menu

Close Encounters of the Third Kind (1977)

mijn stem
3,48 (1466)
1466 stemmen

Verenigde Staten
Sciencefiction / Drama
135 minuten / 137 minuten (director's cut)

geregisseerd door Steven Spielberg
met Richard Dreyfuss, François Truffaut en Teri Garr

Roy Neary heeft een "close encounter" met een buitenaards ruimteschip. De Amerikaanse overheid komt er achter dat de aliens op een bepaalde plek zullen landen, en verzinnen een dekmantel-verhaal om het publiek op een afstand te houden. Een groep mensen, waaronder Neary, heeft echter een visioen van de precieze plek, en gaan ernaar op zoek.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=Fxp32VHaYdE

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van W.V.
3,0
Had in de jaren 70 internet bestaan en dus ook dit forum, dan had ik de film een dikke 5 gegeven, nu bijna dertig jaar later is de waardering gezakt, niet omdat het geen goede film is, het enige wat ik aan te merken heb zijn de acteerprestaties, die zijn van een bedenkelijk niveau, maar in die jaren lette je daar niet op. Je kreeg een visueel spektakel voorgeschoteld welke zijn weerga niet kende en ook nu nog hebben die scenes niet aan kracht ingeboet, integendeel zet je deze scenes af tegen de CGF van tegenwoordig dan kunnen ze de vergelijking doorstaan. Ook toen al scheen Spielberg moeite te hebben acteurs te regisseren en ook toen was zijn voorliefde voor mierzoet drama al duidelijk. Gelukkig is dat laatste maar kort in de film te zien en het acteren haalt de film maar een klein beetje onderuit. Wat overblijft is het fijne verhaal en de magnifieke beelden en de geweldige muziek en dat maakt dat ik zeker 1 keer per jaar de dvd nog eens uit de kast pak.

avatar van Thomas83
3,0
Zo lang geleden dat ik me alleen nog het einde met de ontmoeting met de aliens op de berg herinnerde eigenlijk. Ik hou ervan hoe de film echt een stukje mystiek bevat en het gevoel van verwondering naar en ook angst voor het onbekende. En evengoed van de kant van de aliens dan van de mensen op aarde, wat op zich al best uniek is voor films die om contact met aliens draaien. Maar ik vond het ook erg opvallend hoe enorm traag de film is. En dat nam toch wat van mijn kijkplezier weg. Vaak ellenlange scènes en op het interessante beginstuk na wordt het pas echt weer boeiend als Roy en Gillian zich herenigen en naar de berg gaan. Als de film iets binnen een minuut of twee kan vertellen dan neemt het er tien.

In een stuk of twee spannende scènes in het eerste deel van de film doet de lengte van scènes juist ook wel veel voor de suspense, maar over het algemeen werd ik toch een beetje ongeduldig moet ik zeggen. Ook omdat Dreyfuss pas opbloeit als hij later in de film weer samen is met Jillian. Dreyfuss en Dillon hebben een mooie klik op het scherm (en Dillons spel is aardig) en Roy is gelijk al sympathieker, waar hij in een groot deel van de film vooral een wat vervelend geobsedeerde gek is. Vooral die scène waarin hij die berg in zijn eigen woonkamer gaat bouwen kon ik niet aanzien. En het duurde maar. Prima dat Spielberg iin deze film emotioneel niet manipulatief is, maar een wat sympathiekere en meer uitgewerkte hoofdpersoon was leuk geweest.

Het slotstuk met de ontmoeting met de aliens op de berg is wel echt iconisch natuurlijk en erg sterk, maar zelfs deze scène moet weer echt wat opgerekt worden. Eerst komen er kleine schepen, daarna dat enorme moederschip. Prachtig vormgegeven overigens, en het hele gebeuren is ook een zeer fraaie lichtshow en mooi gebruik van nog niet eens zo heel gedateerde special-effects. Maar wel zo lang weer dat ik het naar uitsloverij vind neigen. Eigenlijk komt het zo ook een beetje over alsof de hele film opbouwt naar en draait om al dat audiovisuele geweld.

