Close Encounters of the Third Kind (1977)

Erg matige film dit. Gaat zogezegd dieper in op de psychologie maar ik vond hem erg oppervlakkig. Kan iemand mij trouwens uitleggen waarom er enkel Amerikaanse mannen worden uitgewisseld met de aliens? Tunetje is leuk en maakt het einde draaglijk, dat voor de rest hopeloos ontspoort. De vergelijking met 2001 die in de trailer gemaakt wordt is trouwens belachelijk: dit komt nog niet tot aan de schoenzolen van 2001, ook niet qua visuele effecten. Deze film is gewoon lelijk. Het enige wat de film boeiend maakt is de vraag wat er aan de hand is met dat symbool, en de ontknoping is enorm teleurstellend. de relaties tussen de personages zijn oppervlakkig en voorspelbaar-karikaturaal, en de film gaat veel te traag zonder dat hij mooi is om naar te kijken. Bovendien is de muziek totaal ongepast bij zo`n film, de gelijkenis met de soundtrack van Batman zijn soms frappant. Het is wel een origineel idee om het contact met buitenaards leven op een meer realistische en psychologische manier te bekijken dan gewoonlijk, maar de film slaagt daar gewoon niet in.

Grote teleurstelling wat mij betreft. De film doet nogal wat pogingen, maar wil maar nauwelijks intrigerend worden. En dat is juist voor dit soort verhalen funest. Ik vond het grotendeels vrij saai en daar doen de spaarzame mooie momenten (de verhaallijn van de moeder en zoon was in het begin vrij interessant) niets aan af. Karakters blijven oppervlakkig, onderlinge relaties komen nooit geloofwaardig op me over. Truffaut zien acteren was overigens erg leuk.

Ik zal wel een barbaar zijn, maar ik vind A.I. oneindig veel beter. Ook de andere vroege Spielbergs die ik zag (E.T. en Jaws) vond ik erg goed. Dit niet dus.

2.0*

Aardige film, maar niet meer dan dat. Het trage tempo is nog te doen, maar de film is daarnaast behoorlijk rommelig en weet lang niet overal te boeien. Ook het acteerwerk was nu niet bepaald denderend. Aan de andere kant zagen de effecten er prima uit en kwam de film met een paar sterke scènes. De scène waarin moeder en zoon in hun huis worden aangevallen en waarna zoonlief wordt meegenomen was zonder meer de beste uit de film. Maar goed, op een paar erg sterke scènes na vond ik dit verre van briljant.

3 sterren.

Dreyfuss is vooral erg goed als average Joe in dit prima Spielberg werkje. Mooie effecten, mooie berg.

3,5*.

Was er gister met veel interesse aan begonnen, maar het werd een gigantische teleurstelling.

Ik ging een beetje van het concept uit a la Independence Day; oftewel, een aanval van vijandelijke buitenaardsen op de aarde.

Maar dat bleek dus een fikse tegenvaller. Sowieso, de hele film draaide eigenlijk om niets. Het begon aardig toen de eerste tekenen van UFO's in beeld kwamen, maar dat hele tussengedeelte sloeg werkelijk nergens op. Heb me zelden zo verveeld. Het einde was dan wel weer aardig, maar aangezien de film dus 2 uur was, vond ik het een enorm lange zit.

Ik dacht altijd dat E.T. de goedaardige alien van Spielberg was, en dat ie met Close encounters de slechte kant van de aliens liet zien. Niet dus...

1,5* helaas, had hem graag hoger willen geven. De film komt veel en veel te laat pas op gang.

Steven Spielberg blijf ik nog steeds een geweldige regisseur vinden. Niet de man van de kunstzinnige beelden, zelfs al zitten er af en toe mooie plaatjes in, maar wel de man van het effectieve camerawerk die weet hoe je films spannend moet maken.

In zijn nieuwste films lijkt Spielberg iets teveel diepgang erin te willen verwerken en probeert hij zijn films ook net wat rauwer te maken dan eerst. Is helemaal niet nodig naar mijn mening, want het zit ook in deze film en hier word het tenminste niet opgedrongen en het zit het verhaal ook niet eens in de weg.
Er word niet alleen aandacht geschonken aan de aliens, maar ook aan de problemen binnen de familie van iemand die zegt getuigen ervan te zijn. Het word echter niet de hoofdzaak en geeft de film juist iets extra en dat is zeker nodig voor die lange speelduur.

