Ima, Ai ni Yukimasu (2004)

Ik las alweer iets over een remake met Jennifer Garner op comingsoon.net, ook al ben ik niet zeker of dat een betrouwbare bron is. Het zal mij in ieder geval niet verbazen.

Dit is best een mooie film namelijk. Hartverwarmend op momenten en op andere momenten emotioneel. Maar het deed mij wel wat. Het laatste half uur vond ik iets minder. Maar toch wel 4* waard dit.

Had er eigenlijk niet zoveel verwacht.

Het begin van de film leek mij ook veel te gelikt. Deed me allemaal niet zoveel, te opgeklopt sentiment. Maar dan komt dat sprookje op de proppen, en langzaam keert de film. Het wordt allemaal veel mooier, liever, naiever.

Het blijft wel een 'grote', wat commerciele productie, maar toch weet de film halverwege al te overtuigen dat het niet zoveel uitmaakt. Lieflijk en sprookjesachtig. De sterkte is de simpliciteit van de film. Het simpele uitgangspunt waardoor het hele liefdesverhaaltje werkt.

Maar ook visueel vaak erg mooie prentjes en de muziek doet z'n werk verder. Geen echte pure hoogstandjes (behalve de zonnebloemen op het einde) maar toch erg mooi allemaal.

Ook van mij 4*. Had na de eerste 5 minuten niet meer dan 2.5 verwacht, maar de mooie feelgood/romantiek vermengd met een goed gedoseerd beetje drama en net sprookjesachtig genoeg, zorgen ervoor dat dit filmpje ontroert. Erg lief en naief allemaal

En dit zuigt weer

Idd een erg fijn filmpje. Hoewel het genre me normaliter niet echt ligt, wist het romantische geklungel zelfs mij dit keer te raken.

Ook leuk om Shido Nakamura in een totaal andere rol te zien na Neighbor No.13. Toch wel een acteur om in de gaten te houden.

Een wonderbaarlijk mooie, liefdevolle film die me echt heeft ontroerd. Shido Nakamura speelt zijn rol zo onvoorstelbaar goed dat je soms bijna gapend van bewondering zit toe te kijken; die afwezige, verstrooide blikken, het ongemakkelijke geklungel, echt té schitterend om te zien.

De vertelstijl, de beelden, het regenachtige 'sprookje' wat het verhaal eigenlijk toch is, het zorgt allemaal voor een prachtige Valentijnsdag-film die nog lang zal blijven natintelen. 4,5*, maar het kruipt zeer dicht tegen de 5* aan.

Mijn dank is groot, Yak en SelmaDuim, voor het opsturen van de film. Stond al een tijd op mijn verlanglijst en dankzij jullie dan eindelijk de kans gekregen om hem te zien!

En wat te zeggen.. Een hedendaags sprookje, een typisch - door mij zo ontzettend geliefd - Japanse drama(tje). Vooral de rol van Shido is uitstekend en overtuigend. Zijn ingetogen, afwezige, maar o zo rustgevende uitstraling is magnefiek en draagt een groot deel van de film. Ook de kleine Akashi speelt zijn rol met overtuiging, als klein onschuldig jochie.

Deze rollen, de speelse muziek en het toch wel zoetsappige verhaal maken de film vooral een romantisch en heimelijk lief avontuur. Zo'n soort droomwereldje, waarvan je zou willen erin te kunnen leven. Waar alles nog naïef mooi is, waar de bloempjes ook echt in en in geel zijn en liefde gesymboliseerd wordt door een klavertje vier. Diep, diep respect hiervoor, iets wat ik eigenlijk nooit ervaar in de Westerse cinema.

En ondanks dat ik hem soms ietwat dik aangezet vond, en het laatste kwartier zowat overbodig (hij had van mij best mogen eindigen na het verdwijnen van Yuko) en de muziek die soms wel heel erg aanwezig was is dit een film die vooral ontroerd in zijn simpelheid en je met een uiterst warm gevoel achterlaat.

Een heel andere op de begrippen rouw en verlies dan een film als Maboroshi, maar op zijn manier zeker een bron van kracht.

4/4,5*

P.S.: Leuk om Mikako Ichikawa weer eens te zien, na haar rollen in Jam Films 2 en Dead end Run. Een erg mooie vrouw.
P.S.2:Lees op IMDB dat Yuko en Shido getrouwd zijn na het schieten van de film. Iets wat ik mij goed kan voorstellen na het zien van hun prachtige filmhuwelijk

Ziet er intressant uit.

