Logboek

Gigantic is een kleine film. Een romantische komedie met een verhaallijn die niet heel opzienbarend is. Een jongeman die verliefd wordt op een meisje en onderweg wat strubbelingen tegenkomt. Dat klinkt als een ordinaire romantische komedie. De film heeft echter meer te bieden dan de niet opzienbarend klinkende verhaallijn impliceert.
Gigantic is geen kitscherige film. De film sluit meer aan bij de realiteit dan de gemiddelde romantische komedie. De film is opener en ongedwongener. Gigantic richt zich meer op de personages dan op gebeurtenissen. De personages zijn zowel interessant als excentriek. Niemand vervult een stereotiepe rol. Bijna elk personage wijkt af van de maatschappelijke norm. Dat geldt voor de hoofdrollen van Paul Dano en Zooey Deschanel alsmede voor de bijrollen die onder andere door John Goodman en Zach Galifianakis worden verzorgd.
Gigantic is een wat vreemde eend in de wereld van de romantische komedies. Hoe verder je in de film komt hoe minder de romantiek een rol speelt en hoe meer de tragiek erin sluipt. Ik zou Gigantic dan ook niet als een vrolijke en zorgeloze komedie willen betitelen. Er zijn zeker momenten in de film die op de lachspieren werken, maar er zijn veel meer momenten die gericht zijn op het drama dat de personages omringt. Soms gaat het drama gepaard met humor. Echter lang niet altijd.
Na afloop constateer ik gekeken te hebben naar een solide film met fraaie excentrieke personages die elk met hun eigen wensen, problemen en beperkingen aan het worstelen zijn. De diverse worstelingen worden niet erg diepzinnig onderzocht en uitgespit waardoor de dramatische impact gering is. De impact gaan net ver genoeg om je tijdens de film betrokken te voelen. Niet ver genoeg om er na afloop nog veel denkwerk aan te besteden.

De sabbat is een wekelijkse Joodse viering die meestal met familie wordt gevierd. Een sabbatdiner is onderdeel van de viering en in Bad Shabbos komt een familie samen voor het diner. Door een onverwachte gebeurtenis en het bezoek van aangetrouwde Katholieke verwanten, verloopt het diner niet in alle rust.
Regisseur Daniel Robbins maakt van dit gegeven een film met fijne en zwarte humor. De grapdichtheid is hoog. Bad Shabbos haalt zijn humor uit onderling relationeel ongemak, de laconieke omgang met de regels rondom Sabbat, de botsing der culturen en uiteraard uit de onverwachte gebeurtenis. Leuke personages geven het geheel vorm. De eigenschappen van de personages verschillen en zijn behoorlijk uitvergroot. De diversiteit zorgt voor grappige contrasten, onderling onbegrip en hectische taferelen.
De film speelt zich grotendeels af in een appartement en heeft een toneelachtige uitstraling. Veel gesproken woord dus. Geen zorg want de dialogen zijn scherp, ironisch en worden bijna onophoudelijk op de kijker afgevuurd. Een uitstekende cast brengt het scenario tot leven. De cast harmonieert goed en veroorzaakt een prettige dynamiek. Bad Shabbos is een aangename en grappige film die je op de koop toe ook nog wat van de Joodse cultuur bijbrengt.

Over een monsterlijke octopus die in een fjord huist. In oude filmfragmenten die aan het begin van de film zijn te zien, vertellen mensen al over een groot beest dat in het fjord zou leven. Het grote weekdier waart daar dus al langer rond en is vermoedelijk al flink op leeftijd. Terug in het heden zorgt technisch gerommel van een visbedrijf voor onrust in de wateren en de opgeschrikte octopus roert zich. Wakker geschud staat het beest klaar om stevig tekeer tegaan. Het klinkt niet erg origineel, maar met wat leuke actiescènes en wat bloed hier en daar, kan de herrijzenis van het monster best een leuke film opleveren.
De herrijzenis levert echter geen leuke film op want na de introductie gebeurt er vrij weinig. Het is dat je weet dat er een octopus op de loer ligt, maar de film laat het je niet voelen. Onderhuidse spanning bezit de film niet. Een dreigende sfeer ontbreekt. Bovendien duurt het wel erg lang voordat de kijker een glimp van het beest opvangt. Tot die tijd moeten we ons vermaken met het leren kennen van de personages die binnen een clichématig ingevulde verhaallijn wat worstelen met probleempjes en amper enige indruk maken.
Het laatste halve uur van de film is aardig. Er is wat actie en het grote gevaarte is wat prominenter aanwezig. Heel spannend wordt het echter niet, maar de film heeft tenminste wat vaart gekregen, er verschijnen wat andere vraatzuchtige zeediertjes en er vallen wat slachtoffers. Op het scherm is zowaar opwinding zichtbaar. Het laatste halve uur voorkomt niet dat de film opeens geen teleurstellende monsterfilm meer is, maar voorkomt wel dat je je catatonische staat, waarin je al een uur lang bent weggezakt, kunt verlaten. Daar is het wel mee gezegd. Kraken is echt een matige monsterfilm.

stem geplaatst

It Ends is een hele fijne mysteriefilm over vier bevriende twintigers die tezamen in een auto op een schijnbaar oneindig doorlopende weg terechtkomen. Een fascinerende uitgangssituatie, een fascinerend verloop en een goed acterende cast zorgen voor een bijzonder vermakelijke film. De oneindige reis is behalve mysterieus ook grappig en werpt en passant issues op over individualiteit, levensontwikkeling en de zin van het alles.
In beginsel lijkt de merkwaardige roadtrip een horrorscenario te volgen. En hoewel de film een waar horrorscenario beschrijft en hier en daar wat horrorachtige gebeurtenissen plaatsvinden, concentreert het verhaal zich vooral op de vier protagonisten. Op hun reacties, hun onderlinge dynamiek en spanning en hun emotionele ontwikkeling tijdens de roadtrip.
En die focus functioneert goed. Voor een groot deel is dat toe te schrijven aan de cast die op een paar uitzonderingen na, bijna de gehele film in beeld is. Prima sturing dus van regisseur en schrijver Alexander Ullom die met It Ends zijn speelfilmdebuut maakt. De acteurs slagen erin een complexe groepsdynamiek tot stand te brengen die boeiend is. Opmerkelijk, omdat een achtergrondverhaal bij de personages ontbreekt. De kijker stapt er blanco in en wordt niet gedirigeerd door flashbacks en dergelijke. De kijker haalt zijn emotionele binding puur uit het gedrag van de personages zoals ze dat tijdens de trip laten zien. .
It Ends is mysterieus en spannend. Prima vermaak dus. Daarnaast is het ook leuk om een beetje na te denken over de betekenis van de oneindige weg. Maar ook zonder je bezig te houden met een metaforische duiding is It Ends gewoon een erg fijne film.

Gezien de enorme hoeveelheid films waarin de mens wordt belaagd door een haai of meerdere haaien, is het als filmmaker moeilijk om nog met iets te komen dat je als origineel kunt beschouwen. In Deep Water is niets origineel. Sterker nog. De film lijkt bijzonder veel op het twee jaar eerder verschenen No Way Up (2024). Het is dan ook heel merkwaardig dat een hele ploeg schrijvers zich met het script heeft beziggehouden. Er werden zelfs twee schrijvers ingehuurd om de Chinese personages te voorzien van tekst en subplot. De Chinese inbreng is niet gering. Dat is goed verklaarbaar omdat de film zoals meer films van regisseur Renny Harlin voor een groot deel met Chinees geld werd gefinancierd.
Die hoeveelheid schrijvers heeft niet kunnen voorkomen dat het verhaal van clichés aan elkaar hangt en de personages fantasieloze stereotypen vertegenwoordigen. Dat gebeurt competent want de film slaagt er ondanks de zwart-wit tekening redelijk goed in om empathie bij de kijker los te weken. Deep Water is dan ook een competent gemaakte clichéfilm. Het tempo is goed. De aanvallen van de haaien zijn niet slecht en de tijd tussen twee aanvallen is niet erg lang. Over het geheel genomen zijn ook de actiescènes waarin een haai geen rol speelt, heel behoorlijk geënsceneerd. Je hoeft je niet te vervelen.
Neemt niet weg dat de film niets biedt dat origineel is. De vergelijking met de film No Way Up die ook al geen erg originele film is, bleef zich maar opdringen. In die film leidt een vergelijkbare ramp tot een vergelijkbaar gevecht om te overleven. Sommige gebeurtenissen in Deep Water zijn zelfs bijna een-op-een gekopieerd. Deep Water is vermakelijke rommel en een competent gekopieerde film, zou je kunnen zeggen.

Rose of Nevada begint met een reeks losjes met elkaar verbonden sfeerbeelden. In de reeks fragmenten zien we handen, vuilnis, voeten, stukjes havengebied en allerhande voorwerpen die je met een boot zou kunnen associëren. De eerste indrukken zijn warrig en geven absoluut geen geruststellend fundamenteel overzicht van een setting en bieden geen uitgangssituatie waar de kijker op kan steunen. Rose of Nevada is niet een film die een ontspannen beleving gaat zijn, vermoed ik.
De film is lange tijd een fragmentarisch spervuur van indrukken en beelden die een maritieme sfeer oproepen en een verhaal impliceren waarvan de grote lijn mij volkomen onduidelijk is. Dat verhaal krijgt echter na verloop van lange tijd een concretere vorm. Twee mannen keren terug van een tocht op zee en blijken zich op dezelfde plaats maar dan veel verder terug in de tijd te bevinden. Rose of Nevada is een film die zich met een mysterie bezighoudt en daarvoor gebruik maakt van het element ‘tijdreis’.
Regisseur Mark Jenkin die voor deze film tevens de schrijver, de cameraman, de editor en de componist is, laat een raadselachtige verhaallijn de film bepalen en verklaart amper iets. Ik vermoed dat het de bedoeling van Jenkin is om de kijker in verwarring te brengen en hem op die manier van hetzelfde gevoel te voorzien als de beide protagonisten die eveneens geen vaste bodem onder de voeten wordt gegund.
De bedoeling van de fragmentarische weergave die een groot deel van de film bepaalt, is me nu duidelijk. Die sluit perfect aan bij het gedesoriënteerde gevoel dat bezit neemt van de personages. De bedoeling van de weinige uitleg die de kijker ten deel valt, snap ik ook. Die voedt de verwarring eveneens. Het is niet erg aan mij besteedt. Ik vind het prettiger om mij op een steviger fundament te baseren dan op warrigheid en onzekerheid. Ik kan beide elementen goed waarderen als gedifferentieerde onderdelen die het fundament doet wankelen. Niet als het fundament zelve.
En zo is Rose of Nevada een tegenvallende film. Een film die met experimenteerdrang tot stand kwam. Leuk geprobeerd maar er is amper een moment dat Rose of Nevada mij intrigeert. De belangrijke werking die het sounddesign heeft op de sfeer, werd eerder een last dan een fijne sfeervolle beleving. Pogingen om mij te boeien met op zich interessante thema’s als rouwverwerking, verlies, loslaten en de keus tussen persoonlijk geluk en verantwoordelijkheid jegens de gemeenschap, slaan ook meteen dood. De personages deden me eveneens weinig. Poeh, Rose of Nevada was een taaie zit.

Ergens halverwege de 19e eeuw wordt een Luxemburgs dorp geteisterd door dood en hongersnood. In het dorp regeert het meedogenloze dorpshoofd Graff met ijzeren hand. De Luxemburgse film vertelt het verhaal van Helene die ooit het dorp door toedoen van Graff heeft moeten ontvluchten en is wedergekeerd om wraak te nemen. Helene is een vrouw met een missie. Zij stelt alles in het werk om de tirannieke familie Graff te gronde te richten.
Läif a Séil onderscheidt zich door de ongewone historische setting en zijn sterke visuele elementen. Regisseur en coauteur Loïc Tanson hecht zichtbaar waarde aan een authentieke weergave van het tijdperk. Hij creëert een naargeestige rauwe wereld die gekenmerkt wordt door religieuze onderdrukking en bruut geweld. De setting en sfeer zijn magnifiek vormgegeven. De weergave van de zware levensomstandigheden van de dorpsbewoners die lijden onder de tirannie alsmede de ruige ongerepte natuur waarmee het dorp is omgeven maken indruk. Verantwoordelijk daarvoor zijn goed camerawerk en mooie beeldcomposities in combinatie met een onheilspellend en dreigend klinkende score.
Tegenover al dat fraais staat echter een simplistisch en zeer voorspelbaar verhaal, dat zich ook nog eens in een bijzonder laag tempo voltrekt. De tijd die het kost om volstrekt conventionele verhaalelementen tot bloei te laten komen en clichématige karakterontwikkelingen te zien evolueren, is een aanslag op het geduld van de kijker. Läif a Séil overtuigt met zijn indrukwekkende weergave van setting en sfeer. Van de verhaallijn moet de film het niet hebben.

