Miranda: You don't take anything seriously do you? You think the world is just here for your amusement!
Charlie: But look at the world…
Miranda: I do. But unlike you I have to live in it!
De jonge Miranda (Evan Rachel Wood) heeft het niet gemakkelijk. Haar moeder uit beeld. Haar vader in een psychiatrische kliniek. Toch heeft ze haar leven goed op orde. Als haar licht psychotische vader Charlie (Michael Douglas) na twee jaar uit de kliniek wordt ontslagen, wordt haar leven echter een stuk minder controleerbaar.
King of California heeft een rustige opbouw en zuigt de kijker langzaam en subtiel de film in. Het samenspel tussen Wood en Douglas werkt aanstekelijk en voor je het weet bevind je je midden in hun kleine familiewereld. Een wereld waarin de vader waanzinnige ideeën en acties heeft en Miranda alles in het werk stelt om te zorgen dat de dingen niet uit de hand lopen en de schade beperkt blijft. De interactie tussen Charlie die een ongedwongen levensvreugde uitdraagt en een kinderlijk enthousiasme tentoonspreidt en zijn bedachtzamere en soms wanhopige dochter levert prachtige scènes op. Ontroerend, hilarisch, luchtig, spannend.
Regisseur Mike Chaill die ook het script schreef, vertrouwt in zijn eerste speelfilm op de dynamiek tussen de beide hoofdrolspelers. Zowel Douglas als Wood brengen hun personage met geweldig acteerwerk tot leven. Dat doen beiden in een prachtig verhaal dat heerlijk grillig meandert. Een verhaal dat met veel humor vertelt van saamhorigheid, vertrouwen, geloven in dromen en de moed om jezelf te zijn. Misschien klinkt dat wat zoetjes, maar dat is de film zeker niet. King of California is een zeer vermakelijke tragikomedie met een verhaal dat subtiel laveert tussen de waanzin van het dagelijks leven en de waanzin die het gevolg is van de acties van vader Charlie. Heerlijke film.
Niet bijster origineel. In The Runner moet een vrouw (Gal Gadot) veel rennen om haar kind uit gevangenschap te kunnen verlossen. Ze rent omdat ze haar missie binnen een bepaalde tijd moet voltooien. Onderweg gebeuren wat verwachte dingen en wordt in de tijd tussen de gebeurtenissen haar verleden in flitsjes uit de doeken gedaan. Zal tijdvulling zijn, want heel relevant is dat verleden verder niet. Ach, laat ik het maar gewoon benoemen: de film stelt niet veel voor.
The Runner is een actiethriller, die niet spannend is. Bijna alle situaties die zich voordoen zijn voorspelbaar. Dat geldt zelfs voor de plotwending aan het einde. Er gebeurt eigenlijk maar zelden iets waarvan je opveert. Ook de maatschappijkritische noot die de film voorspelbaar en onnodig kraakt is voor de hand liggend. In de film is de smartphone voor de rennende vrouw een belangrijk communicatiemiddel en na een voorspelbare gebeurtenis komt vervolgens heel even de onafscheidelijke band tussen mens en smartphone aan de orde. In plaats van de kijker hiermee te vervelen, leek het plaatsen van een spannende scène mij gepaster.
Het kijken naar de film valt desondanks mee. Dat wordt met name veroorzaakt door het snelle tempo. Dat tempo verhult enigszins dat het verhaal niet spannend is, de rennende hoofdpersoon niet interessant is, de antagonist erg stereotiep en niet dreigend is en dat het allemaal niet veel voorstelt.
Een Amerikaanse piloot stort neer in de Sovjet Unie en moet door vijandig gebied zijn weg naar de vrijheid zoeken. De film laat een gedesillusioneerde en bijzonder getalenteerde Rus de Amerikaan helpen om aan de nare Sovjet autoriteiten te ontsnappen. Mayday is een simpele actiekomedie met een prominente bezetting. Ryan Reynolds en Kenneth Branagh in een film die zich ten tijde van de koude oorlog afspeelt. Dat roept wat nostalgische gevoelens op. Dat Mayday een leuk ouderwets buddyconcept volgt, helpt daarbij.
Want heel pretentieus is de film niet. De film slaat geen originele wegen in en doet gewoon denken aan een willekeurige buddymovie uit de jaren 80. Dat de film zich in 1987 afspeelt en het tijdsbeeld overtuigend is, maakt die associatie wel erg gemakkelijk. Het verhaal volgt een beproefd en vertrouwd concept. Een contrasterend duo dat een gevaarlijke missie onderneemt en dat doet in een sfeer van lichtzinnigheid. Mayday voert het concept goed uit. Reynolds en Branagh vormen een leuk dynamisch duo dat zich met geweld en humor een weg baant door de wildernis van de Sovjet Unie terwijl de vijand hen steeds dicht op de hielen zit.
