Close Encounters of the Third Kind (1977)

Vreemd dat ik op deze film nog niet gestemd heb, want het is toch een film welke ik vroeger een paar keer heb gezien.

Het is één van de eerdere films van de bekende regisseur Steven Spielberg en het verhaal was goed gevonden en de uitvoering ervan was misschien zelfs nog beter vanwege o.a. het visuele aspect (o.a. special effecten en zeker voor die tijd). Buiten dat het verhaal goed in elkaar zit (ook qua opbouw) was de film zeker ook interessant, boeiend en spannend. Maar helaas ook wat langdradig en dat heeft o.a. natuurlijk te maken met de lange duur ervan (meer dan twee uren). De cast met o.a. de nog vrij jonge hoofdrolspeler Richard Dreyfuss en de altijd liefelijke Teri Garr speelt overtuigend en goed. Het laatste gedeelte van de film vond ik sterk en destijds ook fascinerend.

Al met al is dit gewoon een goede Sciencefiction / Drama, waar ik vroeger als kind/tiener zijnde geboeid heb naar zitten te kijken (ik meen dat ik deze film destijds heb gezien bij Veronica in de "Meimaand Filmmaand").

"Have you recently had a close encounter?"

Naar Close Encounters of the Third Kind was ik al langere tijd nieuwsgierig en toen ik hem vandaag op Netflix tegen kwam heb ik hem meteen maar bekeken. Ik moet bekennen dat hij anders is als ik had verwacht. Dat komt misschien ook door The X-files, die de zelfde paranoïde en futuristische elementen heeft.

Als Roy Neary een elektriciteitskabel moet repareren heeft hij een 'Close Encounter' met een UFO. Na deze gebeurtenis zijn hij en anderen die de UFO hebben gezien geobsedeerd met een soort rots. Een Franse geleerde en een groep specialisten van de Amerikaanse overheid ontdekken ondertussen dat buitenaardse-wezens ergens in de VS zullen gaan landen en verzinnen een dekmantel. Neary en enkele anderen later zich echter niet tegenhouden...

Richard Dreyfuss speelde goed in de hoofdrol. Vooral de scènes waarin hij nogal gestoord over komt zijn goed geacteerd. François Truffaut was ook goed als de Franse geleerde, al begon het me op een gegeven moment wel behoorlijk te irriteren dat alles door een tolk moest worden vertaald (terwijl hij op willekeurige momenten ineens wel Engels spreekt). Verder was het acteerwerk ook zeker niet slecht.

In het begin had de film wat weg van Raiders of the Lost Ark (vooral de muziek), even later wat meer van Jaws en uiteindelijk E.T. en ook Jurassic Park een beetje. Steven Spielberg's stijl is in eider geval heel duidelijk merkbaar. Toch is Close Encounters of the Third Kind wat minder to-the-point als de latere Spielberg films. Ik snap niet zo goed wat hij precies voor ogen heeft gehad. Er zijn een paar (een beetje misplaatste) pogingen tot humor en vaak lijken mensen de hele zaak niet bepaald serieus te nemen. De film is een beetje langdradig en komt moeilijk op gang. Uiteindelijk is het ook weer best braaf met die lieve aliens, maar eerlijk is eerlijk ik vond het zeker geen slechte film.

Toch moest ik af en toe mijn lach een beetje inhouden. Dat aliens mensen toon-frequenties zouden sturen klinkt nog wel relatief aannemelijk maar communiceren met een synthesizer-orgeltje... en dan wordt het uiteindelijk nog een heel orkest ook. Naja het past wel bij Spielbergs brave en betoverende beeld van de buitenaardse-wezens. Al had ik wat meer dreiging en meer vijandigheid wel kunnen waarderen.

De film is erg mooi opgenomen. Goede cinematografie in het geweldige Panavision-formaat. Ook noemenswaardig vond ik de schitterende belichting en kleuren. Vooral de nacht-scénes hebben ook een erg mooie wonderlijke sfeer.

De special effects, verzorgt door Douglas Trumbull, waren wel erg tof. De UFO's zien er in principe uit als willekeurige vormen met disco-lichten en vooral in het begin van de film was het allemaal niet zo indrukwekkend. Maar ik moet zeggen dat het einde toch wel bijzonder mooi gedaan was met grote gedetailleerde schaalmodellen. Ook de cloud-tank effecten die voor de wolken in de lucht zijn gebruikt zijn erg goed uitgevoerd. Eigenlijk het enige dat gedateerd was waren enkele maté-paintings en slecht geïntegreerde effect-shots, en de beperkingen zijn merkbaar. Nee, visueel vind ik de film zeker de moeite waard.