The Swan is een van de vier korte films die Wes Anderson maakte naar een verhaal van Roald Dahl. The Swan is de vierde en laatste van de korte films die ik zag en tevens de film die mij het minst beviel, hoewel de film zeker niet slecht is.
De hoofdrol is voor Rupert Friend en ook Ralph Fiennes is te zien in de rol van Dahl. Beiden zijn acteurs waarop Anderson in zijn films vaker een beroep doet. Zoals ook in de andere korte films in deze reeks bestaat de hoofdrol voornamelijk uit het houden van een monoloog. Want ook nu wordt het verhaal voornamelijk aan de kijker verteld in plaats van uitgebeeld. Gedurende 17 minuten staat Friend in het middelpunt en richt zich tot de kijker met het verhaal van de jongen Peter Wilson die door twee andere jongens wordt gepest en mishandeld.
Doordat de daden van de twee jongens niet worden getoond, is er afstand tot het gebeuren. De op zich fraaie maar niet erg uitbundige en ietwat kleurloze decors versterken die afstand. De afstand maakt het echter wel goed mogelijk om in de afschuwelijke vertelling die lugubere trekjes heeft, toegang te vinden tot de humor die het verhaal ook bezit. The Swan dus. De minst aansprekende van de vier korte films maar zeker de moeite waard.

De film vertelt van de decadente erfgenamen van een steenrijke familie die in een luxe villa in Spanje resideren. Drie broers, een zus en hun blinde vader. Allen bezitten sterke psychopathologische neigingen. Allen figureren in een vervelende saga over luxe, verval, moordneigingen en manipulatie. Broer Edward is de verteller die op een nonchalante toon en met een narcistische inborst de verhoudingen en kenmerken van zijn familie schetst. Aan hem had ik meteen een hekel.
De film van Karim Aïnouz is een lege huls. Een film die een verveeld stel mensen laat zien dat zich vermaakt met oninteressante zaken die veelal zijn gelinkt aan ontaarding. Seksueel, psychologisch en moreel. Een film over mensen met een onverschillige houding ten opzichte van alles. Een film over mensen die zich heel obsceen op materiële zaken en decadente bezigheden storten om maar niet bezig te hoeven zijn met betekenisvolle inspanningen zoals het vullen van hun innerlijke leegte bijvoorbeeld.
Visueel niet oninteressant. De felle en levendige kleurstelling en de overbelichte achtergronden staan in contrast met de mentale afstomping van de personages. Visueel is die leegte eveneens zichtbaar in de zielloze presentatie van de setting die is gevuld met luxegoederen waaraan niemand plezier lijkt te ontlenen. Geen inspirerende aanblik maar in het kader van het overbrengen van de boodschap zeker geslaagd.
Verder biedt de film een rits aan bekende acteurs die nogal futloos veelal karikaturale personages verbeelden die zich in een toestand van bevoorrecht verval bevinden. Het interesseerde me allemaal maar matig.

Een korte film van regisseur Lee Cronin die ook het verhaal bedacht. Over twee broers die naar een oud spookhuis gaan om daar te gedenken dat in hun jeugd hun vriendje daar spoorloos verdween. Ondanks de korte speelduur slaagt de film erin de twee personages van een interessante treurige laag te voorzien. Een treurige laag die is terug te voeren op de onverwerkte gebeurtenis van al die jaren geleden.
De sfeer is onheilspellend. Het spookhuis ziet er vervallen maar ook onvoorspelbaar uit. Het ziet eruit alsof de vervallen staat slechts een dekmantel is. Alsof onder de vervallen staat het kwaad nog ergens huist. Het is een atmosfeer die schreeuwt om een lichtzinnige of provocatieve actie van een van de twee treurig gelaagde personages. Het is spannend.
Hoewel de gebeurtenissen die volgen nogal conventioneel zijn, behoudt de film zijn fijne duistere sfeer. Daar doen de weinig verrassende gebeurtenissen die verder overigens best ok zijn, geen afbreuk aan.

In een klein stadje ergens in Amerika houdt een viertal tienerjongens zich bezig met schimmige en kleine criminele activiteiten. Behalve voortkomend uit pure verveling zijn de acties een reactie op de rigide regels die op hun katholieke school gelden. Regels die verstikkend werken en een blok aan het been zijn voor vier tieners die doen wat tieners nu eenmaal doen. En dat is een hekel hebben aan de remmende werking van autoritaire machten. En dus wordt alles in het werk gesteld om de vrijheid te zoeken en te beleven en aldus eigen grenzen te bepalen.
De film geeft een buitengewoon goed beeld van het innerlijke leven van het viertal en van de omstandigheden waarin zij leven. De verveling van het leven in de buitenwijken van een slaperig stadje en de frustratie over de autoritaire beperkingen die het viertal worden opgelegd, worden in de film als reële en begrijpelijke drijfveren neergezet. Zelfs bij de wat extremere acties slaagde ik er gemakkelijk in om begrip op te brengen voor het foute gedrag van de tieners. Althans voor het rebelse karakter ervan. Niet voor de onzinnigheid van de acties.
Hoewel het de film niet aan humor ontbreekt en de uitspattingen hier en daar een overdreven karakter hebben, is de ondertoon een serieuze. Zowel de humor als de ernst leveren prachtige scènes op. Er wordt gelukkig uitstekend geacteerd. Dat helpt natuurlijk bij de beleving. Kieran Culkin, Emile Hirsch en Jena Malone die de belangrijkste rollen voor hun rekening nemen, zijn top. Ook de personages die de autoritaire kant verbeelden, zijn goed bezet. De vertolkers zijn Vincent D’Onofrio en Jodie Foster. Het is met name Foster in de rol van verschrikkelijk strenge non die het begrip voor de antipathieke en recalcitrante houding van de tieners doet toenemen.
Een interessant aspect aan de film is het gebruik van animatie. De animatiescènes brengen de verbeeldingskracht van het personage Frank (Emile Hirsch) tot leven. In zijn fantasie is het viertal een groep superhelden die strijdt tegen hun aartsvijand zijnde een overdreven hatelijke weergave van Foster de non. Wanneer Frank zich terugtrekt in zijn imaginaire wereld schakelt de film direct over naar die geanimeerde scènes. Leuke dynamische fragmenten die een ietwat duistere sfeer oproepen en daarmee op creatieve wijze een inkijkje geven in de eveneens ietwat duistere gedachtewereld van de innerlijk worstelende jonge tekenaar.
The Dangerous Lives of Altarboys is een fijne film. Een sfeervolle film met tot de verbeelding sprekende personages, goed acteerwerk, een interessante verhaallijn en fraai uitgevoerde animaties. De film maakt echter de meeste indruk door (schokkende) wendingen totaal onverwacht te laten plaatsvinden. Ik werd af en toe prettig verrast. Die constatering draagt zeker bij aan mijn waardering voor de film.

De lijdensweg van een individu is altijd een dankbaar onderwerp voor een film. Het is altijd interessant en soms ook ontroerend om te zien hoe diep iemand zinkt, hoe strijdbaar iemand zich opstelt of hoe onmachtig iemand is om zich uit zijn depressieve omstandigheden te ontworstelen. De IJslandse regisseur en schrijver Dagur Kári slaagt er met The Good Heart in om de troosteloze en meelijwekkende levens van zijn beide protagonisten uitstekend te vangen. Hij doet dat door de karakterisering van zijn personages in te bedden in een minimalistisch welhaast verstikkend decor en door elke scène te voorzien van sober kleurgebruik.
De centrale plek in de film is een bar. Een prima plek voor de troostelozen. Een bar is immers uitermate geschikt om je zorgen weg te drinken. Een goede plek om een tijdje aan de wereldse verplichtingen te ontvluchten. Vanwege zijn hartfalen wordt de chagrijnige bareigenaar Jacques (Brian Cox) in het ziekenhuis opgenomen. Daar ontmoet hij de dakloze Lucas (Paul Dano), wiens zelfmoordpoging mislukt is. Aangezien Lucas noch een thuis, noch vrienden of familie heeft, besluit Jacques hem bij zich in huis te nemen. Terug in de bar, die tegelijkertijd het huis van Jacques is, ontstaat vervolgens een eigenaardige vriendschap tussen de twee.
Ondanks zijn somberte en wereldvreemde uitstraling weet Lucas steeds zijn goede hart te vinden. Door zijn inbreng wordt de deprimerende sfeer in de sjofele bar minder deprimerend. De verandering gebeurt zowel onverwacht als geleidelijk. Daarmee voorkomt Kári dat de kijker heel gemakkelijk emotioneel reageert op gebeurtenissen. De kijker wordt niet opeens geconfronteerd met overdreven positiviteit en verlichtende inzichten die hem onmiddelijk tot tranen toe roeren. De film zet de emotie veel subtieler in. Vaak gaat de emotie gepaard met een afleidende handeling of een brokje humor die de angel van de emotie wegnemen zodat de impact ervan eveneens niet erg uitgelaten is.
De bar die in beginsel een sombere en afgeleefde entourage vertegenwoordigt ontwikkelt zich steeds meer tot een lichte en wonderlijke omgeving waar mensen elkaar vinden. De ontwikkeling gaat gelijk op met de beweging die de gevoelswereld van de aanstichtende protagonisten maakt. De film laat die beweging in zijn personages en in zijn entourage duidelijk zien, maar handhaaft consequent zijn sobere kleurgebrujk en blijft ook consequent het minimalistische decor gebruiken. Interessant en iets om over na te denken, lijkt me.

Over twee losers die zich voordoen als politieagenten, zich die rol helemaal toe-eigenen en opeens met respect worden bekeken. De film met Jake Johnson en Damon Wayans Jr in de hoofdrollen doet verslag van een onzinnige odyssee vol leuke banale humor. De regie van Luke Greenfield is dynamisch en de score is dat ook. Let’s Be Cops is een prima komedie.
De humor is leuk. Het uniform en de dragers daarvan zijn verantwoordelijk voor fijne situatiekomedie en heerlijke slapstick. Uiteraard gaan de dingen steeds net even anders dan gedacht en dat zorgt voor een veelvoud aan hectische taferelen en misverstanden. De grapdichtheid is hoog. Het sympathieke duo krijgt ondersteuning van overdreven aangezette personages wier aanwezigheid voornamelijk de humor dient. Noemenswaardig zijn nog de actiescènes die spectaculair zijn en die zoals bijna alles in de film zijn voorzien van een komisch randje.
De opzwepende enscenering, de goede invulling van de personages en de aanstekelijke humor maken van Let’s Be Cops een heerlijk onzinnige en vermakelijke komedie.

De titel verraadt al een hoop. De film gaat over de twee tienermeisjes Coley en Sonya die elkaar leuk vinden. Lekker simpel dus. Niet helemaal want een verliefdheid die niet gepaard gaat met problemen en conflicten levert uiteraard geen erg lange film op. En dus zijn er moeilijkheden en obstakels die overwonnen moeten worden. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Haylee Kiyoko die eveneens aan het filmscript werkte en meteen ook maar de regie op zich nam. De roman en derhalve de film beschrijven de eigen ervaringen van Kiyoko.
Girls Like Girls is geen slechte film. Mijn vrees dat het thema homofobie weer uit de kast zou worden getrokken, werd niet bewaarheid. De problemen en conflicten komen voort uit de personages zelf. De meisjes zijn nog niet echt uitgesproken in hun lesbische gevoelens. De een reageert hier wat feller op dan de ander en dat gedrag levert wat probleempjes en conflictjes op. Heel ernstig is het allemaal niet. Eerder aandoenlijk. Vooral omdat je als kijker heel erg het gevoel krijgt dat het uiteindelijk allemaal goed komt.
Dat neemt niet weg dat een aantal scènes ontroering opwekt. In mijn geval waren dat de scènes waarin de grens tussen vriendschap en liefde niet duidelijk valt te trekken. De onzekerheid van de beide meisjes is op die momenten goed voelbaar en vertedert. Er wordt daar uitstekend geacteerd.
De gebeurtenissen in de film zijn niet allemaal even interessant maar stralen wel authenticiteit uit. En authenticiteit is volgens mij ook een belangrijke kracht in de film. Soms dreigt het verhaal teveel de aandoenlijke kant op te gaan maar dan grijpt de authentieke factor in die steeds net op tijd maakt dat de gebeurtenissen niet overmatig als zoet, soft en nietszeggend getypeerd kunnen worden. Hoewel ze dat misschien wel zijn.

