Logboek

Companion begint als een romantische film die zich in de toekomst afspeelt. Een rustige opbouw. Een introductie van het gezelschap waar we de film mee gaan beleven. Een sympathiek filmpje lijkt het te gaan worden. Een verafgelegen villa in het bos is de setting voor een gezellig weekendje met een vriendengroep. Er is niets buitengewoons aan de hand. Bevind ik mij in een romantische komedie of drama wellicht? Het antwoord blijkt nee te zijn. Na een ruim kwartier openbaart zich de elementaire twist en verandert de film in een thriller.
In dat kwartiertje zijn er wel wat lichte aanwijzingen die het beeld van een romantische idylle weerspreken, maar die zijn eigenlijk bijna te verwaarlozen. “Wel een beetje vreemd, maar ik zoek er natuurlijk teveel achter”, sprak ik verklarend tegen mijzelf. Daarmee tevergeefs pogend het lichtelijke gevoel van onbehagen weg te halen dat bezig was mij te bekruipen. Pas na de twist kreeg ik echte zekerheid of de aanwijzingen die ik meende te zien ook echt aanwijzingen waren geweest.
Schrijver en regisseur Drew Hancock maakt een film die meerdere keren van focus verandert. Meerdere thema’s worden in de film belicht. De gevaren van technologische vooruitgang bijvoorbeeld. Het morele kompas en emotionele afhankelijkheid zijn andere voorbeelden van thema’s die aan bod komen. Allemaal interessant. Allemaal worden ze echter niet volledig uitgespeeld en verzinken in een ethisch-moralistische brij waarin wordt geroerd maar waarvan niet smaakvol wordt geproefd. Geen uitdieping dus.
Dat geconstateerd hebbende, rest een vermakelijke film. Een film met humor en met survival- en slasherelementen. Maar ook dan houdt Hancock de hand op de knip. De potentie om met behulp van deze elementen heerlijk tekeer te gaan was rijkelijk aanwezig. Companion is een vermakelijke film maar ook een film die veel potentie ongebruikt laat. Meer focus op minder ware beter geweest.

Rap wordt vaak geassocieerd met gewelddadige en seksistische teksten zonder veel diepgang. Door de film Kneecap leerde ik dat rapteksten meer inhoud kunnen hebben dan obligaat geblèr over geweld en seks. In de film draait het om de band Kneecap waarvan de leden teksten in de Ierse taal rappen. Kneecap werd in 2017 opgericht en maakt alleen al door gebruikmaking van de Ierse taal een politiek statement. Inhoudelijk doen de teksten dat ook. Hoog in het vaandel staan republikeinse thema’s als de hereniging van Noord-Ierland met Ierland en spelen anti-Britse sentimenten een rol. De Ierse jeugd vindt in het raptrio een spreekbuis waarmee men zich kan identificeren.
Regisseur en schrijver Rich Peppiatt maakt met de film Kneecap een fijne biografie. Peppiatt is fan van de band maar maakt van de film geen kritiekloze fanfilm. Ook de minder vleiende onderdelen uit de geschiedenis passeren de revue. Dat is toch wel opmerkelijk vooral als je weet dat de bandleden hun medewerking aan de film verlenen en zichzelf spelen. Aan zelfingenomenheid doet men niet. Aan charisma en energie doet men wel. De manier waarop het trio vol woede en vol levensvreugde tegen de paternalistische staat aanschopt is vermakelijk en soms zelfs erg grappig. De film is echter meer dan puur vermaak. Naast het serieuze vraagstuk of Noord-Ierland deel moet blijven uitmaken van het Britse Rijk beklemtoont de film het belang van de Ierse taal als vertrouwd en vanzelfsprekend middel om je uit te drukken en als factor van belang als het om culturele en politieke identificatie gaat.
Kneecap is een vermakelijk muzikaal drama met de nodige humor. Een film over drie underdogs die vechten tegen alle mogelijke lui die hun muziek met verboden en radioboycots uit de publieke aandacht proberen te houden. De pogingen van de band om door middel van recalcitrante acties het burgerlijk fatsoen te kijk te zetten en de autoriteiten te omzeilen is bijzonder vermakelijk. Dat gebeurt met veel lol en zonder enige vorm van respect. Kneecap is leuk, chaotisch, energiek, meeslepend en bevat ook wat stof tot nadenken. Nog steeds geen fan van rap en hiphop, maar ook zonder veel affiniteit te hebben met de muziek is Kneecap een prima film.