De muziek is weer typisch John Williams, een erg mooie Spielbergiaanse soundtrack die erg doet denken aan latere films van de regisseur.

De beste science-fiction film ooit, aldus Ray Bradbury. Zo ver wil ik zeker niet gaan, maar de film heeft wel een fijne science-fiction sfeer. Spielberg's latere E.T. the Extra-Terrestrial is misschien niet minder braaf, maar vind toch wel een veel betere film. Vind het uiteindelijk moeilijk hem te beoordelen, maar Close Encounters of the Third Kind was toch een erg leuke film om gezien te hebben.

Jaws (1975) garandeerde de doorbraak van Steven Spielberg naar de absolute top van de filmindustrie. Het duurde niet lang of een tweede klassieker diende zich aan: Close Encounters of the Third Kind is de eerste echte familiefilm van Spielberg's hand, en zou daarom model staan voor E.T. (1979) en alle andere fantasievolle familiedrama's die nog zouden volgen.

En tóch lijkt deze film een beetje ondergesneeuwd, want qua naamsbekendheid doet Close Encounters of the Third Kind aanzienlijk onder voor Spielberg's grootste klassiekers. Enigszins onterecht, want dit sci-fi drama is een visueel spektakel van de bovenste plank, dat anno 2016 nog steeds een prettig sfeertje in de huiskamer weet te projecteren.

Uiteindelijk is dat immers waar het Spielberg hier om draait. Op gewiekste wijze smeedt hij sci-fi elementen en een stukje familiedrama samen, met als doel tot een aangename crowdpleaser te komen. Dat de speelduur hier en daar ten faveure van de sfeer te veel gerekt wordt, neem je als kijker dan wel op de koop toe. Dat de characters nogal kleurloos zijn is ook geen al te groot manco; een fijn maniakale Roy Neary (Richard Dreyfuss) geeft immers wel wat tegenwicht. Een prettige werkwijze van Spielberg om zo'n komische scène zoals die met de zelfgemaakte Devil's Tower de plaats te laten innemen van het wat zwaardere geneuzel en gefilosofeer over Aliens waarmee de film evengoed gevuld had kunnen zijn. Luchtig vermaak is de sleutel voor een formule die zich later meermaals succesvol zou bewijzen.

Gelukkig is Close Encounters wel meer dan alleen vermakelijk. Filmtechnisch grossiert de film in schitterende settings, sterk kleurgebruik en een aantal adembenemende shots, die het geheel tot een visueel plaatje maken. Het slotakkoord is wat betreft het summum; dat op schaal tot leven gekomen ruimteschip is echt prachtig, en maakt de laatste scène mede tot de beste van de film. Ook de score van John Williams komt dan eindelijk echt tot leven, en maakte dat ik met een glimlach afsloot.

3.5*

Roy Neary [Richard Dreyfuss] is een gewone Amerikaan die op een dag getuige is van een vreemd fenomeen dat hij niet kan plaatsen en vooral niet van zich af kan zetten. Hij droomt sinds deze ‘encounter’ van een soort rots die hij obsessief probeert vorm te geven, in de hoop erachter te komen wat het precies is of wat het betekent. Zijn veranderde gedrag leidt tot grote verwarring bij zijn gezin, waarbij vooral zijn echtgenote Ronnie [Teri Garr] weinig begrip kan opbrengen voor Roys bizarre houding. Roy krijgt alleen steun van Jillian [Melinda Dillon], die tijdens haar zoektocht naar haar spoorloos verdwenen zoontje Barry [Carrey Guffey] hetzelfde fenomeen heeft waargenomen. Bovendien blijkt ook zij dezelfde visioenen te te hebben als Roy.

Kort nadat Ronnie en de kinderen Roy hebben verlaten en Barry is ontvoerd door ruimtewezens, ontdekt Roy eindelijk wat zijn droom betekent. Samen met Jillian reist hij naar Devil’s Tower en de twee zijn vastbesloten te ontdekken wat er precies is gebeurd in de hoop daarmee ook Barry terug te kunnen vinden.