Het werk van John Williams vind ik niet eens zo goed hier, maar muzikaal gezien is in elk geval dat simpele deuntje dat gebruikt wordt voor de communicatie tussen de mensen en aliens onvergetelijk. Maar goed, het is wat aan de magere kant met dat soort hoogtepunten. Het kruipende tempo is gewoon een groot bezwaar voor me en het gebrek aan leuke en uitgediepte personages ook. Overigens heb ik de Director's Cut gezien. De Special Edition lijkt me beter. 3.0*.

avatar van Zwolle84
4,0
Steven Spielberg, ik vind het nog altijd een van de lastigst te beoordelen regisseurs. Je moet - meer dan bij anderen - echt in de stemming zijn voor zijn films.

Heb je slechte zin, dan zul je (kort door de bocht) zijn latere films degelijk en saai vinden en zijn oudere werk kinderachtig. Ga je er goed voor zitten, dan maken die kritiekpunten al snel plaats voor termen als 'vakwerk', 'sfeervol' en 'memorabel'.

Van al zijn lastig te beoordelen films is Close Encounters Of The Third Kind misschien wel de meest ongrijpbare, ondanks zijn toegankelijke jasje. Want wat is het nu eigenlijk? Een familiefilm met jeugdige, brave humor? Een film die het vooral van de sfeer moet hebben?

Beide, eigenlijk. Dat familieluchtje hangt er zeker aan, vanwege het E.T.-achtige sfeertje met over het randje overdreven personages. Maar tegelijkertijd zit je vaak (vele) minuten lang te kijken naar knipperende lichtjes zonder dat er een woord wordt gesproken. Kan heel saai zijn als je er niet voor in de stemming bent, maar het kan ook haast hypnotiserend overkomen in combinatie met die sfeervolle John Williams-soundtrack.

In welke stemming je ook bent, je kunt hoe dan ook niet om het vakwerk heen. Vooral als je Close Encounters met andere bijna 40 jaar (!) oude films vergelijkt, valt het op hoe weinig hij verouderd is. De effecten zijn bewust simpel gehouden, want Spielberg begrijpt dat sfeer zich niet door techniek laat vangen. Zo'n mens-alien-concert is ronduit briljant gevonden en ontzettend mooi uitgewerkt.

Maar ook het verhaal herbergt best veel onder dat dorky sausje. In de kern is het immers een mooie, klassieke strijd tussen je interne oerdriften en rede. Spielberg doet daar alleen niet zo gewichtig over als de meeste andere regisseurs zouden doen, maar vat het in leuke sleutelscènes als het door het raam gooien van zand, stenen en kippengaas.

Close Encounters Of The Third Kind is geen film waar ik elke keer dik twee uur van kan genieten, maar die prachtige sfeer trekt het steeds weer omhoog naar een 8. Stiekem toch wel een regelrechte sci-fi-klassieker.

avatar van tbouwh
3,5
Jaws (1975) garandeerde de doorbraak van Steven Spielberg naar de absolute top van de filmindustrie. Het duurde niet lang of een tweede klassieker diende zich aan: Close Encounters of the Third Kind is de eerste echte familiefilm van Spielberg's hand, en zou daarom model staan voor E.T. (1979) en alle andere fantasievolle familiedrama's die nog zouden volgen.

En tóch lijkt deze film een beetje ondergesneeuwd, want qua naamsbekendheid doet Close Encounters of the Third Kind aanzienlijk onder voor Spielberg's grootste klassiekers. Enigszins onterecht, want dit sci-fi drama is een visueel spektakel van de bovenste plank, dat anno 2016 nog steeds een prettig sfeertje in de huiskamer weet te projecteren.

