Close Encounters of the Third Kind (1977)

Vond dit een tegenvaller. Niet zo spannend als een Spielberg vaak kan zijn.

Technisch mooi gemaakt, maar erg slepend qua verhaal. Bovendien zijn de karakters nogal vlak. En aangezien alles zich om hen afspeelt is dat een beetje jammer.

Gescheld verwijderd.

Ook voor mij een enorme tegenvaller.

De reden waarom ik CEOTTK wou zien is omdat in de film Paul erg veel referenties naar deze film werden gemaakt en er geen enkele ervan mij is opgevallen. Dus wilde ik mij verdiepen in het science-fictiongenre. Te beginnen met deze, dan de Star Trek films en daarna Star Wars.

De film heeft een erg trage opbouw en het eerste deel is werkelijk oersaai. Ik keek steeds op de tijdsbalk om te kijken hoelang 'ie nog duurde. Ik dacht dat de film bijna gedaan was, en we zaten nog maar halverwege. Die 125 minuten lijken er wel 180.

Over het acteerwerk valt totaal niet te klagen. Dit was op sommige momenten erg goed. Richard Dreyfuss (ook uit Jaws) speelt hier fantastisch. De rest loopt er maar wat bij.

De special effects zijn erg indrukwekkend voor 1977. Met uitschieter natuurlijk het ruimteschip op het einde. Die onheilspellende wolken zagen er ook goed uit. Spielberg is daar wel goed in.

Een tegenvaller omdat ik mij nogal heb verveeld. 2,5*

Steven Spielberg is nooit echt een favoriet van me geweest. Toch heeft Close encounters destijds wel heel veel indruk op me gemaakt. Het is heel lang geleden dat ik de film voor het laatst gezien had, ook al herinner ik me nog alles uit de film. Maar inmiddels vind ik het wel een heel mager verhaal en erg ongeloofwaardig. De film moet het toch vooral hebben van het visuele spektakel en z'n grootsheid. Typisch Spielberg.

De film weet echter wel nog steeds van begin tot einde te boeien.

Destijds gehyped, maar hij valt nogal tegen. Bij vlagen saai, onlogische verwikkelingen en op het eind met die aliens is ook zo overdreven en ongeloofwaardig.

Richard Dreyfuss die temidden van een stel ondermaatse mede acteurs een doordraaiende man moet spelen.

Close encounters of the third kind bleek bij lange na niet de mooie SF klassieker die ik had verwacht. Een wat slap, zichzelf voortslepend verhaal, behoorlijk achterhaalde special effects.

Het begint redelijk en er ontwikkeld zich een aardig verhaal. Al snel ontaard het echter in een sterk stereo-type film met wat, weinig bijdragende, neve- plotjes (liefdesverhaaltje, franse onderzoeker).

Het werkt allemaal toe naar een 'grande-finale' die een enorme deceptie wordt. Het bood me een beetje een gevoel alsof de makers een idee of hoofdlijnen hadden en er nog een einde ontbrak wat er gaandeweg het filmen snel nog aan is verzonnen.

Wellicht baanbrekend en toonaangevend in 1977, maar anno 2012 hopeloos verouderd. Dat kan niet als rechtvaardig excuus worden gebruikt, aangezien dat voor bijvoorbeeld 2001: A space Odysee in zeer veel mindere mate geldt.

Richard Dreyfuss die temidden van een stel ondermaatse mede acteurs een doordraaiende man moet spelen.

Close encounters of the third kind bleek bij lange na niet de mooie SF klassieker die ik had verwacht. Een wat slap, zichzelf voortslepend verhaal, behoorlijk achterhaalde special effects.

Het begint redelijk en er ontwikkeld zich een aardig verhaal. Al snel ontaard het echter in een sterk stereo-type film met wat, weinig bijdragende, neve- plotjes (liefdesverhaaltje, franse onderzoeker).

Het werkt allemaal toe naar een 'grande-finale' die een enorme deceptie wordt. Het bood me een beetje een gevoel alsof de makers een idee of hoofdlijnen hadden en er nog een einde ontbrak wat er gaandeweg het filmen snel nog aan is verzonnen.

