The Outsiders (1983)

Wel aardig, maar heeft zijn semi-klassieke status alleen te danken aan de cast.

3.0*

Lekker sfeertje en aardige cinematografie, maar op momenten echt tenenkrommend melancholisch en matig acteerwerk. Leuk al die kindersterretjes samen hoor, maar ik heb veel beter acteerwerk gezien in Stand By Me bijvoorbeeld. Aardig tussendoortje, niet meer dan dat.

2,5*

Matige film. Het is dat er er een heleboel bekende acteurs meespelen, die nog wel wat goed maken, maar het verhaal en de film zelf heeft verder weinig om het lijf. De sfeer is aardig maar echt heel interessant wordt de film nergens. Onderhoudend van begin tot eind, maar Coppola kan veel en veel beter, dat heeft hij wel bewezen.

2,5*

5,0 Geweldige film met topcast Beste acteur voor mij in de film is Matt Dillon i give you a hangout,hoe hij dat zegt geweldig.Trouwens vroeger deze film grijs gedraaid,aantal jaren geleden de langere versie gezien van de film maakte hem nog mooier.Vooral acteur Rob lowe kwam beter uit de verf zo.Ook leuk om de extras te zien en de vele acteurs die er over praten.Grote afwezigen dat vond ik jammer waren Emilio Estevez En zijn beste buddy Tom Cruise.Wel jammer dat de hoofdrolspeler C thomas Howell,tegenwoordig alleen maar in b films speelt.Maar voor de rest hebben alle acteurs wel verschijne hits te pakken gehad na deze film.C thomas howell the hitcher,soulman,Ralph macchio ontsterflijk als The karate kid.Matt dillon Rumble Fish wat later Crash. Emilio Estevez The breakfast Club, Young Guns Patrick Swayze Dirty Dancing ,Ghost.Rob Lowe youngblood,st elmos fire en de grootste ster van allemaal die eigenlijk de kleinste rol hand Mr Tom cruise Top gun,Mi reeks etc.En de enige dame Diane Lane Rumble fish weer herenigd met Matt en nogmaals in The big Town De langere versie voegde meer toe nog aan het verhaal veel meer diepgang.Voor mij classic movie,met dank aan Francis en de vele jonge topacteurs van toen.

Ik wist niet dat hier een director's cut van bestond, tot ik hem onlangs voor € 2,50 zag liggen bij het ter ziele gegane Free Record Shop. Direct gescoord dus. Niet één van Coppola's betere films, maar in deze puntgaaf gerestaureerde en 23 minuten langere versie komen de verschillende verhaallijnen wel beter tot hun recht. Het heeft op dramatisch vlak allemaal niet zo heel veel om het lijf en halverwege zakt de boel behoorlijk in. Belangrijkste troefkaart is natuurlijk de geweldige cast. Howell! Macchio! Dillon! Lowe! Estevez! Swayze! Lane! Enne... Cruise!

Vond het helemaal niet slecht. Het is een wat apart gevalletje. Op het ene moment heb je het idee dat je naar zo’n nostalgisch jongensboekavontuur zit te kijken en op het andere moment wordt het een loodzwaar melodrama. Wanneer bijvoorbeeld de hoofdpersonages een overnachting buiten doorbrengen, omdat hun thuissituatie op zijn zachtst gezegd niet optimaal is, komen ze zwaar in de problemen. Een moord is het gevolg. Na dit drama volgt een jongensboekachtige hideout in een kerk en daarna weer een heroïsche reddingsoperatie. En zo springt de toon en de feel van de film alle kanten op. Niet in de laatste plaats omdat de wel erg sterk aangezette muziek, zijn best doet die feel te bepalen.

Af en toe is het wel erg drakerig en over-sentimenteel, maar de film krijgt van mij het voordeel van de twijfel. Want het meisje zegt hem op het eind geen gedag. Zijn vriendje overleefd de brandverwondingen niet . En dus is er genoeg wat breekt met de Hollywoodwetten. Maar de film is in alles een twijfelgevalletje. In Coppela’s oeuvre (het zit tussen zijn waanzinnig goede en een mindere periode in), qua genre (jongensboekavontuur of loodzwaar drama) en qua sentiment (drakerig en dramatisch sterk). The Outsiders balanceren constant op een lijn. Toch overheerst bij mij een positief gevoel om de eenvoudige reden dat de film me gemakkelijk boeide. Bovendien vond ik het te goed gemaakt om kritiekpunten de overhand te laten krijgen.
Zag overigens de directors cut (en nog nooit de originele bioscoopversie). 3,5 dikke sterren.

