The Moment (2026)

Het aanbod om een documentaire over haar persoon te maken, sloeg Charli XCX af. Ze zag meer in een fictief verhaal in de vorm van een documentaire. Een mockumentary zogezegd. En zo heb ik de film ook bekeken. Als pure fictie. In alle opzichten, want de naam Charli XCX was mij volkomen onbekend. Ik verkeerde in de veronderstelling met een fictief personage te maken te hebben. Dat was dus niet het geval. Het verhaal is fictief. Het personage niet. En dat was me even ontgaan. Pas na afloop had ik in de gaten dat Charli XCX blijkbaar een wereldberoemde zangeres is. Ze produceert electropop. Een muziekstijl die mij totaal niet aanspreekt en de uitvoerders van die muziek ook niet. In de film is gelukkig relatief weinig van haar muziek te horen.

The Monument is een hectische film. De camera volgt de dagelijkse gang van zaken rondom de zangeres die net haar album “Brat” heeft uitgebracht. Een handcamera. Snelle zoom-ins en snelle zoom-outs. Slechte belichting. Warrige perspectieven. Over de beelden schittert steeds het limoenkleurige groen van de cover van het album. The Moment is een film die nerveus maakt. De visuele beleving onderschrijft de wankele emotionele staat van Charli XCX die zich voorbereidt op een tournee en zich tegen haar zin teveel met randzaken moet bezighouden.

Haar management dringt haar de regisseur Johannes Godwin op die van de tournee een film moet maken. De rol van Godwin wordt fantastisch vertolkt door Alexander Skarsgård die een onaangenaam personage neerzet dat aan mansplaining doet en voortdurend inbreekt in elk overlegje waaraan de zangeres deelneemt. Hij vreet energie. De entourage van de zangeres doet dat ook. De entourage bestaat uit mensen die zichzelf heel belangrijk vinden. Veel mensen. Veel gepraat. Veel lucht. Veel beweging. Chaotisch is het. In de chaos overlappen de dialogen elkaar vaak wat het gevoel van chaos nog eens versterkt. De film laat heel treffend zien hoe enorm de druk is die op de zangeres rust en maakt duidelijk dat het sterrendom geen positieve uitwerking heeft op de mens achter het imago. Bepaald geen openbaring.

Als neutrale kijker vond ik de film niet bijster interessant. Ik trof veel open deuren en amper een personage dat me interesseerde. Dat gold ook voor Charli XCX. Ook het verhaal boeide me amper. De visuele hectiek deed me af en toe opveren. Heel prettig vond ik het dat er bijna geen zang- en dansnummers waren te horen en te zien. De meeste muziek hoor je vaag en kort op de achtergrond. Fans zullen teleurgesteld zijn. Ik was teleurgesteld in de film. Een film over een mij onbekende zangeres die in het centrum van wereldwijde belangstelling staat en te maken heeft met grote externe druk, zichzelf en haar gevoel voor creativiteit en kunstzinnigheid verliest en het allemaal niet meer weet. Tja, die dingen gebeuren. Ik vond het niet erg opzienbarend.