Paperman (2012)

Puik en raak typerend animatiefilmpje: een eerder stijf en saai kantoormanneke hopend op een jong meisje, mooi als uit een chic Italiaans modeblad, de de zwart-tirannieke bureelchefs, de disciplinaire collega's, uniform en even dor, in wit hemd met bretellen, nieuwsgierig en wellicht al wat jaloers...

Een grappig toeval bracht hen even samen en een nieuw toeval heeft hem weer hoop, maar zijn ijver kan zich tegen hem keren en hem doen wanhopen of heeft hij in zijn grijs-schaduw bestaan - de rode lippenafdruk is de enige kleur in de film - toch nog de geluksfee aan zijn zijde?

Een Disney-filmpje is het zich verplicht iets moois te laten voorzien...

Klein ding dat op alle vlakken bekoorde.

Eén van de betere Disney shorts uit de latere jaren. Het romantische verhaal van een jonge man die een vrouw tegenkomt met liefde op het eerste gezicht. Als hij haar meteen kwijt speelt maar wat later terug ziet, wil hij er helemaal voor gaan. De beelden spreken voor zich, in eenvoud gebracht door het zwart/wit met een vleugje rood. Voor de rest spreekt de muziek op de tonen van de beelden. Heerlijke animatie!

Heerlijk sfeertje, goede animaties en dat zwart wit is echt een meerwaarde. Jammer dat het maar 7 min duurde

Een korte Disneyfilm en een beetje zoet maar niet onaangenaam zoet. De korte film van slechts zeven minuten vertelt een overbekend verhaal en doet dat in een nostalgisch jasje.

Een naamloze, sympathieke en ietwat onhandige man ontmoet een sympathieke vrouw eveneens zonder naam maar wel met een oogverblindende glimlach. Love is in the air, maar het noodlot grijpt in en rukt het tweetal uit elkaar voordat de man haar kan aanspreken. Het ligt natuurlijk voor de hand dat de twee elkaar weer zullen treffen. Op vermakelijke wijze werkt de film naar dat mooi geënsceneerde wonder toe.

Een conventioneel ouderwets aandoend verhaaltje dat plezierig wordt verteld. Met slechts twee personages in de hoofdrol die begeleid door een eenvoudige vrolijke melodie onderweg zijn naar elkaar. Een verhaal dat wordt verteld zonder dialoog en uitsluitend met levendig weergegeven mimiek en gebaren. In nostalgisch zwart-wit met hier en daar een vleugje rood. Met figuurtjes die op de klassieke wijze lijken te zijn getekend. Het is een prettige illusie. Al deze elementen worden samengevoegd in een vermakelijk kort verhaal dat zelfs nog een beetje ontroert.