Wellicht baanbrekend en toonaangevend in 1977, maar anno 2012 hopeloos verouderd. Dat kan niet als rechtvaardig excuus worden gebruikt, aangezien dat voor bijvoorbeeld 2001: A space Odysee in zeer veel mindere mate geldt.

Van deze film blijf ik altijd houden. Noem het jeugdsentiment of blinde liefde maar ik kan deze film honderd keer zien en ik blijf 't leuk vinden. Je moet het natuurlijk in de periode van toen zien, niet teveel letten op de special effects en het soms ontzettend slechte acteerwerk. Maar als je dat kan, kan is het genieten van een prima Spielberg.

4*

ja , 1977 met die techniek van toen ,,,zo een film maaken,

Petje af, voor Spielberg.

voor mij... 4*

mooi gemaakt, zeker voor die tijd.

maar de film zelf sprak mij niet aan, samen met aliens muziek maken gaat natuurlijk nergens over.

Een Steven Spielberg film die ik nog niet gezien had, iets om naar uit te kijken dus. Maar nee, veel te langdradig en... tja, saai eigenlijk. Spielberg kan veel beter, ook als het aankomt op Science Fiction zoals hij laat zien in E.T. die wel erg leuk is, en later nog in Artificial Intelligence wat misschien wel de man zijn beste film is. Spielberg zorgt altijd voor een geweldige sfeer in zijn films maar die ontbrak hier. Het einde is lollig om te zien maar gewoon niet het wachten waard.

Tijd voor een herziening na ruim 5 jaar.

Wat me vooral opviel dit keer was het plezier dat er in de film zat en de haast naïeve positieve kijk op de wereld. Ook wel eens leuk. En ondanks goede films met zware thema's vind ik Spielberg hier toch wel op zijn best.

Visueel was de film knap gemaakt. Vooral het brede formaat werd uitstekend gebruikt. Let op alle horizontale lijnen in gebouwen, vrachtwagens, de horizon (hier helpt het landschap ook wel mee) et cetera. Ook veel bewegingen die zo gaan, waardoor een horizontale lijn echt opvalt en des te hoger aandoet, denk aan Devil's Tower.

Dus een zeer vermakelijke film, dat ten eerste. Ook het spel was prima intens op momenten, maar altijd sprak er een bepaald plezier uit. Ook de kinderen irriteerden niet en dat is soms al een prestatie op zich.

Heerlijk weer eens te zien en verhoogd naar 4,5*. Tijd voor meer herzieningen van Spielberg.

Close encounters of the dull kind.

Voor mij was het ook al weer een aardig tijdje geleden dat deze film op mijn tv verscheen en omdat ik een goede SF-film altijd weet te waarderen, besloot ik hem opnieuw te zien toen de kans zich voordeed.

Tot mijn vreugde is er niet veel veranderd wat mijn mening betreft over deze film.

Het was en is nog steeds een dijk van een film en ik kan niet anders zeggen dat ik weer met veel plezier ruim 2 uur geboeid naar de film heb gekeken.

Het is en blijft (ondanks de leeftijd van 36 jaar) een geweldige film die alles mee heeft.

Goed verhaal, goede acteurs en niet te vergeten een beroemdheid als regisseur die zijn werk ook goed verstaat

Niet voor niets een beroemdheid!.

Ach Spielberg.

Troosteloze film vond ik het. Sowieso sleept de hele boel al veel te lang aan, maar wat er gebeurt is dan ook nog eens veel te braaf. Het is en blijft natuurlijk Spielberg en de sleet zit er qua leeftijd al aardig op, maar dan nog wil het gewoon niet pakken.

Begin lijkt nog wel aardig. Wat rare gebeurtenissen die de komst van de aliens aankondigen. In 30 jaar is het natuurlijk allemaal al 100 keer beter gedaan, toch weet het wel een beetje te intrigeren. Jammer genoeg komen al snel wat flauwe special effects die vooral fake overkomen, echte spanning werd er niet gecreëerd.

Het middenstuk is echter zo traag en zo saai dat het redelijke eerste deel al snel overbodig leek. Een hoop knutselwerk en een berg, wat halfbakken plannetjes (hoe die drie ontsnappen uit de legerbasis) en een flauw overstapje naar een finale nemen volgens mij meer dan een heel uur in beslag.

