The Outsiders (1983)

maar hoe moet je die film bekijken dan

Outsiders

The Outsiders is een verfilming van het in Amerika zeer populaire gelijknamige jeugdboek van schrijfster S.E Hinton. Het verhaal is een coming of age verhaal maar dealt ook met de classtruggle die in de jaren 50- 60 de jeugd verdeelde in de arme Greasers en de rijke Squares, al heten die laatste in The Ousiders Socs. De leadcharacter is Ponyboy Curtis (C. Thomas Howell), een jongen wiens ouders dood zijn en daarom woont hij samen met zijn broers Darrell (Patrick Swayze)en Sodapop(Rob Lowe). Ponyboy is een intelligente en gevoelige jongen die schrijver zou kunnen worden maar door hun sociaal economische status behoort hij tot de Greasers en zal hij in de toekomst net als Darrell en Sodapop waarschijnlijk een nietszeggend baantje moeten nemen om te overleven. De Greasers hebben altijd mot met de Socs, die vaak laffe verrassingsaanvallen op hun uitvoeren. Ze pakken een klein groepje met meerdere en gaan er dan snel vandoor in hun auto's zodra andere Greasers komen. Wanneer hij en zijn beste vriend Johnny Cade(Ralph 'Daniel-San' Macchio) twee Socs meisjes ontmoeten in de Drive Inn en hun naar huis brengen worden ze door Socs aangevallen. Johnny Cade steekt er een neer uit zelfverdediging. In paniek slaan ze op de vlucht. Francis Ford Coppola volgt de hoofdlijn van het boek en heeft bijzaken er buiten weten te laten waardoor het voor een film goed te behapstukken was en met de directors cut heeft hij zelfs de kleine minpuntjes van de originele uitgave gladgestreken. Het gevecht dat de climax vormt is prachtig in beeld gebracht maar zoals een van de Socs al zegt: uiteindelijk verandert het niets. Zij blijven rijk en de Greasers arm. Het sterkste punt is de cast. Die is uitermate goed bezet met de al genoemde namen en aangevuld met Diane Lane, Matt Dillon, Tom Cruise en Emilio Estevez. Grappig om te zien dat diegene die het matigst acteerde in deze film, Cruise, de meest succesvolle acteercarriere heeft gekregen. Al moet ik ter verdediging van Cruise aanvoeren dat zijn personage dan ook de kleinste rol had en hij qua persoon beter bij de Socs had gepast en een type als Judd Nelson beter had gepast als Greaser. De film geeft een mooi tijdsbeeld van een periode toen Gangs slechts met elkaar vechtende kwajongens waren en niet zoals nu drugsdealers met machinegeweren die vele onschuldige slachtoffers maken, zowel met die drugs als met die machinegeweren.

Herzien op 4k. Werkelijk prachtige uitgave met zowel de originele als de director’s cut. Ik keek die laatste versie.

Het is een bijzonder mooie en knap gemaakte film. Zag gister toevallig Spielbergs West Site Story, waarbij ook de strijd tussen twee bendes en een relatie tussen twee rivalen centraal staan. Maar The Outsiders heeft veel beter uitgewerkte personages en is minstens zo mooi in beeld gebracht. Ook het drama steekt beter in elkaar. En wat een cast. Je had het met de kennis van nu, niet beter kunnen invullen. Al had Tom Cruise dan wel een grotere rol gekregen. Erg leuk om te zien dat hij toen al heel erg gespierd was.

Het blijft een prachtfilm!

Morgen te zien in Eye Filmmuseum in het kader van Teenage Night:

Teenage Night | Eye Filmmuseum - eyefilm.nl

Een mindere van Coppola. Hoewel hij de beschikking heeft over een bijzonder getalenteerde cast laten ze wat te weinig zien. Wat wel goed werkt in de film is het contrast tussen alle mistroostigheid en de warme momenten. Helaas slaat het vaak wel door in melodrama. Vond de film ook wat al teveel vooruit kruipen, in de director's cut althans. De soundtrack is erg fijn, ook al vermoeit het wat dat de muziek nooit stopt.

Meest aantrekkelijke cast in de geschiedenis van de film. Ooit. Altijd.

Ja

The Outsiders oftewel De buitenbeentjes al vind ik de Nederlandse vertaling misschien niet zo mooi. Overigens is het verhaal opvallend geschreven door een vrouw Susan Eloise Hinton. Al in 1967 in een kort verhaal dat later The Outsiders werd genoemd. Ik kende de film niet, de meeste spelers wel die allemaal, behalve de hoofdrolspeler een grote carrière hebben gekregen. Het verhaal vond ik zeker niet strak in elkaar gezet. Soms wat rommelig met wat vreemde jumps zoals in de kerk als ineens de grote broer binnenkomt. Van het verhaal moet The Outsiders het dan ook zeker niet hebben. Meer hoe er gespeeld wordt en de beelden zeker in 4K zien er mooi uit. Daarnaast horen we veel Elvis Presley al vond ik de begin- en eindtune van Stevie Wonder Stay Gold misschien wel de beste.

