Fantasy Life gaat over een man die werkeloos wordt, paniekaanvallen heeft, medicijnen slikt en een psychiater bezoekt. In wezen zijn het ernstige zaken waar hij mee te maken heeft. In de film wordt op humoristische wijze met deze narigheid omgegaan. Bescheidenheid en aandoenlijke eerlijkheid maken van protagonist Sam een sympathiek figuur. Hem overkomen de dingen en hij laat het gebeuren. Die houding is weleens vervelend voor Sam die daardoor af en toe in situaties belandt waarin hij niet wil belanden. Voor de kijker biedt die houding zicht op humoristische situaties.
Hem overkomt een baan als babysitter en daarvan knapt hij op. Zijn verlegen houding valt in de smaak bij de vrouw des huizes Dianne (Amanda Peet) die een werkloze actrice is en net als Sam psychische problemen heeft. Met Sam en Dianne heeft de film precies de goede personages in huis om het thema mentale gezondheid op gevoelvolle en tevens luchtige wijze uit te dragen. Matthew Shear in de rol van Sam, speelt met bravoure een schuchtere, gevoelige en (sociaal) onbeholpen man. Amanda Peet is overtuigend als de depressieve en aimabele actrice die moeite heeft te accepteren dat ze uitgerangeerd is terwijl haar laatste acteerjob intussen alweer tien jaar geleden was.
De titel van de film is Fantasy Life. Niet meteen een titel die een aha-erlebnis oplevert. Het zou kunnen dat de beide hoofdpersonen bang zijn om de strijd met het echte leven aan te gaan. Beiden leven behoorlijk afgesneden van de woelige buitenwereld. Ze leven in een afgeschermde bubbel waarin ze zich alleen met de kinderen bezighouden. Verdere uitdagingen gaan ze uit de weg alhoewel er soms een halfslachtige en een kansloze poging wordt gedaan om uit te breken. De situatie van stilstand levert echter het meeste potentieel voor merkwaardige en grappige momenten.
Fantasy Life is een aangename film die met behulp van humor en twee prettige hoofdrolspelers de tragedie die een instabiele geestelijke gezondheid is en de tragiek die een instabiele geestelijke egezondheid veroorzaakt op zo’n manier weet te brengen dat de kijker de ernst ervan inziet zonder zich meteen in een vergelijkbare depressie te storten. De kijker vermaakt zich goed. Leuke film.
De plotbeschrijving klinkt veelbelovend. En als Steven Soderbergh (van wie het meeste werk mij wel bevalt) de regisseur is dan mag je verwachten dat The Christophers zijn belofte waarmaakt. Helaas. Niet waar. Wat op papier leuk klinkt, valt als film erg tegen.
Ian McKellen is ok. Hij is lekker knorrig aanwezig en heeft vooral verbaal momenten die de moeite waard zijn. Hoewel enigszins stereotiep neergezet, biedt zijn personage iets meer om hem als een stereotype af te doen. Hij is het enige personage dat met zijn spel de aandacht trekt, de illusie van (bescheiden) gelaagdheid wekt en er af en toe iets leuks ingooit. Mihaela Coel, Jessica Cunning en James Corden doen die dingen niet.
Het verhaal is in de grote lijnen erg voorspelbaar. Het verloop is dan ook amper spannend te noemen. Het verhaal verloopt tanelijk traag en de momenten die verrassend zouden moeten oplichten, doen dat niet. De humor is nogal tam. Hier en daar een leuke uitspraak of conversatie. Over het algemeen is de humor clichématig van aard. en matig grappig. Erg enerverend is het allemaal niet. Verder zijn er wat onderlinge conflicten die voor opwinding zouden moeten zorgen, maar dat effect niet hebben. De meeste conflicten zijn voorspelbaar snel opgelost of zijn het woord conflict niet waardig. Ook op dat vlak is amper spanning te signaleren.
De film kabbelt van begin tot eind rustig voort. Erg veel ontwikkelingen zijn er niet. Veel diversiteit in setting is er niet. The Christophers zou heel goed op een toneel kunnen plaatsvinden. En daar deed de film mij dan ook regelmatig aan denken. Aan een toneelstuk. Een toneelstuk dat het doet zonder pittige, venijnige en (veelal) humoristische dialogen. Gelukkig dat Ian McKellen af een toe zijn momentjes heeft om de moed erin te houden. Ik vond er verder niet veel aan.
En nu ik erover nadenk, realiseer ik mij opeens dat de film die Soderbergh hiervoor maakte (Black Bag (2025)) mij ook al niet beviel. Ik hoop dat Soderbergh mij met zijn volgende film weer eens prettig verrast.
Alternatieve titel: Little Trouble Girls, gisteren om 22:31 uur
Het speelfilmdebuut van regisseur en schrijver Urška Djukić die met haar korte films al wat naam had gemaakt. Een van die films is een animatie getiteld Granny's Sexual Life (2021). Op zich niet heel interessant, ware het niet dat in Kaj Ti Je Deklica (Little Trouble Girls) de seksuele component wederom van belang is en dat de personages zich nu aan het andere einde van het leeftijd-spectrum bevinden. De film schetst hoe de sluimerende seksuele driften van protagoniste Lucija zich met kracht verder ontwikkelen nadat zij een naakte man waarneemt.
