Reflet dans un Diamant Mort (2025)

Het blijven meesters in het hyperstilisme. Maar net zoals het visueel übergeëdit is, zo maken ze ook graag een zo kaleidoscopisch iets van het narratief. Dat zuigt daardoor je er net te weinig in, zorgt voor te weinig spanningsboog om compleet bevredigend te zijn. Alsnog is het de volle duur wederom volop genieten van hun visuele spel, het plezier spat er vanaf (letterlijk en figuurlijk) en dat is gewoon heerlijk als het je ligt. Dikke 4*, 4.5* is met hun uniciteit te makkelijk weg te geven...

Tweede keer stuk beter te volgen qua verhaal. Puik werkstukje. En er moet heel wat werk in zijn gaan zitten, zeker ook veel uurtjes in de editing room want vooral door de editing spettert het. Retestrak.

Ik was verrast deze in de bios te zien verschijnen, fijn!

Niet te volgen en die flauwekul duurt allemaal veel te lang. Visueel wel een spektakel.

C'EST CINÉMA! Film van het jaar! Surreëel, sexy, gewelddadig, speels, inventief, een eerbetoon aan de Europese spionnenfilm zonder pastiche te worden.

Cinefielen herkennen elementen uit onder anderen Death In Venice, Danger: Diabolik en Un Chien Andalou in deze warrige, vermoeiende egotrip van Cattet en Forzani die nonstop de aandacht op de camera vestigen en zich totaal niet bezig hebben gehouden met een fatsoenlijk verhaal. Dat betreft gepensioneerde spion John D. [Fabio Testi] die aan de hand van een diamant op een lijk ontdekt dat een oude vijand opnieuw (of nog steeds) actief is. Dat is te herleiden tot een klus waarin de jonge John D. [Yannick Renier] te maken kreeg met Markus Strand [Koen De Bouw]. Meer een beeldend kunstwerk met visuele hoogstandjes dan een film.

Dan hanteer je een nauwe definitie van "film".

Een ongelooflijk gestileerde hommage aan Euro Spy-films uit de jaren 60. En met gestileerd, bedoel ik ook echt gestileerd, wat tegelijkertijd de grootste kracht en zwakte van de film is. De film ziet er namelijk wel fantastisch uit, maar afgezien van die visuele pracht, blijft de film steeds in dezelfde toon hangen en is hij behoorlijk repetitief binnen zijn eigen logica. Er gebeurde verhaal technische dus niet zo gek veel. Er is een gepensioneerde spion die vermoedt dat zijn voormalige vijanden weer zijn opgedoken wanneer zijn intrigerende buurvrouw verdwijnt. Is het een droom, een film of een herinnering. Echter door de mooie caleidoscopisch beelden was er eigenlijk geen enkele spanning. Het werk van Bruno Forzani, en Hélène Cattet, kende ik, waardeerde het ook goed en ze balanceerde altijd wel op het lijntje van niet-lineaire, surrealisme maar deze meandert tussen heden en verleden en dat greep me toch een stuk minder.

Briljant en psychotisch. Alsof Alejandro Jodorowsky zich zou wagen tot een Bond flick. Op visueel vlak echter nog een stuk meer hypermodern en extreem. Basto en Onderhond, ik raad deze aan jullie aan!