Een indrukwekkende Cristian Slater die als kantoorslaaf Bob de scheidslijn tussen dader en slachtoffer dunner maakt in een film die vermakelijk en spannend is en tot nadenken aanzet. Een film die de gang van zaken in een kantoor openbaart door blootlegging van de verziekte sfeer die is ontstaan door star hiërarchisch denken en de vele prestige- en machtsspelletjes die als gevolg daarvan plaatsvinden.
Bob is werkzaam in een kolossaal kantoorgebouw en zit als het ware opgesloten in zijn grijze cubicle. Hij wordt niet serieus genomen en is de speelbal van zijn meerdere. Hij is met zijn kledingstijl en gedrag het schoolvoorbeeld van de mislukkeling die zonder sociale banden door het leven gaat. Bob zint op wraak. Het wraakzuchtige plezier van deze loser is denkbeeldig. Hij heeft moordzuchtige fantasieën. Als hij besluit zijn fantasieën in daden om te zetten is iemand hem voor. Een andere werknemer schiet wild om zich heen. Bob grijpt in en wordt een held.
De personages in de film zijn niet bijzonder inventief geschetst. Ze zijn tamelijk standaard. Ceo William H. Macy is een zelfvoldane eikel die uiteraard zijn vrouw bedriegt met zijn secretaresse. Die secretaresse is de mooie Elisabeth Cuthbert die haar baan niet heeft gekregen door haar vakbekwame maar door haar seksgewillige skills. Verder wemelt het in de film van wannabes uit het middenkader die met gebakken lucht strooien en pesterig gedrag vertonen naar hun ondergeschikten. Niet erg origineel dus. Gelukkig weet de sterke cast in de loop van de film de clichématig geschetste personages van enige kleur en geloofwaardigheid te voorzien.
Interessant is de maatschappijkritische ondertoon die de film hanteert. Centraal in de film staat het machteloze individu met de naam Bob dat is overgeleverd aan kafkaëske machtsstructuren. Een intrigerend personage. Het personage Bob heeft vanaf het begin meer inhoud dan de andere personages. Hij is meer dan een clichématig slachtoffer van het systeem. Bob is geen hersenloze fantast. Hem worden eigenschappen gegeven die hem typeren als een gevoelig en bedachtzaam mens. Hij is een ontgoocheld mens en zich bewust van de bezopenheid van zijn fantasieën. Soms zijn de fantasieën echter sterker dan Bob.
He Was a Quiet Man is zowel een ontroerend als een ironisch en soms cynisch portret van een wreker in spe. Prima vertolkt door Cristian Slater die een grappig, een onvoorspelbaar en ook meelijwekkend individu neerzet. Een individu dat ook een beetje eng is maar dat je toch het beste gunt terwijl je tegelijkertijd beseft dat heldendom voor een type als Bob een status is die op elk moment kan eindigen. De film en het personage Bob sleepten me niet volledig mee maar intrigeerden voldoende om de film met een voldende te waarderen.

Een leuke en chaotische komedie met een uitstekende cast onder aanvoering van Zoey Deutch als naïeve titelfiguur die in Los Angeles op zoek gaat naar de acteur John Hamm om haar celebrity sex pass in te wisselen. Een film die zich in een sfeervol decor afspeelt, leuke personages en een zwak verhaal heeft en als komedie absoluut geslaagd is.
De avonturen van Gail zijn hectisch. De hectiek wordt veroorzaakt door de springerige en impulsieve Gail die wordt omringd door een immer uitdijende groep metgezellen bestaande uit passanten die na vermakelijke intermezzo’s blijven hangen en meegaan in het enthousiasme dat Gail tentoonspreidt. De film laat een vrolijk kleurenpalet zien dat zich in lachwekkende situaties manoeuvreert en zich luidruchtig door Hollywood beweegt.
De personages zijn bewust clichématig geschetst en dat werkt goed in deze komedie waarin veel vaart zit en waarin alles over the top is. Komedie die bestaat uit woordgrappen en slapstick. De film is een aaneenschakeling van absurde sketches. Verwacht hier geen hoogstaande en verfijnde humor. De humor is ongeremd, banaal, overdreven en stompzinnig. Ik vond het hartstikke leuk.

Met Deadfall maakt regisseur Stefan Ruzowitzky een heerlijke rechttoe rechtaan thriller die zich onderscheidt door een fijne onheilspellende sfeer, door het brute geweld en door de goeie actie. De film speelt zich grotendeels in de bosrijke vrije natuur af die gekenmerkt wordt door sneeuw en ijs. Een onvriendelijke setting en een uitstekende sfeermaker.
De film bestaat uit een aantal verhaallijnen die elkaar hier en daar kruisen of raken en aan het eind van de film samenkomen in een spannende apotheose. Een dragende rol is er voor Eric Bana. Prima rol als de meedogenloze antagonist die in zijn verhaallijn dood en geweld in de film brengt. De andere verhaallijnen zijn wat emotioneler van aard en draaien in de meeste gevallen om een familieconflict. Goed voor de inleving en best ok.
De film weet te intrigeren met goeie actiescènes waarvan een spectaculair ongeluk aan het begin van de film en een achtervolging per sneeuwscooter op mij de meeste indruk maakten. Behalve met goeie actie en interessante verhaallijnen, worden de personages door prima acteurs vormgegeven. Naast de reeds genoemde Eric Bana is er eveneens een dragende rol voor de verrukkelijke Olivia Wilde. Charlie Hunnam doet het goed als sympathiedrager en er zijn overtuigende bijrollen voor Kris Kristofferson, Sissy Spacek en Treat Williams.
Deadfall is een leuke en spannende no-nonsense film met veel bruut geweld, een aantal intrigerende verhaallijnen, prima actie, goed acteerwerk en een fijne onheilspellende sfeer. Leuk dit.

Met Ungeduld des Herzens verfilmt regisseur Lauro Cress de gelijknamige roman van Stefan Zweig uit 1939. Er zijn meer verfilmingen van de roman. Die verfilmingen situeren het verhaal in de tijd waarin de roman werd geschreven. En die tijd ligt nog voor het uitbreken van de 1e wereldoorlog. Cress verplaatst het verhaal naar het heden, situeert het verhaal op een andere plaats en past de hoedanigheid van de personages aan. De basis van het verhaal is ongewijzigd. De film draait om de relatie tussen soldaat Isaac en de invalide Edith die elkaar in een bowlingcentrum ontmoeten. Isaac wordt al snel kind aan huis bij de familie van Edith en gaat zo op in zijn vriendschap met Edith dat hij zijn eigen vriendenkring verwaarloost.
Isaac is een interessant personage. Isaac is lange tijd moeilijk te doorgronden. Handelt hij uit medeleven of is hij oprecht geïnteresseerd in Edith. De film houdt het open. Logisch, want Isaac weet het zelf ook niet. Hij is een personage waarvan het gedrag of de motieven niet eenduidig geïnterpreteerd kunnen worden. In vrijwel elk gesprek lijkt hij een ander persoon te zijn. Het lijkt erop dat hij zijn eigen innerlijke wezen niet eens kent. Edith is gemakkelijker te doorzien. Zij is een kwetsbaar persoon die haar kwetsbaarheid af en toe manipulatief uitspeelt. Haar gedrag wordt bepaald door haar invaliditeit. Haar intensiteit maakt haar interessant.
Niet elke actie of beslissing van de personages is even overtuigend. In het verhaal worden derhalve conflictlijnen zichtbaar die niet allemaal even aannemelijk overkomen. Maar goed, uit die conflicten ontstijgt wel tijdloze thematiek betreffende medeleven, verantwoordelijkheid, intolerantie en morele twijfel. Het zijn thema's die de film van een beetje laag voorzien en meer laten zijn dan een simpel romantisch drama. Ungeduld des Herzens brengt geen spectaculaire of diep indringende sensaties teweeg maar is wel een film die vanwege de twee interessante hoofdpersonages en hun springerige relatie het bekijken waard is.

Hamnet is de verfilming van de roman van Maggie O’Farrell die samen met regisseur Chloé Zhao (Nomadland (2020)) ook het scenario schreef. In Hamnet worden een paar episoden uit het leven van William Shakespeare doorgelicht. Dat gebeurt vanuit het perspectief van zijn sensitieve vrouw Agnes. De film laat zien hoe zij verliefd wordt op de grote schrijver en hoe de twee vervolgens een gezamenlijk leven leiden dat is geplaveid met hoogte- en dieptepunten. Zoals elk leven. Meer specifiek vertelt de film over de ontstaansgeschiedenis van de bekende tragedie met de naam Hamlet.
De film begint heel toepasselijk met een verboden romance à la Romeo en Julia en eindigt in treurnis. De film weerspiegelt de werken van Shakespeare in een notendop. Veel tragedie dus. Door de natuur geïnspireerde beelden zorgen voor een sentimentele touch. Zhao laat zich op momenten wat meeslepen in een vermoeiende reeks scènes waarin de animalistische energieën van Agnes een uitweg vinden in de pracht en de kracht van de natuur. En zo kan het gebeuren dat we meerdere malen worden geconfronteerd met Jesse Buckley die zich in haar rol van Agnes op pathetische wijze uitleeft in de velden en bossen rondom het stadje Stratford-upon- Avon waar het gezin van Shakespeare bivakkeert. Het hoogtepunt is wel de scène waarin Agnes haar eerste kind moederziel alleen in het bos ter wereld brengt. Agnes beschikt over onbeschrijfelijke krachten en toont zich een oervrouw. Hoe ontroerend.
Een historisch scenario en een poëtische enscenering tonen de uitvergroting van een familiedrama. De film legt daarbij voortdurend de nadruk op grote emoties en krachten die in de personages aanwezig zijn en in een storm van sentiment op de kijker worden losgelaten. Het verhaal draait grotendeels om Agnes en Jessie Buckley. Haar emoties en krachten zijn alomtegenwoordig. Ze huilt, schreeuwt, kwijlt en lijdt wat af. Het begon me allemaal wat tegen te staan. Waar zijn toch de fonetische hoogstandjes die je in een drama over Shakespeare mag verwachten, vroeg ik me herhaaldelijk af.
De film verdient lof voor de muziek, de sfeervolle setting en het acteerwerk. De film zelf is een sentimentele draak die bij mij amper enige emotie opwekte.

De film is gecentreerd rondom de tiener Alec die behalve gewoon een schoolgaande tiener ook de cameraman is van de pornofilms waarmee zijn acterende vader zijn geld verdient. De film toont de uitgangssituatie voor het verhaal behoorlijk expliciet en zal in het verloop nog meer expliciete scènes laten zien. De film stelt met deze scènes de kijker bloot aan een perverse en disfunctionele gezinssituatie die door de kijker als schokkend maar door de vader en zoon Alec niet als zodanig wordt ervaren.
De vader-zoonrelatie is tamelijk bizar. Het is een relatie waarin de vader gebruik maakt van zijn patriarchale overmacht die hij slim verhult met joviaal gedrag. Je zou het misbruik kunnen noemen. Wat de vader Alec daarmee ontneemt is een evenwichtige kijk op relaties, intimiteit en lichamelijke liefde. Door de kennismaking met klasgenote Nina komt Alec in aanraking met een andere perceptie die blijk geeft van respect voor de vrouw in een relatie. Een perceptie die hem leert wat de term ‘intimiteit’ daadwerkelijk betekent.
De film van Muriel d’Ansembourg vertelt aan de oppervlakte van een tienerromance maar wil duidelijk meer vertellen dan enkel het verhaal van Nina en Alec. Truly Naked vraagt aandacht voor de onzorgvuldige manier waarop de huidige mannelijke tiener iets wordt bijgebracht over rolmodellen, gelijkheid der seksen en respect voor het andere geslacht. Hem wordt niets nobels bijgebracht. Muriel d’Ansebourg weet hoe deze bekrompen zienswijze te doorbreken. En dus komt Alec met behulp van vrouwelijke wijsheid, vrouwvriendelijke provocatie en mindfulness-oefeningen tot bewustwording.
“Hier ben ik, kijk eens naar me”, zegt het personage Nina tegen Alec en trekt de verwarde Alec uit zijn verwrongen wereldbeeld. Opdat Alec zijn blik van het lichaam van de vrouw zal afwenden en zijn blik zal richten op de persoon die de vrouw is. Alec leert dat intimiteit iets is dat te maken heeft met het leren kennen van de ander. Als persoon, niet als lichaam. En om dat te kunnen doen moet je je openstellen, je kwetsbaar opstellen en je lustgevoelens terzijde schuiven. En als de mooie, fascinerende en lustopwekkende Safiya Benaddi die prachtige boodschap overbrengt, ben ik meteen bereid daarin helemaal mee te gaan.
Hondsbrutale octopus trouwens. Die heeft er dus niets van begrepen.