De gehaaide pokerspeler McCabe rijdt gehuld in een dikke pelsmantel en gezeten op een krakkemikkig paard door een mistroostig landschap. Het regent. De wind huilt. Grijze en bruine accenten domineren de grauwe beelden. Het landschap verglijdt bijna ongemerkt in het plaatsje Presbytarian Church. We zien schimmen bewegen in de richting van een houten bouwval. Het gebouw geeft nu niet bepaald gastvrije vibraties af maar doet desondanks dienst als saloon. Op het bordje bij de ingang staat zelfs heel ongerijmd het woordje 'hotel' geschreven. Als McCabe de saloon binnenstapt is het zo donker dat alleen de gezichten van de bezoekers en de kaarten van het pokerspel dat wordt gespeeld zichtbaar zijn. De setting is somber en kil. Een rilling trekt door mijn lijf. Ik zet de kachel snel een graadje hoger. Gelukkig treedt snel daarna prostituee Constance Miller (Julie Christie) de film binnen. Ik krijg het meteen al een stuk warmer.
Sneeuw, ijs, vocht en kou zijn vanaf het begin voelbaar in dit westerndrama geregisseerd door Robert Altman. In het fictieve Presbytarian Church, dat een overzichtelijke verzameling is van bouwvallige houten gebouwtjes en speciaal voor de film in Canada werd neergezet, wil je niet zijn. Antiheld John McCabe (Warren Beatty) denkt er anders over. In de scène dat hij het armetierige plaatsje komt binnenrijden, wordt meteen duidelijk dat we hier niet te maken hebben met een romantische western die verhaalt van blijde pioniers die zich zelfopoffering getroosten en tegenslag overwinnen teneinde het nieuwe land succesvol te kunnen gaan cultiveren. McCabe is van een ander slag. Hij heeft niet de wens om deugdzaam geld te verdienen. Hij laat een bordeel bouwen.
Robert Altman zet in McCabe & Mrs. Miller een magnifieke atmosfeer neer. In bijna elk shot wordt de kijker geconfronteerd met de ruige omgeving, het verschrikkelijke klimaat of de sociale kilte die heerst. Het doen en laten van de protagonisten past goed in die sfeer. Noch het personage McCabe, noch het personage Mrs. Miller wordt als heroïsch of edelmoedig geportretteerd. Beiden zijn grif bereid om voor het verkrijgen van aanzien en geld een ander uit te buiten. Beiden zijn eveneens steeds op zoek naar manieren om uit de dagelijkse ellende te ontsnappen. McCabe met het pokerspel. Miller met de opiumpijp. Zonder kitsch en pathos schetst Altman hoe twee mensen nietsontziend streven naar gelukzalige dingen als aanzien, macht en geld die vroegere levensfasen hen niet hebben opgeleverd.
De troosteloosheid wordt begeleid door muziek van Leonard Cohen. Ik ben geen fan van zijn muziek maar moet constateren dat beeld en muziek fantastisch samenvallen. Behalve ingrediënten als muziek, beeld, sfeer en personages is er nog een factor die de film tot een fascinerende en goede film maken. Als de focus zich af en toe van de protagonisten afkeert en meer algemeen over Presbytarian Church dwaalt, krijgt de kijker middels gebeurtenissen die zich in het stadje voordoen een nog betere indruk van de meedogenloze kilte en de sociale armoe die het dagelijkse bestaan beheersen. Neem bijvoorbeeld de zinloze dood van een bordeelgast die zonder enige reden door een agressieve jongeman wordt neergeschoten. Met de ontsteltenis nog zichtbaar op zijn dode gezicht, valt hij in een meertje van ijswater en zinkt voor de ogen van de stadsbewoners naar de bodem. Het zijn kleine gebeurtenissen als deze die zich buiten het gezichtsveld van de protagonisten afspelen die voor meer bewustzijn zorgen over de willekeur en wetteloosheid waaronder het bestaan te lijden heeft. Spannende zijsprongetjes als deze zijn medeverantwoordelijk voor de verdieping van de kille, mistroostige en akelige sfeer waarin de film continu is gewenteld.
McCabe & Mrs. Miller zou je als een anti-western kunnen betitelen. Alle figuren hebben een inhalige of kwaadaardige inborst. Er zijn geen helden à la John Wayne of Gary Cooper. De omstandigheden zijn allesbehalve romantisch. Geen indrukwekkende landschappen en geen sfeervol kampvuur. Niets van dat. En tenslotte worden alle problemen in de apotheose niet opgelost met behulp van traditionele waarden uit de klassieke western. Waarden als heldhaftigheid, edelmoedigheid en onbaatzuchtigheid. In de wereld van McCabe en Mrs. Miller bestaan die deugden simpelweg niet. Hun wereldbeeld is cynisch. Hun wereld is rauw, keihard en somber.
Bijzondere film. Goeie film.

Een klein humoristisch drama van Gore Verbinski, die vooral naam maakte met het regisseren van de films van de franchise "The Pirates of the Caribbean". The Weathet Man ontstond na Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl (2003) dat het eerste deel in de reeks is en lijkt daar totaal niet op. The Weather Man heeft een sobere ambiance en toonzetting. Het contrast met de kakelbonte piratenfilm is groot. Dat geldt ook voor het commerciële succes van beide films. Dat succes ontbrak bij The Weather Man volkomen.
Ondanks zijn opgewekte naam is protagonist David Spritz (Nicolas Cage) die de weerman is in een ochtendshow op de tv, een man die in een depressie lijkt te verkeren. De setting van de film is het winterse Chicago dat door sneeuw, ijs en wind wordt geteisterd. Met recht een weerstype waar je depressief van wordt. Het onaantrekkelijke weerstype onderstreept de twijfel en somberheid waarmee Spritz is overmand. De film laat een antiheld zien die worstelt en snakt. Een man die worstelt met zijn scheiding. Een man die worstelt met zijn houding tegenover de anonieme mensen die hem van de tv kennen en hem op straat aanklampen of beledigen. Een man die snakt naar een goede relatie met zijn kinderen. Een man die snakt naar de bewondering van zijn succesvolle vader. Enzovoort. Hij worstelt en snakt wat af.
De film behandelt voorbeeldfuncties en verwachtingspatronen. In het geval van David Spritz komt het rolmodel dat hij wil zijn niet goed uit de verf omdat hij ondanks zijn inspanningen niet aan de verwachtingen van zijn omgeving kan voldoen. Het is een verwachtingspatroon dat zich overigens vooral in zijn eigen hoofd afspeelt en een garantie is voor geworstel met de dingen. Ik was er blij mee. Het geworstel levert de aangename, de grappige en ook de ontroerende momenten in de film op.
The Weather man is een film die het doet zonder sensatie, zonder expressieve momenten en zonder overdreven aangezette personages. Veel in de film is doorsnee en wars van spektakel. Spritz past goed in de film. Hij is een protagonist die doorsnee is. Een personage dat alleen opvalt door zijn verschijning op de tv. Hij is buiten zijn tv-optredens een personage dat je snel weer vergeet. Waarschijnlijk is de reden voor zijn onopvallendheid gelegen in zijn inspanningen om aan de verwachtingen van anderen te voldoen. Hij is daardoor niet of amper zinnenprikkelend aanwezig. De personages van Michael Caine en Nicholas Hoult zijn interessanter en die bleven me na afloop beter bij.
The Weather Man is een rustige mengeling van drama en komedie. Een rustige film die in Cage een rustige protagonist heeft. Cage is in andere films bijna altijd expressief in de weer. Ik vermoed dat hij hier een prima stukje acteertalent ten beste geeft door juist niet expressief in de weer te zijn. Wie liever een Cage ziet die wild gesticulerend en grimassend zijn rol speelt, doet er goed aan een andere film op te zetten.

