The Singers (2025)

Ouderwets echt prachtig zingen.

De 'Zangers', een verhaal van Toergenjev (1850), ontdaan van zijn politieke lading (kritiek op de lijfeigenschap), heeft in 'The Singers' een meer universele betekenis gekregen. De boodschap uit 1850 is echter blijven staan: artistieke talenten en emotionele diepgang zijn overal en altijd te vinden, op welke trede van de maatschappelijke ladder je je ook bevindt. In 'The Singers' zijn het een aantal letterlijk bij elkaar gesprokkelde straatmuzikanten, elk met een eigen levensverhaal vol rampspoed en verdriet die in een slecht verlichte kroeg een beetje onsamenhangend van zich af zitten te ouwehoeren. Niemand begrijpt precies wat de ander bedoelt en menige oneliner blijft in het luchtledige hangen. Pas bij de uitgeroepen zangwedstrijd komen de eenlingen tot elkaar door een gemeenschappelijke passie voor muziek en zang. En zo blijkt dat er, naast de ellende van het leven, toch ook altijd nog de wens bestaat om de schoonheid van de wereld, terug te vinden en dat gebeurt hier met de muzikale talenten van anderen, waardoor alle harten verenigd en ontroerd worden.

I'll be damned, the bastard can sing.

Singers was de volgende korte film die aan de beurt was waar ik ook hier weer weinig idee had wat me te wachten stond. En aanvankelijk is het wel even de vraag waar ik nu eigenlijk naar zit te kijken, en wat hier nu de bedoeling van is, maar uiteindelijk weet het geheel toch een bepaalde en gevoelige snaar te raken.

Het beeld is duidelijk met de kroeg, en de bar vol met grauwe en groezelige koppen waar geesten en trauma's uit het verleden besproken worden met dialogen die overlopen van de kwetsbaarheid rauwheid en verdriet. In die zin een apart soort boetedoening waar men troost bij elkaar zoekt waar tevens een zware sfeer hangt. Apart en tegenstrijdig is dan ook de uitdaging, zeg maar challenge, om te gaan zingen en degene die dat het beste doet wint een avond gratis bier of zoiets. Een grotere contradictie bestaat bijna niet met al dat rauwe volk wat er niet bepaalt uitziet als zoet gevooisde zangers, maar zoals het gezegd luidt; oordeelt een boek niet op zijn kaft.

Wat er vervolgens ontstaat is toch op zijn zachts gezegd opmerkelijk met de eerste poging die met de nodige hoon ontvangen wordt maar waar er ook snel verbetering in zit. Want vooral de gozer achter de piano met sigaret in de mond klinkt toch fantastisch, net als een aantal anderen. Opvallend is toch dat onder de aanwezigen de sfeer meteen omslaat en het allemaal een stuk draaglijker lijkt waar eerder de treurigheid er vanaf droop. Muziek en zingen lijkt in dit geval verwerking, bonding, en volgt er dan ook een zeer aandoenlijk moment met een groepsnuffel.

Minpunten kan ik zozeer niet noemen. Ik was vooral behoorlijk verrast met dit geheel en vond het zeker genietbaar waar dit geheel overkomt als iets dat met veel zorg gemaakt is zoals de casting, maar ook de sfeer, en waar het geheel ook een gevoelige en kwetsbare kant toont. Mooi!

Het verhaal van The Singers werd in 1852 door de Rus Ivan Turgenev geschreven. Een oud verhaal. De casting voor de film van Sam A. Davis geschiedde via sociale media. Daar is niets ouds aan. De film zou je derhalve als tijdloos kunnen bestempelen. Evenals de setting. De setting is een typische Amerikaanse arbeiderskroeg. Het is er schemerig met donkere zithoeken. Aan de bar zitten uitgebluste kroeglopers sombertjes voor hun biertje. De meesten staren zwijgend voor zich uit. Sommigen praten over onbelangrijke zaken alsof het wereldschokkende gebeurtenissen betreft. Gezapigheid regeert. Dan wordt de sleur doorbroken door een zangwedstrijd.

Davis maakt een sfeervolle korte film. Uiteraard geholpen door de bruine ambiance in de kroeg. Maar niet alleen de kroeg draagt bij aan de sfeer. De personages doen dat ook. Het ensemble van de nieuwerwets geworven acteurs bezit markante koppen en zet authentieke typen neer. Het is absoluut onvoorstelbaar dat deze sombere arbeiderstypen gaan zingen. En toch gebeurt dat. En het is nog geloofwaardig ook. Mooi geschoten ook. Met veel contrastwerking die maakt dat de sfeer levensecht overkomt. Bijna tastbaar is.

Het eigenlijke zanggedeelte deed me niet zoveel. De opmaat is groots. Het is even leuk als de sombere en nukkige typen zich van hun zingende kant laten zien. Daarna is het een herhaling van zetten, waarbij de verbazing over atypische zangtypen die fantastisch zingen, snel wegebt.