De jonge hoofdpersoon Berre is iemand met empathie. Iemand die voelt. Iemand die luistert. Hij is geen held, maar voldoet eerder aan het klassieke profiel van de buitenstaander. Een buitenstaander met eigenzinnige trekjes. De film speelt zich af in 1940 vlak voor de Duitse invasie in de lage landen. De maatschappelijke sfeer is grimmig. Nazisympathieën bloeien op en er heerst een anti-Joodse stemming. De politieke situatie en zijn liefde voor Elza, een Joodse vluchteling die illegaal in België verblijft, betekenen een dreiging voor de geluidstechnicus Berre en zijn wereld van klanken.
Berre is gefascineerd door tonen, geluiden en klanken. Hij werkt als geluidsman bij de Belgische radio en verlevendigt de hoorspelen met bijpassende geluidseffecten. Voor Berre zijn geluiden allesbehalve alledaags. Voor hem zijn geluiden een taal waarmee hij beter uit de voeten kan dan met de taal die uit woorden bestaat. Berre beleeft de wereld voornamelijk in tonen, resonanties, geluidsgolven en klankruimten. Hij hoort meer dan hij ziet.
Regisseur en schrijver Frank van Passel creëert een wereld waarin geluid een belangrijke en poëtische rol speelt. De film is een akoestisch kunstwerk. Maar ook visueel spreekt de film een mooie taal. Het stadsgezicht van Brussel is schilderachtig en de art deco uitstraling van het radiogebouw biedt een prachtige nostalgische achtergrond. Binnen deze sprookjesachtige entourage ontvouwt zich een verhaal over dromen, hoop en liefde. Toch is vanaf het begin van de film in alle facetten ook een onheilspellende sfeer voelbaar van een naderende politieke omslag. Een sfeer die sluimerend dreigend onder het romantische verhaal voelbaar is.
Mooie film. Radioman is een poëtische liefdesverklaring aan de wereld van geluid en klank. Tegelijkertijd vertelt de film een ontroerend verhaal waarbij de akoestische laag over het algemeen vakkundig in het verhaal is verweven. Af en toe vond ik dat de esthetiek van de akoestische droomwereld de gruwelijke impact van sommige gebeurtenissen een beetje in de weg zat. De gruwel komt op bepaalde momenten niet geheel tot zijn recht. Het zal een bewuste keuze van de regisseur zijn.
Ondanks deze onevenwichtigheid is Radioman een bijzondere en fijne film met een afwisselende verhaallijn, prachtige decors, goed acteerwerk en een intrigerende sfeer. Na afloop las ik dat de film een fictief verhaal vertelt. Dat verwonderde mij niet. Interessant is echter dat Van Passel zich wel liet inspireren door echte personen en echte gebeurtenissen. De film is een samenraapsel van individuele lotgevallen, zou je kunnen zeggen. Over het personage Elza verschijnt na afloop van de film nog een korte tekst die vermeldt hoe het Elza na de Duitse inval is vergaan.

Never Been Kissed is een film van de productiemaatschappij Flower Films. In 1995 opgericht door Drew Barrymore en Nancy Duvonen. Never Been Kissed was de eerste film die Flower Films uitbracht. De film leverde een behoorlijke winst op die de deur opende naar meer films om te produceren. Flower Films bestaat nog steeds en heeft intussen een aardige lijst met films en tv-series geproduceerd waaronder films als Charlie's Angels (2000). Donnie Darko (2001) en Music and Lyrics (2007).
De film waarmee het allemaal begon is als gezegd Never Been Kissed. Een film waarvan het commerciële succes mij verbaast. In de hoofdrol Barrymore als undercoverjournalist die zich als highschoolstudent voordoet. Gedurende haar eigen schooltijd was ze een buitenbeentje. Dat blijkt ze ook nu nog te zijn. Het verhaal vervolgt met een aantal valkuilen en obstakels, maar uiteraard weet ze het tij te keren. En passant vindt ze heel verrassend ook nog eens haar grote liefde. Het verhaal stelt echt niets voor. Never Been Kissed is een film met een niet erg originele en zeer voorspelbare verhaallijn die bovendien grossiert in matige humor.
Met de humor is het echt pover gesteld. Een aantal scènes is in aanzet trouwens best grappig. Zo is een scène die zich in een nachtclub afspeelt in potentie erg leuk. Op de een of andere manier weet hoofdrolspeelster Barrymore de komische taferelen echter niet bijzonder grappig uit te spelen. Ze overdrijft teveel daar waar subtiel en naturel beter werken. Laat ik het er gewoon op houden dat Barrymore in deze film geen komisch talent is. De bijrollen van John C. Reilly en Molly Shannon bevielen me in dat opzicht beter.

Joachim Trier verschaft zich met soepele verhalende stappen toegang tot een huis met een rijke familiegeschiedenis. Een huis dat als een spons de tragedies van een sinds oudsher door drama geteisterde familie heeft opgezogen. Het zijn deze huiselijke herinneringen die in de film alomtegenwoordig zijn en hun negatieve invloed uitoefenen op de personages die het huis bewoonden of er verblijven.
Zo wakkeren de herinneringen de frustraties aan van toneelactrice Nora die als kind het huis bewoonde toen haar ouders uit elkaar gingen en zij en haar zus van de ene op de andere dag zonder vader verder moesten. De verdwenen vader die een beroemde filmregisseur is, komt weer boven water om Nora te vragen in zijn nieuwe film mee te spelen. Hij heeft het autobiografisch getinte scenario geschreven met haar in zijn gedachten. Nora is echter enkel geïnteresseerd in de vraag waarom hij haar en haar zus jaren geleden in de steek heeft gelaten. Zonder antwoorden te verstrekken valt de regisseur terug op een alternatieve hoofdrolspeelster (Elle Fanning) die in deze familiale rits aan emoties een element is dat middels het persoonlijke scenario wordt geconfronteerd met disfunctionele omstandigheden en open wonden die niet de hare zijn. Haar aanwezigheid voelt misplaatst en dat is ook precies de bedoeling.
Het middelpunt wordt gevormd door het huis. Het huis dat als decor voor de film moet dienen. Het huis waarin herinneringen, emoties en gebeurtenissen zijn opgeslagen. Het huis dat een effect heeft op het gemoed van een ieder die er verblijft. Sentimental Value is dan ook een film waarin een stortvloed aan onverwerkte emoties loskomt die beslag legt op alle personages in de film. Op de vader, de beide dochters en dus zelfs op de Amerikaanse actrice die niet eens onderdeel van het gedeelde verleden is. Het is voor haar dan ook lastig om in de huid te kruipen van het personage dat ze moet spelen. Daarvoor is de potpourri aan emotionele krachten die zij om zich heen ervaart veel te veel verbonden aan het huis en zijn bewoners.
In de rol van Nora zien we Renate Reinsve die ook in Trier’s “de ergste mens ter wereld’ de hoofdrol speelde. Ook nu weer geeft zij een uitstekende vertolking van haar personage ten beste. Trier plaatst Reinsve tegenover acterend zwaargewicht Stellan Skarsgård in de rol van de vader en dominante en eerzuchtige filmregisseur. Skarsgård speelt hem hooghartig en weinig aangenaam. Uitstekend dus.
Sentimental Value presenteert zich vooral als een vader-dochterdrama. Een drama dat zijn wortels in het verleden heeft en rijkelijk is doorspekt met beeldtaal en dialoog. Het is die spraak die de vertaalslag naar diep weggestopte emoties maakt. Het is die spraak die dient om aan te overweldigende en daardoor verstarde emoties een manier te geven om geuit te worden. Om te confronteren. Om begrip te verlenen en te verkrijgen. Om de lucht te klaren. Om mensen samen te brengen. De laatste scène laat zien of de personages daarin zijn geslaagd.

Laat ik (evenals andere gebruikers) vooropstellen dat The Good Girl geen komedie is. De film waarin Jennifer Aniston als het personage Justine teleurgesteld is in haar leven, in haar werk en in haar echtgenoot en een relatie begint met de depressieve jongeman Holden (Jake Gyllenhaal) is verre van humoristisch. The Good Girl is een dramatische karakterstudie. De sfeer die in de film hangt is rauw, donker en bijzonder mistroostig en weerspiegelt niet de luchtige romantische sfeer waarin sprookjes tot leven worden gebracht.
Hoofdpersonage Justine is niet per se een sympathiek karakter. Haar acties schieten nare gaten in de levens van anderen. Het tonen van berouw is haar vreemd. Op zich is het interessant om haar wegen te volgen maar van echte betrokkenheid bij het personage is geen sprake. The Good Girl is een vrij afstandelijk drama. De film van Miguel Arteta observeert gedrag en sympathiseert niet. De kijker zal die neiging vanwege de afstand tot het personage ook niet direct hebben. De rechtgeaarde liefhebber van de romantische komedie die per ongeluk in deze film is beland , zal de afstand niet welgevallig zijn. Helemaal niet als blijkt dat Justine's zoektocht naar liefde en geluk weinig met een romantische inborst heeft te maken en tamelijk kil wordt weergegeven.
Het verhaal speelt zich slechts af in een tijdsbestek van enkele weken en toont een aantal momentopnamen uit het leven van een gedesillusioneerde vrouw. Artera tovert geen kitscherige wereld om haar heen. Foute keuzes worden niet op een wonderbaarlijke manier hersteld. Foute keuzes hebben in deze film tragische gevolgen. Aangezien de zoektocht naar zingeving vanuit het realistische perspectief wordt getoond van een doorsnee vrouw die vrij lage eisen aan zichzelf stelt en behoorlijk egoïstisch is, zal de kijker tevreden zijn met het einde dat ook slechts een momentopname is.

Zoals vele tienerkomedies speelt The Girl Next Door zich af in en rondom de entourage van de highschool. En uiteraard is de film niet uitzonderlijk in zijn keuze om het verhaal te concentreren rondom de losers van de school, die hormonaal flink in beweging zijn en uiteraard maagd. De uitgangssituatie is precies zoals je die verwacht. En zo hoort dat ook in dergelijke komedies.
En zoals dat ook hoort in dergelijke komedies is er uiteraard de introductie van dat ene meisje dat de aandacht trekt. Dat ene meisje dat toevallig naast hoofdpersonage Matthew (Emile Hirsch) komt wonen. En wat voor meisje. Het meisje is Elisha Cuthbert en is onwaarschijnlijk mooi. Uiteraard ontstaat er een band tussen die twee en Matthew wordt in de rest van de film behoorlijk uitgedaagd om zijn grenzen te verkennen. En die verkenningen leveren erg leuke scènes op.
The Girl Next Door is een grappige film. Ondanks de vele gelijksoortige films met gelijksoortige humor uit het komische tienergenre weet The Girl Next Door uitstekend te vermaken. Een belangrijke reden daarvoor is dat de film naast de gebruikelijke tienerlol, een leuk afleidend zijplot biedt dat zich in de wereld van de porno afspeelt. Dat zijplot is goed voor de toevoeging van een aantal markante personages en levert bovendien meer leuke humor op.
Een andere reden dat de film bij mij goed in de smaak viel is een hele oppervlakkige reden met de naam Elisha Cuthbert. Hoewel ze best redelijk goed acteerwerk aflevert, ging mijn aandacht meer uit naar de sexy manier waarop ze in de camera kijkt en de sensualiteit van haar bewegingen. Ik voelde me warempel eventjes weer een stuntelende tiener.
Het enige andere personage dat na afloop nog in de herinnering blijft hangen is het personage van Timothy Olyphant, die als onvoorspelbare pooier een interessant karakter neerzet. De overige personages zijn slechts sympathiek of onsympathiek en ben je na afloop snel weer vergeten. Zoals dat hoort in een tienerkomedie. Zelfs in een bijzonder leuke zoals The Girl Next Door.