Two Way Stretch is een komedie die overduidelijk uit een andere tijd stamt. Two Way Stretch behoort tot de reeksen Britse komedies die zich vrolijk maken over thema’s die in de arbeidersklasse een rol van betekenis spelen. In Two Way Stretch wordt een simpel verhaal vertelt dat vol zit met giftige humor en sarcastische kwinkslagen met betrekking tot het systeem en het establishment. Voor de arbeider (in deze film is dat de gevangene) is het een vermakelijke bezigheid om beide te slim af te zijn.
De film speelt zich af in een gevangenis en richt zich op drie gevangenen, waarvan Peter Sellers de belangrijkste is. Hij is best leuk. De komedie zelf lijdt onder een tamelijk vrijblijvend en simpel verhaal maar biedt desondanks mild amusement. De film biedt ouderwetse charmante humor met vermakelijke dialogen. Allemaal heel onschuldig. Een prima film voor als je het niet te moeilijk wilt en op zoek bent naar onschuldig en gemakkelijk verteerbaar vermaak.

De film speelt zich af in een gemeenschap waar armoe en geweld niet meer bestaan. De leden van die gemeenschap betalen daar een prijs voor. Ze dienen dagelijks pillen te slikken. Door de inname van die pillen leidt men een zorgeloos bestaan, maar ervaart men geen diepe gevoelens meer. Hoe het leven in deze gemeenschap eruit ziet, beleeft de kijker aan de hand van het echtpaar Joy en William. Joy en William worden ’s ochtends in hun los van elkaar staande bedden wakker en stellen elkaar de mechanisch klinkende vraag: “Are you content”? Het antwoord is altijd hetzelfde. Vervolgens slikken ze hun pil en gaan naar hun werk waar monotone werkzaamheden wachten. In de avond treffen ze andere echtparen waarmee ze saaie VR-spelletjes spelen en saaie gesprekken voeren.
Enscenering en dialogen zorgen voor de frisse wind. De toon van de film is humoristisch. Dat is fijn want van de opwindende activiteiten waarmee het echtpaar Joy en William de dag vult, moet de film het niet hebben. Het absurde van de situatie die door iedereen als doodgewoon wordt beleefd, komt door de humoristische insteek echter goed naar voren. Er zijn daardoor voldoende momenten in het verhaal die bovengemiddeld intrigeren.
Aan de bijpersonages wordt helaas wat weinig aandacht geschonken. Als de inname van de pillen uitblijft en onverwachte liefdesgevoelens en jaloezie de kop op steken, zou je meer dynamiek verwachten. Door de bleke inkleuring van de personages (met uitzondering van Joy en in mindere mate van Michael) blijft die dynamiek uit. Hoe verder in de film hoe meer de veranderde situatieschets niet leidt tot een verrassend doordacht en spannend vervolg.
Toch is Turn Me On het bekijken waard. De aanzetjes tot het verhaal zijn leuk. Een aantal scènes is heerlijk absurd en hilarisch. De personages Joy en in mindere mate Michael zijn leuk genoeg om te boeien. Met name Joy is een interessant personage. Haar nieuwsgierigheid en expressieve aanwezigheid staan haaks op de grijze uitstraling van de setting en de kleurloosheid van haar menselijke omgeving. Haar aanwezigheid voorziet het ietwat prikkelarme verhaal van een sprankelend randje.
Na afloop stelde ik mijzelf de volgende vraag: "Was I content?" Iets minder enthousiast dan het standaardantwoord in de film beantwoordde ik de vraag als volgt: "Sometimes I was and sometimes I wasn’t".

Films waarin mensen van lichaam verwisselen zijn niet ongewoon. Vaak gebeurt zo'n verwisseling ongewild. Vaak komt er wat magie bij kijken. In It’s What’s Inside gebeurt het op basis van vrijwilligheid. Uiteraard duiken onvoorziene omstandigheden op. Logisch natuurlijk. Als er niets onvoorziens zou gebeuren, was de film een stuk korter geweest, vermoed ik. De film laat echter allerhande geheimen die de personages bij zich dragen aan het licht komen. Daarbij is het de bedoeling van regisseur en schrijver Greg Jardin dat de teneur niet naar het dramatische neigt en existentiële vragen worden opgeworpen, maar dat de kijker in een vrolijke stemming wordt gebracht. De film is bedoeld als vermaak en er moet gelachen worden. Ik probeerde het.
Van begin af aan maakt de film een chaotische indruk. Het duurt even voor de bevriende personages redelijk helder op het netvlies zijn gebrand. Als dat is gelukt, beginnen de verwisselingen en is het overzicht weer weg. Wie is wie? Ik had soms geen idee. Een trucje met kleuren die de echte ik toont, hielp niet echt. Een ander trucje dat een spel met splitscreens op gang bracht, maakte me nog radelozer. Ik besloot het identificatievraagstuk maar op te geven en me te richten op de gebeurtenissen. Gelukkig werd het toen iets leuker. De personages laten in hun vermomming hun hatelijke kanten zien en dat is op zich wel vermakelijk. Van enige binding met de personages is trouwens geen sprake. Hun lot was mij om het even.
De leden van de vriendengroep zijn bijzonder onsympathiek. Dat is als gezegd geen ramp, want juist het onsympathieke element droeg in belangrijke mate bij aan de weinige vreugde die de film mij bracht. Elk personage doet zijn best om optimaal van de verwisselingen te profiteren. Doortrapte acties van de een en leedwezen bij de ander zijn van die egoïstische houding het gevolg. Soms mondt dat laaghartige gedrag uit in iets dat grappig is. Meestal niet. De genreaanduidingen thriller en mysterie zetten je trouwens op het verkeerde been. Ik zou de film gewoon als (donkere) komedie wegzetten. 'Mislukte film' is geen genreaanduiding, geloof ik.