Was de hele film zo boeiend dan? Helaas niet, hij had toch echt wat korter gemogen als je het mij vraagt. Hij begint gewoon wel leuk, word spannend nadat de eerste tekenen van ufo's voorbijkomen en weet dan interessant met het probleem van Roy om te springen, hij word niet gelooft en hij lijkt langzaam gek te worden. Vanaf het moment dat de film naar het (ook al redelijk lange) einde nadert zakt het even in. De film blijft erg lang oninteressant en verliest zelf iets van sfeer. Iets dat met het uitgebreide einde weer helemaal goed word gemaakt. Voor sommige mensen misschien wat oubollig, maar ik vond het ontzettend mooi.

De film zag er redelijk uit, geen flitsende beelden, dacht zelfs dat de film uit de vroegere 70's kwam, maar dat kan ook komen omdat ik hem op tv gezien had en de beeldkwaliteit wat slecht was. Spectaculaire sfx zijn er niet echt, maar het werkt allemaal prima en de ufo aan het eind vond ik zelfs best geweldig! Ook opvallend was de mooie donkerblauwe gloed die bij sommige shots in de avondlucht hing.
Richard Dreyfuss zet ook nog eens een ontzettend sterke rol neer, de rest van de acteerprestaties waren niet heel bijzonder.
Ook een fijne score die net dat beetje extra sfeer aan de film gaf. En dan heb ik het niet alleen over de erg leuke muzikale vondst dat ze kunnen communiceren met verschillende toonhoogtes.

Het perfecte cijfer voor de film: 4*. Erg vermakelijk en vooral aan het begin en het eind erg sterk. Helaas ook wat saai en toch een beetje gedateerd waardoor ik niet hoger kan geven, maar lager al helemaal niet.

Teleurstellende film toch. Alienfilms vind ik over het algemeen wel ok, maar het facet dat Spielberg in zijn Close Encounters belicht is nogal raar. Nuja, het facet op zich bevat best wel wat potentieel - via telepathie worden mensen die een close encounter beleefden naar de plaats van landing van een alienschip gestuurd - maar het is vooral de tergend lange nasleep van het visioen dat zich aan sommige uitverkorenen openbaart die de film doet inzakken. De impact van de ontmoeting met de buitenaardsen krijgt veel te veel aandacht in vergelijking met de rest; we zitten meer dan de helft van de speeltijd te kijken naar hoe verschillende mensen hun visioen trachten uit te beelden door middel van tekeningen, sculpturen, enzovoort.

Close Encounters heeft twee noemenswaardige scènes, namelijk de eerste ontmoeting en de landing. Hoewel de landing na een tijdje spijtig genoeg vervalt in (onbedoeld?) komische wansmaak is het opzet rond contact via muziektonen toch efficiënt in beeld gebracht. En realistisch ook, want lichtjes gebaseerd op de Arecibo-transmissie, een project waarbij door de NASA een boodschap in de vorm van radiogolven de ruimte werd ingestuurd. Het wiskundige equivalent van vijf levensnoodzakelijke elementen, de menselijke DNA-structuur en een klein mensachtig figuurtje werd aldus in codetaal op buitenaardse wezens afgevuurd.

De eerste close encounter is er dan weer eentje om in te kaderen en nooit meer te vergeten. De prachtige visuals en de onwaarschijnlijkheid van het hele gebeuren maken dit tot een van de mooiste en ontroerendste scènes in het genre. Legendarisch!

Helaas blijft het bij deze eenmalige vertoning en hangt de rest van de film met haken en ogen aan mekaar.

In 1977 balanceerde Columbia Pictures op het randje van een faillissement. Als redder in de nood namen ze regisseur Steven Spielberg aan, die na zijn succes met Jaws twee jaar eerder, één van de meest gewilde regisseurs op dat moment was. In december van dat jaar moest hun redding, Close Encounters of the Third Kind uitkomen. Door de weinige tijd kon Spielberg niet zijn volledige idee visualiseren. Close Encounters was een groot succes en in 1980 gaf Columbia Spielberg alsnog wat geld, zodat hij z’n visie kon afmaken. Uiteraard hing hier ook een "maar" aan, zodat hij pas twee uitgaven later - in 1997 - eindelijk zijn film had. Sony heeft onlangs een drie DVD box uitgebracht met daarin alle drie de versies van de film.

