreeg ik echte zekerheid of de aanwijzingen die ik meende te zien ook echt aanwijzingen waren geweest.
Schrijver en regisseur Drew Hancock maakt een film die meerdere keren van focus verandert. Meerdere thema’s worden in de film belicht. De gevaren van technologische vooruitgang bijvoorbeeld. Het morele kompas en emotionele afhankelijkheid zijn andere voorbeelden van thema’s die aan bod komen. Allemaal interessant. Allemaal worden ze echter niet volledig uitgespeeld en verzinken in een ethisch-moralistische brij waarin wordt geroerd maar waarvan niet smaakvol wordt geproefd. Geen uitdieping dus.
Dat geconstateerd hebbende, rest een vermakelijke film. Een film met humor en met survival- en slasherelementen. Maar ook dan houdt Hancock de hand op de knip. De potentie om met behulp van deze elementen heerlijk tekeer te gaan was rijkelijk aanwezig. Companion is een vermakelijke film maar ook een film die veel potentie ongebruikt laat. Meer focus op minder ware beter geweest.

Nightman is een film waarin volop wordt gestrooid met klassieke elementen die een horrorfilm zo sfeervol opsieren. Ik hou daar van. Een familietrauma. Terugkeer naar de geboorteplek. Stadsmensen op het platteland. Een duister geheim. Nachtmerries. Een kasteelruïne met daaraan verbonden een legende. Verontrustende dorpse personages. Een paar rednecks. Een moedercomplex. Illegale medische experimenten. Een tuchtschool met een verschrikkelijke geschiedenis. Slaapwandelen. En nog meer familietrauma. Nightman van regisseur en coauteur Mélanie Delloye laat bijna geen genrecliché onbenut.
Materiaal genoeg dus. Teveel. Delloye is niet in staat om er een vloeiend geheel van te maken. Veel verhaallijntjes hebben weinig connectie met het basisverhaal en worden niet naar behoren uitgewerkt. Ze zijn overbodig. Los zand. Op den duur ontstaat een onevenwichtige brij aan niet uitgewerkte draadjes waarvan sommige trouwens spannende potentie hebben. De draadjes blijven daar vervolgens hangen. In de potentie. Waarom toch al die moeite terwijl Delloye eigenlijk alleen maar het basisverhaal wil vertellen van de zwangere Alex die samen met haar man haar intrek neemt in zijn ouderlijk huis en aldaar aan haar verstand begint te twijfelen. Daar had dan ook de continue focus moeten liggen, eventueel vergezeld gaande van een enkele goed uitgewerkte secundaire verhaallijn die wezenlijk bijdraagt aan de toenemende geestelijke instabiliteit van Alex. Een betere dosering van lijntjes had een betere film opgeleverd.
De goede performance van Zara Devlin die aan het personage Alex gestalte geeft, is een van de lichtpuntjes van de film. Het prima camerawerk dat de film voorziet van sfeervolle beelden van het landschap, verleent de film een geslaagd mistroostig uiterlijk. Hoe sfeervol ook, het gebrek aan verhalende focus en de toevloed aan onuitgewerkte clichés voorkomen dat er uit die goede basisatmosfeer iets opduikt dat oprecht intrigerend is.

De film neemt de kloof tussen arm en rijk als uitgangspunt voor het verhaal. De Spaanse Teodora die van arme komaf is stuit op een rijk gezin dat in Zuid-Frankrijk vakantie viert in een riante eigen villa. Schrijver en regisseur Nele Mueller-Stöfen vertelt van twee werelden die elkaar treffen waarbij de lagere klasse de vanzelfsprekende arrogante zekerheden van de mensen uit de hogere klasse een behoorlijke knauw geeft.
Nu zijn er meer films die de thematiek van het onderscheid der klassen onderzoeken. Gisaengchung (2019) is een mooi voorbeeld. Sundown (2021) is nog zo'n voorbeeld. Om zich te onderscheiden van die films bouwt Delicious in het laatste halve uur nog een extra element in dat met het klassenonderscheid in directe zin niets heeft te maken maar dat verbintenis heeft met de filmtitel. Een schokkend element dat eveneens humoristisch werkt.