De film heeft geen grote verhalende ambities en behandelt geen serieuze thema’s. Mayday is puur gericht op amusement. De film heeft een mooie setting, prima actie, leuke humor en een duo dat met hun lichtzinnige acties de film van een levendige sfeer voorziet. Mayday is een prima actiekomedie.
Gigantic is een kleine film. Een romantische komedie met een verhaallijn die niet heel opzienbarend is. Een jongeman die verliefd wordt op een meisje en onderweg wat strubbelingen tegenkomt. Dat klinkt als een ordinaire romantische komedie. De film heeft echter meer te bieden dan de niet opzienbarend klinkende verhaallijn impliceert.
Gigantic is geen kitscherige film. De film sluit meer aan bij de realiteit dan de gemiddelde romantische komedie. De film is opener en ongedwongener. Gigantic richt zich meer op de personages dan op gebeurtenissen. De personages zijn zowel interessant als excentriek. Niemand vervult een stereotiepe rol. Bijna elk personage wijkt af van de maatschappelijke norm. Dat geldt voor de hoofdrollen van Paul Dano en Zooey Deschanel alsmede voor de bijrollen die onder andere door John Goodman en Zach Galifianakis worden verzorgd.
Gigantic is een wat vreemde eend in de wereld van de romantische komedies. Hoe verder je in de film komt hoe minder de romantiek een rol speelt en hoe meer de tragiek erin sluipt. Ik zou Gigantic dan ook niet als een vrolijke en zorgeloze komedie willen betitelen. Er zijn zeker momenten in de film die op de lachspieren werken, maar er zijn veel meer momenten die gericht zijn op het drama dat de personages omringt. Soms gaat het drama gepaard met humor. Echter lang niet altijd.
Na afloop constateer ik gekeken te hebben naar een solide film met fraaie excentrieke personages die elk met hun eigen wensen, problemen en beperkingen aan het worstelen zijn. De diverse worstelingen worden niet erg diepzinnig onderzocht en uitgespit waardoor de dramatische impact gering is. De impact gaan net ver genoeg om je tijdens de film betrokken te voelen. Niet ver genoeg om er na afloop nog veel denkwerk aan te besteden.
De sabbat is een wekelijkse Joodse viering die meestal met familie wordt gevierd. Een sabbatdiner is onderdeel van de viering en in Bad Shabbos komt een familie samen voor het diner. Door een onverwachte gebeurtenis en het bezoek van aangetrouwde Katholieke verwanten, verloopt het diner niet in alle rust.
Regisseur Daniel Robbins maakt van dit gegeven een film met fijne en zwarte humor. De grapdichtheid is hoog. Bad Shabbos haalt zijn humor uit onderling relationeel ongemak, de laconieke omgang met de regels rondom Sabbat, de botsing der culturen en uiteraard uit de onverwachte gebeurtenis. Leuke personages geven het geheel vorm. De eigenschappen van de personages verschillen en zijn behoorlijk uitvergroot. De diversiteit zorgt voor grappige contrasten, onderling onbegrip en hectische taferelen.
De film speelt zich grotendeels af in een appartement en heeft een toneelachtige uitstraling. Veel gesproken woord dus. Geen zorg want de dialogen zijn scherp, ironisch en worden bijna onophoudelijk op de kijker afgevuurd. Een uitstekende cast brengt het scenario tot leven. De cast harmonieert goed en veroorzaakt een prettige dynamiek. Bad Shabbos is een aangename en grappige film die je op de koop toe ook nog wat van de Joodse cultuur bijbrengt.
Over een monsterlijke octopus die in een fjord huist. In oude filmfragmenten die aan het begin van de film zijn te zien, vertellen mensen al over een groot beest dat in het fjord zou leven. Het grote weekdier waart daar dus al langer rond en is vermoedelijk al flink op leeftijd. Terug in het heden zorgt technisch gerommel van een visbedrijf voor onrust in de wateren en de opgeschrikte octopus roert zich. Wakker geschud staat het beest klaar om stevig tekeer tegaan. Het klinkt niet erg origineel, maar met wat leuke actiescènes en wat bloed hier en daar, kan de herrijzenis van het monster best een leuke film opleveren.