Uiteindelijk is dat immers waar het Spielberg hier om draait. Op gewiekste wijze smeedt hij sci-fi elementen en een stukje familiedrama samen, met als doel tot een aangename crowdpleaser te komen. Dat de speelduur hier en daar ten faveure van de sfeer te veel gerekt wordt, neem je als kijker dan wel op de koop toe. Dat de characters nogal kleurloos zijn is ook geen al te groot manco; een fijn maniakale Roy Neary (Richard Dreyfuss) geeft immers wel wat tegenwicht. Een prettige werkwijze van Spielberg om zo'n komische scène zoals die met de zelfgemaakte Devil's Tower de plaats te laten innemen van het wat zwaardere geneuzel en gefilosofeer over Aliens waarmee de film evengoed gevuld had kunnen zijn. Luchtig vermaak is de sleutel voor een formule die zich later meermaals succesvol zou bewijzen.

Gelukkig is Close Encounters wel meer dan alleen vermakelijk. Filmtechnisch grossiert de film in schitterende settings, sterk kleurgebruik en een aantal adembenemende shots, die het geheel tot een visueel plaatje maken. Het slotakkoord is wat betreft het summum; dat op schaal tot leven gekomen ruimteschip is echt prachtig, en maakt de laatste scène mede tot de beste van de film. Ook de score van John Williams komt dan eindelijk echt tot leven, en maakte dat ik met een glimlach afsloot.

3.5*

avatar van IH88
3,0
“If everything's ready here on the Dark Side of the Moon... play the five tones.”

Tegenvaller. Spielberg weet, ongeacht het genre, mij altijd wel emotioneel te raken met zijn films. Of het nu Jurassic Park, Jaws of Schindler's List is, Spielberg heeft een talent om herkenbare personages te creëren die in extreme of fantasievolle situaties terecht komen. Personages waar je om gaat geven.

Maar na een uur kijken naar Close Encounters vroeg ik me af waar ik naar aan het kijken was? Waar wil Spielberg heen? Het is geen goed signaal als je jezelf dit soort vragen gaat stellen na een uur in de film. Wanneer de film zich verplaatst naar “The Dark Tower" word het wel wat beter en het einde is mooi gedaan. Al het voorafgaande komt in wat beter perspectief en de personages komen eindelijk tot leven. De communicatie met de aliens via muziektonen is ook een interessante toevoeging. Close Encounters is nog steeds geen geweldige film, maar gelukkig eindigt het wel op een hoge noot.

3,0
Het laatste 45 minuten is super, maar waarom is het eerste gedeelte zo traag en saai.....Ik had hem bijna stop gezet.

avatar van mrklm
4,5
Roy Neary [Richard Dreyfuss] is een gewone Amerikaan die op een dag getuige is van een vreemd fenomeen dat hij niet kan plaatsen en vooral niet van zich af kan zetten. Hij droomt sinds deze ‘encounter’ van een soort rots die hij obsessief probeert vorm te geven, in de hoop erachter te komen wat het precies is of wat het betekent. Zijn veranderde gedrag leidt tot grote verwarring bij zijn gezin, waarbij vooral zijn echtgenote Ronnie [Teri Garr] weinig begrip kan opbrengen voor Roys bizarre houding. Roy krijgt alleen steun van Jillian [Melinda Dillon], die tijdens haar zoektocht naar haar spoorloos verdwenen zoontje Barry [Carrey Guffey] hetzelfde fenomeen heeft waargenomen. Bovendien blijkt ook zij dezelfde visioenen te te hebben als Roy.

Kort nadat Ronnie en de kinderen Roy hebben verlaten en Barry is ontvoerd door ruimtewezens, ontdekt Roy eindelijk wat zijn droom betekent. Samen met Jillian reist hij naar Devil’s Tower en de twee zijn vastbesloten te ontdekken wat er precies is gebeurd in de hoop daarmee ook Barry terug te kunnen vinden.