Aan de inkleuring van de personages heeft Mueller-Stöfen gelukkig bevredigende aandacht gegeven. De personages worden niet in goede of slechte hokjes gedrukt. Dat kijkt prettig. Het rijke gezin etaleert een ietwat vervelende arrogante houding maar is niet onherroepelijk slecht. Andersom maakt de jaloerse woede van Teodora die zich richt op mensen die zo veel meer hebben zonder daarvoor een bijzondere inspanning te hebben geleverd, haar niet per se tot een slecht persoon. Haar woede is begrijpelijk. Haar gevoelens worden overigens niet ingezet om de kijker van haar gelijk te overtuigen. Een voorkeur spreekt de film niet uit. Ze is evenals de gezinsleden een personage dat ambivalent gedrag vertoont. Het is aan de kijker om met iemand te sympathiseren. Net zoals het zijn keus is om dat helemaal niet te doen.
Delicious is verder geen bijzonder indrukwekkende film, maar kijkt wel aangenaam weg. Meestentijds suddert de film oppervlakkig voort in een prettige cadans. Heel opwindend is het allemaal niet. Af en toe word je nieuwsgierigheid geprikkeld, maar meestal niet. Af en toe veer je even op, maar meestal niet. Het kijkt aangenaam weg. Beklijven zal weinig.

Toneel- en scriptschrijver David Auburn waagt zich eenmalig als regisseur aan een speelfilm, waarvoor hij zelf het script schreef. Met Sigourney Weaver en Kate Bosworth beschikt hij over twee uitstekende actrices voor de hoofdrollen in dit drama. Ondanks hun goede spel en het interessante plot valt The Girl in the Park tegen.
Julia Sandburg (Sygourney Weaver) is de gelukkige moeder van twee kinderen. De oudste een jongen. De jongste een meisje. Bij een uitstapje in het park verdwijnt het meisje spoorloos. Julia’s wereld stort in. Ze zondert zich letterlijk en figuurlijk van haar omgeving af en voert een emotioneel labiel bestaan in een andere stad. Na 16 jaar keert zij terug en ontmoet de verlopen en dakloze Louise (Kate Bosworth) die dezelfde leeftijd heeft als haar dochter zou hebben gehad. Door labiliteit gedreven is het wel duidelijk wat Julia denkt. Zij neemt Louise in huis en er ontwikkelt zich een intense vriendschap die door haar familie met argwaan wordt bekeken.
Auburn had met bescheiden middelen de uitgangssituatie van het verhaal in een spannende thriller kunnen doen uitmonden. Dat had hij kunnen doen door de labiele geestestoestand van Julia boosaardig in te zetten om met griezelige vasthoudendheid Louise aan zich te binden. Auburn kiest echter voor drama. En daarin schiet de film door. Met name Julia wordt uitgerust met overdreven eigenschappen die haar in de richting van een karikatuur duwen. Voor Louise geldt dat in mindere mate, maar ook bij dit personage doemen karikaturale trekjes op. Om mee te kunnen gaan in het drama is de behoefte aan karikaturen nihil. Een karikatuur hoort niet in een serieus drama thuis. Ik vond het bovendien lastig om mee te gaan in de situatieschets. Die kwam mij steeds onwaarschijnlijker voor.
The Girl in the Park drijft te vaak weg naar soapy regionen. De karakterschetsen zijn te oppervlakkig en het verhaal is te vlak en heeft moeite om geloofwaardig te blijven. De enige vraag die de betrokkenheid bij de film overeind houdt is de vraag of Louise wellicht echt de verdwenen dochter is. Heel vervelend om je door een netwerk aan triviale gebeurtenissen te moeten worstelen om dat antwoord uiteindelijk te krijgen.

Rap wordt vaak geassocieerd met gewelddadige en seksistische teksten zonder veel diepgang. Door de film Kneecap leerde ik dat rapteksten meer inhoud kunnen hebben dan obligaat geblèr over geweld en seks. In de film draait het om de band Kneecap waarvan de leden teksten in de Ierse taal rappen. Kneecap werd in 2017 opgericht en maakt alleen al door gebruikmaking van de Ierse taal een politiek statement. Inhoudelijk doen de teksten dat ook. Hoog in het vaandel staan republikeinse thema’s als de hereniging van Noord-Ierland met Ierland en spelen anti-Britse sentimenten een rol. De Ierse jeugd vindt in het raptrio een spreekbuis waarmee men zich kan identificeren.