De finale zelf is ook véél te melig en kitsch, al kan het ook gewoon liggen aan het slechte middenstuk waardoor m'n aandacht volledig verloren was gegaan. Kon me in ieder geval niet meer boeien, wat jammer is voor dé scene waarom de hele film draait.

Best jammer want dit leek me vooraf nog één van Spielberg's betere films te zijn. Maar met z'n 2+ uur, slechte effecten en trage verloop is dit amper te behappen.

1.0*

Poeh dat viel niet mee. Erg tegenvallende avonturenscifi van Spielberg, die ik toch al nooit echt heel goed vind, maar toch vaak wel op vermaak aardig scoort. Dat vond ik hier voornamelijk praktisch afwezig met een erg langdradig verhaaltje die qua cheesiness nog het meest aan de status van Spielberg refereert. Dat laatste half uur is eigenlijk te erg voor woorden als je het mij vraagt en een vrij bittere pil als je toch meer verwacht na een lange aanloop. 2.0*

De jaren '70, ook wel de gouden jaren voor Steven Spielberg. Mensen kunnen van hem zeggen wat ze willen, maar als Spielberg een film maakt ben ik altijd benieuwd. Als verhalenverteller geeft hij een film altijd wel iets bijzonders mee. En ondanks dit, had ik hier voor Close Encounters of the Third Kind nog nooit gezien. Ik kende het fenomeen, maar daar bleef het dan ook bij. Het werd dus eens tijd om deze film te gaan kijken.

In Close Encounters of the Third Kind volgen we Roy die op een avond een buitenaards ruimteschip ziet samen met wat andere buurtbewoners. Er wordt aangifte hierover gedaan, maar dit wordt vervolgens in een doofpot gestopt. Het leven gaat verder, maar Roy kan zijn ervaring niet meer vergeten. Hij raakt geobsedeerd en wanneer ook nog eens het zoontje van een van de buurtbewoners wordt ontvoerd door de buitenaardse verschijnselen, is dit het begin van een spannend avontuur.

Dit is pure Spielberg. Je kunt zeggen van hem wat je wilt maar dit is zijn handelsmerk. Spielberg heeft veel sciencefiction-films gemaakt, maar ik vind dat hij hier ook daadwerkelijk iets bijzonders laat zien. Want dit is namelijk wel een sciencefiction verhaal, maar Spielberg weet de personages ook ijzersterk over te laten komen (Roy die van zijn gezin vervreemd, Jilian die haar zoontje Barry kwijtraakt). Het zijn allemaal geloofwaardige stukjes in een onrealistisch verhaal (wat toch ondanks haar onmogelijkheid prachtig wordt vertelt).

Visueel is het misschien inderdaad een klein beetje gedateerd, maar dat is de eerste Star Wars-film ook en zelfs die film ziet er veel beter uit met haar praktischere manier van aanpak dan de digitale effecten in recentere films. Dat vind ik bij Close Encounters of the Third Kind ook het geval. Vooral het einde is zeer indrukwekkend. Prachtig opgenomen op Devils Tower in Wyoming; de ruimtevaart landing, de Carvan gebarentaal, het muziek toontje. Allemaal geweldig.

Sommige mensen vinden Spielberg een regisseur voor de zomerfilms, en al heeft deze film veel kenmerken ervan dit is een prachtwerkje.

Close Encounters of the Third Kind is een leuke film om een keer gezien te hebben, maar Spielberg kan beter.

Dit soort films over aliens die naar de aarde komen spreken mij altijd wel aan. Ik vind het verhaal van deze film dan ook leuk bedacht. Zo vind ik leuk bedacht dat veel mensen een zelfde soort deuntje plotseling allemaal kennen. Aan het eind van de film word dit deuntje gebruikt om met de aliens te communiceren. Dit resulteert in een indrukwekkende scene waarin de mensen en aliens met elkaar communiceren via muziek.

