Gewetensbezwaren zijn karaktertrekken die Fabian niet bezit. Fabian voorziet in zijn levensonderhoud door mensen op te lichten. Heel succesvol is hij daarbij niet. Als hij op de vlucht moet slaan bij een mislukte zwendel, geraakt hij verzeild in een trouwgezelschap en doet zich voor als de trouwfotograaf. Tot dan doet alles vermoeden dat het script is gebaseerd op een schelmenroman. Dat verandert acuut als een moord wordt gepleegd en we ons opeens in het vertrouwde scenario van een moordmysterie bevinden.
De setting is bekend van talloze andere whodunnits. Het moordmysterie speelt zich in een afgelegen landhuis af en uiteraard zijn alle verdachten vanwege de slechte weersomstandigheden niet in staat om de moordlocatie te verlaten. Het scenario is allesbehalve origineel. Daarnaast is de film geen erg serieuze bijdrage aan het misdaadgenre. Het is vooral de bedoeling de kijker aan het lachen te krijgen. De film tovert daarvoor een aantal merkwaardige personages tevoorschijn die niet grappig zijn en combineert die merkwaardigheid met de komische kwaliteiten van hoofdpersonage Fabian. De humor is vrij onschuldig. Beetje flauw ook. Fabian's handelingen leveren af en toe een kort lachje op. Daar is het wel mee gezegd. Van mij had de humor best iets meer scherpte en venijn mogen hebben.
Het misdadige spel wordt niet erg boeiend uitgespeeld. Best leuk om samen met Fabian naar clues te speuren, maar van spanning is geen sprake. De weg naar de onvermijdelijke showdown waarin Fabian de dader ontmaskert, heeft meer een humoristische dan een spannende insteek. De showdown zelf neemt vervolgens behoorlijk wat tijd in beslag die niet altijd even interessant is ingevuld. Dat oninteressante aspect bestaat niet zo zeer uit Bastian Pastewka die de rol van de charmante oplichter uitstekend vertolkt. Het zijn de andere personages die totaal niet boeiend zijn maar wel tijd en aandacht vragen. Ze zijn het niet waard. Ze zijn bijzonder bleek vormgegeven en totaal niet interessant. De betrokkenheid met hen is zeer gering.
En zo is Fabian und die Mörderische Hochzeit een film die na afloop al weer snel uit het geheugen is verdwenen. Slechts het personage Fabian blijft waarschijnlijk wat langer in de herinnering hangen. Heel erg lang zal dat niet zijn.
Een tragikomedie over rouwverwerking. In films over rouwverwerking worden de feiten vaak in het begin al over de kijker uitgestort, waarna de film zich verantwoord psychologisch met de rouwende protagonist kan bezighouden. In Twinless zijn de feiten vanaf het begin niet helder. En als je denkt de feiten helder te hebben, volgt nog een wending die alles weer overhoop haalt. Het gaat niet per se om een wending die wordt ingebracht vanwege het verrassingseffect hoewel dat effect wel wordt gesorteerd. De wending dient voornamelijk om bij te dragen aan meer verdieping in de personages en aan een verbreding van de tragiek in het verhaal. Door de wending verandert de aard van het verdriet. Een prima truc van scenarist en hoofdrolspeler James Sweeney die de emotionele chaos waarin twee rouwende protagonisten zijn terechtgekomen hiermee nog eens extra beklemtoont..
De film is vooral een praatfilm en is behalve van goede dialogen afhankelijk van de geloofwaardigheid van zijn personages. Die geloofwaardigheid is er. James Sweeney speelt een wat wispelturig karakter die de neiging heeft zich aan iemand vast te klampen. Zijn personage is een aimabel persoon maar in zijn doen en laten ook wel wat vermoeiend. Dylan O’Brien heeft een dubbelrol en laat twee totaal verschillende personages tot leven komen. Het ene personage in een bijrol is flamboyant en arrogant. Het andere en belangrijkere personage is niet erg toegankelijk, een moeilijke prater en tamelijk onbeholpen in zijn interacties met anderen. De personages hebben allen zo hun eigenzinnigheden en gedragen zich niet altijd even voorbeeldig. Ze zijn menselijk. Het zijn mensen die in een emotioneel dal zijn beland en de weg naar boven weer proberen op te pakken.
Tot nu toe klinkt het allemaal vrij ernstig. Valt mee. De film behandelt weliswaar een zwaar thema maar doet dat niet alleen op een dramatische manier. De film is eveneens een komedie. Centraal staat de kennismaking tussen twee rouwende mannen die elkaar in een praatgroep tegenkomen. Er ontwikkelt zich een vriendschap waarin grappige momenten worden afgewisseld met ontroerende momenten. Soms is het alsof je naar een platonische romantische komedie kijkt. Neem bijvoorbeeld een ongemakkelijke en kneuterige scène waarin de beide mannen samen boodschappen doen in de supermarkt. Een scène die zowel grappig als ontroerend is. De film heeft veel meer van dergelijke kleine scènes die voor opklaring zorgen. Het zijn vooral dergelijke scènes die de film sfeervol kleuren en ervoor zorgen dat de film niet verzinkt in een algeheel tranendal. Prima gelukt wat mij betreft.