Ian McKellen speelt Jimmy Erskine, een gerenommeerde theatercriticus in Londen. Hij bevindt zich bijna dagelijks in licht beschonken toestand en sigaretten rokende in de theaters van de stad om zich een stuk aan te schouwen en daar een recensie over te schrijven. Zijn kritieken zijn genadeloos en zijn woordkeuze is scherp en beledigend. Zijn recensies bepalen van welke acteur of actrice de carrière vroegtijdig wordt beëindigd en wie uitgroeit tot een ster. Erskine is een heerlijk cynisch personage met een verrukkelijk gestileerde vocabulaire en een extravagante levensstijl die hij zich eigenlijk niet kan veroorloven.
The Critic besteedt in de eerste akte veel aandacht aan Erskine. De kijker leert zijn werk en leefomgeving goed kennen, hoewel het diepere inzicht in het personage jammerlijk ontbreekt. In de tweede akte focust het verhaal zich meer op Nina Land (Gemma Arterton). Zij is een beloftevolle actrice die door Erskine wordt gebruikt om zijn eigen carrière veilig te stellen. Ook zij wordt teleurstellend eendimensionaal geportretteerd. De tweede akte betekent helaas dat er een eind komt aan de vileine en grensoverschrijdende teksten van Erskine en hun uitwerking op de levens van theatermakers en -beoefenaars. De film verwordt in de tweede akte tot een drama waar op een vlakke manier thema’s als liefde, seks, chantage en het vege lijf aan de orde komen. Mooie vrouw die Arterton, maar ik had meer plezier met de morsige McKellen in het middelpunt van de film.
Het verhaal mist een fijne harmonieuze samenstelling. Spanningsvelden tussen de personages worden in sommige gevallen uitvoerig belicht terwijl in andere interessantere gevallen de conflicten als terloops langskomen. Benoem het dan niet, denk ik dan. Verder beweegt het verhaal dat in feite vrij simplistisch in elkaar steekt, zich aarzelend voort. Dan weer in ras tempo. Dan weer moeizaam voorthobbelend. Die wisselende cadans kijkt niet prettig weg.
The Critic is behalve een dramatisch misdaadverhaal tevens een periodefilm. De sfeertekening van het Londen in de jaren 30 voelde goed aan. Prima set- en kostuumdesign. Het verhaal dat zich in die fijne sfeertekening afspeelt, komt echter tamelijk ongeïnspireerd over. De complexe, bijtende en scherpzinnige formuleringen van Erskine alsmede het goede acteerwerk van McKellen en Arterton vergoeden veel, maar niet alles. Het is des te jammer dat hun personages inhoudelijk nogal pover zijn ingekleurd. The Critic heeft veel potentie die er helaas niet uitkomt. Ik denk dat Jimmy Erskine de film met een aantal rake formuleringen vernietigend zou beoordelen.

Ik zag Afraid een weekje geleden en moet nu al diep nadenken over verhaal en strekking van de film. Iets over kunstmatige intelligentie en een gezin. Ah ja, het komt langzaam weer boven. Ik besluit meteen dat de film na het schrijven van dit stukje tekst weer in de vergetelheid mag terugzakken.
Afraid biedt de kijker geen diepgaande worsteling met de complexe implicaties van kunstmatige intelligentie. De film is een horrorfilm voor alle leeftijden, zie ik. Vandaar dat het niet te eng mag worden. En dat gebeurt dan ook niet. De film houdt het verhaal simpel, houdt de horror in toom en mikt op familievermaak. De film doet erg zijn best een gevoelsband met het gezin op te bouwen dat in Afraid de spil van de actie is. Dat lukt niet erg. De gezinsleden zijn met rudimentaire karaktertrekken uitgerust zodat van werkelijke binding met de gezinsleden geen sprake is. Als grove stereotypen worden ze vervolgens in stelling gebracht tegen het gevaar dat kunstmatige intelligentie heet.
Dat gevaar bevindt zich in de gezinswoning en heeft snode plannen. Als er sprake zou zijn geweest van enige karakterontwikkeling in de personages of in de kunstmatige snoodaard, zou Afraid misschien spannende momenten hebben gekend. Dat gebeurt niet en handelingen en slachtofferschap van de personages hebben dan ook weinig emotionele impact. Alles wordt oppervlakkig aangelopen. De karakters, de gebeurtenissen, de verhaallijntjes. In de film van 80 minuten met een plot dat spannende mogelijkheden biedt, gebeuren geen dingen die je door schrik, verwondering of iets anders doen opveren.
Afraid is niet per se een slechte film. De film is gewoon aan de saaie kant. Bij een horror of thriller verwacht je geen gebrek aan spanning. In deze film ervaarde ik een grote dosis van dat gebrek. Met een paar amper waarneembare jumpscares heb je het wel gehad. Ook een dreigende sfeer blijft uit. Gelukkig is de film technisch in orde en steekt hier en daar wat mysterie de kop op. Anders was de filmbeleving wel een hele armetierige bedoening geweest. Afraid is een film die ik graag vergeet.

Gevangenissen zijn interessante oorden. In gevangenissen heerst een strenge discipline waaraan niemand uit vrije wil onderhevig wil zijn. De gevangene wordt altijd geobserveerd en is gedwongen om steeds dezelfde strikte rituelen uit te voeren. Het is een dankbare setting om een verhaal te vertellen dat groepsgedrag thematiseert en een enkele figuur uit de groep nader belicht.
Het verhaal draait om een theatergroep. De film is op waarheid gebaseerd. In hoeverre dat klopt, weet je natuurlijk niet, maar feit is wel dat er in de Sing Sing Correctional Facility in de staat New York een programma is opgezet met de naam “ Rehabilitation Through The Arts”. Het doel van dat programma is dat gevangenen zichzelf door middel van kunstzinnige workshops beter gaan leren kennen. Kunstzinnige ontplooiing schijnt hen te helpen om beter voorbereid de wereld buiten de gevangenis weer in te stappen.
De protagonist is een fictief karakter. Andere elementen zijn dat niet. De authenticiteit is er bij gebaat. Zo werd de film in diverse voormalige gevangenissen opgenomen. Ook worden de meeste rollen vertolkt door echte gevangenen. Het is daarnaast opmerkelijk en verfrissend dat de film niet met de gebruikelijke clichés komt aanzetten. Geen geweldsscènes. Geen opschudding op de binnenplaats of in de eetzaal. Regisseur en schrijver Greg Kwedar kijkt achter de clichés.
Hij legt de nadruk op de gevangene als mens. Niet dat dit een diepzinnige portrettering van de karakters oplevert. Nee, helemaal niet. Kwedan knaagt slechts aan de oppervlakte van de personages. Die insteek zal met pragmatisme te maken hebben. Het aantal karakters dat een belangrijke positie in het verhaal inneemt, is gewoon te hoog om op individuele basis dieper onderzoek uit te kunnen voeren. En de protagonist? Voor hem geldt dat hij in de loop van de film steeds minder als protagonist herkenbaar is. In beginsel is hij de drijvende kracht achter de theatergroep. In de loop verdwijnt dat beeld meer en meer en wordt hij deel van het geheel en even zichtbaar als de andere personages.
Sing Sing is een krachtig gevoelsdrama dat zonder kitscherige pretenties emotie oproept en de kijker weet te overtuigen dat achter iedere gevangene een mens schuilt. Sing Sing is een boeiende film die weet te prikkelen en te ontroeren. Goeie film.

