Girls Like Girls (2026)

Deze film op dezelfde dag kijken als Citizen Vigilante was... Een ervaring. Alsof je na een nare break-up opeens de liefde van je leven tegenkomt (ik snap die Coley wat betreft Sonya wel ). 'Cute' is het juiste woord om deze film te omschrijven. Kiyoko zorgt voor een warm bad, met soms een ijskoude bak water over je hoofd. Zoals je een tienerliefde over het algemeen wel kunt omschrijven. Myra Molloy is de droom van ieder(e) tienerjongen/meisje, en Maya da Costa is een groot talent.

ps. Blijf zitten tot na het einde van de credits.

De titel verraadt al een hoop. De film gaat over de twee tienermeisjes Coley en Sonya die elkaar leuk vinden. Lekker simpel dus. Niet helemaal want een verliefdheid die niet gepaard gaat met problemen en conflicten levert uiteraard geen erg lange film op. En dus zijn er moeilijkheden en obstakels die overwonnen moeten worden. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Haylee Kiyoko die eveneens aan het filmscript werkte en meteen ook maar de regie op zich nam. De roman en derhalve de film beschrijven de eigen ervaringen van Kiyoko.

Girls Like Girls is geen slechte film. Mijn vrees dat het thema homofobie weer uit de kast zou worden getrokken, werd niet bewaarheid. De problemen en conflicten komen voort uit de personages zelf. De meisjes zijn nog niet echt uitgesproken in hun lesbische gevoelens. De een reageert hier wat feller op dan de ander en dat gedrag levert wat probleempjes en conflictjes op. Heel ernstig is het allemaal niet. Eerder aandoenlijk. Vooral omdat je als kijker heel erg het gevoel krijgt dat het uiteindelijk allemaal goed komt.

Dat neemt niet weg dat een aantal scènes ontroering opwekt. In mijn geval waren dat de scènes waarin de grens tussen vriendschap en liefde niet duidelijk valt te trekken. De onzekerheid van de beide meisjes is op die momenten goed voelbaar en vertedert. Er wordt daar uitstekend geacteerd.

De gebeurtenissen in de film zijn niet allemaal even interessant maar stralen wel authenticiteit uit. En authenticiteit is volgens mij ook een belangrijke kracht in de film. Soms dreigt het verhaal teveel de aandoenlijke kant op te gaan maar dan grijpt de authentieke factor in die steeds net op tijd maakt dat de gebeurtenissen niet overmatig als zoet, soft en nietszeggend getypeerd kunnen worden. Hoewel ze dat misschien wel zijn.