Over twee van elkaar verschillende vrienden die in het lichaam van de ander terechtkomen en het leven van de ander leren kennen en op den duur naar waarde weten te schatten. Het verhaal is niet bijster origineel. Als een saaie burgerlijke man en een studentikoze levensgenieter van lichaam verwisselen is het contrast niet alleen de basis voor de humor maar zijn de situaties die daaruit voortkomen ook wel wat voorspelbaar. Gelukkig heeft de film een hoog tempo en zijn de scènewisselingen talrijk, zodat je niet erg storend met de voorspelbaarheid wordt geconfronteerd.
De keuze van de twee acteurs in de hoofdrollen is een goede keus. Ryan Reynolds en Jason Bateman spelen sympathieke personages, laten een goed gevoel voor timing zien en zorgen voor een aantal grappige en hilarische scènes. Veel grappen zijn raunchy en kinderlijk. Daar moet je van houden. Ik houd daar wel van maar de film duurt echter veel te lang en op den duur snak je toch naar een vorm van humor die iets meer te bieden heeft dan raunchy en kinderlijk. De kijker die daarop zit te wachten, wacht tevergeefs. Hoe langer de film duurt hoe humorlozer de grappen worden.
The Change-Up is een zeer voorspelbare en zeer luchtige film. Af en toe grappig. Naar het einde toe minder en minder grappig. De personages zijn erg oppervlakkig geschetst maar sympathiek genoeg om je daar niet erg druk over te maken. Daar is het ook de film niet voor. De film is luchtig, draait om een lachwekkende persoonsverwisseling en heeft absoluut een paar leuke en hilarische scènes.

Robin Hood. Wie kent hem niet. Wellicht de bekendste naam uit de Britse folklore. De man die volgens de legende van de rijken stal en de buit verdeelde onder de armen. Een held. Een voorbeeld. Het is niet verwonderlijk dat de avonturen van de nobele Robin Hood in veel films en series zijn vereeuwigd. In The Death of Robin Hood wordt het beeld van de edelmoedige Robin Hood met de grond gelijk gemaakt.
The Death of Robin Hood is de derde film van regisseur en schrijver Michael Sarnoski die eerder met Pig (2021) liet zien in staat te zijn een indrukwekkende karakterschets te kunnen afleveren. The Death of Robin Hood is een zwaarmoedige film die het personage Robin Hood (magnifiek gespeeld door Hugh Jackman) op een manier afbeeldt die de kijker niet bekend zal voorkomen. Vanaf het begin is duidelijk dat dit niet een film is waarin op luchtige wijze de kleurrijke avonturen van de schelmse boogschutter en zijn vrolijke aanhang wordt verteld.
Het verteltempo is traag. In de kleurstelling overheersen grijstinten. Er is bruut geweld. Zelfs kinderen worden niet gespaard. Er is vuil. Er is bloed. In The Death of Robin Hood wordt de mythe ontkracht. Het optreden van de volksheld heeft niets nobels. De volksheld Robin Hood is niets minder dan een meedogenloze slachter.
Naarmate de film verglijdt, komt Robin Hood in rustiger vaarwater terecht en is er ruimte om achter de meedogenloze façade het menselijke in het personage te ontdekken. Zonder daarbij de gruwelijke daden te relativeren, leert de kijker een man kennen die gevangen zit in een spiraal van geweld en daaruit niet kan (of wil) ontsnappen. Een interessante kijk waar de film veel tijd in steekt.
Na de tumultueuze en gewelddadige scènes heerst er rust. De sfeer is anders. Je zou het vredig kunnen noemen. In deze fase richt de film zich meer op de psyche dan op de actie. Het is alsof we ons in een andere film bevinden. Nieuwe personages worden geïntroduceerd en de introspectie kan beginnen. Als de inzichten over het personage Robin Hood eenmaal zijn gevallen, de karakterschets nagenoeg is voltooid en het schokeffect is weggeëbt gaat de film nog even door. Omdat er dan weinig meer rest dan serene eentonigheid, denk ik dat de film iets eerder had kunnen eindigen. Verder niets dan lof voor dit atypische portret van de volksheld.

Door genetische manipulatie is de mens onsterfelijk geworden. Om overbevolking tegen te gaan, stopt die onsterfelijkheid na het 25e levensjaar. Na het 25e levensjaar is er de mogelijkheid om tijd te verdienen en dus langer te leven. Voor degene die verder wil leven laat een klok die zichtbaar is op de arm zien hoeveel tijd nog resteert en of er bijverdiend moet worden. In deze toekomstige duistere wereld zijn valuta als betaalmiddel ingewisseld voor tijd. Dat betekent dat je niet alleen tijd moet verdienen om te blijven leven maar ook tijd moet verdienen om goederen en diensten te kunnen kopen. Een ritje met de bus kost je twee uur van je leven. Voor een kopje koffie ben je vier minuten kwijt. En mocht je een auto willen aanschaffen dan ben je al snel enkele tientallen jaren lichter.
Het basisidee voor de film is even simpel als effectief. Regisseur Andrew Niccol die ook het script schreef, creëert in zijn film een kille samenleving waarin iedereen steeds maar zijn armklok checkt en elk gemeend sociaal contact spaarzaam is. De sfeer is rauw, onheilspellend en duister. Een fantastische uitgangssituatie om twee dwarsliggers op los te laten die het systeem, dat uiteraard door nietsontziende psychopaten in leven wordt gehouden, willen ondermijnen. En die heeft de film dan ook in de vorm van Will (Justin Timberlake) en Sylvia (Amanda Seyfried) die de boel opschudden en zorgen voor actie, avontuur en spanning. Denk Bonnie and Clyde, maar dan met edelmoedige intenties.
Het element tijd is een sterke spanningsfactor in de film. De vele personages die de film rijk is, kijken voortdurend op hun klok die dan ook in een flits steeds te zien is. Als kijker ben je geneigd om mee te tellen en mee te rekenen. Hoeveel tijd is er nog? Is het wel genoeg? Schiet nou op! Ook spannend zijn de actiescènes die vooral bestaan uit hectische achtervolgingen. De twee protagonisten vormen een prettig en strijdlustig duo en die constatering verhoogt het kijkplezier. De romantische klik tussen beiden is niet heel overtuigend en had wat mij betreft (en ik denk dat wel vaker bij met name actiefilms en thrillers) weggelaten mogen worden. Goede rol ook van Cyllisn Murphy die als ijskoude wetsdienaar eveneens een spannende factor is door de druk op het heldhaftige koppel continu hoog te houden.
In Time is een goede film die vooral indruk maakt met een fantastische creatie van het speelveld en heel creatief gebruik maakt van de vele spannende mogelijkheden die de tijd als betaalmiddel heeft. Een film ook waarbij maatschappijkritische parallellen zijn te trekken met de huidige wereld. Nogal voor de hand liggend en niet erg interessant, vond ik. Ik heb mij dan ook op het verhaal, de personages en de fraai geschapen wereld gericht en zag vooral een hele vermakelijke film.

Over de minutieus geplande vlucht van Eddie Macon die uit de gevangenis ontsnapt en naar Mexico onderweg is. Flashbacks vertellen over het onrecht dat de jonge vluchteling in de gevangenis heeft gebracht. Zo weet de kijker meteen op welk personage hij zijn sympathie moet richten. Verrassenderwijs dus niet op filmster Kirk Douglas, die de rol vervult van de achtervolgende New Yorkse agent Marzack. In tegenstelling tot de zachtaardige Eddie Macon is hij een niet bijster sympathiek personage dat er prat op gaat voortvluchtige criminelen met inzet van superieure finesse op te pakken.
De titelrol in deze film, die het de kijker nogal gemakkelijk maakt om goed van slecht te onderscheiden, is voor John Schneider. De naam zei mij niets, maar bij de eerste aanblik van het personage Eddie Macon, schoot meteen de naam van de tv-serie ‘The Dukes of Hazard’ door mij heen. Een prima filmdebuut van Schneider die de hoofdrol deelt met oude rot Douglas. Beiden leveren solide acteerprestaties af.
In kleine bijrollen zien we onder andere John Goodman en J.T. Walsh verschijnen. Beiden op dat moment nog actief in het prille stadium van hun carrière. Beiden vallen niet op met opzienbarende acteerprestaties, maar zijn gewoon leuk om te signaleren. De betere bijrollen zijn voor Lee Purcell die een vleugje romantiek in de film brengt en voor het psychopathische drietal Jay O. Sanders, Tom Noonan en Lisa Dunsheath dat verantwoordelijk is voor een aantal heerlijk gestoorde en spannende momenten.
Enigszins voorspelbaar is de film wel. Toch heeft Eddie Macon’s Run voldoende vaart, actie en handeling om de kijker gedurende de hele speelduur te vermaken. Hoewel de romantische fase waarin Purcell ten tonele verschijnt me iets te lang duurde. Visueel is de film minder vermakelijk. Op het visuele vlak brengt de film niets opzienbarends. Alles rechttoe rechtaan geschoten met het gevolg dat de film de fantasieloze uitstraling van een tv-film heeft.
Alles tegen elkaar afwegend is Eddie Macon’s Run geen hoogvlieger maar gewoon een aardig drama gevuld met actie. Een vermakelijke film maar absoluut geen must see.

In Italië in de jaren 1980 en 1990 zorgt Riccardo Schicchi voor een revolutie door met zijn productiemaatschappij Diva Futura pornofilms te produceren. Onder zijn leiding vinden gewone meisjes als Ilona Staller, Moana Pozzi en Eva Henger dankzij de opkomst van abonnee-tv en de videorecorder hun weg naar Italiaanse huiskamers en later ook buitenlandse huiskamers. Ik kan me die tijd en een paar van die films herinneren en vooral daarom leek Diva Futura me een interessante biopic toe.
Diva Futura is echter een oninteressante film. De film is geen singuliere biopic maar een wirwar van wel vijf biografische verhalen die wanordelijk met elkaar zijn verweven. Alle zijn bijzonder oppervlakkig en bijzonder saai. De film die werd geregisseerd door Giulia Louise Steigerwalt die ook het draaiboek vervaardigde, vertelt een verhaal dat liefde, seks en misbruik amper van elkaar laat verschillen. De indruk wordt gevestigd dat Diva Futura een warme familie is binnen het kille en hatelijke land van de porno. Ik kreeg de indruk dat het script de historie behoorlijk romantiseerde.
En wat een oninteressant script. Geen enkele biografische verhaallijn vertoont enige diepzinnigheid. Geen enkel personage vertoont meer dan eendimensionale diepte. De dialogen zijn van een niveau dat je ondermaats mag noemen. De aankleding is saai. De film creëert een sfeer die zo nietszeggend is dat allerhande drama en tragedie die de personages treffen je totaal niet raken. Daarnaast is het vreemd dat Diva Futura als film die zich afspeelt in de wereld van de seks zelf geen seks of naakt vertoont. De paar zeer terloopse seconden dat er vanuit een ooghoek sprake is van een beetje bloot, tellen eigenlijk niet. De film slaagt er wonderwel in om alles dat ook maar enigszins boeiend zou kunnen zijn, te negeren.
Diva Futura is een slechte film. Een slechte film met een fijne jazzy soundtrack. Dat wel. De muziek was het enige aspect aan de film dat me aansprak.

De film die handelt over een stel dat bij de onderburen op bezoek gaat, is de remake van Sentimental (2020) van de Spaanse schrijver en regisseur Cesc Gay. De Spaanse film is gebaseerd op een toneelstuk van dezelfde Gay dat in 2015 tot stand kwam. Na een Zwitserse en een Franse verfilming is er nu The Invite oftewel de Hollywoodversie van het Spaanse origineel.
Geregisseerd werd The Invite door Olivia Wilde die tevens een van de vier rollen op zich nam. De film begint met een analyse van de relatie van het ontvangende stel dat wordt gespeeld door Seth Rogen en Wilde. Een stel dat na 15 jaar huwelijk niet erg gelukkig lijkt. Prettige onderlinge communicatie is er amper. Meestal praten ze langs elkaar heen of zijn in een ruzie verwikkeld. De film toont beiden nauwelijks in een harmonieuze situatie. Hoe anders is dat bij het andere paar (Penélope Cruz en Edward Norton) dat na een tijdje in de film wordt geïntroduceerd. Het contrast tussen de koppels is groot. Dat verschil wordt prettig uitgebuit en is goed voor enkele aangename scènes waarbij vooral de knorrige en cynische Seth Rogen de humoristische inbreng verzorgt.
The Invite bestaat uit meer dan het humoristisch uitbuiten van contrasten. De film gaat een nieuwe fase in als de twee gasten met een voorstel komen dat voor flinke opschudding zorgt. Die wending is niet alleen verrassend voor de kijker maar ook voor het ontvangende paar. Er ontstaat voldoende beroering om een tijdje op te kunnen teren. Als de commotie ten volle is uitgebuit, ontkomt de film niet aan enige stagnatie. De wendingen en onthullingen die volgen hebben een stagnerende impact. Het gaat te ver om van saaie momenten te spreken, maar het gaat ook te ver om te zeggen dat de aandachtsspanne steeds dezelfde scherpte behoudt.
De amusementswaarde blijft evenwel op peil. De humor is en blijft leuk. De personages van Wilde en Rogen zijn nog steeds interessant. Ze zijn voldoende gelaagd om de nieuwsgierigheid van de kijker blijvend op te wekken. Dat geldt overigens ook voor het bezoekende paar dat in eerste instantie slechts een aanjagende functie leek te hebben maar toch ook ruimte krijgt voor een eigen verhaal. En zo zijn er vier interessante personages die worden vertolkt door een prima acterende cast die er zowel in de chaotische en uitbundige als in de bedachtzame en wat emotionelere scènes in slaagt om de aandacht van de kijker vast te houden. En dat is knap want in de film gebeurt in actieve zin niet heel veel.
The Invite moet het hebben van zijn dialogen. Gebaseerd op een toneelstuk, weet u nog. Prima dialogen. Scherpe, humoristische, venijnige, confronterende en andersgezinde dialogen die weliswaar soms een beetje te lang op de plaats blijven hangen maar absoluut vermakelijk zijn. Voeg daar de personages, het goede acteerwerk en een zekere ongemakkelijke spanning aan toe die de film weet op te roepen en je kunt van een goede film en van mij als een tevreden kijker spreken.