Het is 5 september 1972 in München. De tiende dag van de Olympische Spelen. Achter de schermen op de sportredactie van de Amerikaanse zender ABC die in München aanwezig is en live verslag doet van de wedstrijden heerst routineuze hectiek. Die routineuze hectiek staat op het punt te veranderen in paniekerige hectiek als het bericht komt dat een groep Palestijnse terroristen elf leden van het Israëlische team heeft gegijzeld. De sportredactie draagt de verslaglegging niet over aan de ervaren collega’s van het nieuws in New York, maar neemt de berichtgeving zelf ter hand. Wat volgt is verrekte interessant, behoorlijk spannend en zeer ontstellend.
De film gaat niet over de gijzeling. Die komt uiteraard wel ter sprake want is de aanleiding voor alle hectiek, maar speelt voornamelijk een rol op de achtergrond. De personages waar het in deze film om draait zijn allen op een of andere manier verbonden aan de sportredactie en moeten opeens omgaan met een situatie waarop zij niet zijn voorbereid. September 5 schetst hoe het team moet improviseren om allerlei problemen op te lossen om het nieuws live te kunnen brengen. De meeste tijd bevindt de kijker zich in de redactieruimte te midden van het tumult. Van alles komt voorbij. Praktische zaken, morele afwegingen onderling gekissebis. En alles onder voelbare hoge druk.
Omdat de camera van ABC gericht is op het appartement waar de Israëliërs gegijzeld zijn en alle bewegingen rondom het appartementencomplex worden waargenomen en live worden uitgezonden, borrelen morele vragen op. Waar ligt de scheidslijn tussen informatieverstrekking en voyeurisme? Welke verantwoording dragen de media bij het verslaan van een terroristische actie? Hoe belangrijk is het welzijn van de gegijzelden afgezet tegen het recht om informatie te verstrekken? Het was de eerste keer dat een terroristische actie live op tv was te volgen. De camera van ABC registreert dan ook onverwachte en opzienbarende dingen. Zo tonen de beelden aan dat de uitzendingen ook door de terroristen werden bekeken en dat de leider van de Palestijnen zich als een volksheld gedraagt omdat hij weet dat hij op tv is te zien. Ook worden de ‘geheime’ acties van de Duitse politie om de Palestijnen te overmeesteren gewoon uitgezonden. Hoe naïef allemaal en hoe ontstellend.
September 5 is een boeiende film. Een film waarin een hoog tempo, hectiek en grote druk de hoofdrollen spelen. Rustmomenten zijn er amper. Hoewel de sportredactie zelf niet in gevaar is, ontwikkelt de film zich tot een ware thriller. Natuurlijk is de uitkomst bekend, maar het is fascinerend en spannend om vanuit een ander perspectief te kunnen zien hoe hier geschiedenis wordt geschreven.

Een thriller geregisseerd door Mel Gibson. De setting is intiem. Een klein vliegtuig hoog in de lucht boven ijzig en bergachtig Alaska met drie personen aan boord. Drie personen in een vliegtuig en een lachwekkende uitgangssituatie zijn voldoende om een verhaal vol wendingen neer te zetten dat voorspelbaar en desondanks soms ook spannend is.
In het geval van Flight Risk betekent een onzinnige premisse dus niet dat er geen opwindende film uit kan groeien. De marshal, de gevangene en de piloot zijn op zich interessante figuren. De onderlinge dynamiek houdt echter niet over. Die is niet heel naturel en lijdt wat mij betreft onder teveel overacting en voorspelbare gebeurtenissen. De camera doet dan weer spannende dingen. Die registreert onder begeleiding van een indrukwekkend sounddesign spannende beelden van het dashboard met doldraaiende wijzertjes en knipperende ledlampjes. Verder spannende beelden van het vliegtuig terwijl het rare manoeuvres maakt en ijzige plaatjes van het onvriendelijke en desolate landschap. De film weet een beklemmende sfeer te creëren.
Flight Risk is al met al een vermakelijke film. Geen echte hoogvlieger, want daarvoor is het kat- en muisspel toch te gewoontjes geschreven, geacteerd en geënsceneerd. Leuk is de ironie die af en toe de kop opsteekt. Leuk zijn de actiescènes. Leuk zijn ook de personages die door Mark Wahlberg, Topher Grace en Michelle Dockery met enige overdrijving worden neergezet. Flight Risk is onzinnig, voorspelbaar en soms spannend vermaak. Stiekem toch wel leuk.