The Outsiders (bioscoopversie). Passende titel bij een film over sociale uitsluiting en klassestrijd op kleine schaal. Greasers versus Snobs. Deed me wat aan Stand my Me denken, maar dan een heel stuk dramatischer. Helaas komt er ook veel zomaar uit de lucht vallen zonder dat daar een schijnbare aanleiding voor is : de reddingsoperatie in de kerk, de overval door Darrel op het einde. . Ook komt men weinig te weten over de achtergronden van die jongens, wat misschien hun ingesteldheid en karakter beter uit de verf had doen komen. Misschien was dat ook het euvel dat via de director's cut verholpen was. Ik heb Outsiders alvast nooit een hoogvlieger gevonden.

Redelijke film waarin twee jongens in de problemen komen als ze door een andere groep worden belaagd. De film speelt zich af begin jaren '60 en heeft een mooie aankleding en ook mooi camerawerk. De strijd tussen de twee groepen is wat oppervlakkig en de personages clichématig. De voornamelijk jonge cast levert prima werk.

Man, man, man, Francis Ford Coppola was nog in topvorm in de jaren '70 met Apocalypse Now, The Conversation en natuurlijk The Godfather. Maar met The Outsiders bakt ie er gewoon heel weinig van. Wat een kleurloze film is dit met smaak noch kraak. Het heeft een hoop jonge acteurs (Swayze, Estevez, Cruise) die maar nog net bezig waren met hun carrière en die verwikkeld zijn in een bende-oorlog. Het is allemaal erg kitscherig en één aspect wat nog interessant zou kunnen zijn wordt maar matig uitgewerkt.

Een van die bendeleden begaat eerst een moord en redt daarna heel heldhaftig kleine kinderen uit een brandend gebouw. Moet de kijker nou respect voor hem hebben of blijft het gewoon een ordinaire moordenaar die moet boeten? Dat soort vragen roept deze film maar veel te weinig op, mede door toedoen van Coppola. Ik keek de Director's Cut en dan weet je dat er (net als bij Apocalypse Now) her en der wel een overbodige scene tussen zit.

mooie film met de bekende namen in hun jonge jaren de film begint zoals meestal rond bendes films waren in de tijd toch erg veel gemaakt. maar de ruwheid en de hardheid kwam er ook een hart boven als een van hen brandend gebouw binnen rent om kinderen te reden. vele van de acteurs waren nog onbekend toch geen slecht film maar ja je moet er voor te vinden zijn. en wat de rest betreft beter of slechter bendes zullen er altijd zijn en moorden ook kun je de vraag stelen of hij moest boeten voor de moord?

Nature's first green is gold,

Her hardest hue to hold.

Her early leaf's a flower;

But only so an hour.

Then leaf subsides to leaf,

So Eden sank to grief,

So dawn goes down to day

Nothing gold can stay.

- Robert Frost

Francis Ford Coppola mag zichzelf een van de meest invloedrijke en succesvolle regisseurs van de jaren '70 noemen. Opmerkelijk is dat de films die hij later heeft gemaakt allemaal veel minder bekend zijn en er op het eerste gezicht ook minder uit springen.

De broers Ponyboy en Sodapop worden door hun oudere broer Darrel opgevoed na het overlijden van hun ouders. Ze behoren allemaal tot de Greasers, de bende uit het armere gedeelte van de stad, en zijn continu in strijd met de Socs uit de villawijken. Ponyboy is een dromer en wordt stiekem verliefd op Cherry - een Soc-meisje - waardoor de Socs het op hem gemunt hebben. Zijn beste vriend Johnny vermoord een Soc om Ponyboy te redden, waarna ze samen in een verlaten kerk moeten onderduiken.

De film is gebaseerd op een boek van S.E. Hinton. Coppola heeft het boek verfilmd omdat een grote groep studenten uit Fresno, California hem brieven stuurde met de vraag of hij het boek zou willen verfilmen. Na het boek gelezen te hebben was Coppola zo onder de indruk dat hij niet alleen The Outsiders maar ook Rumble Fish maakte.