Ook leuk bedacht vond dat ik dat een aantal mensen een visioen hadden over een monoliet. We hebben het over de Devils Tower. Wat vond ik deze monoliet indrukwekkend. Het heeft een hele aparte vorm. Goede keuze om deze monoliet in de film te gebruiken.

De special effects die we in deze film voorgeschoteld krijgen zijn erg goed. De scene dat je als kijker aan het eind van de film dat gigantisch ruimteschip ziet is indrukwekend. De muziek in deze film is van John Williams. Hij levert een mooie soundtrack af die goed past bij de film.

Het begin van de film is ook goed. Erg sterk stuk als de mensen die vreemde lichten zien. Tegelijkertijd valt elders de elektriciteit uit en gaan rare schotels plotseling over het hoofd van de mensen vliegen. Sterke scene.

Ook een sterke scene vond ik dat die jongen werd ontvoerd door de aliens. Het is een beetje een horror scene. Moeder en zoon zitten in het huis. Moeder doet alles op slot. Maar dat neemt niet weg dat er allerlei vreemde lichten te zien zijn en dat de zoon toch meegenomen word.

Deze film zet een goede mysterieuze sfeer neer, maar ik ben niet helemaal omver geblazen door deze film. Ik vond deze film soms wel wat langdradig. Er had meer vaart mogen zitten in het middenstuk. Het geruzie tussen Roy en zijn vrouw Ronnie is niet bijster interessant. Het gegeven dat Roy dat visioen heeft over die monoliet is sterk bedacht. Alleen de filmmakers overdrijven de boel wel door Roy haast bijna letterlijk als gek te laten overkomen. De scene dat hij met aarde en kippengaas en nog een heleboel andere spullen die monoliet probeert na te bouwen is belachelijk. Het is een lange scene die niet wilt boeien. Het maakt meteen dat je Roy een belachelijk personage gaat vinden en het hele sterke idee van het visioen over de monoliet komt hierdoor wat belachelijk over. Dit hele stuk houdt de film aardig op.

Het acteerwerk in deze film is wisselend. Over de kinderen kan ik kort zijn. Die acteren geen van alle goed. In deze film krijg je een slechte acteer prestatie te zien van de kinderen. Dan de volwassene. Richard Dreyfuss als Roy acteert goed. Roys, vrouw Ronnie word dan weer erg slecht neergezet door Teri Garr. Typisch voorbeeld van je tekst opdreunen ( in haar geval ook wel eens tekst op gillen) en verder niks met je tekst doen. Het is bijna voorlezen wat Carr doet, erg slecht. Melinda Dillon als Jillian Guiler acteert dan weer een stuk beter. Al kon haar acteer prestatie ook nog wel beter. Dillon acteert wel een beetje op de automatische piloot in deze film. Maar dat neemt niet weg dat het acteerwerk van Dillon er wel mee door kan. De overige rollen worden goed neergezet door de cast. Nergens word het acteerwerk echt hoogstaand. Maar het acteerwerk van de rest van de cast is zeker voldoende.

Wat ik jammer vond is dat de precieze bedoeling van de aliens niet helemaal duidelijk word. Waarom ontvoeren de aliens dat jongetje ? Dat jongetje kwam met een aantal andere mensen aan het eind van de film het ruimteschip uit. Wat moesten de aliens met al die mensen ? En waarom zorgen de aliens er voor dat sommige mensen een visioen krijgen over een bepaalde monoliet ? Kortom het verhaal had wel beter uitgewerkt mogen worden vind ik.

Al met al heb ik een beetje gemengde gevoelens bij Close Encounters of the Third Kind. Het verhaal is sterk bedacht. De special effects zijn erg goed. Evenals de muziek. En er zitten zeker een aantal sterke scènes in de film. Maar het verhaal word niet goed uitgewerkt. Als kijker blijf je met een aantal vragen zitten. Ook had het middenstuk wat meer vaart mogen hebben en word Roy,s obsessie tot het belachelijke overdreven. Wel een voldoende van mij kant voor deze film. Maar dit kon beter Spielberg.

3 sterren voor deze film.