Regisseur en schrijver Rich Peppiatt maakt met de film Kneecap een fijne biografie. Peppiatt is fan van de band maar maakt van de film geen kritiekloze fanfilm. Ook de minder vleiende onderdelen uit de geschiedenis passeren de revue. Dat is toch wel opmerkelijk vooral als je weet dat de bandleden hun medewerking aan de film verlenen en zichzelf spelen. Aan zelfingenomenheid doet men niet. Aan charisma en energie doet men wel. De manier waarop het trio vol woede en vol levensvreugde tegen de paternalistische staat aanschopt is vermakelijk en soms zelfs erg grappig. De film is echter meer dan puur vermaak. Naast het serieuze vraagstuk of Noord-Ierland deel moet blijven uitmaken van het Britse Rijk beklemtoont de film het belang van de Ierse taal als vertrouwd en vanzelfsprekend middel om je uit te drukken en als factor van belang als het om culturele en politieke identificatie gaat.
Kneecap is een vermakelijk muzikaal drama met de nodige humor. Een film over drie underdogs die vechten tegen alle mogelijke lui die hun muziek met verboden en radioboycots uit de publieke aandacht proberen te houden. De pogingen van de band om door middel van recalcitrante acties het burgerlijk fatsoen te kijk te zetten en de autoriteiten te omzeilen is bijzonder vermakelijk. Dat gebeurt met veel lol en zonder enige vorm van respect. Kneecap is leuk, chaotisch, energiek, meeslepend en bevat ook wat stof tot nadenken. Nog steeds geen fan van rap en hiphop, maar ook zonder veel affiniteit te hebben met de muziek is Kneecap een prima film.

Een klein humoristisch drama van Gore Verbinski, die vooral naam maakte met het regisseren van de films van de franchise "The Pirates of the Caribbean". The Weathet Man ontstond na Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl (2003) dat het eerste deel in de reeks is en lijkt daar totaal niet op. The Weather Man heeft een sobere ambiance en toonzetting. Het contrast met de kakelbonte piratenfilm is groot. Dat geldt ook voor het commerciële succes van beide films. Dat succes ontbrak bij The Weather Man volkomen.
Ondanks zijn opgewekte naam is protagonist David Spritz (Nicolas Cage) die de weerman is in een ochtendshow op de tv, een man die in een depressie lijkt te verkeren. De setting van de film is het winterse Chicago dat door sneeuw, ijs en wind wordt geteisterd. Met recht een weerstype waar je depressief van wordt. Het onaantrekkelijke weerstype onderstreept de twijfel en somberheid waarmee Spritz is overmand. De film laat een antiheld zien die worstelt en snakt. Een man die worstelt met zijn scheiding. Een man die worstelt met zijn houding tegenover de anonieme mensen die hem van de tv kennen en hem op straat aanklampen of beledigen. Een man die snakt naar een goede relatie met zijn kinderen. Een man die snakt naar de bewondering van zijn succesvolle vader. Enzovoort. Hij worstelt en snakt wat af.
De film behandelt voorbeeldfuncties en verwachtingspatronen. In het geval van David Spritz komt het rolmodel dat hij wil zijn niet goed uit de verf omdat hij ondanks zijn inspanningen niet aan de verwachtingen van zijn omgeving kan voldoen. Het is een verwachtingspatroon dat zich overigens vooral in zijn eigen hoofd afspeelt en een garantie is voor geworstel met de dingen. Ik was er blij mee. Het geworstel levert de aangename, de grappige en ook de ontroerende momenten in de film op.
The Weather man is een film die het doet zonder sensatie, zonder expressieve momenten en zonder overdreven aangezette personages. Veel in de film is doorsnee en wars van spektakel. Spritz past goed in de film. Hij is een protagonist die doorsnee is. Een personage dat alleen opvalt door zijn verschijning op de tv. Hij is buiten zijn tv-optredens een personage dat je snel weer vergeet. Waarschijnlijk is de reden voor zijn onopvallendheid gelegen in zijn inspanningen om aan de verwachtingen van anderen te voldoen. Hij is daardoor niet of amper zinnenprikkelend aanwezig. De personages van Michael Caine en Nicholas Hoult zijn interessanter en die bleven me na afloop beter bij.