Er is een sleutelrol voor de Franse regisseur François Truffaut, één van de meest invloedrijke en gerespecteerde filmmakers van zijn generatie. Spielberg wilde hem per se hebben, ook al had Truffaut geen acteerervaring en was hij zo onzeker over zijn Engels dat hij het niet in het openbaar durfde te spreken. Maar Truffaut blijkt perfect gecast als de NASA-expert die het onderzoekt leidt naar de mysterieuze verschijningen en contact weet te leggen door middel van muzikale communicatie. Componist John Williams, wiens legendarische score voor “Jaws” hem tot Spielbergs huiscomponist maakte, kreeg de opdracht een motief van 5 noten te bedenken en hoewel de uiteindelijke keuze volgens Williams en Spielberg een geval was van ‘bij gebrek aan beter’ zul je die noten niet gauw vergeten. Natuurlijk, het motief speelt een sleutelrol in de film en wordt tientallen keren herhaald, maar aangezien “Close Encounters” dit combineert met spectaculaire special effects, waarbij niemand minder dan Douglas Trumbull – één van de belangrijkste medewerkers aan Kubricks SF-meesterwerk “2001 – A Space Oddyssey” – de grenzen van de special effects nog eens wist verleggen.

Dreyfuss en Dillon zetten uitstekend werk neer en Spielberg wist op geraffineerde wijze een prima vertolking uit de toen drie-jarige Carrey Guffey te krijgen, maar de ‘close encounters’ uit de titel zijn in elk opzicht de hoogtepunten uit deze film. Het einde is verfrissend optimistisch, al frons je wellicht je wenkbrauwen bij de keuze die Dreyfuss op het einde maakt. Maar dit is ontegenzeggelijk een sleutelfilm uit het SF-genre en ééntje die je dus gezien moet hebben.

avatar van Alittleromance
3,5
40 Jaar geleden zag ik deze film in cine Calypso in Antwerpen. Dit was ook de eerste film in Dolby systeem. De bioscopen moesten wel hun geluid boxen vervangen. Ik heb deze nu gekocht op Blu-ray. 40 jaar geleden was er nog geen video. Ik heb in der tijd wel een super 8 camera en had deze film gekocht op ingekorte versie van 20 minuten (120 Meter spoel). Dit kosten in de jaar 70/80 wel veel geld voor zo'n super 8 film.

avatar van Donucius
3,5
Net de 40th anniversary in de bios gezien. Spielberg is echt zo'n regisseur die met enkel beeld en geluid iets totaal ongeloofwaardigs geloofwaardig weet te maken. De kunst van de kijker in een film zuigen, waarbij fictie tot werkelijkheid wordt getoverd. Hoe langer je kijkt hoe geloofwaardiger alles wordt; het gaat om het totaalplaatje en alle scènes, hoe nutteloos ze op het eerste gezicht ook lijken, dragen hier aan bij. Goede montages en voor die tijd verbluffende effecten maken deze film af. Een van de klassiekers die je een keer gezien moet hebben.

avatar van John Milton
4,0
Niet gezien sinds ik 12 ofzo was. Erg fijn om nu in een 4K heruitgave op het grote doek te zien. Met name het laatste deel is toch echt wel legendary.

avatar van Phantasm
3,5
Zonet nog een keer in de bioscoop gezien en het met een halve ster verhoogd, op de d.v.d. viel het toch wel wat tegen. Blijft een leuke klassieker.

avatar van Flat Eric
3,5
Onder de indruk van dit oudje.

Deze klassieker heb ik nooit gezien mede omdat ik het in het algemeen niet zo heb op Aliens en/of SciFi.
Ondanks dat de film op een aantal momenten wat traag aandoet word je mede daardoor wel goed in het mysterie meegezogen.
De special effects waren echt verbluffend mooi en de insteek dat niet alle aliens persé kwaadaardig zijn en er op uit zijn om de wereld te vernietigenzoals je dat in de huidige films vaak ziet, maakt dat het ook een mooi verhaal is.
Je kunt deze eigenlijk kwalificeren als een positieve hoopvolle scifi movie.