Had deze film nooit eerder gezien, misschien wel omdat SF mij niet zo zeer trekt. Maar omdat deze film vaak benoemd werd door Spielberg dacht ik van toch maar eens kijken. Heb gekozen voor de originele versie die 2 uur en 14 minuten duurt. Wat opvalt is het beeld na zo'n 37 jaar. Waanzinnig mooi beeld en geluid op deze blu ray! En dat is maar goed ook, want het plot is bepaald niet geweldig en dan druk ik mij nog zwak uit. Ook de acteerprestaties zijn niet om over naar huis te schrijven. Vooral het eerste 1,5 uur is een echte ramp! Chaotisch, druk, en heel veel maffe mensen die overal lopen. Een kind die wegloopt en de moeder die er naar kijkt en roept waar ga je heen vond ik tenenkrommend slecht! Ik dacht dat ik in de speeltuin zat van Spielberg's dromen. Ook de wetenschappers uit Frankrijk vond ik geen toegevoegde waarde en stoorde mij alleen maar. De maffe vader die zijn huis zowat gaat verbouwen pffffff. Een dikke 2 voor het eerste gedeelte zal ik maar zeggen.

Maar na 1 uur en 30 minuten kantelt de film en komt er zowaar een half puntje bij. Visueel komt de film ineens tot zijn recht. Het ziet er allemaal schitterend uit. Beeld en geluid zijn prachtig vormgegeven. Het plot blijft helaas wel wazig. Eigenlijk weten we nog steeds niet wat de bedoeling was. Mensen stappen uit het space ship inclusief het ontvoerde jongetje (dat overigens wel sterk speelde), maar niemand die iets zegt. De interactie met de aliens zijn vooral gebaseerd op geluid, maar verder gebeurt er niets. Jammer.

Mixed feelings zullen we maar zeggen. Een dikke pluim voor geluid en beeld. Visueel top. Maar het plot is een dikke onvoldoende. Tel daarbij de acteerprestaties op en je hebt een onvoldoende te pakken.

Deze film blijft jeugd sentiment ik vind hem nog steeds geweldig. Voor de jongere kijker kan de film misschien tegenvallen.

Want... die verwachten een soort E.T achtige film?

Deze film is nog steeds mijn favoriete SF aller tijden. Spielberg heeft veel schoons gemaakt en dit was zijn eerste echte juweeltje wat mijn betreft (incl Jaws). Ik denk wel dat je echt iets moet hebben met het genre ofcmet ET's in het algemeen om het te kunnen waarderen. Ik kijk de film elk jaar en natuurlijk zijn de special effect nu niet meer om aan te zien maar in de tijdspanne dat hij werd uitgebracht was dit vernieuwend en uniek. Het verhaal zit goed in elkaar en Dreyfuss is op zijn best. Zou zo leuk zijn als hij hier nog eens een remake van deed,

Ik heb al het enthousiasme voor deze film eigenlijk nooit begrepen. De eerste helft lijkt meer een psychologische studie van een man wiens leven op zijn kop wordt gezet doordat hem iets onverklaarbaars overkomt (met Dreyfuss ideaal gecast), daarna gaat de film richting Devil's Tower en komen de lieve aliens in zicht – en dan gaan er een aantal proefpersonen aan boord van het ruimteschip, gekleed in kekke rode uniformpjes die gelukkig al klaar lagen, en onze held kan niet eens even afscheid nemen van zijn gezin? En dan dat eeuwige gepiel met die vijf nootjes dat uitloopt op een compleet concert, op dat moment kon ik echt mijn lachen niet meer houden. Ambitieus maar dwaas.

Mooie special effects, zeker voor in die tijd. Nu nog steeds ziet het er schitterend uit.

Helaas is het verhaal maar matig...

Mooie klassieker, prima gemaakt

Vreemd dat ik op deze film nog niet gestemd heb, want het is toch een film welke ik vroeger een paar keer heb gezien.

