Dead Lover (2025)

Uiterst vermakelijk filmpje van en met een zalige Grace Glowicki

Na een half uur uitgezet. Lijkt wel dat je in een retroachtige voorstelling naar een theater zit te kijken. Voor mij doodsaai.

“There is something at work in my soul that I do not understand”. Met dit citaat uit Frankenstein, Or, The Modern Prometheus van Mary Shelley opent de film ambitieus. Het is meteen duidelijk waar regisseur en schrijver Grace Glowicki haar inspiratie vandaan heeft gehaald.

Te veel hooi op de vork, zo blijkt. De hoofdpersoon (gespeeld door de regisseur zelve) slaagt er slechts in om niet meer dan één vinger tot leven te brengen. Een flauwe grap waarop oeverloos wordt voortgeborduurd en een grap die tevens tekenend is voor de flauwe humor in deze horrorkomedie. De humor is plomp en neemt een navenante plaats in het schreeuwerig scenario in. Een scenario dat verdwaalt in het zoeken naar en presenteren van allerhande absurditeiten en verder elk houvast mist.

Overdreven acteerwerk en onleuke humor. Dat Glodowicki en haar medescenarist Ben Petrie als ongetalenteerde acteurs zelf de hoofdrollen invullen, zal meer met een laag budget dan met toewijding te maken hebben. Hun overdreven aangezette acteerwerk past goed in deze vervelende en schreeuwerige horrorhommage die de humor haalt uit lichaamsgeur, uit coprofagie en uit de relatie tussen lust en lijk (of eigenlijk vinger). Da’s lachen, man! Het beste bevielen mij de grappen over bromidrofilie (opgewonden raken door rottende geuren). De tranen liepen me over de wangen. De opzichtige overacting en de voortdurende herhaling van de grappen maken vervolgens dat het komische aspect steeds minder goed is te verteren. De humor ergerde mij. De film ergerde mij.

Niet alles is slecht en vervelend. De film doet het leuk met Victoriaanse kostumering, een enkele aardige dialoog en een speelse vintage-look. De verwijzingen naar genreklassiekers uit literatuur en film duiden op bewondering. Bewondering die af en toe een verheffend momentje oplevert. Voor mij waren deze elementen onvoldoende aanleiding om de film als geheel eenzelfde blijk van bewondering te geven. Na afloop overheerste toch de term: Low-budget-rommel.

"I want to lick your stink, to taste your foulness"

Dit is misschien dan wel een Canadese low-budgetfilm. Maaar... het is ook supercreatief in zijn minimalism. Grace Glowicki's bizarre gevoel voor humor en haar bereidheid om tot het uiterste te gaan, levert een ronduit verwonderwaardig werkje op. Er is op zijn eigen bizarre manier, niets vergelijkbaars. Vind dit om eerlijk te zijn, ook in elk opzicht beter dan het honderdtwintig miljoen kostende Netflix-verhikel. Maart tja grote gemene deler versus eigengereidheid....dan weet je wel?

Natuurlijk niet dit macabere, licht walgelijke en merkwaardig lieflijk liefdesverhaal over een buitenbeentje. Het verhaal dat draait om een ​​eenzame grafdelver die naar laarde, lijken en verrotting ruikt (zo erg dat niemand haar durft te benaderen, zelfs niet op een redelijke afstand), maar uiteindelijk toch de man van haar leven vindt, die helaas tijdens een reis overlijdt. Wat een einde had kunnen maken aan hun romance, werd slechts het beginpunt...

Het werd een heerlijk gotisch-speelse zoektocht met een aanstekelijke energie die er nooit voor terugdeinst de grenzen van het absurde op te zoeken. Het omarmt volledig zijn opzettelijk campy theatrale uitvoering. Tot aan het minimalisme van de decors en de bijna volledig geïmproviseerde sfeer toe.Alle rollen worden gespeeld door dezelfde vier acteurs. Het is dus een film die van de kijker verwacht dat ze van low-budget absurditeit kunnen genieten.

Helaas is de gepresenteerde William Castle-gimmick Stink-O-Vision! (Een kras- en ruikfunctie) alleen voor de gelukkige die deze film in een bioscoop bekijken. Ach ik had genoeg lol met de geile vingers, perversiteiten, necrofiele geliefden en bizarre in-camera-effecten! Want wat valt daar niet leuk aan te vinden?