Ik had dus de 4k versie besteld maar kreeg 'm in alle Scandinavische talen maar geen Engels. Opnieuw elders besteld en toen had ik het geluk dat hier twee versies in zat. Maar ik ga de volgende x toch de kortere versie proberen omdat ik denk dat 1.5 uur precies goed is.

Film 3,5

Beeld 4K 4,5

Geluid 4,0

De verfilming van de gelijknamige roman van Susan Eloise Hinton door Francis Ford Coppola. Een verhaal over twee rivaliserende jeugdbendes. De Greasers waarvan de leden afkomstig zijn uit het arme deel van het stadje Tulsa in Oklahoma. En de Socs met leden uit het rijke deel van Tulsa. Het perspectief ligt bij de leden van de Greasers en in het bijzonder bij Ponyboy (C. Thomas Howell) en Johnny.(Ralph Macchio). Behalve deze twee acteurs bestaat de cast uit vele acteurs die later een behoorlijke carrière hebben opgebouwd. The Outsiders was een bioscoophit en is nog steeds een prachtfilm.

De ontstaansgeschiedenis van de film is leuk om te vermelden. Het begon met een simpele brief van een bibliothecaresse uit Fresno die een petitie startte om Coppola ervan te overtuigen om vooral de roman van Hinton te verfilmen. De regisseur ging daar op in en maakte de schrijfster deelgenoot van het filmproject. Hinton hielp met het herschrijven van de dialogen, liet Coppola de plaatsen zien die in het boek voorkomen en kreeg zelfs een klein rolletje als verpleegster toebedeeld.

Van de film bestaan twee versies. Een ingekorte bioscoopversie (op last van Warner Brothers) en The Complete Novel-versie waarin meer achtergrondinformatie over de bestaande rivaliteit tussen de twee bendes wordt geleverd en waarin scènes voorkomen die de onderlinge verhoudingen tussen de personages inzichtelijker maken. De lange versie verscheen pas in 2005 en kwam tot stand door brieven van boek- en filmfans die vroegen om een versie die dichter bij de roman stond. Dus werden door Coppola scènes aan de film toegevoegd die bij het montageproces voor de bioscooprelease waren gesneuveld. Ook de muziek werd aangepast. In de kortere bioscoopversie zijn het met name romantische songs die de klok slaan. In de verlengde versie werd muziek gebruikt die beter past bij het jaar 1964. Het jaar waarin het verhaal zich afspeelt. Ik zag de lange versie.

De sociale misstanden waarmee de leden van de Greasers te maken hebben, worden voornamelijk gesuggereerd in plaats van getoond. Ze komen vooral naar voren als een weerspiegeling van de emotionele uitingen van de afzonderlijke personages. Ondanks de rode draad van twee rivaliserende jeugdbendes is The Outsiders dan ook geen overwegend harde film. The Outsiders is veeleer een film die vertelt over vriendschap, eerste verliefdheid, broederschap, saamhorigheid en over al die gevoelens die je als tiener bij de keel grijpen. Angst, haat, liefde, genegenheid, zelftwijfel. De film laat de wereld zien door de ogen van de tienerpersonages. De wereld achter de zelfverzekerde uitstraling.

De zonsondergang die men in het armere deel van Tulsa ziet is dezelfde zonsondergang als die in het rijkere deel van het stadje. Zonsop- en ondergangen hebben een symbolische betekenis in de film. Ze staan vooral symbool voor de gevoelens die Ponyboy ervaart. Ponyboy die net als de andere leden in zijn leven vaak met verlies, geweld en sociale misstanden te maken heeft gehad en desondanks (net als Johnny overigens) geen harde en gevoelloze jongen is geworden. Hij is iemand die zich afvraagt of het goed is om een ander te haten die in feite niet veel anders is dan hij. Ook al behoort die ander dan tot de rivaliserende jeugdbende. Ponyboy probeert te differentiëren en te relativeren. Alles is vergankelijk en het enige dat zeker is, is de dag van vandaag. Geniet van het moment. Dat moment is zo weer voorbij. Ponyboy refereert hier zelfs aan als hij het gedicht “Nothing Gold Can Stay” van Robert Frost voordraagt.

Na afloop las ik dat Coppola de rivaliteit tussen de beide bendes zo authentiek mogelijk wilde nabootsen. Coppola betaalde daarom de acteurs die de Greasers speelden minder gage dan de acteurs die de Socs speelden. Bovendien werden de Socs in een luxere accommodatie ondergebracht dan de Greasers. Wrevel alom natuurlijk. En dat was precies de bedoeling. Coppola’s slinkse acties zorgde ervoor dat de groep acteurs die de Greasers speelden zich nauw hechtten en individueel en als team met veel afgunstig enthousiasme de strijd tegen de arrogante Socs aangingen. Goeie truc van Coppola. Goeie film ook trouwens.