Het is één van de eerdere films van de bekende regisseur Steven Spielberg en het verhaal was goed gevonden en de uitvoering ervan was misschien zelfs nog beter vanwege o.a. het visuele aspect (o.a. special effecten en zeker voor die tijd). Buiten dat het verhaal goed in elkaar zit (ook qua opbouw) was de film zeker ook interessant, boeiend en spannend. Maar helaas ook wat langdradig en dat heeft o.a. natuurlijk te maken met de lange duur ervan (meer dan twee uren). De cast met o.a. de nog vrij jonge hoofdrolspeler Richard Dreyfuss en de altijd liefelijke Teri Garr speelt overtuigend en goed. Het laatste gedeelte van de film vond ik sterk en destijds ook fascinerend.

Al met al is dit gewoon een goede Sciencefiction / Drama, waar ik vroeger als kind/tiener zijnde geboeid heb naar zitten te kijken (ik meen dat ik deze film destijds heb gezien bij Veronica in de "Meimaand Filmmaand").

Jaren geleden wild enthousiast geweest over dit sciencefiction UFO avonturendrama over het eerste contact tussen de mens en de alien, maar nu bij het weerzien blijkt deze klassieker (voor mij) minder spectaculair en toch de tand des tijds niet te hebben doorstaan. Wat bleef, in deze blijde boodschap dat de mens nieuwsgierig mag zijn naar het onbekende, zijn de prachtige opnames van de sterrenhemel met de blinkende lichten. Maar voor we bij de fantastische finale beland zijn, werd het verhaal, naar de huidige maatstaven, wel uitermate traag verteld met uitgemolken scènes.

Close Encounters of the Third Kind is een alien-film van Steven Spielberg uit eind jaren 70. Het verhaal gaat over UFO’s die s’nachts over de wereld heenvliegen wat onrust brengt over de hele wereld. Je volgt verschillende personages die in aanmerking komen met de UFO’s en wat voor invloed het op hun leven heeft.

Persoonlijk vond ik de eerste helft van de film aan de zwakke kant. Merendeels van de scenes proberen mysterie op te bouwen maar geziene het hoge cliché gehalte was er voor mij geen spanning aanwezig. Het is in het begin al duidelijk dat er spraken is van aliens dus iedere scene die mysterie probeerde op te bouwen was aan de saaie kant aangezien het makkelijk was te voorspellen wat er ging gebeuren. De personages zijn geloofwaardig en sterk geacteerd maar in de eerste helft doen ze niet interessante dingen. Het dient eerder als opbouw van wie de personages zijn.

Naar mijn idee is het 3e kwart van de film zijn sterkste kant. Op dit punt zie je wat voor invloed de aliens hebben op het leven van de personages en tijdens deze scenes gebeurden er mysterieuze dingen die ik niet in andere films heb gezien. Zien hoe de personages omgaan met deze mysterieuze gebeurtenissen kon voor spannende scenes zorgen, zelfs een aantal grappige momenten, en ik was benieuwd waar het verhaal heenging. In het laatste halfuur van Close Encounters of the Third kind laat de film zich echter van zijn slechtste kant zien, naar mijn mening. In het laatste halfuur word het tempo van de film ontzettend traag en het verhaal word broodmager. Er gebeurt weinig tot niets terwijl je veel dezelfde shots te zien krijgt. Qua verhaal was de finale voorspelbaar en het had in 10 minuten verteld kunnen worden, maar het feit dat ze het uitrekte naar een half uur maakte dit een lange & saaie zit.

Wat Close Encounters of the Third Kind het beste doet is de cinematografie. De film is adembenemend mooi gefilmd en in in alle jaren niet verouderd. De scenes spelen op subtiele wijze met belichting en compositie: hoe de camera bepaalde onthullingen maakt door rustig te zweven en de kijker de tijd geeft om het moment op te nemen is goed over nagedacht. Met name de nacht-scenes waarin de sterrenhemel zichtbaar is ziet er prachtig uit. Spielberg vind ik in de meeste gevallen ijzersterk op het gebied van cinematografie en Close Encounters of the Third Kind is geen uitzondering.

Ik heb wisselvallige meningen maar het wijkt meer naar negatief. Het verhaal is voorspelbaar en slaagt er niet voor het grootste gedeelte niet in de spanning te creëren die het probeert te wekken. Zelfs wanneer het verhaal spannend word laten ze het vallen met een uitgerekte, saaie afsluiting. De film heeft bepaalde scenes en eigen trekjes die het interessant kan maken, met name hoe de film eruit ziet, maar als geheel vond ik het een tegenvaller.

