We Bury the Dead (2024)

Slappe hap vondk.

Ik vond deze film helemaal zo slecht nog niet, ondanks er niet heel veel aktie in zit. Maar ik denk toch dat de meeste deze film helemaal niks vinden. Ik heb me er prima bij vermaakt. Het is wel een genre wat we inmiddels wel heel vaak hebben gezien. Maar de Walking Dead-achtige films blijf ik toch graag zien. Ik ben toch benieuwd hoe deze film door de meeste hier beoordeeld wordt. Er zijn natuurlijk betere in dit genre maar ik vind het toch wel een kijkbeurt waard.

Krijgt hier en op imbd niet al teveel punten. Horror, en zeker van Australie zijn meestal geen hoogvliegers, maar deze werkte absoluut voor mij. Vond het best een leuke film, goed geacteerd ook.

Niet belangrijk maar een heerlijk nummer uit de Opera Rinaldo, dat in verschillende films word gebruikt is hier ook twee keer te horen.....

Was elke horror maar van dit niveau....

Redelijk horrordrama. Het verhaal kent een originele invalshoek en is een mix van drama en horror. De uitwerking is aardig geslaagd. De opbouw gaat vrij snel maar is voldoende. Daarna volgt al snel het verhaal op Tasmanië wat wel wat aan de trage kant is, maar desondanks wel tot het eind blijft boeien. De film leunt wel meer op het drama maar het ontbreekt zeker niet aan zombiehorror, waarbij de zombies best een aardige eigenschap hebben ten opzichte van wat we over het algemeen kennen. Daarnaast bevat de film ook een originele twist. Ridley zet een overtuigende rol neer. Visueel is de film zeker geslaagd met een prima sfeer en setting en goed make-up. 3.5

Wisselvallig horrorwerkje , over de rampzalige gevolgen van een Amerikaans militair experiment in Tasmanië. Een originele plaats van handeling, maar de nadruk ligt hier duidelijk op drama en die aspecten van film zijn niet bepaald boeiend. Degelijk geregisseerd en Daisy Ridley is acceptabel in de hoofdrol, maar plot en personages ontwikkelingen zich in richtingen die ik liever niet had gezien.

Er word redelijk goed geacteerd maar het totaalplaatje kon mijn aandacht niet vasthouden. Ik heb de film met moeite afgekeken. 2 sterren voor het acteren maar meer vond ik het zelf niet waard.

Rustig, Australisch post-apocalyptische roadtrip die zich meer focus op verlies dan op zombie-actie.Het is meer een beschouwend werkje dan pure horror Als een experimentele Amerikaanse kernbom per ongeluk ontploft boven Tasmanië gaat Daisy Ridley op zoek naar haar man in de quarantainezone. Knap dat men toch binnen het zombie genre nog iets weet toe te voegen. Want het was echt goed dat de zombies niet meteen vleesetende monsters waren, maar in eerste instantie een beetje menselijkheid vertoonden. En dat tanden geknars was best verontrustend! Ook waren de zombie-effecten gaaf! Misschien dat de rest een beetje cliche was geschreven en geen fan van het einde. Prima 90 minuten, simpel en vlot.

Tjonge jonge wat een dodelijk saaie film was dit zeg, het idee roadtrip was wel prima bedacht,. Maar zat er totaal geen pit in deze, erg jammer maar afijn. Daisy kwam in mijn ogen ook niet erg uit de verf en de rest van de cast zombied er maar wat doorheen een enorme tegenvaller voor mij sorry

De setting is Tasmanië. Niet helemaal het Tasmanië dat we kennen, maar Tasmanië in een post-apocalyptische conditie die het landschap nog minder vriendelijk maakt. Een ramp is gebeurd en er zijn nog maar weinig levende bewoners over. En zoals dat in een zombiefilm gebeurt, keren sommige overledenen terug uit de dood. Ze zijn bleke schaduwen van de personen die ze eens waren. Sommigen gedragen zich agressief. Anderen zijn gewoon blasé. Veel spannende indruk maken de zombies niet. In de keus om de zombies niet als wilde beesten maar meer als onaangename wezens te laten zien, zit spannende potentie, maar die potentie komt slechts af en toe tot bloei.

Voor pure survivalhorror zit je hier verkeerd. Het verhaal draait om een vrouw en een metgezel die op zoek zijn naar haar man. Een roadtrip die bepaald niet heel doelgericht aanvoelt. De twee belangrijkste personages zijn tamelijk plat vormgegeven en van echte meebeleving met hun gevaarlijke onderneming was van mijn kant weinig sprake. Onderweg ontmoet men personages die nauwelijks profiel ontwikkelen en ondoden waarvan de dreiging zo beperkt blijft dat er nauwelijks echte spanning ontstaat.

De setting overtuigt. Het uitgestrekte Tasmanië met dorre landschappen en melancholie opwekkende stiltegebieden is een indrukwekkend decor voor het verhaal. Het verhaal is minder indrukwekkend. Dat springt tamelijk enthousiast van de ene gebeurtenis naar de andere en krijgt veel te weinig kans om te sudderen. De kijker krijgt amper de tijd om de sfeer te snuiven laat staan dat hij zich erin kan onderdompelen. Op het moment dat de kijker iets van beklemming ervaart, wordt hij hardhandig bij dat gevoel weggerukt en dient hij zich snel naar een nieuwe gebeurtenis te begeven. De spanningsboog houdt niet over. De meeste rillingen kreeg ik van de geluidseffecten. Het geluid van knarsende tanden is geen prettig geluid, kan ik je verzekeren.

We Bury The Dead is geen verrassende film. Niet slecht. Niet goed. De film biedt niets dat niet al ergens anders was te zien. De film heeft een prima tempo, verveelt niet, is simpelweg gemakkelijk kijkvoer en veroorzaakt derhalve absoluut geen blijvende herinnering.

Mooie stijlvolle variant op 28 days.. inderdaad ditmaal in Tasmanië, en dat is best een mooi decor voor deze film. Zo nu en dan wat subtropische doorkijkjes en dan weer wat apocalyptische ellende, maar dat kenden we al van wat andere horrorfilms. Werkt eigenlijk heel goed. De ondoden zijn hier best creepy, niet altijd kwaadaardig maar meer onvoorspelbaar. Dat maakt ze eigenlijk creepier dan in de meeste varianten op dit genre. Verder is het ook een persoonlijk drama en in die zin best genietbaar en ook afleiding van de doom n gloom. Ja, dit is wel okee, ik kreeg zwaar Danny Boyle vibes, maar die films waren wel beter nog.