Er is een sleutelrol voor de Franse regisseur François Truffaut, één van de meest invloedrijke en gerespecteerde filmmakers van zijn generatie. Spielberg wilde hem per se hebben, ook al had Truffaut geen acteerervaring en was hij zo onzeker over zijn Engels dat hij het niet in het openbaar durfde te spreken. Maar Truffaut blijkt perfect gecast als de NASA-expert die het onderzoekt leidt naar de mysterieuze verschijningen en contact weet te leggen door middel van muzikale communicatie. Componist John Williams, wiens legendarische score voor “Jaws” hem tot Spielbergs huiscomponist maakte, kreeg de opdracht een motief van 5 noten te bedenken en hoewel de uiteindelijke keuze volgens Williams en Spielberg een geval was van ‘bij gebrek aan beter’ zul je die noten niet gauw vergeten. Natuurlijk, het motief speelt een sleutelrol in de film en wordt tientallen keren herhaald, maar aangezien “Close Encounters” dit combineert met spectaculaire special effects, waarbij niemand minder dan Douglas Trumbull – één van de belangrijkste medewerkers aan Kubricks SF-meesterwerk “2001 – A Space Oddyssey” – de grenzen van de special effects nog eens wist verleggen.

Dreyfuss en Dillon zetten uitstekend werk neer en Spielberg wist op geraffineerde wijze een prima vertolking uit de toen drie-jarige Carrey Guffey te krijgen, maar de ‘close encounters’ uit de titel zijn in elk opzicht de hoogtepunten uit deze film. Het einde is verfrissend optimistisch, al frons je wellicht je wenkbrauwen bij de keuze die Dreyfuss op het einde maakt. Maar dit is ontegenzeggelijk een sleutelfilm uit het SF-genre en ééntje die je dus gezien moet hebben.

Net de 40th anniversary in de bios gezien. Spielberg is echt zo'n regisseur die met enkel beeld en geluid iets totaal ongeloofwaardigs geloofwaardig weet te maken. De kunst van de kijker in een film zuigen, waarbij fictie tot werkelijkheid wordt getoverd. Hoe langer je kijkt hoe geloofwaardiger alles wordt; het gaat om het totaalplaatje en alle scènes, hoe nutteloos ze op het eerste gezicht ook lijken, dragen hier aan bij. Goede montages en voor die tijd verbluffende effecten maken deze film af. Een van de klassiekers die je een keer gezien moet hebben.

Onder de indruk van dit oudje.

Deze klassieker heb ik nooit gezien mede omdat ik het in het algemeen niet zo heb op Aliens en/of SciFi.
Ondanks dat de film op een aantal momenten wat traag aandoet word je mede daardoor wel goed in het mysterie meegezogen.
De special effects waren echt verbluffend mooi en de insteek dat niet alle aliens persé kwaadaardig zijn en er op uit zijn om de wereld te vernietigenzoals je dat in de huidige films vaak ziet, maakt dat het ook een mooi verhaal is.
Je kunt deze eigenlijk kwalificeren als een positieve hoopvolle scifi movie.

Dit is toch wel met afstand het minste wat ik van Spielberg heb gezien. Een enorm saaie film. Het begin is nog redelijk, maar het wordt al vrij snel oninteressant. De hoofdpersonages boeien voor geen meter (met Roy Neary voorop), het tempo is ontzettend traag en het plot stelt vrij weinig voor. De scènes waarin ruimteschepen voorkomen zijn best aardig, maar dergelijke scènes zijn inmiddels ook al vaker (en beter) in andere films te zien geweest. Het acteerwerk is middelmatig, geen enkel boeiend personage of sterke vertolking. De finale brengt verder ook erg weinig. Vooral door het trage tempo heb ik deze film echt met moeite uitgekeken. Eigenlijk op geen enkel vlak echt de moeite waard.

Close Encounters of the third kind ligt wat mij betreft wat binnen dezelfde verwachtingen als Contact of The abyss, waarbij de laatste nog net iets beter was. Deze Spielberg overtuigde me weinig. De film kent een vrij sloom tempo en het verhaal is niets bijzonders. Het enige echt boeiende was het einde met de erg mooie ontwikkelingen van het ruimteschip. Visueel echt wel mooi gedaan, zeker wat 41 jaar geleden betreft.