Enkele verloren gewaande vliegtuigen worden midden in de woestijn teruggevonden. Een hele stam mensen in Azië begint spontaan één en dezelfde melodie te neuriën. Een enorm schip strandt op een plek waar in de verste verte geen water is en een Amerikaanse stad zit een avond lang zonder elektriciteit. Roy Neary (Richard Dreyfuss) is één van de weinige burgers die deze avond in contact komt met de oorzaak van deze vreemde gebeurtenissen. Terwijl de bevolking deze avond langzaamaan vergeet, blijft het in Neary’s hoofd zitten. Hij wil weten wat hij precies zag.

In de jaren ’70 waren er al behoorlijk wat varianten verzonnen op aanvaringen met buitenaardse wezens. Deze ontmoetingen waren meestal bijzonder negatief en pakten dan ook niet prettig uit, zoals in films als Plan 9 From Outer Space en Invasion of The Bodysnatchers. Nicolas Roegg gaf ons in 1976 een visie met veel meer realisme met z’n film The Man Who Fell to Earth. Spielberg nam het realistische aspect van ontmoetingen, gooide het idee tezamen met het science fiction ballet Star Wars in een blender, et voila; Close Encounters of the Third Kind.

Lees deze review hier verder:

http://www.moviemotion.nl/content/review/5099/Close_Encounters_of_the_Third_Kind_Visite.html

Vrij naar Theo Maassen.

Zo is het ook met deze film. Het begint allemaal nog redelijk, lekker mysterieus (schip in de woestijn) en de eerste encounters zijn mooi. Sterke art-direction en indrukwekkende schouwspellen. De aanloop naar de climax is traag, met nogal wat misplaatst comic-relief en vreemde plotholes (die drie die zomaar een militair kamp uit wandelen? )

De climax is uiteindelijk nog wel het ergst. De aankomst van de 'verkenners' is mooi inderdaad, maar dan ontpopt het geheel zich tot een soort voorstelling van de Josti-band, waarin er wat met kleuren en tonen wordt gegooid. De crafts, inmiddels geëvolueerd tot 3 grote smileys, zijn ondertussen in de lucht aan het dansen geslagen en - warempel - even later presenteren de aliens zich als een soort verstandelijk gehandicapte vorm van het Roswell-prototype. Ontzettend suf en in schril contrast met de mooi vormgegeven crafts die eerder wel voor spannende scènes zorgden.

En zo is Close Encounters of the Third Kind uiteindelijk totaal niet serieus te nemen. Het boeiende begin wordt onderuitgehaald door een veel te lichtvoetig middenstuk en een volslagen debiel einde. En dat alles ondersteund door van die typische muziek van Williams, die volgens mij nog wat noten van Star Wars had liggen.

2*. Inderdaad Theo, met deze retards hoef ik niets te maken te hebben.

gebeurt idd niet zo heel erg veel in het begin (of toch niet veel boeiends), maar het laatste gedeelte (pak laatste uur) maakt veel goed. Vergeet immers niet dat ie van 1977 is en dat de ontmoetingsscène idd zeer mooi in beeld gebracht wordt. Toch een 3,5je dus, al had ik er eerlijk gezegd nog net iets meer van verwacht

Alle drie versie's van de film inmiddels gezien, en daarbij is de laatste versie die ik heb bekeken (Theatrical cut) mij toch wel het best bevallen.

Alle drie cut's zijn mij eigenlijk wel bevallen.Er zitten leuke nieuwe toegevoegde dingen in, maar toch miste ik allemaal iets wat wel in de originele versie te zien is.
De film begint heerlijk mysterieus en het verhaal wordt mooi en rustig verteld.Er wordt niet meteen duidelijk wat er nu precies allemaal aan de hand is.Beetje bij beetje ontvouwd het verhaal zich na de "encounter" van Neary, een fantastisch spelende Dreyfuss.Het blijft de gehele film het mysterie vasthouden, om ook genoeg drama binnen het gezin waarin deze vreemde gebeurtenis zich af heeft gespeeld.De situatie en dat het gezin er aan onder door gaat is degelijk, het gaat wel iets te snel allemaal, maar je krijgt wel een duidelijk beel van wat er aan de hand is.De film wordt wel goed afgewisseld met de vreemde gebeurtenissen rondom de wereld.