In de film Matt and Mara komt het drama niet voort uit indringende gebeurtenissen maar door nauwelijks merkbare psychologische veranderingen bij zijn personages. Matt and Maria is een rustige film waarin niets schokkends gebeurt, waarin de personages triviaal wauwelen en waarin de regie meer op intuïtie lijkt te berusten dan op een strak draaiboek.
Een film zonder personages van vlees en bloed. De personages laten door middel van intellectueel gewauwel en subtiele gebarentaal zien of ze iemand toegenegen zijn of juist afstand wensen te nemen. Niemand wordt eens hardop de waarheid vertelt. Niemand spreekt uit dat hij ongelukkig is. Niemand presenteert zich oprecht. Iedereen houdt een bepaalde schijn op. Personage Mara is schrijver en op een intellectuele manier gevoelig voor klank en taal. Haar gevoeligheid schept afstand tot haar musicerende echtgenoot en vader van haar kind. Terwijl hij moeite heeft met het ontbreken van een intuïtieve laag in haar schrijfwerk, mist Mara in zijn muziek de intellectuele component. Jaja, de film houdt zich met zwaarwichtige thematiek bezig.
Gelukkig ontdekt Mara, die behalve schrijver ook professor is aan een universiteit, de intellectuele component in een oude bekende die zij op de universiteit tegen het lijf loopt. In de vriendschap die platonisch van aard is en op intellectuele leest geschoeid, ontwikkelt zich voorzichtig een amoureuze component die beiden op hun eigen manier invullen. De vonken spatten er in ieder geval niet vanaf. Hoe passend in een film waarin veel wordt gepraat, de dingen niet bij naam worden genoemd en het leven ingehouden wordt beleefd.
Regisseur Kazik Radwanski observeert intermenselijke nuances in een met koele beelden omringde vertelling. Geen intermenselijke relaties van de hartstochtelijke soort, maar van de emotioneel gevoelloze soort. De dialogen tussen de personages zijn niet bij voorbaat oninteressant maar klinken nogal hoogdravend en gekunsteld. Matt and Maria biedt een kijkje in de geïsoleerde wereld van de gevestigde academische orde waarvan de zichzelf bewonderende leden hun verlangens niet uitleven maar emotioneel archiveren. Niet spannend, soms interessant, meestal zonder wezenlijk belang en met personages die tamelijk vervelend zijn.

Een thriller-roadmovie waarin het op landelijke en verlaten wegen tot een kat- en muisspel komt tussen een psychopathische sheriff en een mooie jonge weerbare vrouw. De film begint tamelijk rustig met een eerste ontmoeting bij een tankstation tussen de verveeld ogende en vervelend aanwezige handhaver van de wet en de vrouwelijke bestuurder. Het is een ontmoeting waar je meteen een nare bijsmaak aan ontleent. De sheriff wordt heerlijk vals en angstaanjagend gespeeld door John Schwab. De jonge vrouw bij wie natuurlijk de sympathie van de kijker ligt, wordt prettig brutaal neergezet door Britni Camacho. Twee prima personages om een film mee te vullen.
De film bouwt de spanningsboog langzaam op. Tussen de rustige aanvang en het knallende einde wordt de spanning gevoed met allerhande dreigende gebeurtenissen die soms onderhuids blijven sudderen en zich soms direct en explosief ontladen. De film slaagt er op die manier redelijk goed in om de kijker blijvend geïntrigeerd te houden. De wetenschap dat er zich nog dingen gaan afspelen, wekt nieuwsgierigheid en spanning op. Behalve door de spannende situatie wordt de dreigende sfeer nog eens versterkt door de desolate setting.
Dat klinkt allemaal goed maar neemt niet weg dat het verloop toch wel voorspelbaar is. De impact van de dingen die zich vervolgens nog afspelen is niet zo groot. Er zijn natuurlijk legio andere films met eenzelfde scenario. De ontwikkelingen kunnen dan ook in grote lijnen door de kijker worden ingevuld. Het plot is gewoon niet origineel. Dat de film desondanks prettig kijkbaar en redelijk spannend is, is een knappe prestatie. Blood Star is dan misschien geen bijzonder verrassende maar wel een solide thriller die profiteert van twee prima personages, goed camerawerk en een sfeervolle setting.

Een oorlogsfilm van John Ford. Het verhaal speelt zich af in 1917 en volgt een Britse legereenheid in de Arabische woestijn. Na een kort stukje tekst dat uitlegt dat de soldaten in de woestijn zijn overgeleverd aan een bijkans onzichtbare vijand, wordt in de eerste scène meteen het bewijs daarvoor geleverd. De overgebleven mannen stuitten op een oase en slaan er hun bivak op. Omringd door de onzichtbare vijand hebben ze weinig andere keus dan op redding te wachten. Hitte, uitputting en paranoia slaan toe. De zenuwen zijn strak gespannen. De emoties lopen hoog op. Het is een uitstekende uitgangssituatie voor een spannende film.
De filmduur is slechts 66 minuten. In die tijd weet Ford een prima beklemmende sfeer neer te zetten. In die tijd weet Ford ook duidelijk te maken dat de missie van de Britse legereenheid (van wie overigens niemand weet wat die missie inhoudt) zinloos is en in bredere zin dat het voeren van oorlog zinloos is. De afwezigheid van een vijand en de leegte van het landschap laten zien dat oorlogsvoering een absurde onderneming is. Mensen sterven op een klein stukje land in de woestijn door kogels van een vijand die ze niet eens zien. Het is onzinnig en destructief en niet eens een voetnoot waard in de geschiedenis.
Een bijzondere rol is voor Boris Karloff weggelegd. Hij is de (enigszins overdreven aangezette) religieuze fanaat van de eenheid. Op een bepaald moment treedt hij de vijand met een groot zelf getimmerd houten kruis tegemoet in de waan verkerend dat hem niets zal overkomen. Hij wordt natuurlijk onmiddellijk door vijandelijk vuur dodelijk getroffen. Waanzin is het. Maar het gebeuren geeft ook een krachtig beeld af. De God waarin hij gelooft heeft zich allang van de mens afgekeerd. Het is hopeloos. Ook religie kan de mens niet redden.
Ford propt aardig wat roering en thema’s in zijn 66 minuten durende film. Het bondige scenario over een belegering door een onzichtbare vijand laat op een spannende manier de paranoia zien die ontstaat in een groep als er dreiging is. Dreiging van buiten brengt het groepsgevoel in de war en brengt zelfs scheuring in de groep teweeg. The Lost Patrol is een film die speelt met kleine en grote thema's. Spannend en interessant maar ik zat niet steeds op het puntje van de stoel.