The Weather Man is een rustige mengeling van drama en komedie. Een rustige film die in Cage een rustige protagonist heeft. Cage is in andere films bijna altijd expressief in de weer. Ik vermoed dat hij hier een prima stukje acteertalent ten beste geeft door juist niet expressief in de weer te zijn. Wie liever een Cage ziet die wild gesticulerend en grimassend zijn rol speelt, doet er goed aan een andere film op te zetten.

Two Way Stretch is een komedie die overduidelijk uit een andere tijd stamt. Two Way Stretch behoort tot de reeksen Britse komedies die zich vrolijk maken over thema’s die in de arbeidersklasse een rol van betekenis spelen. In Two Way Stretch wordt een simpel verhaal vertelt dat vol zit met giftige humor en sarcastische kwinkslagen met betrekking tot het systeem en het establishment. Voor de arbeider (in deze film is dat de gevangene) is het een vermakelijke bezigheid om beide te slim af te zijn.
De film speelt zich af in een gevangenis en richt zich op drie gevangenen, waarvan Peter Sellers de belangrijkste is. Hij is best leuk. De komedie zelf lijdt onder een tamelijk vrijblijvend en simpel verhaal maar biedt desondanks mild amusement. De film biedt ouderwetse charmante humor met vermakelijke dialogen. Allemaal heel onschuldig. Een prima film voor als je het niet te moeilijk wilt en op zoek bent naar onschuldig en gemakkelijk verteerbaar vermaak.

De film speelt zich af in een gemeenschap waar armoe en geweld niet meer bestaan. De leden van die gemeenschap betalen daar een prijs voor. Ze dienen dagelijks pillen te slikken. Door de inname van die pillen leidt men een zorgeloos bestaan, maar ervaart men geen diepe gevoelens meer. Hoe het leven in deze gemeenschap eruit ziet, beleeft de kijker aan de hand van het echtpaar Joy en William. Joy en William worden ’s ochtends in hun los van elkaar staande bedden wakker en stellen elkaar de mechanisch klinkende vraag: “Are you content”? Het antwoord is altijd hetzelfde. Vervolgens slikken ze hun pil en gaan naar hun werk waar monotone werkzaamheden wachten. In de avond treffen ze andere echtparen waarmee ze saaie VR-spelletjes spelen en saaie gesprekken voeren.
Enscenering en dialogen zorgen voor de frisse wind. De toon van de film is humoristisch. Dat is fijn want van de opwindende activiteiten waarmee het echtpaar Joy en William de dag vult, moet de film het niet hebben. Het absurde van de situatie die door iedereen als doodgewoon wordt beleefd, komt door de humoristische insteek echter goed naar voren. Er zijn daardoor voldoende momenten in het verhaal die bovengemiddeld intrigeren.
Aan de bijpersonages wordt helaas wat weinig aandacht geschonken. Als de inname van de pillen uitblijft en onverwachte liefdesgevoelens en jaloezie de kop op steken, zou je meer dynamiek verwachten. Door de bleke inkleuring van de personages (met uitzondering van Joy en in mindere mate van Michael) blijft die dynamiek uit. Hoe verder in de film hoe meer de veranderde situatieschets niet leidt tot een verrassend doordacht en spannend vervolg.
Toch is Turn Me On het bekijken waard. De aanzetjes tot het verhaal zijn leuk. Een aantal scènes is heerlijk absurd en hilarisch. De personages Joy en in mindere mate Michael zijn leuk genoeg om te boeien. Met name Joy is een interessant personage. Haar nieuwsgierigheid en expressieve aanwezigheid staan haaks op de grijze uitstraling van de setting en de kleurloosheid van haar menselijke omgeving. Haar aanwezigheid voorziet het ietwat prikkelarme verhaal van een sprankelend randje.
Na afloop stelde ik mijzelf de volgende vraag: "Was I content?" Iets minder enthousiast dan het standaardantwoord in de film beantwoordde ik de vraag als volgt: "Sometimes I was and sometimes I wasn’t".

Het begint best aangenaam met Dakota Johnson die als sarcastisch ingestelde hospik in het eerste deel van de film een paar goede scènes heeft. Des te jammer dat Tahir Rahim die wel wat kan en de slechterik speelt als blootvoetse spinnenman niet erg dreigend noch bijzonder tragisch is. Met name de tragiek achter de slechterik intrigeert mij altijd. Over Rahim valt eigenlijk niet meer te zeggen dan dat hij aanwezig is.