Het zoeken naar antwoorden lijkt dan ook het hoofd thema te zijn van de film.Waarom gebeurt Neary dit allemaal?Maar ook buiten de thuis situatie wordt naar antwoorden gezocht.Lacombe is er van overtuigd dat er meer is tussen de sterren, en zoekt daarbij ook naar zijn antwoorden.Truffaut zet zijn karakter erg leuk neer.Tevens heeft hij een geweldige blik in zijn ogen die je met hem mee doet leven.Richting het einde komt er wel een soort van spanning, want je wilt weten wat ze hier doen en waarom ze hier zijn.Wat volgt is een soort battle met een prachtig schouwspel.Alleen erg jammer dat het op het laatst een erg hoog E.T. gehalte krijgt door al die lieve aliens maar daarna een toch wel sterk slot krijgt.

De film is prachtig vormgegeven.Spielberg levert zoals bijna altijd wel, goed werk.De film kent een aantal mooie beelden.Oa. in de woestijn waar de eerste gevechts vliegtuigen worden gevonden is mooi om aan te zien.Het zijn natuurlijk wel de ruimte schepen die in de film de show stelen.Dit keer geen schotel modellen, maar fraai vormgegeven schepen met een prachtige kleuren pracht.Allerlij vormen en maten komen letterlijk je beeld door geflitst.De effecten zijn dan ook van een zeer hoog niveau.Met als kers op de taart natuurlijk het grote moederschip.Tevens is het geluid een fantastische beleving.De prachtige muziek van Spielberg's vaste componist Williams maakt het geheel mooi af.

Alle drie versies hebben zo hun sterke en zwakke punten.Waarbij de special edition en de director's cut kleine wijzigingen en groten wijzigingen hebben.Echter als je van de film houd zijn alle drie een genot om naar te kijken.De 30th anniversary edition zal voor de fans van de film dan ook zeker geen miskoop zijn.
Voor mij blijft echter de versie waar ik ooit als klein jochie kennis mee heb gemaakt de beste.

4*

Een leuke maar nogal langdradige film.

Het kwam naar mijn mening allemaal te traag op gang, waardoor zelfs mijn hele interesse in de film verloren leek te gaan.

Toen de film eindelijk een beetje begon te lopen werd de boel weer gigantisch uitgerekt met als gevolg dat ik er voor de 2e keer mee wou nokken...

Toch helemaal afgekeken.

Genoeg mooie special effects waardoor het toch nog de moeite waard was.

(Wel een erg mager verhaal hoor...)

Erg apart om de legendarische François Truffaut in deze film te zien spelen .

Ik weet niet echt wat ik hier van moet denken.

De film heeft wel een knap en boeiend plot maar soms komt het nogal belachelijk over doordat de score van Williams niet goed zat volgens mij. Mja, dat is dan ook iemand die eerder van die smeuge cliché-roman muziek maakt en die vind ik hier niet echt op z'n plaats, door de score willen scènes te avontuurlijk overkomen terwijl ze dat niet zijn en het drama uit de film haalt. Dus dat vond ik al veel afbreuk doen van het plot, een dikke buis voor John Williams. Maar het plot zelf blijft in de film ook door zichzelf niet echt rechtstaan. Er zitten veel stukken bij die saaier zijn en de film trager maken dan ik wou zien.

Het grootste pluspunt aan deze film zijn wel de effecten die ik erg mooi vond. Zeker de scène in het huis waar het jongetje wordt ontvoerd en de scènes waar de ufo's door de lucht vliegen. Ook vond ik shots van het huis zelf met de sterrenhemel op de achtergrond heel knap en sfeervol.

Ochja, een beetje middelmaat met zijn pluspunten en nadelen. De middenweg dan maar zeker?

2,5*

Aparte Spielberg-film zeg. Je merkt de hand van hem erin, maar het is toch een tikkeltje anders en dan doel ik dat op het hoge mysterieuze gehalte. Goede spanningsopbouw ook . Sommigen roemen het einde van deze film, het deed mij niet zoveel daarentegen.

De laatste film die ik voor het vak filmgeschiedenis heb gekeken, en met afstand de slechtste. Elke film die van Spielberg zie valt me echt tegen: de status van Spielberg lijkt voornamelijk gebasseert op marketing en politiek, want de filmische waarde van dit soort ongeinspireerde projecten ontgaat mij.