Daarentegen had ik wel wat moeite met de communicatie via de xylofoon. Ik vond die muziektonen vrij bizar. De personages zijn vervolgens vrij oppervlakkig en waren onvoldoende uitgewerkt. Net als bij ET creëert Spielberg diverse emoties gedurende het verloop van de film: spanning, drama/emoties en SF. Ook de overheid speelt net als bij ET weer een dubieuze rol. John Williams deed het overigens op geluidvlak weer uitstekend. Met het slot in het achterhoofd toch nog een nipte voldoende.

Opnieuw bekeken, deze keer de bioscoopversie.

Veel verschil is er eigenlijk niet.

Het blijft een van de beste SF-films die er ooit is gemaakt, met een topcast.

Steven Spielberg is toch wel "the director you hate to love". Als toeschouwer heb je haarfijn door met welke slimme trucjes hij je probeert in te palmen en toch slaagt hij er af en toe in dat daadwerkelijk te doen. Het trucje in 'Close Encounters Of The Third Kind' uit 1977 is dat hij de dan recent beschikbare computertechnologie niet inzet om een verhaal met angst, geweld en bedreiging te schetsen, maar er juist een sprookje van hoop en verbinding mee maakt. De soundtrack van John Williams doet de rest.

Close Encounters of the Third Kind kon mij niet zo erg bekoren. In tegenstelling tot vele andere vond ik juist het einde enorm saai. In het laatste halfuur wordt amper nog iets gezegd en zit je daar maar wat naar lichtjes te kijken en muziektonen te luisteren. Dat gezegd zijnde moet ik gewoon toegeven dat ik meer gefascineerd ben door ET. Meer drama ook en een leukere film. Fijnere personages, want de hoofdpersoon is hier een beetje een madman. Zijn gedrag wordt te weinig uitgewerkt en hijzelf als persoon is dat ook niet erg. Maar ja ik vond dat allemaal wel best ok, tot het einde kwam. Wat een saaie boel.
Moeilijk om te quoteren daardoor waardoor ik een gemiddelde zal afwegen via fracties van de speelduur.

De film bestaat uit 9x een kwartier dus 2 x 2.5* (begin) + 5 x 3.5* (middenstuk) + 2x 1.0* (einde) en dit delen door 9 kwartier geeft ons een mooie 2.72* of afgerond 2.5*.

Herzien op blu-ray, in de director's cut. Dit is de langste van de drie beschikbare versies, vooral de moeite waard door de toevoeging van twee lange scenes (een persconferentie en de scene waarin Richard Dreyfuss zijn hele tuin sloopt) die ontbreken in de special edition. De scene aan het einde, waarin hij het moederschip betreedt, ontbreekt hier, maar dat is geen groot gemis, aangezien die scene sowieso niets toevoegt. Eerder het tegenovergestelde. Dit blijft verder een geweldige SF film, met de ene na de andere onvergetelijke scene. Dreyfuss is perfect in de hoofdrol en veroudering van de special effects wordt slim voorkomen door een vernuftig gebruik van lichteffecten, die de feitelijke ruimteschepen grotendeels verbergen. Een van de beste films van meneer Spielberg.

Mwa.

Geen al te beste Spielberg, deze film. Hij behoort zeker tot een van mijn favorieten, maar deze film is toch wel een van de minste die hij heeft gemaakt. Alhoewel het thema best relevant is, is het allemaal nogal langdradig en soms saai.

Dreyfuss is redelijk als geobsedeerde man. De mystery is niet altijd even slecht gedaan, maar het verhaal leunt soms te veel op standaard cliches. Soms is er wel een stijlvolle scene in te vinden, zoals dat kind dat ontvoerd wordt. Maar dat is het dan wel.

Geen al te goed film, die me geen seconde wist te boeien. Ook aan het einde niet, terwijl de finale wel goed zou moeten zijn.

“Have you recently had a close encounter?”

Een herziening kan soms wonderen doen. De eerste keer dat ik Close Encounters of the Third Kind zag kon het verhaal me niet echt boeien, maar nu werd ik wel gegrepen door Roy Neary en zijn avonturen. Neary is niet het meest sympathieke personage uit Spielberg’s oeuvre, maar ik begrijp de acties en uiteindelijke beslissing van Neary nu wel beter.