De herrijzenis levert echter geen leuke film op want na de introductie gebeurt er vrij weinig. Het is dat je weet dat er een octopus op de loer ligt, maar de film laat het je niet voelen. Onderhuidse spanning bezit de film niet. Een dreigende sfeer ontbreekt. Bovendien duurt het wel erg lang voordat de kijker een glimp van het beest opvangt. Tot die tijd moeten we ons vermaken met het leren kennen van de personages die binnen een clichématig ingevulde verhaallijn wat worstelen met probleempjes en amper enige indruk maken.
Het laatste halve uur van de film is aardig. Er is wat actie en het grote gevaarte is wat prominenter aanwezig. Heel spannend wordt het echter niet, maar de film heeft tenminste wat vaart gekregen, er verschijnen wat andere vraatzuchtige zeediertjes en er vallen wat slachtoffers. Op het scherm is zowaar opwinding zichtbaar. Het laatste halve uur voorkomt niet dat de film opeens geen teleurstellende monsterfilm meer is, maar voorkomt wel dat je je catatonische staat, waarin je al een uur lang bent weggezakt, kunt verlaten. Daar is het wel mee gezegd. Kraken is echt een matige monsterfilm.
It Ends is een hele fijne mysteriefilm over vier bevriende twintigers die tezamen in een auto op een schijnbaar oneindig doorlopende weg terechtkomen. Een fascinerende uitgangssituatie, een fascinerend verloop en een goed acterende cast zorgen voor een bijzonder vermakelijke film. De oneindige reis is behalve mysterieus ook grappig en werpt en passant issues op over individualiteit, levensontwikkeling en de zin van het alles.
In beginsel lijkt de merkwaardige roadtrip een horrorscenario te volgen. En hoewel de film een waar horrorscenario beschrijft en hier en daar wat horrorachtige gebeurtenissen plaatsvinden, concentreert het verhaal zich vooral op de vier protagonisten. Op hun reacties, hun onderlinge dynamiek en spanning en hun emotionele ontwikkeling tijdens de roadtrip.
En die focus functioneert goed. Voor een groot deel is dat toe te schrijven aan de cast die op een paar uitzonderingen na, bijna de gehele film in beeld is. Prima sturing dus van regisseur en schrijver Alexander Ullom die met It Ends zijn speelfilmdebuut maakt. De acteurs slagen erin een complexe groepsdynamiek tot stand te brengen die boeiend is. Opmerkelijk, omdat een achtergrondverhaal bij de personages ontbreekt. De kijker stapt er blanco in en wordt niet gedirigeerd door flashbacks en dergelijke. De kijker haalt zijn emotionele binding puur uit het gedrag van de personages zoals ze dat tijdens de trip laten zien. .
It Ends is mysterieus en spannend. Prima vermaak dus. Daarnaast is het ook leuk om een beetje na te denken over de betekenis van de oneindige weg. Maar ook zonder je bezig te houden met een metaforische duiding is It Ends gewoon een erg fijne film.
Gezien de enorme hoeveelheid films waarin de mens wordt belaagd door een haai of meerdere haaien, is het als filmmaker moeilijk om nog met iets te komen dat je als origineel kunt beschouwen. In Deep Water is niets origineel. Sterker nog. De film lijkt bijzonder veel op het twee jaar eerder verschenen No Way Up (2024). Het is dan ook heel merkwaardig dat een hele ploeg schrijvers zich met het script heeft beziggehouden. Er werden zelfs twee schrijvers ingehuurd om de Chinese personages te voorzien van tekst en subplot. De Chinese inbreng is niet gering. Dat is goed verklaarbaar omdat de film zoals meer films van regisseur Renny Harlin voor een groot deel met Chinees geld werd gefinancierd.
Die hoeveelheid schrijvers heeft niet kunnen voorkomen dat het verhaal van clichés aan elkaar hangt en de personages fantasieloze stereotypen vertegenwoordigen. Dat gebeurt competent want de film slaagt er ondanks de zwart-wit tekening redelijk goed in om empathie bij de kijker los te weken. Deep Water is dan ook een competent gemaakte clichéfilm. Het tempo is goed. De aanvallen van de haaien zijn niet slecht en de tijd tussen twee aanvallen is niet erg lang. Over het geheel genomen zijn ook de actiescènes waarin een haai geen rol speelt, heel behoorlijk geënsceneerd. Je hoeft je niet te vervelen.
Neemt niet weg dat de film niets biedt dat origineel is. De vergelijking met de film No Way Up die ook al geen erg originele film is, bleef zich maar opdringen. In die film leidt een vergelijkbare ramp tot een vergelijkbaar gevecht om te overleven. Sommige gebeurtenissen in Deep Water zijn zelfs bijna een-op-een gekopieerd. Deep Water is vermakelijke rommel en een competent gekopieerde film, zou je kunnen zeggen.