Zoals we van iemand als Coppola kunnen verwachten is de film cinematografisch erg sterk. Met name de nachtscènes en de beelden van zonsondergang waren heel erg indrukwekkend in beeld gebracht. De muziek is gecomponeerd door de vader van Francis, Carmine Coppola en heeft een titelsong van Stevie Wonder.

Vele van de hoofdrolspelers zouden later in de jaren ’80 grootheden worden. Patrick Swayze (Dirty Dancing), Ralph Macchio (The Karate Kid), Emilio Estevez (The Breakfast Club), Tom Cruise (Risky Business, Top Gun) . C. Thomas Howell speelt een sterke hoofdrol, vooral wanneer hij samen met Macchio te zien is.

The Outsiders is een mooi jeugddrama over de jaren ‘50/’60, dat net zoals Stand By Me de broederschap tussen vrienden laat zien en net zoals American Graffiti en Hearts in Atlantis een mooi nostalgisch beeld van de tijd schetst. Opmerkelijk dat in een film over macho-bendes zoveel gefocust wordt op gevoelens, dat kon ook alleen maar in de jaren ’80.

Stay gold, Ponyboy. Stay gold.

Nooit geweten dat hier een director’s cut van was. Heb m in 1983 ooit in de bios gezien en vond m wel aardig. Maar de ‘herziening’ van de director’s cut beviel mij buiten gewoon goed. Erg mooie coming of age film. Met veel gevoel geregisseerd, prachtig in beeld gebracht en erg sterk spel van de ongeloofelijke sterrencast in spé. Coppola en de casting director moeten haast wel hulp uit de toekomst gekregen hebben, want vrijwel elke greaser had een glansrijke carriere voor de boeg. En Diane Lane was natuurlijk ook een voltreffer!

Dikke 4, nieg naar zelfs een halfje hoger. Maar dat komt wel bij de volgende herziening, die minder lang op xich zal laten wachten.

Een juweel van Francis Ford Coppola op basis van de roman van SE Hinton. Een coming-of-age-film met jonge acteurs, die allen doorbreken in Hollywood.

Ondanks alle grote namen een heel wisselende film. Coppola zet hier en daar goede scenes neer, maar op andere momenten wordt er wel zo’n dik aangezet sentiment ingezet dat ik het niet meer serieus kan nemen. Het uitgangspunt is mooi genoeg, en de vele oude surfmuziek zorgt tijdens de gevechten voor een prettig ontspannen sfeertje. Gek genoeg wordt deze muziek ook soms op de meer emotionele momenten gebruikt en daardoor contrasteert deze zelfde muziek op bizarre wijze, waardoor een dramatisch moment waarop Soda van huis loopt overkomt als een soort komische ontsnapping.

Leuk om eens gezien te hebben. Coming of age / jongensboekverhaal dat nogal kanten rammelt, net te lang duurt ook, maar genoeg kijkplezier biedt om eens te kijken.

3*

The Outsiders oftewel De buitenbeentjes al vind ik de Nederlandse vertaling misschien niet zo mooi. Overigens is het verhaal opvallend geschreven door een vrouw Susan Eloise Hinton. Al in 1967 in een kort verhaal dat later The Outsiders werd genoemd. Ik kende de film niet, de meeste spelers wel die allemaal, behalve de hoofdrolspeler een grote carrière hebben gekregen. Het verhaal vond ik zeker niet strak in elkaar gezet. Soms wat rommelig met wat vreemde jumps zoals in de kerk als ineens de grote broer binnenkomt. Van het verhaal moet The Outsiders het dan ook zeker niet hebben. Meer hoe er gespeeld wordt en de beelden zeker in 4K zien er mooi uit. Daarnaast horen we veel Elvis Presley al vond ik de begin- en eindtune van Stevie Wonder Stay Gold misschien wel de beste.

Ik had dus de 4k versie besteld maar kreeg 'm in alle Scandinavische talen maar geen Engels. Opnieuw elders besteld en toen had ik het geluk dat hier twee versies in zat. Maar ik ga de volgende x toch de kortere versie proberen omdat ik denk dat 1.5 uur precies goed is.