Hetzelfde zou je van de dialogen kunnen zeggen. Die zijn aanwezig. Ze zijn ook verschrikkelijk zwak. Je merkt het vooral bij de wat emotionelere scènes. Daarin zijn de dialogen zo onnatuurlijk dat maar weinig emotie naar de kijker doorsijpelt. Mede daardoor kreeg ik nooit het gevoel met de mens achter de superheld te maken te hebben. Om enigszins mee te kunnen leven met een superheld is het belangrijk om de menselijke trekjes te kunnen herkennen. In Madame Web wordt slechts geïnvesteerd in het kostuum dat wordt gedragen. Het kostuum vertegenwoordigt de superheld. Verder niets.
Het personage Cassandra Webb (Dakota Johnson) bezit de vaardigheid om in de toekomst te kunnen kijken en die derhalve te kunnen veranderen. Een leuke vaardigheid die uitnodigt om verschillende opties te overwegen om dat ook daadwerkelijk te doen. Dat doet ze helaas niet. Ze beperkt zich tot de constatering dat er iets gaat gebeuren dat niet prettig is om vervolgens met fantasieloos geweld te proberen de situatie meester te worden. De film speelt geen interessant spel met haar vaardigheid. Als actiefilm stelt Madame Web trouwens ook teleur. Hele spannende actiescènes komen niet langs. Wat niet helpt is de overvloedige inbreng aan CGI-effecten. Die zijn gewoonweg lelijk.
Het verhaal boeit amper en is op momenten zelfs saai te noemen. Het eerste deel van de film is het beste deel. De opbouw en introductie van de personages levert een vermakelijke film op. Vervolgens is het vooral actie die de klok slaat. De personages en hun vaardigheden verdwijnen als het ware in de actie. Madame Web is dan niet meer dan een simpele actiefilm met onbevredigend uitgewerkte personages, onbevredigend uitgewerkte vaardigheden en een verhaal dat niet meer dan magertjes vermaakt. Ik vrees dat Madame Web een vervolg krijgt.

Bij het horen van de naam Pamela Anderson denk ik aan Baywatch en aan een sekstape. Bij de naam Pamela Anderson heb ik geen associaties die duiden op een groot acteertalent. In The Last Showgirl bewijst Pamela Anderson dat ze meer kan dan schaars gekleed paraderen en seksueel actief zijn in een video. Pamela Anderson kan daadwerkelijk acteren.
Nu moet wel worden opgemerkt dat de rol van danseres Shelly in The Last Showgirl voor haar gemaakt lijkt te zijn. Anderson speelt een oudere vrouw die ooit sekssymbool was en worstelt met het feit dat de gouden jaren achter haar liggen. De toekomst is onzeker. Nou, zeg nou zelf. Dat verhaal klinkt bijna autobiografisch en is haar op het lijf geschreven. De schrijfster heeft het verhaal echter niet geschreven met de figuur van Pamela Anderson in haar achterhoofd. De film baseert zich op het toneelstuk Body of Work van Kate Gersten. Een toneelstuk dat nooit werd opgevoerd maar dat dus wel het draaiboek voor The Last Showgirl opleverde. Voor het script is Gersten ook verantwoordelijk.
Dat de oorsprong van de film in een toneelstuk is gelegen, is goed te zien. Er zijn slechts enkele locaties. De meeste scènes spelen zich in de woning van Anderson of backstage af. Een ander toneelmatig aspect aan de film is dat er weinig handeling is. De meeste tijd wordt er gepraat. Daarbij blijft veel onuitgesproken. Om uit het gebabbel een boodschap te filteren moet je als het ware onder de woorden kijken. De personages hebben de neiging om het vooral niet over bepaalde persoonlijke issues te hebben. Te pijnlijk. Te confronterend. Zo wordt Shelley niet graag herinnerd aan het feit dat zij haar carrière boven haar dochter verkoos. Dat onuitgesproken feit levert wel een van de mooiste en aangrijpendste scènes van de film op als de dochter de show van haar moeder bezoekt en zich realiseert dat die carrière niet meer voorstelt dan een rol in een ordinaire dansparade van vrouwelijk vleeswaar.