En als je Close Encounters onder de juiste omstandigheden kijkt is het een bijna hypnotiserende filmervaring. Vanaf de beginscene, de spannende momenten in het huis met de vrouw en haar zoontje, tot aan het iconische einde. Het mooie aan Close Encounters is dat het zo ongrijpbaar is. Is het een familiefilm? Komedie? Een psychologisch drama rond een man die niet tevreden is met zijn leven en dat ook nooit zal worden? De film combineert verschillende genres, en dat zorgt ervoor dat het ook interessant blijft om naar te kijken. Ook door de briljante score van John Williams.

Ik had Close Encounters of the Third Kind ooit eenmaal gezien halverwege de jaren '90. Destijds maakte de film wel een indruk op mij en in die tijd had ik deze film moeiteloos 4 sterren gegeven.

Een herziening ruim 20 jaar later heeft de film absoluut geen goed gedaan. Eerlijk is eerlijk vraag ik mijzelf af wat ik toentertijd toch zo goed vond aan deze film. Ze is enorm langdradig en met name het eerste uur is moeilijk door te komen. Het tweede uur verloopt iets vlotter, maar het einde is wederom een teleurstelling.

De film heeft de tand des tijds ook nauwelijks doorstaan. Ik heb ze ditmaal gezien op 4K Bluray en de effecten zien er hierdoor behoorlijk nep uit. Ook het geluid was niet al te best. Dan vind ik dat films als Star Wars, Superman of Jaws (allen van hetzelfde tijdperk) toch veel beter hun waarde hebben behouden.

Voor mij dus geen topper van Spielberg.

Ik was negen toen ik hem met mijn vader in de bioscoop zag. Er zaten best spannende stukken in kon ik me herinneren, en vooral die scene wanneer hij stil staat bij de spoorwegovergang.

Ik had de DVD ooit gekocht, maar die was zo slecht dat ik niet verder kwam dan die bewuste scene. Nu de 40th anniversary versie op blu ray op de kop getikt, en dat maakt veel uit.

Op sommige punten is de film verouderd, maar met het prettige jaren '70 sfeertje maakt dat het soms wat houterige acteerwerk eerder wat campy is dan dat het irriteert. Dreyfuss toch wel een begenadigd acteur die een ambivalente hoofdpersoon neerzet.

Dat mensen volledig geobsedeerd raken en hun leven totaal kunnen ontwrichten is in deze tijden een interessant gegeven, goed neergezet zonder zaken te romantiseren. De obsessies, de overheid en leger die controle wil hebben in een situatie waar ze geen controle heeft. Mooi gedaan, veelzijdig verhaal waar sommige draadjes wat onaf voelen.

Goede dialogen over het algemeen en mooi camerawerk, dat suikerzoete einde is mijn ding dan weer niet helemaal, daar had wat meer diepte en minder feelgood in gemogen.

Spielberg is geen Kubrick, maar na 43 jaar is deze nog goed te doen, ook mijn 14-jarige vind hem de moeite waard, dat levert al extra punten op. Mooie, onderhoudende klassieker.

Lang geleden dat ik deze Close Encounters gezien had. Er zit best wel wat nostalgie bij, als klein Wolandje smulde ik in ieder geval van verhalen over UFO's en dat soort 'onverklaarbare' zaken. En ik was weliswaar een stuk ouder toen ik deze eerder zag, maar alsnog, het onderwerp ligt me wel, dus dat is sowieso al een goed begin.

In Close Encounters volgen we een aantal mensen die na ontmoetingen met UFO's rare ervaringen hebben - een manische Richard Dreyfuss die zich vreemder en vreemder gaat gedragen, een moeder wiens zoontje verdwijnt, en ook het leger/de overheid die de berichten probeert te ontcijferen. Soms best de moeite waard, soms wat aan de trage kant, en na het gezinsleven van Dreyfuss gezien te hebben had ik ook al snel een hekel aan die kinderen van 'm gekregen. Ook de overheid kwam een beetje amateuristisch over, ik kan me niet voorstellen dat de daadwerkelijke geheime diensten zomaar een paar burgers op belachelijke wijze laten ontsnappen bij zo'n cruciale gebeurtenis.

Echt heel spannend wordt het niet, maar toch blijft het wel intrigeren. De onzekerheid over de UFOs, wie de aliens nu eigenlijk zijn en wat ze nu willen, blijft de film lang spelen, en bouwt op professionele wijze op naar het einde waarin al heel lang een grootse ontmoeting met de aliens eraan zit te komen. Heel verrassend, nee, maar toch nog wel spectaculair op momenten, al is het zeker wat gedateerd qua effecten. Ondanks af en toe kleine gebreken blijft het qua onderwerp boeien voor mij, en is dit het soort Hollywood-film dat ik toch best goed trek.