Kai beleeft een krankzinnige nacht in Taipei. Een nacht die een aaneenschakeling is van gekke gebeurtenissen. Kai moet zich tegen in feloranje geklede wannabe gangsters verdedigen. Kai wordt door een idiote politieagent met liefdesverdriet achtervolgt. Kai’s beste vriend wordt ontvoerd. En Kai ontmoet Susie. Tussendoor moet hij af en toe in het eethuisje van zijn ouders zijn gezicht laten zien. Yi Ye Taibei is leuke hectiek in Taipei.
De wegen van merkwaardige figuren kruisen elkaar in deze nacht. Niemand van de personages bevindt zich letterlijk en/of figuurlijk daar waar hij graag zou willen zijn, maar doet zijn best er te komen. Zo wil Kai graag naar Parijs maar heeft geen geld. Zo wil de politieagent iets aan zijn liefdesverdriet doen, maar hij heeft dienst. En zo heeft een ieder wensen die hij probeert te verwezenlijken waarbij de uitkomst er niet altijd zo uitziet als van tevoren gewenst. Soms lukken dingen niet. Soms lukken dingen wel, maar vallen tegen. Het gedrag van de personages en hun onderlinge interacties zorgen voor dynamiek en vaart en zijn erg vermakelijk.
Regisseur en schrijver Arvin Chen die in de Verenigde Staten is opgegroeid en als volwassene naar Taiwan terugkeerde, heeft met Yi Ye Taibei een prima speelfilmdebuut. De film is een ode aan Taipei. Een ode aan de romantiek van het nachtelijke Taipei. De gebeurtenissen in de film worden begeleid door swingende jazz die goed aansluit bij de kleurrijke, bizarre, komische en romantische inhoud van het verhaal. Yi Ye Taibei is een vermakelijke ode.

Journalist James Gannon (Clark Gable) is een door de wol geverfde krantenjournalist. Hij gelooft dat praktijkervaring van iemand een goede journalist maken. Het vak leer je in ieder geval niet op een cursus journalistiek die aan de universiteit wordt gegeven door Erica Stone (Doris Day). Zoals het een romantische komedie betaamt, ontmoeten de twee tegenpolen elkaar en wel als Gannor tegen zijn zin en anoniem acte de présence geeft bij de cursus van Stone.
Het vervolg kun je uittekenen. Theorie en praktijk versmelten. Leuke rollen van een frisse Day (die op een momentje na gelukkig niet in zingen uitbarst) en van een morsige Gable. Leuke bijrollen ook. Van Mamie van Doren als sexy nachtclubzangeres en van Gig Young in een humoristische rol als alleswetende wetenschapper en bron van irritatie voor Gannon. Leuke personages zonder veel diepgang die allemaal hun grappige momentjes hebben en tezamen een prima dynamiek tentoonspreiden.
Het verhaal houdt geen verrassingen in. Aanloop en afloop zijn bekend. De ingrediënten waarmee het verhaal wordt opgeleukt zijn eveneens bekend, maar zijn leuk en doeltreffend. Een beetje slapstick, een beetje situatiekomedie, grappige dialogen en veel seks. Niet letterlijk natuurlijk, maar Gabel kijkt zijn ogen uit en het woord wordt volgens mij zelfs een keer genoemd. En dat laatste is opmerkelijk voor een film uit 1958. Best leuk dit.

Acht jaar na American Honey (2016) meldt regisseur en schrijver Andrea Arnold zich weer met een fijne film. In Bird laat Arnold de kijker kennismaken met mensen die in precaire omstandigheden leven. Arnold is zelf met allesbehalve volmaakte perspectieven opgegroeid. Haar alleenstaande moeder die pas 16 jaar oud was toen Andrea werd geboren, had de zorg voor vier kinderen. Als in de film wordt verteld van het jonge meisje Bailey dat in vergelijkbare omstandigheden met weinig perspectief op verbetering moet leven, dan lijken hier autobiografische ervaringen in het spel te zijn. De stijl van filmen is herkenbaar. Fragmentarisch, documentaireachtig, handheld, dicht op de huid. Het zorgt voor hectiek, energie, dynamiek. Lekker.
Arnold slaagt er goed in om situaties zo te schetsen dat de kijker absoluut geroerd of geschokt is maar dat hem daarbij nooit een verplichtend gevoel van medelijden wordt opgelegd. De film, die draait om de kunstzinnig getalenteerde Bailey die zonder deugdelijke (ouderlijke) begeleiding opgroeit en zoekende is, is wars van dergelijke manipulatie van de kijker. De film beperkt zich tot observaties die soms afschuwwekkend en soms ontroerend mooi zijn. De kwalificatie en de interpretatie van hetgeen dat wordt geobserveerd is aan de kijker. De observaties worden frequent verbonden met poëtische elementen die soms een magisch realistische sfeer oproepen. Mooi.
De harde rauwe werkelijkheid krijgt door die magisch realistische touch vaak een hoopgevend en sprookjesachtig randje. Met name als de titulaire Bird opduikt, wordt de deur die naar fantasie leidt steeds verder geopend. De verschijning van Bird (Franz Rogowski) brengt een betoverend element de film binnen. Het is nooit helder of gebeurtenissen waarbij Bird betrokken is werkelijk plaatsvinden of dat ze deel uitmaken van een fantasie die Bailey helpt om de werkelijkheid te kunnen doorstaan. In ieder geval vullen de fantasievolle gebeurtenissen de film met schoonheid en luchthartigheid en doen ze de lelijkheid van alledag vervagen. Ze brengen Bailey troost en hoop.
De cast die de film tot leven brengt is goed. Rogowski noemde ik al. Prima rol ook van Barry Keoghan die de onvolwassen vader van Bailey speelt. Hij is een intrigerend personage dat ambivalente gevoelens oproept. Ook Nykiya Adams als Bailey is erg goed. Om als kijker samen met haar innemende persoonlijkheid een sombere wereld met wonderbaarlijke lichtpuntjes te doorkruisen is aangrijpend, opwindend en laat perspectief zien. Hoogten en diepten liggen in Bird dicht bij elkaar. Er is afbraak maar ook altijd perspectief. Ook al is het soms maar een flintertje. De realiteit is hard en niet gedrenkt in vrolijkheid. Bailey ontsnapt in haar dromen. Achter de grauwe werkelijkheid ligt mogelijk een wereld van menslievendheid en hoop verscholen. Dat is een prettige gedachte voor Bailey en voor de kijker.