Het verhaal is, tja, matig: een beetje een rotzooitje met een encounter en vervolgens heeeeel weinig verteld in heeeeel veel tijd. maar de film is voornamelijk echt TERGEND saai. De film behandeld de kijker als bejaarde door de kijker momentjes rust te gunnen, net zoals mijn oma dat nodig heeft na een slok lauwe koffie. Daarnaast was er weinig om van bij te komen of om over na te denken. Wat mensen toch zien in dat "sterke acteerwerk" is mij, net als bij de complete cast van Jaws, een raadsel. Het is allemaal ok maar echt niet meer dan dat. Maar niemand lijkt goed gecast hier. Wat doet Truffaut hier in godsnaam?

De effecten waren slecht in de zin dat ze mij totaal onberoerd lieten, ze waren visueel gezien niet slecht, maar gewoon niet interessant. En dan dat einde.... blijkt opeens dat het ruimteschip een tuba aan boord heeft die ruiten doet barsten. Nou, laat ik zeggen dat ik geschokt ben van het feit dat er mensen zijn die dit in hun top 10 hebben gezet.

Het hele sci-fi genre spreekt me wel aan; ik hou wel van wat denkvoer zoals Stalker, 2001, Metropolis, Primer, maar ook daar ontbrak het bij deze film aan. veel verder dan "goh, hoe zouden de aliens eruit zien?" kwam ik toch echt niet (en als ze uiteindelijk in beeld zijn ontbreekt ook een beetje het woooow-effect). Maar goed, dat lok je ook wel een beetje uit als je een mysterieus en interessant voorval als telepathie al niet beter weet te verbeelden dan tekeningen en een berg rotzooi. Sci-fi werd in 1902 al beter uitgevoerd in Molies' Le voyage dans la lune. Dat is toch wel een treurige constatering.

Ik raad mensen dan ook aan om na de 1e encounter, eigenlijk de enige scene die mij kon bekoren, de film uit te zetten. Ik heb mij voorgenomen om überhaubt geen Spielberg meer te kijken omdat ik meer van film dan van marketing hou.

Alweer een mooie film van Spielberg, de man kan bij mij weinig fout doen( op een paar latere werkjes na).

Ook Close Encounters of the Third Kind is weer een typische Spielberg film. Het bevat een aanstekelijke score van Williams, het bevat her en der wat humor, de cast doet het degelijk(niet top), het verhaal is solide en wordt door Spielberg op zo'n manier gepresenteerd dat je de film ondanks het gebrek aan (echte) actie toch makkelijk weet uit te zitten.
Ook de special effects zijn fenomenaal, vooral voor 1977 begrippen. De ruimteschepen zien er fantastisch uit en vooral het laatste kwartier met het grote ruimteschip en de soort van tafelberg ziet er prachtig uit, ondersteund door de aanstekelijke score van Williams.

De film bevat vooral met de 1e encounter spannende momenten(2e encounter wanneer Barry verdwijnt) en naarmate de film vordert wordt het wel ietwat (te) sentimenteel, ook de aliens op het einde hebben een iets te hoog E.T. gehalte, misschien hadden ze dat wel achterwege kunnen laten. Ook vroeg ik me net als zoveel mensen hier af wat precies de rol van Truffaut in deze film is als Fransman, aangezien er alleen maar Amerikanen in voorkomen. Wat mij betreft niet meer dan beeldvulling.

Ik heb overigens de originele Theatrical Cut gekeken uit 1977. Ik ga zo aan de hand van de overzichtelijke poster(uit de 30th Anniversary Ultimate Edition box) even (extra) scenes uit de Special Edition uit 1981 en de Director's Cut uit 1998 bekijken. Even kijken of het echt wat toevoegt en kijken welke van de drie versies het beste is in mijn ogen.

Deze versie krijgt 4*

Edit: De special edition bevat een paar extra scenes(met dat gevonden schip in de woestijn. Dit vond ik wel leuker, daardoor leek het ook wereldwijd wat meer impact te hebben, ipv alleen Amerika. Het einde vond ik wel minder, het liet nog minder dan in de originele versie aan je fantasie over, Spielberg laat teveel zien. Het gedoe met het maken van die grote berg in de woonkamer is wat oppervlakkiger, waardoor het vertrekken van Roy's vrouw toch iets minder geslaagd lijkt. Hij lijkt minder gek wat resulteert in minder komische momentjes en wat vager.

