Ima, Ai ni Yukimasu (2004)

Had er eigenlijk niet zoveel verwacht.

Het begin van de film leek mij ook veel te gelikt. Deed me allemaal niet zoveel, te opgeklopt sentiment. Maar dan komt dat sprookje op de proppen, en langzaam keert de film. Het wordt allemaal veel mooier, liever, naiever.

Het blijft wel een 'grote', wat commerciele productie, maar toch weet de film halverwege al te overtuigen dat het niet zoveel uitmaakt. Lieflijk en sprookjesachtig. De sterkte is de simpliciteit van de film. Het simpele uitgangspunt waardoor het hele liefdesverhaaltje werkt.

Maar ook visueel vaak erg mooie prentjes en de muziek doet z'n werk verder. Geen echte pure hoogstandjes (behalve de zonnebloemen op het einde) maar toch erg mooi allemaal.

Ook van mij 4*. Had na de eerste 5 minuten niet meer dan 2.5 verwacht, maar de mooie feelgood/romantiek vermengd met een goed gedoseerd beetje drama en net sprookjesachtig genoeg, zorgen ervoor dat dit filmpje ontroert. Erg lief en naief allemaal

Een wonderbaarlijk mooie, liefdevolle film die me echt heeft ontroerd. Shido Nakamura speelt zijn rol zo onvoorstelbaar goed dat je soms bijna gapend van bewondering zit toe te kijken; die afwezige, verstrooide blikken, het ongemakkelijke geklungel, echt té schitterend om te zien.

De vertelstijl, de beelden, het regenachtige 'sprookje' wat het verhaal eigenlijk toch is, het zorgt allemaal voor een prachtige Valentijnsdag-film die nog lang zal blijven natintelen. 4,5*, maar het kruipt zeer dicht tegen de 5* aan.

Lang geleden dat ik een film heb gezien die zo zonder schaamte sentimenteel was. Compleet met piano- en aanzwellende violensoundtrack, een onmogelijke liefde, een aaibaar jongetje en veel mierzoete romantiek.

Ik hoor niet bij de mensen die meteen weglopen bij dit soort films. Soms kan ik er in meegaan en soms erger ik me alleen maar. Deze film valt in de eerste categorie. Omdat de film het sentimentele karakter niet verstopt, omdat het over drie erg innemende personages gaat en dat de film de vorm heeft van een sprookje helpen daarbij. Maar vooral de magie tussen de twee hoofdpersonen.

Jammer van het overbodige laatste kwartier, maar verder was dit fijne zoetigheid.

Dik 3.5*

Tja, die tweede p.s. kan ik me alleen bij aansluiten. Van de eerste werkt de link niet meer, maar mijn instinct vreest dat dit over een mogelijke remake ( ) zal gaan. Maar ach, na 'Hachiko' zou dìt dan geen shock meer zijn.

Mooi, maar zoetsappig drama, waar de Japanners toch altijd weer goed mee wegkomen bij mij. Het zat tegen het randje, maar werd toch nergens te klef of te fake-sentimenteel. Mooie soundtrack ook.

Ik had ook lang gewacht met het kijken van deze film, omdat ik zomaar zoiets had verwacht als 'April Bride', wat ik echt sentimentele bagger vond. Ik ben het ook wel eens dat het laatste kwartier geen echte meerwaarde biedt, al is het ook niet storend. Had ook als alternatief einde kunnen fungeren.

Shidô Nakamura acteert zeer overtuigend. Zeer goede casting verder overigens, want de jonge Takumi lijkt precies op Shidô Nakamura!

Prachtig shot trouwens: die liefdesscène in het zonnebloemenveld!

Onmiddellijk na het zien van de Koreaanse remake uit 2018 deze originele versie opgezet om mijn geheugen op te frissen. Hoewel die remake zonder meer de moeite van het bekijken waard is, blijft ie toch achter bij deze superieure versie. Ik heb hier weer buitengewoon van genoten en daarom mijn waardering verhoogd naar de maximale score.