Ook op mijn must-see lijstje gezet

Geen dank! Echt leuk dat je hem ook zo kunt waarderen.

Saai, zoetsappig gedrocht met vervelende en overbodige fairytale-insteek. Een lijdensweg van twee uur.

Man en kind proberen het te redden na overlijden van moeder, hetgeen moeizaam gaat. Maar het verhaal gaat dat geliefden tijdens het regenseizoen terugkomen. Aldus geschiedt. Vrouw herinnert zich echter niets meer dus man moet weer aan de bak. Film heeft de premisses van een klassiek sprookje want...
1. Het gegeven is boven-natuurlijk
2. Er is een duister randje (regenseizoen is eindig)
3. Er wordt niet geneukt
De film is dramatisch, want man en kind kunnen nog 1 keer afscheid nemen en iedereen kan nog eens zeggen wat hij/zij wil zeggen. Waarom de dode de kans gegeven wordt slechts 1 regenseizoen neer te dalen op aarde blijft onduidelijk, maar bij sprookjes horen geen vragen. Optelsom: de film is super-cute. Maar als het dramatische gegeven na anderhalf uur eindelijk ge-cashed heeft, krijgen we nog een keer 20 minuten hetzelfde voor onze giechel maar dan vanuit het gezichtspunt van de vrouw. Totaal overbodig en spanningsloos, en terwijl ik begon te verlangen naar geweren, random explosies en iemand ie af en toe "fuckface" zegt, sprong het glazuur van mijn kiezen.

Je moet er van houden.... maar dan heb je ook wel een gele goede te pakken!

Prachtig verhaal vol dramatiek en liefde. Het verhaal zit goed in elkaar en verveelt geen moment. Voor mensen die van romantiek en drama houden en dan nog veel beter dan een Hollywood productie, grijp je kans! Op imdb staat hij zelfs boven de 8!

Mijn filmblog

Lang geleden dat ik een film heb gezien die zo zonder schaamte sentimenteel was. Compleet met piano- en aanzwellende violensoundtrack, een onmogelijke liefde, een aaibaar jongetje en veel mierzoete romantiek.

Ik hoor niet bij de mensen die meteen weglopen bij dit soort films. Soms kan ik er in meegaan en soms erger ik me alleen maar. Deze film valt in de eerste categorie. Omdat de film het sentimentele karakter niet verstopt, omdat het over drie erg innemende personages gaat en dat de film de vorm heeft van een sprookje helpen daarbij. Maar vooral de magie tussen de twee hoofdpersonen.

Jammer van het overbodige laatste kwartier, maar verder was dit fijne zoetigheid.

Dik 3.5*

Twee dingen waar ik onmogelijk verbaasd over kan zijn na het zien van de film.

Tja, die tweede p.s. kan ik me alleen bij aansluiten. Van de eerste werkt de link niet meer, maar mijn instinct vreest dat dit over een mogelijke remake ( ) zal gaan. Maar ach, na 'Hachiko' zou dìt dan geen shock meer zijn.

Mooi, maar zoetsappig drama, waar de Japanners toch altijd weer goed mee wegkomen bij mij. Het zat tegen het randje, maar werd toch nergens te klef of te fake-sentimenteel. Mooie soundtrack ook.

Ik had ook lang gewacht met het kijken van deze film, omdat ik zomaar zoiets had verwacht als 'April Bride', wat ik echt sentimentele bagger vond. Ik ben het ook wel eens dat het laatste kwartier geen echte meerwaarde biedt, al is het ook niet storend. Had ook als alternatief einde kunnen fungeren.

Shidô Nakamura acteert zeer overtuigend. Zeer goede casting verder overigens, want de jonge Takumi lijkt precies op Shidô Nakamura!

Prachtig shot trouwens: die liefdesscène in het zonnebloemenveld!

Een heerlijk sprookjesachtig, superromantisch verhaal, prachtig in beeld gebracht en uitstekend vertolkt door de drie protagonisten. De kundige mix van romantiek met hier en daar een ingetogen vleugje dramatiek maken dit tot een uitermate charmante feel-good film, die ik bij de hand houd om in voorkomende gevallen een chagrijnige bui te verdrijven. Een beter medicijn is volgens mij niet denkbaar.

Een pareltje!

Onmiddellijk na het zien van de Koreaanse remake uit 2018 deze originele versie opgezet om mijn geheugen op te frissen. Hoewel die remake zonder meer de moeite van het bekijken waard is, blijft ie toch achter bij deze superieure versie. Ik heb hier weer buitengewoon van genoten en daarom mijn waardering verhoogd naar de maximale score.