1,5
TMP
Dit is toch wel met afstand het minste wat ik van Spielberg heb gezien. Een enorm saaie film. Het begin is nog redelijk, maar het wordt al vrij snel oninteressant. De hoofdpersonages boeien voor geen meter (met Roy Neary voorop), het tempo is ontzettend traag en het plot stelt vrij weinig voor. De scènes waarin ruimteschepen voorkomen zijn best aardig, maar dergelijke scènes zijn inmiddels ook al vaker (en beter) in andere films te zien geweest. Het acteerwerk is middelmatig, geen enkel boeiend personage of sterke vertolking. De finale brengt verder ook erg weinig. Vooral door het trage tempo heb ik deze film echt met moeite uitgekeken. Eigenlijk op geen enkel vlak echt de moeite waard.

avatar van Fisico
3,0
geplaatst:
Close Encounters of the third kind ligt wat mij betreft wat binnen dezelfde verwachtingen als Contact of The abyss, waarbij de laatste nog net iets beter was. Deze Spielberg overtuigde me weinig. De film kent een vrij sloom tempo en het verhaal is niets bijzonders. Het enige echt boeiende was het einde met de erg mooie ontwikkelingen van het ruimteschip. Visueel echt wel mooi gedaan, zeker wat 41 jaar geleden betreft.

Daarentegen had ik wel wat moeite met de communicatie via de xylofoon. Ik vond die muziektonen vrij bizar. De personages zijn vervolgens vrij oppervlakkig en waren onvoldoende uitgewerkt. Net als bij ET creëert Spielberg diverse emoties gedurende het verloop van de film: spanning, drama/emoties en SF. Ook de overheid speelt net als bij ET weer een dubieuze rol. John Williams deed het overigens op geluidvlak weer uitstekend. Met het slot in het achterhoofd toch nog een nipte voldoende.

avatar van Tarkus
5,0
geplaatst:
Tarkus schreef:
Prachtige SF-film van misschien wel de beste SF-regisseur ooit, Steven Spielberg.
De film is ondertussen al meer dan 30 jaar oud, en toch blijft het bekijken ervan een belevenis om nooit te vergeten.
En ook vooral omdat de film heruitgebracht is in maar liefst 3 versies.
Ik heb de Director's Cut als eerste bekeken nu, en hoewel hij in tijd weinig scheelt van de beide andere versies, zijn er bepaalde dingen aan toegevoegd die je in het origineel niet ziet, maar andere zijn dan weer weggelaten die je in de Special Edition wel ziet.
Maar wat de verschillen zijn, laat ik jullie liever zelf ontdekken.
Wat betreft deze versie ben ik zeer tevreden en ook en vooral door het sublieme geluid dat op deze DVD is geremasterd. Ik heb hem gezien met DTS en dat is echt overweldigend bij de scènes van het naderende ruimteschip of andere mysterieuze scènes.
Alles davert wat los staat in je huiskamer, gegarandeerd.
Ben toch ook benieuwd nu naar de Special Edition en dan nog eens de Originele Bioscoopversie, maar omdat de verschillen, volgens Spielberg zelf miniem zijn, wacht ik nog even daarmee.
Maar een aanrader is deze prent al jaren en is dat nog steeds.


Opnieuw bekeken, deze keer de bioscoopversie.
Veel verschil is er eigenlijk niet.
Het blijft een van de beste SF-films die er ooit is gemaakt, met een topcast.

5,0
geplaatst:
Steven Spielberg is toch wel "the director you hate to love". Als toeschouwer heb je haarfijn door met welke slimme trucjes hij je probeert in te palmen en toch slaagt hij er af en toe in dat daadwerkelijk te doen. Het trucje in 'Close Encounters Of The Third Kind' uit 1977 is dat hij de dan recent beschikbare computertechnologie niet inzet om een verhaal met angst, geweld en bedreiging te schetsen, maar er juist een sprookje van hoop en verbinding mee maakt. De soundtrack van John Williams doet de rest.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:05 uur

geplaatst: vandaag om 07:05 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.