Bezetenheid in een klooster. De eerste minuten van de film zullen de kijker het idee geven dat hij met een heuse exorcismefilm te maken heeft. Dat valt dus tegen. Hoewel exorcisme onderdeel van de film is en de film een enkele horrorscène bevat, is Agnes veel meer een menselijk drama dat horroractie inruilt voor dialoog. Opmerkelijk is ook dat de film zich amper met de titulaire Agnes bemoeit. De aandacht gaat veel meer uit naar zuster Mary die als gevolg van de gebeurtenissen met zuster Agnes twijfelt aan haar geloof in God en het nut van religie.
Even de verwachting bijstellen. Geen horror. Regisseur en schrijver Mickey Reece maakt met Agnes een drama over een geloofscrisis. Een dergelijke film kan natuurlijk best boeiend zijn. In de film komen inderdaad scènes voorbij die de moeite van het bekijken waard zijn. Sommige met ernstige ondertoon. Andere lichtvoetiger. In het begin hanteert de film heel verrassend een humoristische toon die best aangenaam is. Men neme daarvoor een cynische en excentrieke priesterlijke duiveluitdrijver, een nog idiotere duiveluitdrijver en een karikaturale moeder-overste en laat hen interacteren met elkaar en de overige personages. Best grappig, hoewel ik betwijfel of de humor altijd bewuste humor is. Het matige acteerwerk, de eendimensionale personages, de belabberde dialogen en de houterig in beeld gebrachte gebeurtenissen brengen mogelijk geheel onterecht hillariteit teweeg.
Als verderop in de film zuster Mary haar best doet om haar plek in de wereldse samenleving te vinden is het (na al die lachwekkende flauwekul in het klooster) moeilijk om haar strijd met veel leedwezen te volgen. Dat gebrek aan inleving ligt dus niet aan Molly C. Quinn in de rol van Mary. Zij is juist een van de weinige acteurs die haar rol geloofwaardig weet te brengen. Ze heeft alleen de pech dat in de film waarin ze speelt het drama en de horror gewoon niet erg aanspreken. Agnes blinkt uit met een zwak scenario en een zwakke regie. Ik laat toekomstige werken van scenarist en regisseur Mickey Reece graag aan me voorbijgaan.

Jón woont met zijn moeder en zijn hond in een kleine boerderij in een afgelegen gebied in IJsland. Een streek zonder enige infrastructuur van betekenis en dunbevolkt. Van alle gebieden in Ijsland die je met het woord afgelegen kunt omschrijven, spant dit gebied dat in het noordwesten is gelegen, wel de kroon. Driving Mum van de IJslandse regisseur en schrijver Hilmar Oddsson is van begin tot eind doordrenkt met melancholie en somberheid. Dat is te danken aan het scenario dat door de camera met weidse hoeken en in rustige beelden tot leven wordt gebracht het desolate van het geheel benadrukt. Dat is eveneens te danken aan de zwart-wit fotografie die prachtig is maar niet bepaald een vrolijke sfeer oproept. En net als je denkt dat de film verzinkt in allesovattende mistroostigheid, voegt Oddsson een flinke dosis zwarte humor toe.
De tragikomische aanleiding voor de roadtrip leent zich daar goed voor. Wanneer Jóns moeder overlijdt zorgt Jón ervoor dat haar wens om begraven te worden in haar geboortedorp ten uitvoer wordt gebracht. Hij brengt bij haar met enige moeite wat make-up aan en zet haar op de achterbank van zijn oude Ford Cortina waar al jaren niet meer mee is gereden, roept de hond en begint aan de roadtrip die naar het Zuiden van IJsland moet voeren. In een slakkengang voert de reis over hobbelige wegen en door een magnifiek ogend landschap. En zoals dat hoort in een roadmovie, zijn er om de zoveel meters ontmoetingen met passanten. Ontmoetingen die nu eens aangenaam en dan weer onaangenaam zijn.
Reiziger Jón ondergaat elke ontmoeting op een koele en onaangedane manier en vertoont daarbij amper enige verandering in zijn gelaatsuitdrukking. Dankzij zijn sociaal onhandige optreden ontspinnen zich heerlijke tragikomische taferelen. De ontmoetingen zijn niet de enige uitdagingen tijdens de trip. Vanaf de achterbank maakt zijn dode moeder het hem ook behoorlijk lastig. In de loop van de reis leert de kijker Jón steeds beter kennen en ziet in dat hij veel meer is dan een ongenaakbaar en stoïcijns persoon. Al naar gelang de reis vordert, krijgt hij meer laag en wordt interessanter. Menselijker ook.
Driving Mum schommelt heen en weer tussen bizar en zwart. Tussen komedie en tragedie. Tussen roadtrip en karakterstudie. Het verteltempo is traag en de kijker kan op zijn gemak al die aspecten van het verhaal tot zich nemen. Ik liet mij heerlijk onderdompelen in de ongewone sfeer en de merkwaardige belevenissen en had het met Driving Mum erg naar mijn zin.

The Rat Catcher van regisseur Wes Anderson is de derde verfilming in zijn reeks van vier verfilmde korte verhalen van Roald Dahl die ik heb bekeken. Evenals bij de andere verfilmingen vertoont de film grote gelijkenis met een toneelstuk. De acteurs kijken veelal recht in de camera. Er is weinig wisseling van cameraperspectief. De decors en rekwisieten zijn duidelijk onecht. Een wisseling van setting is er niet. Tot nu toe de minst interessante korte film als het om de beeldende beleving gaat.
Net als in de andere verfilmingen wordt er meer verteld dan getoond. In The Rat Catcher krijgt Richard Ayoade de rol van verteller toebedeeld. Behalve Ayoade spelen Ralph Fiennes en Rupert Friend mee. Evenals Ayoade speelden zij ook in de eerdere korte films mee. Fiennes dit maal eens niet als het personage Roald Dahl maar als de titelfiguur. Een merkwaardige rattenvanger die van methoden gebruik maakt die nogal verontrustend zijn maar tevens een komische ondertoon hebben. Door de methodiek niet te laten zien maar te laten vertellen, wordt de verbeeldingskracht van de kijker aan het werk gezet. Met succes, in mijn geval. De gesproken tekst heeft voldoende beeldende kracht om het gesproken woord in het hoofd visueel tot leven te laten komen.
Sfeer en inhoud zijn om van te smullen. Een heerlijke sfeer van vervreemding en creepiness. Inhoudelijk is de korte film grappig, absurd en intrigerend. De film weet met verontrustende elementen die door de rattenvanger worden ingebracht een bepaald spanningsniveau te creëren die maakt dat de aandacht niet verslapt. Kortom: de 17 minuten die de film duurde waren bijzonder aangenaam.

Zich baserend op een waar verhaal dat voorkomt in het boek ‘Dit kan niet waar zijn: Onder bankiers’ van Joris Luyendijk, maakt Emmanuel Tenenbaum een korte film waarin hij laat zien hoe mensen hebben verdiend aan de aanslagen in New York op 11 september 2001. Als het eerste vliegtuig zich in het World Trade Center boort, vermoedt een effectenhandelaar dat het om meer zou kunnen gaan dan een ongeluk en speelt daar met de aan- en verkoop van aandelen handig op in.
Free Fall is een spannend drama dat zich in de financiële wereld afspeelt. De film beziet de gebeurtenissen van september 2001 vanuit een ongewoon perspectief. Een perspectief dat een beleving laat zien die in schril contrast staat met de beelden en het commentaar dat van de televisie op de achtergrond afkomstig is. Het verhaal is kort maar krachtig, de enscenering is strak en de tijdgeest goed getroffen. In 19 minuten legt Tenenbaum de immorele menselijke aard bloot en doet dat op een boeiende en schokkende manier.

Wes Anderson maakte vier korte films die alle gebaseerd zijn op een verhaal van Roald Dahl. Poison is de tweede film van die reeks die ik heb bekeken. Eerst het vermakelijke The Wonderful Story of Henry Sugar (2023) bekeken en intussen ook The Rat Catcher (2023) gezien. The Swan (2023) staat nog open maar volgt binnenkort.
Inhoudelijk staan de verfilmingen van de verhalen van Dahl los van elkaar. Onderlinge herkenbaarheid is er desondanks. De toneelmatige enscenering en de bezetting zijn grotendeels overeenkomstig. Zo verschijnt in Poison Ralph Fiennes weer kort in de rol van Roald Dahl. En zien we ook Dev Patel, Ben Kingsley en Bendict Cumberbatch terug die ook allen in The Wonderful Story of Henry Sugar meespeelden.
Ook in Poison laat Anderson gebeurtenissen bewust niet zien. Hij laat de handeling vertellen door een van de acteurs in plaats van de handeling in beeld te brengen. Terwijl een acteur een verklarende monoloog houdt of zelfs een dialoog opvoert, zijn de andere personages inactief en staan zwijgend op hun plek. Die situaties werken bevreemdend en maken een droogkomische indruk. Bijkomend voordeel van die verteltechniek is trouwens dat die de zaken heerlijk bondig houdt en dat is in een korte film natuurlijk altijd welkom.
Poison is absoluut een leuke korte film. Van de drie die ik tot nu toe zag is de film ook de zwakste. In visueel opzicht heeft de film minder te bieden. Mooie achtergronden maar gewoon minder kleurrijk en creatief. En inhoudelijk ervaarde ik de spanning en suspense die het lezen van het verhaal van Roald Dahl oplevert, niet in de film. Waarschijnlijk zit de vormgeving het ontstaan van een spanningsboog in de weg. De Anderson-methodiek werkt beter als humor, mysterie of vervreemding aan de orde zijn. De spanning is er In Poison in elk geval niet mee gediend.

Deze overbodige reboot waagt zich aan grappen over genderidentiteit, racisme, Trump, de bestorming van het Capitool, de Epstein-dossiers en nog veel meer, maar treft daarbij hoogst zelden een aansprekende humoristische toon. De film presenteert flauwe en tandeloze humor die meestentijds niet grappig is te noemen. Scary Movie is een veilige parodie die niet scherp uit de hoek komt en geen enkele partij die het mikpunt is van de spot, pijn zal doen. Een film met van die scènes die erg druk en erg schreeuwerig zijn en daarmee uitstralen dat het allemaal erg grappig is wat je te zien krijgt, maar het welbeschouwd niet is.
Een film van de Wayans, die van tevoren beloofden dat er koppen zouden rollen. Dat er een genadeloze humoristische kaalslag zou plaatsvinden. “Everybody will be offended”, heette het. Nou, dat valt dus wel mee. De film zet vooral in op de beproefde mix van seksuele toespelingen, puberale grappen en andere flauwe humor. En doet dat in de vorm van een compilatie van sketches zodat een verhaallijn nauwelijks herkenbaar is. Een stilistische aanpak die gericht is op een publiek dat zich in een TikTok-achtige omgeving thuis voelt.
De geslaagde stukken van de film bestaan uit de parodieën op horrorfilms. Het zijn referenties naar films als It Follows (2014), Longlegs (2024), The Substance (2024) en uiteraard Scream (1996) en al zijn vervolgfilms. De grappige verwijzingen naar de Scream franchise vond ik de minst leuke. “Oh nee, niet weer een sketch met een figuur met een masker van Ghostface”. De meeste horrorpersiflages zijn echter wel grappig. Over het algemeen presenteren de Wayans echter vooral veel flauwe hap die mij totaal niet aansprak.