Regisseur Gia Coppola laat de film nooit te dramatisch worden. Het verhaal passeert op een rustige toon. Gebeurtenissen doen zich zonder veel ophef en als terloops voor met als gevolg dat veel in de film wordt aangestipt zonder dat een afsluiting van het aangestipte volgt. Bij de personages blijven louterende momenten en besluitvaardige inzichten uit. The Last Showgirl is geen feelgood. In de film worden de dingen zonder enige vorm van zoetsappigheid tegenover elkaar geplaatst. Schoonheid en lelijkheid. Begeerlijkheid en onaantrekkelijkheid. Introspectie en oppervlakkigheid. De film schroomt niet om de droomwereld waarin de meeste personages zo gerieflijk en vol zelfbedrog verkeren, te demonteren. En dat levert een schrijnend beeld op en is ontroerend zonder dat Coppola opzichtig op de traan speelt. Goeie film.

Een coming of age-film die zich richt op de groep jongeren waarvan de hormoontjes hevig feestvieren. Plaats van handeling is het saaie Noorse platteland. Gelukkig heeft de film humor. Denk daarbij nu niet meteen aan platte humor zoals in een film als American Pie. Få Meg På for Faen is van een andere orde. Een ander geluk dat de film naast de humor biedt om de saaiheid van het Noorse platteland te verdrijven is seks. Denk hierbij niet aan expliciete naaktscènes. Met een ongelukkig verdwaalde piemel en een stukje borstbeen heb je het wel gehad. Få Meg På for Faen is van een andere orde.
De humor beviel me. Regisseur Jannicke Systad Jacobsen gebruikt de humor niet als uitgangspunt van een scene. De humor is geen doel op zich. De gebeurtenissen in de film zijn grappig in hun herkenbaarheid. Als je terugdenkt aan je eigen tijd als adolescent, zullen dingen je bekend voorkomen. Het exploreren van je eigen lichaam, de onzekerheid die je overvalt als de liefde van je leven opeens voor je staat, de botsingen en woordenwisselingen met ouders die niets van je begrijpen. Herkenbaar en grappig geschreven en geënsceneerd.
Protagoniste Alma is een aangenaam open personage. Ze heeft daarnaast een fantasierijke geest. Van de grappige romantische dromerijen van Alma is de kijker meerdere keren getuige. Een beetje serieus is de film ook. Alma ervaart hoe het is om de outsider te zijn. Pestgedrag, isolement en onbegrip zijn thema’s die aan de orde komen. Dat regisseur Jacobsen haar sporen met het maken van korte documentaires heeft verdiend, is zichtbaar. De prestaties van de acteurs zijn misschien niet van wereldniveau, maar ze presenteren zich wel op een ongedwongen manier. De regie is beschouwend en lijkt soms improvisorisch van opzet.
De film laat jongeren zien in hun zoektocht naar verlossing van hormonale driften. Die driften zijn niet alleen van seksuele aard. De driften veroorzaken ook een verkenning van emotionele grenzen en relativeren geografische barricaden. Jacobsen weet met een hoop ironie en met droge observaties van de alledaagsheid een vermakelijk beeld te schetsen van het lastige tienerleven in een doods Noors plaatsje. Leuk dit.

Over de narcistische rockmuzikant Joby Taylor (Paul Dano) die zijn muzikale kosmos moet verlaten om zich met de bittere realiteit bezig te houden. In de eerste scène wordt de worsteling met de realiteit al metaforisch weergegeven als Taylor de controle over zijn auto verliest in het besneeuwde achterland van New York en hij met zijn modieuze stadse schoeisel bij het uitstappen amper houvast vindt op de ijzige weg.
Joby is naar het achterland afgereisd om zijn scheiding te regelen. In de voorwaarden staat onder andere dat hij de zorg voor zijn zesjarige dochtertje Ellen, die hij nog nooit heeft gezien, moet opgeven. Met die voorwaarde is hij achteraf erg aan het worstelen. For Ellen is vooral een karakterstudie van een man die zich voordoet als een coole existentialist maar in feite hulpeloos lijkt te zijn als het gaat om reële existentiële kwesties. Met zijn leren kledij, geverfde haar, tatoeages en vlasbaardje ziet punkrocker Joby Taylor eruit als een tragikomische dissonant op het winterse platteland.