2*

"Have you recently had a close encounter?"

Naar Close Encounters of the Third Kind was ik al langere tijd nieuwsgierig en toen ik hem vandaag op Netflix tegen kwam heb ik hem meteen maar bekeken. Ik moet bekennen dat hij anders is als ik had verwacht. Dat komt misschien ook door The X-files, die de zelfde paranoïde en futuristische elementen heeft.

Als Roy Neary een elektriciteitskabel moet repareren heeft hij een 'Close Encounter' met een UFO. Na deze gebeurtenis zijn hij en anderen die de UFO hebben gezien geobsedeerd met een soort rots. Een Franse geleerde en een groep specialisten van de Amerikaanse overheid ontdekken ondertussen dat buitenaardse-wezens ergens in de VS zullen gaan landen en verzinnen een dekmantel. Neary en enkele anderen later zich echter niet tegenhouden...

Richard Dreyfuss speelde goed in de hoofdrol. Vooral de scènes waarin hij nogal gestoord over komt zijn goed geacteerd. François Truffaut was ook goed als de Franse geleerde, al begon het me op een gegeven moment wel behoorlijk te irriteren dat alles door een tolk moest worden vertaald (terwijl hij op willekeurige momenten ineens wel Engels spreekt). Verder was het acteerwerk ook zeker niet slecht.

In het begin had de film wat weg van Raiders of the Lost Ark (vooral de muziek), even later wat meer van Jaws en uiteindelijk E.T. en ook Jurassic Park een beetje. Steven Spielberg's stijl is in eider geval heel duidelijk merkbaar. Toch is Close Encounters of the Third Kind wat minder to-the-point als de latere Spielberg films. Ik snap niet zo goed wat hij precies voor ogen heeft gehad. Er zijn een paar (een beetje misplaatste) pogingen tot humor en vaak lijken mensen de hele zaak niet bepaald serieus te nemen. De film is een beetje langdradig en komt moeilijk op gang. Uiteindelijk is het ook weer best braaf met die lieve aliens, maar eerlijk is eerlijk ik vond het zeker geen slechte film.

Toch moest ik af en toe mijn lach een beetje inhouden. Dat aliens mensen toon-frequenties zouden sturen klinkt nog wel relatief aannemelijk maar communiceren met een synthesizer-orgeltje... en dan wordt het uiteindelijk nog een heel orkest ook. Naja het past wel bij Spielbergs brave en betoverende beeld van de buitenaardse-wezens. Al had ik wat meer dreiging en meer vijandigheid wel kunnen waarderen.

De film is erg mooi opgenomen. Goede cinematografie in het geweldige Panavision-formaat. Ook noemenswaardig vond ik de schitterende belichting en kleuren. Vooral de nacht-scénes hebben ook een erg mooie wonderlijke sfeer.

De special effects, verzorgt door Douglas Trumbull, waren wel erg tof. De UFO's zien er in principe uit als willekeurige vormen met disco-lichten en vooral in het begin van de film was het allemaal niet zo indrukwekkend. Maar ik moet zeggen dat het einde toch wel bijzonder mooi gedaan was met grote gedetailleerde schaalmodellen. Ook de cloud-tank effecten die voor de wolken in de lucht zijn gebruikt zijn erg goed uitgevoerd. Eigenlijk het enige dat gedateerd was waren enkele maté-paintings en slecht geïntegreerde effect-shots, en de beperkingen zijn merkbaar. Nee, visueel vind ik de film zeker de moeite waard.

De muziek is weer typisch John Williams, een erg mooie Spielbergiaanse soundtrack die erg doet denken aan latere films van de regisseur.

De beste science-fiction film ooit, aldus Ray Bradbury. Zo ver wil ik zeker niet gaan, maar de film heeft wel een fijne science-fiction sfeer. Spielberg's latere E.T. the Extra-Terrestrial is misschien niet minder braaf, maar vind toch wel een veel betere film. Vind het uiteindelijk moeilijk hem te beoordelen, maar Close Encounters of the Third Kind was toch een erg leuke film om gezien te hebben.