Een film met een luchtige opzet die de luchtigheid prima weet te verbinden met wat zwaardere thematiek. Voordat No Hit Wonder die thema’s aanroert, neemt de film eerst even de tijd om de snelle opkomst en ondergang van de zingende protagonist uit de doeken te doen. Een zanger die jaren geleden de hitladders bestormde met een gemakkelijk in het gehoor liggend popnummer en daarna dat succes nooit meer kon herhalen. Heden ten dage brengt hij hetzelfde nummer nog steeds ten gehore, maar niet meer op tv of op festivals. Hij is gedoemd om zijn nummer op beurzen of in een winkel te zingen voor een handjevol voorbijgangers die zijn optreden steevast met een lauw applaus waarderen.
De film laat zijn teloorgang in een snel gemonteerde collage zien en hanteert daarbij uiteraard een luchtige insteek. Een depressie volgt en de therapie voor de gevallen zanger bestaat uit het begeleiden van een groep ongelukkige mensen met psychische problemen die middels de zangkunst de weg naar genezing trachten te vinden. Met de verkenning van deze situatie is One Hit Wonder aanbeland bij de plotlijn waar het in de film om draait. One Hit Wonder behoudt daarin zijn luchtige insteek maar gaat vervolgens wel iets de diepte in.
Ik gebruik met opzet het woordje ‘iets’, want de luchtige insteek zit heuse diepgang natuurlijk in de weg. Wanneer serieuze thema’s als giftige pesterijen op sociale media, een theatrale aandachtstoornis, de omgang met dementie of zelfmoord aan bod komen, neemt de film niet de tijd om zich daar echt in te verdiepen. Het benoemen van een probleem of stoornis gebeurt, maar een diepe duik in psychische afgronden en het tastbaar maken van de pijn die daarbij wordt ervaren, houdt de film af. Enigszins zonde, maar begrijpelijk. No Hit Wonder is per slot van rekening een vermakelijke komedie en geen huilerig drama dat grondig onderzoek verricht naar de psychische staat van zijn personages.
De film is dus niet geschikt voor de kijker die de duistere kanten van het menszijn grondig wensen te observeren en te overpeinzen. One Hit Wonder is er voor de kijker die ontroert raakt bij het zien van mensen die allemaal een crisis doormaken en samen een manier ontdekken die het leven weer de moeite waard maakt. Tijdens dat proces wordt de kijker geconfronteerd met humor, muziek, feelgood, romantiek en aangename personages. No Hit Wonder is een sympathieke film en tijdens het kijken zie je de simplificatie van psychische aandoeningen en het overwinnen daarvan gemakkelijk door de vingers. Bij zo’n sympathieke feelgoodfilm past een afgrijselijk zoet slotakkoord en dat is er dan ook. Je weet wel, zo’n slotakkoord dat schaamteloos zoekende is naar de traan. Die werd gevonden. Ik pinkte er eentje weg.

De titel van de film is goed gekozen. Vrijwel alles in de film is vergiftigd, destructief en schadelijk. De 13-jarige Marija woont bij haar grootmoeder in een sombere, treurige en haveloze industriestad ergens in Litouwen. Marija loopt mank en wordt gepest. Ze sluit vriendschap met de grootste pestkop Kristina. Samen nemen ze deel aan een modellenopleiding die moet leiden tot een ontsnapping aan de troosteloze uitzichtloosheid van hun huidige levensomstandigheden. Die levensomstandigheden zijn treurig en veel hoop op verbetering is er niet.
Om de treurnis te ontstijgen geeft de jeugd in de stad zich massaal over aan drugs en alcohol en voegen de meisjes van de modellenopleiding daar nog eens allerhande destructieve middelen aan toe om maar te voldoen aan de wenselijke maten waaraan een model moet voldoen. Marija staat midden in het verhaal en lijkt het enige personage te zijn dat over een moreel kompas beschikt. Desondanks geeft ze vaak toe aan de groepsdruk, laat nauwelijks haar morele standpunt horen en doet geen pogingen om in te grijpen bij het signaleren van onrecht. Maar goed, dat is misschien ook teveel gevraagd van een 13-jarig protagoniste. Ze zal bovendien de woorden ook wel niet tot haar beschikking hebben om haar gevoelens te uiten.
Nu wordt in de film in het algemeen niet veel gesproken of uitgelegd. Ik was wel nieuwgierig naar een aantal dingen. Waarom niemand naar school gaat bijvoorbeeld. Ook worstelde ik met de vraag waarom de stad die eens bloeide zo in verval is geraakt. Het zijn vragen waarop de film geen antwoord geeft. Geen verklarende monologen of een vriendelijke vertelstem die een handje helpt. Van de karige dialogen tussen de personages word je ook niet veel wijzer. De film laat slechts het onuitgesprokene zien en laat het daarbij. Die methode is niet bevredigend voor de nieuwsgierige geest maar roept met zijn beeldtaal wel een nare drukkende sfeer op. En dat is ook wat waard.
De jeugdige cast doet het trouwens goed. Met name Vera Matulyte (Marija) en Ieva Rupeikaite (Kristina) slagen erin hun relatie die giftig begint en zich vriendschappelijk ontwikkelt, geloofwaardig weer te geven. Een wat theatraal ogend vechtpartijtje laat ik maar buiten beschouwing. Beide namen ben je uiteraard direct weer vergeten, maar met hun goede acteerprestatie in het achterhoofd noem ik ze toch. Meteen ook maar een interessante zijsprong nemen door te vermelden dat Matulyte in het echte leven als model werkzaam is. Of ze in het echte leven eveneens mank loopt, is mij niet bekend.
Het verhaal verloopt gelijkmatig en de verteltrant is rustig. Met een koele esthetiek en een indringende compositie vertelt het regiedebuut van Saulė Bliuvaitė over jongeren zonder perspectief en over de moeilijkheid om binnen destructieve structuren een menselijke houding te ontwikkelen en te behouden. De film is gebaseerd op de persoonlijke ervaringen van de regisseur die zelf opgroeide in een troosteloos industriegebied en probeerde met modellenwerk daaruit te ontsnappen. Het zal de reden zijn dat de film de meisjes met al hun zwakheden en twijfelachtige gedrag op een manier portretteert die niet veroordeelt maar die hun situatie eerder op een meelevende realistische manier observeert.
Bliuvaitė maakt een krachtige en interessante debuutfilm met sprekende beelden en een goed getroffen sfeer die past bij de troosteloze setting en de kille omstandigheden. Een film die niet luidruchtig de aandacht van de kijker trekt maar dat doet met subtiele beeldtaal en je juist daarmee weet te raken.

De film is de remake van de gelijknamige film uit 2001. Een bijzonder succesvolle film die veel publiek naar de bioscopen lokte. Een vrolijke film over drie vriendinnen die de zomervakantie vieren en zich behalve met feesten, zwemmen en zonnen bezighouden met thema’s als seksueel verlangen, het orgasme en zelfbevrediging. De remake is bedoeld voor een nieuw en jong publiek en is daarom wat opgefrist met nieuwerwetse elementen als de smartphone en de sociale media maar verschilt verder amper van het origineel.
Ondanks de opvallende thematiek is de film toch ook vooral een feelgoodkomedie over drie beste vriendinnen. Drie vriendinnen die aanlopen tegen het oordeel, de stoerdoenerij en de (voor de hand liggende) humor van mannelijke leeftijdsgenoten inzake seksgerelateerde zaken en daar zo hun vraagtekens bij zetten. Drie vriendinnen die elkaar zo goed als alles vertellen, elkaar steunen en door hun hechte vriendschap onderlinge conflicten weten te overwinnen.
De verhaallijn is wat fragmentarisch. Inhoudelijk heeft het allemaal niet veel te betekenen. De personages zitten niet erg ingewikkeld in elkaar en problemen die zich voordoen, verdwijnen weer snel. Het streven van de film is om een plezierige belevenis te zijn en dat lukt. Mädchen Mädchen is een leuk zomers feelgoodfilmpje.

Onder de creatieve leiding van James Gunn beleefde het DC Universe in 2025 met de film Superman een soort wedergeboorte. Superman keerde terug op het witte doek en markeerde het begin van een nieuwe reeks films. En een onderdeel van die nieuwe reeks is Supergirl. Een geheel ander type superheld dan Superman. Hoewel bij de nieuwe versie van Superman het idealisme en de perfectie iets werden afgezwakt en er bij de held een zekere menselijke kwetsbaarheid viel te constateren, bleef het wat saaie ideaalbeeld grotendeels in stand. Hoe anders is dat bij supergirl. Het personage is een ambivalente persoonlijkheid en manifesteert zich als een antiheldin. Een stuk interessanter dus.
In haar eerste solofilm sinds 42 jaar staat zij op eigen benen en doet ze het zonder de hulp van haar mannelijke equivalent, die trouwens nog wel in een enkele scène zijn opwachting maakt. In de film van regisseur Craig Gillespie is ze een eenling, een dronkenlap, een gedesillusioneerde en getraumatiseerde supervrouw. Een heldin zonder verheven morele idealen. Haar tegenpool en metgezel in de film is Eve Ridley als de jonge, naïeve en gedreven Ruthye Marie Kroll. Samen ondernemen zij een wraakactie die veelbelovend klinkt maar in narratief opzicht weinig voorstelt.
Ook de karakterschetsen stellen weinig voor. Zo bestaat het personage Ruthye uit niet meer dan enkele karaktertrekken die haar degraderen tot een eendimensionale aanleiding voor een avontuurlijke queeste. Ze is een middel om supergirl in beweging te zetten. Een heuse persoonlijkheid kun je haar amper noemen. Haar eendimensionale geval staat niet op zich. In de film is geen ruimte voor een uitbouw van welke karakterschets dan ook. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor het kwaad in de vorm van de booswicht Krem (Matthias Schoenaerts), die het platte prototype is van de slechterik. Leuk gedaan hoor, maar er is niets oorspronkelijks aan het personage.
Zelfs de vrouw van staal lijdt onder een gebrek aan karakterontwikkeling. Een paar flashbacks over haar oorsprong hebben een bewuste pathetische impact en zijn fragmentarisch verweven in het verhaal. Behalve wat begrip voor het ambivalente gedrag van supergirl verschaffen de flashbacks de kijker weinig inzicht in haar personage. Een echt diepgaand en emotioneel verhaal over haar oorsprong en ontwikkeling laat de film achterwege.
Ik draaf door. Supergirl is geen psychologische avonturenfilm. Supergirl is amusement dat draait om de aloude strijd tussen goed en kwaad. Ach, en hoewel die strijd lijdt aan een gebrek aan ideeën en blijft hangen in iets dat in vele andere film ook al eens is vertoond en hier en daar wat strooit met emancipatoire ondertonen, is het niet bijzonder vervelend om het avontuur te volgen. Behalve dat het tempo goed is en er voor veel actie is gezorgd ligt de schuld voornamelijk bij Milly Alcock in haar rol als supergirl. Prettig ogend geeft zij de antiheldin in haar eendimensionale jas iets mee dat je als fris en intrigerend zou kunnen bestempelen.
Op het audiovisuele vlak is er weinig spectaculairs te signaleren. Tamelijk kleurloos. Veel gebeurt in het halfdonker. Storend gebruik van lensflares ook. De CGI oogt matig. Voeg daarbij een weinig verrassende verhaallijn die vertelt van een gangbaar intergalactisch kat- en muisspel, de niet erg interessante personages, de voortdurend (spannend, melancholisch etc.) opklinkende achtergrondmuziek en de nogal hectische montage. Er resteert niet veel om blij van te worden. Eigenlijk is het vooral de charismatische uitstraling van Milly Alcock die de film redt van diepe ondermaatsheid. Haar personage verdiende een betere film.

Een korte Disneyfilm en een beetje zoet maar niet onaangenaam zoet. De korte film van slechts zeven minuten vertelt een overbekend verhaal en doet dat in een nostalgisch jasje.
Een naamloze, sympathieke en ietwat onhandige man ontmoet een sympathieke vrouw eveneens zonder naam maar wel met een oogverblindende glimlach. Love is in the air, maar het noodlot grijpt in en rukt het tweetal uit elkaar voordat de man haar kan aanspreken. Het ligt natuurlijk voor de hand dat de twee elkaar weer zullen treffen. Op vermakelijke wijze werkt de film naar dat mooi geënsceneerde wonder toe.
Een conventioneel ouderwets aandoend verhaaltje dat plezierig wordt verteld. Met slechts twee personages in de hoofdrol die begeleid door een eenvoudige vrolijke melodie onderweg zijn naar elkaar. Een verhaal dat wordt verteld zonder dialoog en uitsluitend met levendig weergegeven mimiek en gebaren. In nostalgisch zwart-wit met hier en daar een vleugje rood. Met figuurtjes die op de klassieke wijze lijken te zijn getekend. Het is een prettige illusie. Al deze elementen worden samengevoegd in een vermakelijk kort verhaal dat zelfs nog een beetje ontroert.