Spielberg baseerde z'n scenario op de drie types ontmoetingen met buitenaards leven die beschreven werden door ufoloog Josef Allen Hynek, die kort voor het einde een cameo heeft. Eerst krijgen mensen een UFO te zien, dan communiceren ze via teIekinese, telepathie of ruimtesignalen, en ten slotte krijgen ze de buitenaardse wezens effectief te zien. De vliegtuigen van Flight 19 en het stoomschip Cotopaxi duiken via de zoveelste dimensie op in een woestijn, nadat ze decennia geleden verdwenen in de Bermudahoek. In 2020 werd een wrak op de bodem van de Atlantische Oceaan geïdentificeerd als de echte Cotopaxi.

Pogingen van de mens om te communiceren met buitenaards leven worden getoond vanuit drie invalshoeken. Ten eerste zijn er de wetenschappers, die codes ontcijferen en signalen uitzenden. Ten tweede zijn er enkele gewone Amerikanen die toevallig bij de zoektocht betrokken raken, met name Neary, die zich tot ergernis van z'n vrouw als een geobsedeerde excentriekeling gaat gedragen. Ten derde, zoals vaak bij Spielberg, zijn er enkele kinderen die met open verwondering kijken.

Devils Tower in Wyoming is een schitterende locatie voor de climax, voorafgespiegeld door de pogingen van Neary om een gelijkaardige vorm te maken met boetseerklei of aardappelpuree. De effecten moesten nog zonder computer gebeuren, wat heel wat creativiteit vergde. Ze maakten gebruik van lichtcontrasten, gekleurd zoutwater, miniaturen en een draaitafel om gewichtloosheid te suggereren. De buitenaardse wezens zijn zesjarige meisjes met een rubberen kop, opzettelijk overbelicht, maar ook twee poppen.

De muziek van John Williams heeft een essentiële functie. Dissonante toonclusters en impressionistische passages dienen om een buitenaardse sfeer op te roepen. Het communicatiemelodietje wordt uitgebeeld met handtekens die de Hongaar Zoltán Kodály gebruikte in muziekonderwijs voor kinderen. Aardlingen spelen het op een synthesizer; de buitenaardse wezens op een tuba, wat verrassend goed werkt. Boven een onvermijdelijk laagje sentimentaliteit en patriottisme ligt een stevige dosis fantasie maar ook voldoende wetenschap om tot nadenken aan te zetten.

Slecht.

Ik begin onderhand te geloven dat Steven Spielberg van irritante personages zijn trademark heeft willen maken: wil maken. Hij doet er in ieder geval vaak z'n best voor. Ook in Close Encounters of the Third Kind loopt het vol met irritante, drukke, chaotische mensen. Dat is zelden aangenaam om naar te kijken en al zeker niet als het zo slecht gedoseerd is.

Het maakt voor mij de film ondermaats en nergens meer te redden. Op zich zou dat first contact-plotje wel leuk kunnen zijn en het einde is ook eindelijk wat anders dan overdreven drukte, maar ook daar komt Spielberg dan met een andere trademark: een hoop sentiment. Ook componist John Williams doet wederom z'n duit in het zakje met een hoop bombastisch lawaai.

Dat de film bijna 45 na dato redelijk gedateerd is, was tijdens het kijken nog het minst van m'n zorgen. De effecten zijn kitscherig, maar eigenlijk is dat het enige waar ik nog de charme van kan inzien. Verder is het een heuse klus geweest om de 2u+ uit te zitten.