Aan de ene kant heeft het wel iets, maar toch zijn er een paar belangrijke scenes weggelaten of zodanig veranderd dat het gehaal minder is. De director's cut lijkt meer op de originele bios versie, als ik eerlijk mag zijn kan ik weinig verschillen ontdekken. Iemand die het wel weet?

Toch wel behoorlijk teleurgesteld in deze Spielberg, al zijn de eerste drie kwartier best goed. Vooral de "Encounters" op zich zijn visueel erg mooi en daarnaast heeft de film op dat moment nog best wat spanning, omdat het tot op dat moment allemaal nog behoorlijk mysterieus oogt.

Als op een gegeven moment de hoofdrolspelers op ”de berg” aankomen, zakt de film behoorlijk in. Vanaf dat moment is het gedaan met de spanning en krijgen we te zien, wat alles nu eigenlijk precies is en het hoe en waarom van al deze gebeurtenissen. Het is alleen jammer dat juist dit facet van de film zolang uitgesponnen wordt en zoveel aandacht krijgt, waardoor de impact van de rest van de film toch een groot gedeelte van zijn kracht verliest. Het ziet er ondanks de goede sfx soms gewoon lachwekkend uit.

Het acteerwerk van de film is verder wel in orde. Dreyfuss zet net als in Jaws een goede prestatie neer en ook Teri Garr speelt zeker niet slecht. Minder alleen is de soms nogal bombastische muziek. Nu heb ik daar op zich niets tegen, al vond ik het hier niet altijd even goed bij de film passen en ontnam het soms de kracht van een scène. De muziek op het einde is ook iets te vrolijk naar mijn mening en draagt er mede aan bij dat de gehele vertoning wat lachwekkend overkomt.

2,0*

Niet echt geslaagd.

Redelijk begin en een behoorlijk einde, helaas is alles wat daartussen zit - op een paar leuke scènes na - bijzonder saai.

Visueel valt het allemaal nog wel mee, maar door het erg lage tempo werd dit een erg lange zit. Hier en daar werd het wel spannend, bij de encounters uiteraard, maar daar bleef het bij. Niet voldoende om me de hele rit aandachtig te houden.

Kan hier erg weinig mee.

Nooit echt een knots van een film gevonden. Herkijkje bevestigt dat ook wel, al viel 't me mee. Film schiet toch voortreffelijk uit de startblokken met de vreemde vondsten op aarde, Roy's temperamentvolle gezinnetje en zijn ontmoeting bij de treinovergang. De spectaculaire lichtshow bij Jillian is zelfs buitencategorie.

Spooky ook, maar daarna slaat Spielberg een andere weg in die de schwung er uit laat lopen, waarbij het bovendien niet meer erg toonvast overkomt. Het duurt ook allemaal vrij lang eer het ´fantastische' sfeertje van daarvoor weer terugkeert, alhoewel het er niet meer aan kan tippen.

Het beste is er wel af na na Barry's verdwijning. Wat rest is een ietwat jolig avontuurtje met sympathieke sci-fi, waarbij die deuntjes een leuke eigenschap zijn. It's better than Goofy Golf, dat wel.

30th Anniversary edition

Veel UFO films ken ik niet, maar dit moet ongetwijfeld één van de mooiste zijn. Het mysterie, de magie, de droom van buitenaards leven. Spielberg weet de mensen op de goede manier warm te maken voor het onbekende. Qua visual effects haalden de beste specialisten het maximum uit hun kunst. Hij werkte opnieuw met Dreyfuss. Die scènes waarin hij allerlei rommel in huis gooit waarna zijn vrouw hem verlaat is een ergerlijk staaltje overacting die de film even uit evenwicht haalt. De laatste 40 minuten zijn visueel erg mooi en wat een festijn was het om dit in Blu-Ray te kunnen zien . Close Encounters blijft trendsettend in het genre en voelt niet gedateerd aan. Heeft verder een niet al te stevig verhaal die zich nogal wat onsubtiele fantasietjes veroorlooft ( hup, weg is Roy in het ruimteschip en vergeten zijn de kinderen en de vrouw. Ook die muzikale spielereien kwamen kinderachtig over. Wie dit nooit heeft gezien... doen! 3,5*