Een korte film van Yorgos Lanthimos. De gerenommeerde regisseur die groot is geworden met minder gangbare films waarin het verontrustende en het komische vaak dicht bij elkaar zijn te vinden. In Nimic vertelt Lanthimos over een cellist (Matt Dillon) die op weg is naar huis en in de metro een vreemde ontmoeting heeft met een vrouw (Daphné Patakia). Als hij de vrouw om de tijd vraagt, beantwoordt de vrouw de vraag niet maar stelt hem dezelfde vraag. Ook daarna kopieert ze alles wat hij doet. Als om hem uit zijn eigen bestaan te bannen teneinde zelf die plek in te nemen.
Dat voelt verontrustend. Dat komt vooral doordat Daphné Patakia haar personage van een ondoorzichtige welhaast diabolische touch voorziet. De film schetst een absurde situatie die extra absurd is omdat niemand uit de omgeving van de cellist doorheeft dat er een verwisseling plaatsvindt, terwijl de vrouw er toch duidelijk anders uitziet. Geen idee wat de reden of betekenis van dit alles is. Nimic bevat weinig dialoog en nog minder uitleg.
De kijker mag zelf gaan speculeren over de boodschap. Zijn we inwisselbaar? Zijn we allemaal identiek aan elkaar? Parasiteren we van elkaar? Is het bestaan van het individu illusionair? Verwijst de titel naar het woord nihilisme? Geen idee. En de antwoorden blijven uit. Dan resten twee dingen. Je blijft hangen in een scala aan mogelijke interpretaties of je laat het los en richt je op het absurde, grappige, surrealistische en verontrustende van de situatie. Ik bleef hangen in de overpeinzing en kon van de film niet echt genieten. Wat ik in ieder geval zeker weet aan het eind van de film is dat Lanthimos wederom een eigenzinnig werkje heeft afgeleverd.

De openingsscènes zouden zomaar scènes uit een Britse komedie kunnen zijn. Een komedie die het turbulente leven blootlegt van een familie met een uitheemse achtergrond. Het is een vrolijke boel. De familieleden zijn met de voorbereidingen voor een feest bezig en zien er gelukkig uit. Gewoon een familie die ontspannen en ongedwongen samen de dag doorbrengt. Het is een toestand die niet de gehele lengte van de film zal duren. Al gauw wordt de vrolijke dynamiek onderbroken door onaangenaam lawaai op straat. De familie weet genoeg. De kijker ook. Het is tijd voor de ommezwaai en voor de boodschap.
De aanleiding voor de film is een ontmoeting van regisseur Aneil Karia met de rapper (en hoofdrolspeler) Riz Ahmed. Die ontmoeting liep uit op deze korte film die als promotiemateriaal dient voor een muziekalbum dat de rapper uitbracht. The Long Goodbye heeft dan ook veel weg van een uitgebreide muziekvideo. Een video die op radicale en extreme wijze radicaal en extreem gedachtegoed aan de kaak stelt. Een rappende monoloog van Riz Ahmed sluit de film af.
Hoewel mijn verstand zegt dat het een schokkende vertelling is, liet mijn gevoel het afweten. Het zal aan de korte speelduur liggen die een gedegen introductie tot de karakters in de weg zit en de maker dwingt om met vereenvoudiging en overdrijving zijn punt te maken. Ik voelde me niet erg betrokken bij de familie. Niet erg geraakt door de gebeurtenissen en de boodschap. En een tekst die wordt gerapt, ontgaat mij grotendeels. De kunstvorm spreekt mij gewoon niet aan. Later de tekst nog eens nagelezen en ik deel de boodschap maar de woorden deden me verder niet heel veel.

Stel dat de verhalen over buitenaardse wezens die al decennialang de aarde bezoeken waar zouden zijn. Zou die wetenschap de breekbare wereldorde volledig verstoren of zou die wetenschap er juist voor zorgen dat de mensheid zich verenigt? In Disclosure Day stelt regisseur en schrijver Steven Spielberg samen met medeauteur David Koepp deze vraag en doet dat in een spannende film die voor- en tegenstanders tegenover elkaar zet.
Spielberg slaagt er vooral in het eerste uur in een gevoel van verwondering en opwinding op te roepen. Een gevoel dat meer films van Spielberg (in een ver verleden) bij mij opriepen. Close Encounters of the Third Kind (1977) en Jurassic Park (1993) schieten mij in dat opzicht direct te binnen. Disclosure Day raakt aan dat gevoel. Het gevoel dat bezit van je neemt als je wordt geconfronteerd met iets dat je verstandelijk gemakkelijk naar het rijk der fabelen kunt verwijzen maar waarvan je vurig wenst dat het toch mogelijk is. En Spielberg laat die wens uitkomen. Met verwonderendende blik heb ik een groot deel van de film bekeken. Verwondering en opwinding. Wat een heerlijke sensaties zijn dat toch. Sensaties die ik al een tijdje niet meer bij het bekijken van een film heb ervaren. Niet met deze kinderlijk aandoende heftigheid, in ieder geval.
De film dan. Naar welke disclosure de filmtitel verwijst is vanaf het begin geen geheim. Het scenario geeft dat vrijwel meteen prijs. De omvang van de doofpotaffaire en de aard van de ontmoetingen tussen mens en buitenaards leven blijft lange tijd giswerk. Hier en daar zijn er archiefbeelden en brokjes informatie die de personages loslaten. Daarnaast is het spannend om de twee hoofdpersonages te volgen die op weg zijn om het geheim te openbaren. Beide personages zijn geïnspireerd geraakt, zou je kunnen zeggen en worden gedwarsboomd in hun queeste. Beide personages volgen daarin hun eigen verhaallijn die onderling zijn verweven en hen steeds dichter bij elkaar brengt. De film wisselt de verhaallijnen af en die tactiek bevordert de spannende dynamiek in de film.
Spielberg benadert het mysterie van buitenaardse wezens niet als iets dat bedreigend is. De strijd tussen goed en kwaad is heel verfrissend eens niet de strijd tussen mens en buitenaards monster. De film wekt juist interesse en nieuwsgierigheid op naar de wezens. De kwade dreiging komt vanuit de mensheid zelf. En wel van het deel van de mensheid dat het bestaan van buitenaards leven niet geopenbaard wil zien worden. Behalve politieke motieven speelt vooral de factor angst daar een rol in. Angst voor de reactie van het publiek dat bewustwording krijgt. Angst dat de status quo wordt aangetast. De angst is de moeder van de moraal, zei de wijsgeer al. De film toont aan dat die spreuk een hoog waarheidsgehalte bezit.
Een film waarin goed tegen kwaad strijdt. En dat levert hele fijne actiescènes op. Ook fijne speciale effecten. Vooral die waarin dieren een centrale rol vervullen. Horrorwaardig, wat mij betreft. En uiteraard zijn er verblindende lichteffecten die het altijd goed doen. En aliens. En mannen in zwarte pakken. En zwart-wit archiefbeelden. En klinische lokaties. De kleurstelling is trouwens tamelijk kil. Die so(m)bere kleurstelling versterkt de onheilspellende sfeer alsmede de wanhoop en de dreiging die de twee protagonisten steeds ervaren.
Prima gecaste protagonisten overigens. Emily Blunt en Josh O’Connor. Ook de bijrollen zijn goed verzorgd met namen als Colin Firth en Colman Domingo. Disclosure Day is heerlijk vermaak met een onderliggende ideële boodschap van saamhorigheid en hoop. Prima. Na afloop van de film nog even de donkere hemel afgespeurd naar vreemde lichten. Helaas. Niets buitengewoons gezien.

De titel is een grappige woordspeling en geeft al aan dat de korte film van Julia Aks en Steve Pinder in die toonzetting bekeken dient te worden. Julia Aks speelt zelf de hoofdrol en deed de montage. De film heeft een prettig tempo, leunt (niet te zwaar) op de humor en maakt ondanks de speelduur van 13 minuten geen overhaaste indruk. Setting, kostumering en spraak plaatsen de film in het jaar 1813 en maken van de film een geslaagd periodestuk.
Als belangrijkste inspiratiebron voor de film noemt Aks “Pride and Prejudice” van de Britse schrijfster Jane Austen. De film houdt het midden tussen een eerbetoon en een persiflage. De humor is op alle niveaus aanwezig. Van subtiel tot absurd. En soms ook wat plomp. De namen van de personages zijn in dat opzicht veelzeggend. De namen Estrogenia Talbot, Vagianna Talbot en Mr. Dickley spreken klare humoristische taal, lijkt me.
Niemand minder dan Emma Thompson stopte geld in het project maar weigerde om als producent op de titelrol te verschijnen omdat ze behalve geld niets bijdroeg aan de film. In de aftiteling wordt ze vermeld als ‘Executive Menstrual Advisor’. Dat past wel bij de humoristische toon die de film hanteert. Leuke film. Grappig verhaaltje, visueel aantrekkelijk en goed geacteerd.

Een korte film die zich in een vreemde, absurde en mysterieuze wereld afspeelt. Een wereld waarin kussen en andere vormen van intimiteit verboden zijn en worden bestraft met de dood. In Parijs in een onbestemde tijd werkt verkoopster Malaise in een classy kledingzaak. Ze ontwikkelt een romantische band met klant Angine. De kleding die Angine koopt wordt afgerekend in oorvijgen, die Malaise haar toedient. Hoe duurder het kledingstuk, hoe meer oorvijgen. Een jaloerse collega kijkt toe of Malaise zich wel aan de regels houdt.
De film is digitaal opgenomen maar heeft een aangename celluloid-uitstraling. De zwart-wit fotografie en de setting dragen zorg voor een kille en dystopische atmosfeer. Heel bijzonder en intrigerend. Regisseurs en schrijvers Natalie Musteata en Alexandre Singh creëren met een paar pennestreken een eigen wereld en doen dat zonder uitleg te geven over de spelregels die daar gelden. De kijker moet bij elke nieuwe absurde gedragscomponent zelf de wetmatigheid ervan in deze merkwaardige samenleving ontrafelen.
Uitstekend acteerwerk van de twee hoofdpersonages die met hun genuanceerde spel de kijker meetrekken in die kille vreemde wereld. Hun interacties zijn onderkoeld gepassioneerd. Het is spannend. Je voelt als kijker haarfijn aan dat er tussen beiden iets gaat gebeuren dat niet is toegestaan. Iets dat ontspoort. Iets dat consequenties heeft. Het is een meeslepend opwindend spel dat de beide vrouwen spelen. Twee aantrekkelijke vrouwen trouwens opdat het maar gemakkelijker wordt om als kijker de onderkoelde passie en spanning te delen.
En ja, uiteindelijk gebeurt er inderdaad iets. Laat ik het er maar bij houden dat de afloop van de film even verrassend als absurd is.

Het verhaal van The Singers werd in 1852 door de Rus Ivan Turgenev geschreven. Een oud verhaal. De casting voor de film van Sam A. Davis geschiedde via sociale media. Daar is niets ouds aan. De film zou je derhalve als tijdloos kunnen bestempelen. Evenals de setting. De setting is een typische Amerikaanse arbeiderskroeg. Het is er schemerig met donkere zithoeken. Aan de bar zitten uitgebluste kroeglopers sombertjes voor hun biertje. De meesten staren zwijgend voor zich uit. Sommigen praten over onbelangrijke zaken alsof het wereldschokkende gebeurtenissen betreft. Gezapigheid regeert. Dan wordt de sleur doorbroken door een zangwedstrijd.
Davis maakt een sfeervolle korte film. Uiteraard geholpen door de bruine ambiance in de kroeg. Maar niet alleen de kroeg draagt bij aan de sfeer. De personages doen dat ook. Het ensemble van de nieuwerwets geworven acteurs bezit markante koppen en zet authentieke typen neer. Het is absoluut onvoorstelbaar dat deze sombere arbeiderstypen gaan zingen. En toch gebeurt dat. En het is nog geloofwaardig ook. Mooi geschoten ook. Met veel contrastwerking die maakt dat de sfeer levensecht overkomt. Bijna tastbaar is.
Het eigenlijke zanggedeelte deed me niet zoveel. De opmaat is groots. Het is even leuk als de sombere en nukkige typen zich van hun zingende kant laten zien. Daarna is het een herhaling van zetten, waarbij de verbazing over atypische zangtypen die fantastisch zingen, snel wegebt.