Film 3,5

Beeld 4K 4,5

Geluid 4,0

De verfilming van de gelijknamige roman van Susan Eloise Hinton door Francis Ford Coppola. Een verhaal over twee rivaliserende jeugdbendes. De Greasers waarvan de leden afkomstig zijn uit het arme deel van het stadje Tulsa in Oklahoma. En de Socs met leden uit het rijke deel van Tulsa. Het perspectief ligt bij de leden van de Greasers en in het bijzonder bij Ponyboy (C. Thomas Howell) en Johnny.(Ralph Macchio). Behalve deze twee acteurs bestaat de cast uit vele acteurs die later een behoorlijke carrière hebben opgebouwd. The Outsiders was een bioscoophit en is nog steeds een prachtfilm.

De ontstaansgeschiedenis van de film is leuk om te vermelden. Het begon met een simpele brief van een bibliothecaresse uit Fresno die een petitie startte om Coppola ervan te overtuigen om vooral de roman van Hinton te verfilmen. De regisseur ging daar op in en maakte de schrijfster deelgenoot van het filmproject. Hinton hielp met het herschrijven van de dialogen, liet Coppola de plaatsen zien die in het boek voorkomen en kreeg zelfs een klein rolletje als verpleegster toebedeeld.

Van de film bestaan twee versies. Een ingekorte bioscoopversie (op last van Warner Brothers) en The Complete Novel-versie waarin meer achtergrondinformatie over de bestaande rivaliteit tussen de twee bendes wordt geleverd en waarin scènes voorkomen die de onderlinge verhoudingen tussen de personages inzichtelijker maken. De lange versie verscheen pas in 2005 en kwam tot stand door brieven van boek- en filmfans die vroegen om een versie die dichter bij de roman stond. Dus werden door Coppola scènes aan de film toegevoegd die bij het montageproces voor de bioscooprelease waren gesneuveld. Ook de muziek werd aangepast. In de kortere bioscoopversie zijn het met name romantische songs die de klok slaan. In de verlengde versie werd muziek gebruikt die beter past bij het jaar 1964. Het jaar waarin het verhaal zich afspeelt. Ik zag de lange versie.

De sociale misstanden waarmee de leden van de Greasers te maken hebben, worden voornamelijk gesuggereerd in plaats van getoond. Ze komen vooral naar voren als een weerspiegeling van de emotionele uitingen van de afzonderlijke personages. Ondanks de rode draad van twee rivaliserende jeugdbendes is The Outsiders dan ook geen overwegend harde film. The Outsiders is veeleer een film die vertelt over vriendschap, eerste verliefdheid, broederschap, saamhorigheid en over al die gevoelens die je als tiener bij de keel grijpen. Angst, haat, liefde, genegenheid, zelftwijfel. De film laat de wereld zien door de ogen van de tienerpersonages. De wereld achter de zelfverzekerde uitstraling.

De zonsondergang die men in het armere deel van Tulsa ziet is dezelfde zonsondergang als die in het rijkere deel van het stadje. Zonsop- en ondergangen hebben een symbolische betekenis in de film. Ze staan vooral symbool voor de gevoelens die Ponyboy ervaart. Ponyboy die net als de andere leden in zijn leven vaak met verlies, geweld en sociale misstanden te maken heeft gehad en desondanks (net als Johnny overigens) geen harde en gevoelloze jongen is geworden. Hij is iemand die zich afvraagt of het goed is om een ander te haten die in feite niet veel anders is dan hij. Ook al behoort die ander dan tot de rivaliserende jeugdbende. Ponyboy probeert te differentiëren en te relativeren. Alles is vergankelijk en het enige dat zeker is, is de dag van vandaag. Geniet van het moment. Dat moment is zo weer voorbij. Ponyboy refereert hier zelfs aan als hij het gedicht “Nothing Gold Can Stay” van Robert Frost voordraagt.

Na afloop las ik dat Coppola de rivaliteit tussen de beide bendes zo authentiek mogelijk wilde nabootsen. Coppola betaalde daarom de acteurs die de Greasers speelden minder gage dan de acteurs die de Socs speelden. Bovendien werden de Socs in een luxere accommodatie ondergebracht dan de Greasers. Wrevel alom natuurlijk. En dat was precies de bedoeling. Coppola’s slinkse acties zorgde ervoor dat de groep acteurs die de Greasers speelden zich nauw hechtten en individueel en als team met veel afgunstig enthousiasme de strijd tegen de arrogante Socs aangingen. Goeie truc van Coppola. Goeie film ook trouwens.