The Singers (2025)

Ouderwets echt prachtig zingen.

De 'Zangers', een verhaal van Toergenjev (1850), ontdaan van zijn politieke lading (kritiek op de lijfeigenschap), heeft in 'The Singers' een meer universele betekenis gekregen. De boodschap uit 1850 is echter blijven staan: artistieke talenten en emotionele diepgang zijn overal en altijd te vinden, op welke trede van de maatschappelijke ladder je je ook bevindt. In 'The Singers' zijn het een aantal letterlijk bij elkaar gesprokkelde straatmuzikanten, elk met een eigen levensverhaal vol rampspoed en verdriet die in een slecht verlichte kroeg een beetje onsamenhangend van zich af zitten te ouwehoeren. Niemand begrijpt precies wat de ander bedoelt en menige oneliner blijft in het luchtledige hangen. Pas bij de uitgeroepen zangwedstrijd komen de eenlingen tot elkaar door een gemeenschappelijke passie voor muziek en zang. En zo blijkt dat er, naast de ellende van het leven, toch ook altijd nog de wens bestaat om de schoonheid van de wereld, terug te vinden en dat gebeurt hier met de muzikale talenten van anderen, waardoor alle harten verenigd en ontroerd worden.

I'll be damned, the bastard can sing.

Singers was de volgende korte film die aan de beurt was waar ik ook hier weer weinig idee had wat me te wachten stond. En aanvankelijk is het wel even de vraag waar ik nu eigenlijk naar zit te kijken, en wat hier nu de bedoeling van is, maar uiteindelijk weet het geheel toch een bepaalde en gevoelige snaar te raken.

Het beeld is duidelijk met de kroeg, en de bar vol met grauwe en groezelige koppen waar geesten en trauma's uit het verleden besproken worden met dialogen die overlopen van de kwetsbaarheid rauwheid en verdriet. In die zin een apart soort boetedoening waar men troost bij elkaar zoekt waar tevens een zware sfeer hangt. Apart en tegenstrijdig is dan ook de uitdaging, zeg maar challenge, om te gaan zingen en degene die dat het beste doet wint een avond gratis bier of zoiets. Een grotere contradictie bestaat bijna niet met al dat rauwe volk wat er niet bepaalt uitziet als zoet gevooisde zangers, maar zoals het gezegd luidt; oordeelt een boek niet op zijn kaft.

Wat er vervolgens ontstaat is toch op zijn zachts gezegd opmerkelijk met de eerste poging die met de nodige hoon ontvangen wordt maar waar er ook snel verbetering in zit. Want vooral de gozer achter de piano met sigaret in de mond klinkt toch fantastisch, net als een aantal anderen. Opvallend is toch dat onder de aanwezigen de sfeer meteen omslaat en het allemaal een stuk draaglijker lijkt waar eerder de treurigheid er vanaf droop. Muziek en zingen lijkt in dit geval verwerking, bonding, en volgt er dan ook een zeer aandoenlijk moment met een groepsnuffel.

Minpunten kan ik zozeer niet noemen. Ik was vooral behoorlijk verrast met dit geheel en vond het zeker genietbaar waar dit geheel overkomt als iets dat met veel zorg gemaakt is zoals de casting, maar ook de sfeer, en waar het geheel ook een gevoelige en kwetsbare kant toont. Mooi!