Om de potentiële kijker die nu in een opgewonden staat verkeert, geen valse verwachtingen te wekken, het volgende: de film houdt het gereserveerd. Dat wil zeggen dat de film afziet van seksscènes. De film toont een verlangen dat in visuele zin amper wordt uitgeleefd. Het gaat in de film vooral over het platonische ontwaken van het seksuele bewustzijn. Een gevoel dat voor Lucija als een verrassing wordt ervaren. Niemand heeft er ooit met haar over gesproken. En dat is op zich niet vreemd als je weet dat Lucija streng katholiek is opgevoed en naar een katholieke school gaat. In die kringen spreekt men niet over natuurlijke zaken als seks.
Behalve over het ontwaken van bewustzijn is Kaj Ti Je Deklica een film over het geloof. Niet dweperig ofzo, maar met een kritische blik. De jonge Lucija begint zich wat dingen af te vragen met betrekking tot het geloof waarmee zij is opgegroeid. Zekerheden zijn opeens geen zekerheden meer. De film verpakt de twijfel van Lucija soms in woorden maar vooral ook in beelden. Zo zijn de oefeningen van het koor waarvan Lucija deel uitmaakt een spiegel van haar innerlijke onrust. Er is zichtbaar onbehagen binnen het koor dat er maar niet in slaagt tot harmonieuze samenzang te komen. Met name de inzet van Lucija is aan kritiek onderhevig. Zij droomt liever weg dan dat zij uit volle borst meezingt. Door haar innerlijke twijfel past Lucija niet zo goed meer in de volgzame groep. Ze krijgt een eigen stem.
Kaj Ti Je Deklica is geen bovenmatig dramatische film. De film verloopt rustig en dromerig en kent maar weinig opzienbarende handeling. In deze film heerst minimalisme. In handeling en in observatie. Die fijnzinnige aanpak resulteert in een sfeervolle en gevoelvolle film die er goed in slaagt het veranderende wezen van Lucija weer te geven. Het acteerwerk bij dat proces is goed. Met name Jara Sofia Ostan in de rol van de timide en gevoelige Lucija die worstelt met haar weg naar de volwassenheid, is fantastisch. Goed camerawerk ook. Gedetailleerd en prachtig. De beelden van het landschap zijn idyllisch van aard en vormen een extra laag sfeer bij de beleving van Lucija's innerlijke worstelingen. Mooi dit.
Alternatieve titel: The Mummy: A Lee Cronin Film, gisteren om 21:38 uur
Over een mummie dus. En als je (net als ik) denkt dat je dan een spannende film te zien krijgt met grafkelders, piramiden en bijbehorende griezelelementen dan kom je bedrogen uit. Wat is "Lee Cronin’s The Mummy" dan wel? Tja, een film over een gezin met een bezeten dochter. Een dochter die schokkerig beweegt, demonisch kakelt en overdreven kotst. We bevinden ons helemaal niet in een traditionele mummiefilm. We bevinden ons in een soort exorcismefilm. En niet eentje van het niveau The Exorcist (1973).
Het camerawerk is vanaf het begin vervelend opdringerig en draagt niet bij aan een sfeervolle opbouw. Vreemde perspectieven, ongemakkelijke close-ups en gekke vervormingseffecten. De cameraeffecten zijn erg gericht op de explosieve shock. De snelle kick. In combinatie daarmee valt een algeheel hoog geluidsniveau op dat tevens nadrukkelijk aanwezig is om het effect van de al vaak beproefde jumpscare te intensiveren. Ook andere middelen die worden ingezet zijn welbekend en weinig fantasievol. Men neme bijvoorbeeld stoffige geluidsopnamen, sinistere tekeningen en zwevende lichamen. Ook het welbekende lage en sonore stemgeluid, dat aan een demon wordt toegekend, weerklinkt. En zo worden in de loop van de film alle bekende elementen, attributen en middelen afgestreept.
Niet erg genietend van het bekende werk, dwalen de gedachten wat af. Ik verwonder me over het feit dat de bezeten dochter die zichtbaar niet herstelt en een groot gevaar vormt voor haar omgeving, niet in een daarvoor geëigende inrichting wordt opgenomen. Het demonische gedrocht wordt doodleuk thuis verpleegd als ware het slechts geïnfecteerd met een vervelende aanval van de griep. Waar blijven toch de priesters om het kwaad te verdelgen, riep ik tenslotte gefrustreerd uit. Dan kunnen we weer een bekend element afstrepen en de eindtune inzetten. Maar nee. De priesters komen niet. En ik had me er zo op verheugd. In plaats daarvan volgt het verhaal nog vele uiteengerekte omwegen voordat de verlossende eindtune wordt ingezet.
De film is te lang. Teveel melodramatisch gedoe dat veel te wijd wordt uitgesponnen en juist daarom niet erg interessant is. Het verhaal slaagt er niet in om een heuse spanningsboog te creëren. Ik heb althans geen spanning van enige betekenis ervaren. Ik vond er niet veel aan. Helemaal afkraken wil ik de film echter niet. Er zijn positieve elementen. Zo heeft de film een paar aardige scènes met gore. Zo is de make-up indrukwekkend uitgesmeerd. En tenslotte zorgde de escalatie tijdens oma’s begrafenis voor een lach. Kortom, er zijn zeker positieve elementen te benoemen. Het positieve bestaat echter uit weinig.