1,5

Een heel vroege Spielberg, en wat mij betreft ook een mindere. De ambitie is hier groter en beter dan de daadwerkelijke uitvoering. De mysterieuze en enigmatische manier waarop het buitenaardse leven in het verhaal wordt geschreven is dan wel bewonderenswaardig, en de visuele esthetiek en de muzieknoten van Williams zijn sfeerverhogende puntjes, maar toch is Close Encounters of the Third Kind nooit een film die echt gaat leven. De grootste oorzaak daarvoor is het totale gebrek aan een menselijk ankerpunt waar je je als kijker aan kan hechten. Het personage van Richard Dreyfuss is ontzettend onsympathiek en schreeuwerig. De film schildert hem af als een soort van held waar je als kijker voor moet supporteren, maar ik had er maar bitter weinig sympathie voor. De andere personages komen niet prominent genoeg voor en zijn te oppervlakkig uitgewerkt om echt te kunnen boeien. Sowieso is het over het algemeen maar een erg schreeuwerige en drukke film, in de dialogen dan vooral. Nu, dat is in ieder geval wel een trekje van Spielberg in zijn vroegere films, maar het stoorde me nergens zo fel als hier. Nogmaals, de beelden en muziek zijn mooi en sfeervol en evoceren goed dat onvatbare van het Buitenaardse, en dat zijn uiteindelijk ook zaken die de film een ruime voldoende opleveren. Maar de personages en het verhaaltechnische schieten te kort, en Spielberg geeft zijn kijkers (te) weinig reden om volop mee te leven. 3*.

Best een aparte film, die eigenlijk – vond ik dan – heel de speelduur lang vrij onvoorspelbaar blijft. Dat is niet per se altijd positief, komt ook omdat sommige scènes veel te lang doorgaan waardoor je soms amper nog weet waar het nu eigenlijk over gaat. Vooral die scène van Roy die gek wordt in zijn huis en planten naar binnen gaat lopen smijten had allemaal wel een stuk korter gemogen. Ook andere dingen, waaronder het laatste half uur had best iets korter gekund. Het was wel tof, maar duurde wel erg lang.

Ook de andere scènes met de daadwerkelijke encounters zijn wel waar de film het van moet hebben. Anno nu is het vrij bordkarton, maar het is nog wel steeds leuk (en soms mooi) om te zien.

Ik heb pasgeleden Arrival gezien, en waar er daar gecommuniceerd wordt door middel van schrift, gebeurt het hier door middel van muziektonen. Hoewel het een goede scène oplevert blijf je als kijker wel met veel vragen zitten. Wat wordt er nu eigenlijk gezegd? Vervolgens worden er wat vermiste piloten en dergelijke afgezet, er komen wat aliens naar buiten en er gaan wat mensen aan bord, einde.

Vond het allemaal net iets te vaag blijven voor een idee waar je toch bijna 2,5 uur in investeert. Ligt ook aan de personages die allemaal oppervlakkig blijven.
Een wat langdradige film die het vooral moet hebben van sommige scènes en momenten die eruit springen.

Heb het idee dat Spielberg vooral z'n idee hartstikke leuk vond maar er verder te weinig over nagedacht heeft dat er ook nog een coherente film omheen moest komen. Je zou hier nu echt niet meer mee wegkomen.
Vind Spielberg ook vrij overgewaardeerd over het algemeen, heb nog maar zelden een film van hem gezien waar ik echt dolenthousiast over was.

3,25*

Een jaar na de geweldige blockbuster Jaws, kiest Spielberg opnieuw voor sensatie en Richard Dreyfuss mag ook terug mee spelen. De film heeft ongetwijfeld haar invloed op latere films en series. Van The X-Files tot Arrival. En samen met Star Wars zorgde het voor een SF hype waardoor zelfs James Bond met Moonraker de ruimte in trok.

Ik kan me voorstellen dat de film eind jaren '70 best wel indruk maakte. Maar met de jaren heeft dit de tand des tijds niet helemaal doorstaan. In tegenstelling tot Jaws is er minder suggestie en de effecten van toen werk niet altijd meer. De settings zijn wel mooi, maar ook niet overweldigend. En Dreyfuss zit zeker niet op het niveau van Jaws. Het is ook vrij lang allemaal met weinig charme in het verhaal.

Wat wel blijft hangen is het muzikale motief van 5 noten. Dat zit nog het meest in de herinneringen van de filmgeschiedenis. Op zich niet bijzonder, maar wel effectief. John Williams is altijd goed in zijn job.

This is nuts!

Inmiddels had ik toch wel weer eens zin in deze film gekregen, want hoe was het ook alweer, vond ik dit nu een goede film of was het me teveel des Spielberg?

