Kika (2025)

Kika vertelt van een sociaal werker die financieel wat krap zit en haar diensten aanbiedt in de BDSM-wereld. Kika is daardoor een film die zeer merkwaardige en verdorven taferelen laat zien. Taferelen die haaks staan op het zo poëtische begin. Een jonge vrouw en haar vriend die samen op een fiets begeleid door het zomerse ruisen van het gebladerte zorgeloos door het bos fietsen. De scène verbeeldt een kort moment van gelukzaligheid dat in de rest van de film ver is te zoeken.

In één klap verplaatst de film zich naar de harde realiteit van het maatschappelijk werk. We bevinden ons opeens in een kantoorruimte waar dezelfde vrouw geen ontspannen indruk meer maakt en al in de gang op weg naar haar werkplek wordt overspoeld door vragen van mensen in nood. Het contrast tussen het zorgeloze droombeeld en de harde realiteit is groot. Ik heb even tijd nodig om mijn perceptie die nog in poëtische sferen verkeerde, aan te passen.

De Belgische regisseur en schrijver Alexe Poukine bereikt in stappen de kern van haar verhaal. Haar speelfilmdebuut bestaat uit een aaneenschakeling van (documentaireachtige) momentopnamen waarin de kijker hoofdpersonage Kika steeds verder in de (financiële) malaise ziet afzakken. Aan de buitenkant valt aan haar niet veel te zien. Ze onderdrukt haar eigen gevoelens, haar verdriet, haar leed, haar zorgen. Een gesprek met een nooddruftige klant attendeert haar op een lucratief bijbaantje. En dus begeeft Kika zich aarzelend in de wereld van de BDSM. Een wereld waarin zij met een ander type klant te maken krijgt. Een klant die geniet van allerlei vormen van vernedering.

In de film Kika ervaart de kijker op een frisse, onbevooroordeelde en niet-voyeuristische manier hoe een jonge vrouw met een fatsoenlijke baan en in een precaire situatie zich wendt tot een minder fatsoenlijke manier om geld te verdienen. Een vrouw die aanvankelijk verlegen, geschokt en terughoudend reageert maar alras niet meer opkijkt van de verdorvenheid van de wensen van haar klanten. Goeie en overtuigende rol van Manon Clavel, die zowel haar walging als haar latere onbewogenheid overtuigend en invoelbaar op de kijker weet over te brengen.

Na afloop van de film las ik dat regisseur Alexe Poukine naam heeft gemaakt met documentaires. En dat zie je terug in de opbouw van het verhaal (de momentopnamen) en de observerende manier van filmen. Met Kika maakt zij een boeiende film over een wereld waarin ik in ieder geval niets heb te zoeken.