Reunion is een mengeling van whodunnit en komedie. Zoals de titel al aangeeft gaat het om een reünie en wel een schoolreünie. Er is een moord. Er zijn verdachten. Er is een groot landhuis. En uiteraard zijn de weersomstandigheden dermate slecht dat de reünisten gedwongen zijn in het huis te blijven. Kortom, alle bekende ingrediënten voor een whodunnit zijn aanwezig.
Origineel is de film niet. Behalve de genoemde ingrediënten, volgt ook het scenario een bekende loop. In de loop van de film drijven onvermijdelijk persoonlijke geheimen boven die ervoor zorgen dat iedereen een motief heeft en dus verdacht is. Hoewel niet origineel, wel leuk om te volgen. De personages zijn niet vervelend en de luchtige toonzetting bevalt goed. Ook de ontrafeling is prima gevonden. Niet voorspelbaar.
Dat de film naast een whodunnit tevens een komedie is, voorkomt dat het verhaal onheilspellend of spannend aanvoelt. Ik zie zelf liever een serieuze whodunnit met wat duistere laagjes, maar als je je op wat lichtzinnig vermaak instelt, is de combinatie met komische elementen niet vervelend. Reunion is geen bijzondere film. Gewoon een leuk en luchtig werkje dat gemakkelijk en prettig valt te consumeren.
Alternatieve titel: Symbol, afgelopen zondag om 19:36 uur
Symbol is een absurde komedie die drijft op hysterische taferelen en slapstick. Zeer intrigerend, maar niet direct reden om de lachspieren aan het werk te zetten. Japanse humor is niet gemakkelijk te ondergaan. Een man in een vrolijk gekleurde pyjama ontwaakt in een steriele ruimte zonder deuren en vensters. Uit de wanden ploppen naakte engelenfiguurtjes op die ook weer verdwijnen. Niet helemaal verdwijnen, want hun penissen blijven zichtbaar en vormen een wandreliëf. De man in pyjama onderzoekt het wandreliëf en ontdekt dat wanneer hij op een penis drukt de wand een voorwerp in de ruimte slingert. Zeer absurd allemaal. Grappig? Niet echt.
Terwijl de man daar zo bezig is, wordt de aandacht van de kijker gevestigd op een tweede verhaallijn die de andere verhaallijn om de zoveel tijd afwisselt. Het lijntje speelt zich ergens in Mexico af alwaar een non in een pick-up door de woestijn raast en ergens in een afgelegen hut haar vader afhaalt die gemaskerd klaar zit om ergens te gaan worstelen en terwijl hij wacht op zijn gemak de krant leest. Later volgen we de worstelpartij. Ook deze vertelling is tamelijk absurd. Grappig? Niet echt.
Hitoshi Matsumoto is de naam van de hoofdrolspeler. Hij is tevens de schrijver en de regisseur van de film. Hij is een populaire Japanse humorist die meer films maakte. Symbol is mijn eerste ontmoeting met de Japanse komiek. Een ontmoeting die niet direct smaakte naar een verdere kennismaking met zijn werk. In Symbol bestookt hij de kijker met allerlei absurditeiten. Hoewel er bij mij wel een goedmoedig gevoel optrad bij het kijken naar de vertwijfelde man in zijn pyjama, die wanhopig probeert te ontsnappen, lukte het me maar niet om de lach te vinden.
De filosofie achter de film dacht ik wel te vinden. De man bevindt zich in een Kafkaëske situatie, waaruit geen ontsnapping mogelijk is. De man weet dat hij gevangen zit maar heeft geen idee in hoeverre zijn handelingen effect hebben. Later in de film leren we dat de mens als levend wezen verbonden is met het universum en elke handeling gevolgen heeft voor de koers die het universum vaart. Hoe overdreven, belachelijk, nutteloos en absurd die handelingen ook zijn of lijken te zijn. Er is blijkbaar altijd ruimte voor hoop.
Dan resten nog de twee verhaalllijnen. Hoewel de twee verhaallijnen op een of andere manier aan het eind samenvallen, lukte het me niet echt om de vinger op de verbintenis tussen beide te leggen. De zin “oefening baart kunst” schoot door me heen. Geen idee waarom. Ik schoot er niet veel mee op. Symbol is een intrigerende film en aan mij niet echt besteed, vrees ik.