Interessant sowieso is dat de film begint over Flight 19 aangezien ik net een boek over de Bermuda driehoek uit heb. Interessant tevens ook de weigering van piloten de UFO te willen rapporten, iets dat door Berlitz in zijn boek ook beschreven wordt. In de film wordt het wat dat betreft niet echt geduid maar het vliegersgilde sprak liever niet over de driehoek of UFO's, daar heerste een soort van taboe op. Erg toevallig is tevens dat we hier een grote en onverklaarbare stroomstoring te zien krijgen terwijl in '77 juist de grote stroomstoring zich voordeed, in Berlitz zijn boek toch wel in verband gebracht met wat we in Close Encounters zien terwijl op Wikipedia inmiddels het voorval aan meerdere blikseminslagen wordt geweten. Dus, de interesse voor het onderwerp is wel degelijk en wat joeg het idee van 'alien-abduction' me vroeger angst aan. Het begin van Close Encounters mag er dan vervolgens ook best zijn.

Een donkere en mysterieuze sfeer komt naar voren met vreemde verschijnselen en de eerste ontmoeting van Brad met zijn nieuwe speelkameraadje is één om kippenvel van te krijgen. Net als de praktisch iconische scene van Roy in zijn bedrijfswagen. De scene waarin het jongetje wordt meegenomen is al net zo fantastisch opgebouwd en is bijna doodeng dat te noemen. Sowieso zijn dit pareltjes qua spanning en opbouw, en past de soundtrack van Williams er in het begin goed bij met een aantal prima momenten.

Maar helaas, Spielberg en Williams weten het niveau niet vast te houden en het geheel begint zo op het uur langzaam aan te ontsporen beginnende met Roy die spullen door het keukenraam naar binnen gooit. Tja, moet dit grappig zijn of de fascinatie van Roy benadrukken? Ik vind het ontzettend flauw in ieder geval. Roy wordt door meerdere gebruikers weggezet als een irritant personage, ik vind dat vooral gelden voor de hele familie met die verschrikkelijke kinderen, en het doet me dan ook denken aan War Of The Worlds waar Spielberg naar eigen zeggen een doorsnee Amerikaans gezien wilde neerzetten met Ray Ferrier. Ook al zo'n mislukking als je het mij vraagt want wat is dat ook een verzameling debielen, een disfunctioneel gezin, de vraag is dan ook wel bijna waarom Spielberg gezinnen zo neerzet.

Zoals ik al zei het daarop volgende half uur na Roy's geklei in de woonkamer verliest de film zich compleet. De muziek is in fase veel te vrolijk en is na het begin toch verandert in het gebruikelijke 12 in een dozijn werk van Williams. Dat gescheur door de weilanden is totaal overbodig en stompzinnig. Zitten er van die typisch Spielberg stompzinnigheden en overgangen in zoals Roy die al kaartlezend aan het rijden is, om dan eerst zo'n onverwachtse slinger te maken en later plotseling tussen verkeer in te zitten. Sowieso duurt de hele opbouw als Roy op locatie geraakt, dus door het hek rijdt, tot aan de daadwerkelijke meet and greet veel en veel te lang. En dan is er de ontmoeting zelf tussen de geleerden en de ruimteschepen, ik snap dat je zoekende bent qua communicatie. Je moet iets bedenken om een communicatie op gang te krijgen dat begrijp ik. Maar toch, dat getoerer met die tonen heeft iets ontzettend kinderlijks. Het wordt ook nog weer eens veel te lang doorgevoerd met de eindconclusie dat het grote schip kennelijk een tuba als claxon heeft, nou...fijn om te weten. Zoals gezegd het is weer des Spielbergs en het einde is niet anders in die zin, zeg maar gerust zoetsappig met het terugkeren van alle vermisten, om een laatste punt van kritiek te benoemen met hoe gemakkelijk Roy het test terrein op komt ondanks bewaking en de wetenschap dat hij op de vlucht is, hoe hij vooraan staat als vreemdeling en zelfs op een gegeven bij het experiment wordt betrokken.

En zo was mijn geheugen weer opgefrist, iets dat niet tot het einde hoefde de duren want halverwege wist ik alweer welke kant het op ging en de kwaliteit van het geheel. En nee, deze klassieker is niet aan mij besteed, maar een voldoende zit er wat mij betreft nog wel in vooral vanwege het sterke eerste uur.

Vermakelijke Spielberg die naar het einde toe wat aan kwaliteit inboet maar ondanks dat toch gewoon sterk geregisseerd is hoor. Overduidelijk een inspiratie voor films als Arrival en Super 8. Een prima Dreyfuss en een mooie score. Gedateerd? Mwa, qua effecten misschien iets maar verder nauwelijks hoor.

3,5*