Zijn ex-vrouw gunt hem twee uur met zijn dochtertje. De wetenschap dat hij Ellen na die twee uur waarschijnlijk nooit weer zal zien, drukt zwaar. De scènes tussen Taylor en Ellen (schitterend gespeeld door Shaylena Mandigo) vormen het emotionele hart van de film. De onzekerheid die beiden tentoonspreiden en hun voorzichtige toenadering, die nooit in heuse vertrouwelijkheid kan omslaan, is prachtig en ontroerend gefilmd. Heel prettig dat de film de Hollywoodse wonderen en violen buiten de deur houdt en de ontroering niet gekunsteld opwekt.
De film van de Koreaanse regisseuse So Young Kim die eveneens verantwoordelijk is voor het script en zich vooral op tv-werk toelegt, is fijnzinnig geregisseerd. Ze gebruikt lange takes. Aan de oppervlakte gebeurt niet veel maar de scènes voelen onderhuids behoorlijk intens en stralen kracht uit. Dat bevalt over het algemeen hoewel ik af en toe wel wat onrustig werd van het rustige voortkabbelen. Als lengte en rust van een scène ten koste gaan van de intensiteit en van mijn concentratie dan duurt het voortkabbelen gewoon te lang. De rustige opzet is prima maar wordt soms wat onevenwichtig toegepast.
Schrijfster Kim is in haar verhaal niet op zoek naar schuld en verantwoording. De personages zijn wie ze zijn en hebben allen een reden om te handelen zoals ze handelen. De film beschouwt en oordeelt niet. Iets meer motivatie voor het handelen van de karakters had van mij gemogen. Het zou de inleving in de personages hebben bevorderd. Het zij zo. Uiteindelijk is For Ellen een film die me wel beviel.

De voortekens waren goed. De bezetting is met Miles Teller, Anya Taylor-Joy en Sigourney Weaver prominent ingevuld. De regisseur is niemand minder dan Scott Derrickson die met Sinister (2012) en The Black Phone (2021) een paar goede horrorfilms maakte. En tenslotte is daar het script dat van de Black List werd geplukt. Een lijst met daarop scripts die schreeuwen om eindelijk eens verfilmd te worden. Al die dingen intrigeren. Hoewel de film niet helemaal brengt wat ik ervan verwachtte, is het verhaal an sich helemaal niet oninteressant.
Het verhaal maakt nieuwsgierig. Er is een kloof die een mysterie herbergt. Er zijn twee bewakers die moeten voorkomen dat het geheimzinnige dat de kloof herbergt, niet ontsnapt. Voordat de kijker deelgenoot wordt van de aard van het mysterie is de film al een tijd onderweg. De film besteedt vooral aandacht aan de twee bewakers die over allerhande wapens beschikken en beiden aan weerskanten van de honderden meters brede kloof zijn gehuisvest in een praktisch ingerichte hut. De een Amerikaan (Teller). De ander een afgevaardigde namens Rusland (Taylor-Joy).
De twee communiceren wat met schrijfplankjes en vinden elkaar na verloop van tijd wel aardig. De interactie tussen Teller en Taylor-Joy is leuk om te volgen. Het lijkt er warempel zelfs even op dat ik mij in een romantische komedie bevindt. Dat duurt even maar op den duur breken horror, sci-fi en mysterie prominenter door. De film heeft veel van alles. De film kent spannende momenten, maar ook momenten die een vleugje ergernis opwekken. Zo duurde de periode van animositeit tussen beide protagonisten me iets te lang en werd het einde enigszins gemakkelijk en niet erg overtuigend afgeraffeld. Schitterende setting trouwens. De inzet van de computer die de setting digitaal verlevendigde, vond ik dan weer minder schitterend. Wel ok, maar geen staande ovatie waardig.
Het fijnste onderdeel van de film vindt in de kloof plaats. Als het mysterie eenmaal aan de kijker wordt onthuld, dan zien we dat Derrickson zijn fantastische talent voor het creëren van horror niet is verleerd. De ontrafeling van het mysterie en de horror die daarbij vrijkomt, hadden wat mij betreft langer mogen duren. De romantische komedie had korter gekund. The Gorge is prima vermaak, maar verdeelt alle genres die in de film langskomen niet helemaal recht evenredig. Dat wringt soms een beetje.