De klassieker The Wolf Man (1941) opnieuw verfilmd. In deze moderne remake die eigenlijk amper aan het origineel doet denken, verlaat een gezin de grote stad en wordt in de bossen van Oregon door een weerwolf lastiggevallen. Regisseur en schrijver Leigh Whannel ziet in zijn versie af van de bekende elementen die je meestal in een weerwolffilm aantreft. In zijn film geen angstige plattelanders met fakkels, geen zilveren kogels en geen maan om tegen te huilen.
In plaats daarvan wordt de kijker geconfronteerd met een moderne man zonder werk maar met de zorg voor een dochter. Zijn werkende en zelfbewuste vrouw draagt zorg voor de financiële basis. De enige taak van de man is om zijn dochter op te voeden, te beschermen. Hij leeft in een wereld zonder uitdagingen. Een wereld zonder gevaren. Hij is veilig. Het beest in de man is getemperd tot bijna niets. En als zijn dierlijke temperament onverhoopt eens oploopt zoals de natuur dat heeft bedoeld, moet hij zich tegenover zijn gezin nog verontschuldigen ook. Dergelijke uitbarstingen is men niet gewend en stelt men niet op prijs.
Als na deze introductie de stad wordt verlaten en de wolf aan bod komt, vervalt de film in een clichématige en ietwat gemakzuchtige enscenering. Het huis en het bos verkeren voortdurende in het halfduister zodat een obligaat onheilspellende sfeer ontstaat. Je ziet amper iets. De jumpscares liggen voor de hand en de muziek begeleidt het geheel zonder bijzondere accenten te leggen. Hoogtepunt in een weerwolffilm is natuurlijk de transformatie. Gelukkig heeft Whannel dit bekende element behouden. De transformatie is best aardig gedaan met behulp van ouderwets handwerk. Een weerwolf zag ik er echter niet direct in.
Dat Whannel het perspectief af en toe bij de weerwolf legt is origineel en intensiveert de beleving. Het is soms zelfs even spannend. Maar slechts even. The Wolf Man is een film waarin bloed en bodyhorror andere opvallende leuke elementen zijn. Het verhaal eromheen is niet al te boeiend. De personages zijn dat evenmin. Het verhaal speelt zich gedurende een nacht af en die nacht duurt gewoon erg lang. Het duurt maar en het duurt maar. Ik was blij dat het daglicht zich tenslotte liet zien en de aftiteling een aanvang nam.

Een huis in een nevelig Iers landschap. Een vrouw op een heuvel kijkt naar beneden naar een vrouw voor het huis. De vrouw voor het huis kijkt omhoog naar de vrouw op de heuvel. Dit shot/countershot wordt een paar keer herhaald. Het daagt. De personages zijn niet verschillend. De vrouw bovenop de heuvel is dezelfde vrouw als de vrouw beneden voor het huis. Het shot laat in de eerste plaats een sprong in de tijd zien. Een blik in de toekomst. Een blik in het verleden. In de tweede plaats zegt het shot iets over de geestesgesteldheid van de vrouw.
Cathryn’s wereld is geen aantrekkelijk oord. Haar beleving van de wereld bestaat uit meerdere bewustzijnsniveaus waarop noch zij noch de kijker grip heeft. Terwijl het Ierse landschap weids, uitnodigend en bevrijdend lonkend het huis omringt, spelen veel scènes zich in het huis af. Die scènes werken benauwend en confronteren de kijker op een ongemakkelijke manier met de verwrongen visie van Cathryn, die overigens overtuigend wordt gespeeld door Susannah York. Beklemmend en dreigend is de sfeer. Het sluimert. Het is wachten op een eruptie. Van welke aard dan ook.
Audiovisueel sterk. Klank en beeld worden door regisseur Robert Altman effectief gebruikt om de geestelijke gestoordheid van Cathryn te benadrukken. De camera verliest vaak de focus en glijdt weg van de personages en toont transparant vensterglas, een reflecterende spiegel, een schitterende oogbal, een windgong in beweging of een mes waarvan het bloed afdruipt. Dwalende shots die samen met begeleidende spookachtige geluiden de groeiende onrust in het personage Cathryn blootleggen. Verder is daar nog de muziek van John Williams die onheilspellende accenten legt die de beklemmende sfeer nog eens versterken.
Images is een psychologische thriller met een surrealistische laag. Het verhaal verloopt niet-lineair en richt zich op het personage Cathryn. Behalve thriller is de film een intensieve karakterstudie van een personage dat geestelijk niet geheel gezond is. Een interessante film die zijn personages neutraal observeert en afstandelijk benadert en me derhalve niet geheel meesleepte. Een leuk weetje is dat de voice-over van Cathryn die af en toe opklinkt passages voorleest uit het kinderboek in "Search of Unicorns" dat werd geschreven door Susannah York.

In de film Terri van regisseur en schrijver Azazel Jacobs is het gelijknamige personage de centrale figuur. Een buitenbeentje. Een kolos van een jongen die bij zijn licht alzheimerende oom leeft en zo dik is dat hij alleen nog in een pyjama naar school gaat. Andere kleding past hem niet meer. Terri wordt uiteraard bespot door zijn klasgenoten en als reactie daarop begint hij te laat te komen en te spijbelen. Rector Fitzgerald (John C, Reilly) merkt hem op.
Leuke rol van Reilly die in Cyrus (2010) overigens al eerder de rol van mentor van een zwaargewicht speelde. Mr. Fitzgerald is enorm begripvol en amicaal. Hij lijkt een ideaalplaatje maar de film waakt er gelukkig voor hem te idealiseren. Fitzgerald heeft problemen in de privésfeer en genereert wat weerstand bij Terri, die lang in de veronderstelling verkeert dat hij de enige uitverkorene van Fitzgerald is. Er zijn echter meer uitverkoren uitgestotenen die zich in de belangstelling van Fitzgerald mogen verheugen. Het spanningsveld zorgt voor levendigheid en humor.
Al snel ontstaat een klein eigen universum met uitgestotenen die elkaar aantrekken, opzoeken, maar soms ook afstoten. In dit stadium verlaat de film het comfort van het feelgood concept en wordt iets grimmiger van toon. De personages kunnen die sfeerverandering geloofwaardig aan. Hun pluspunt is dat zij al vanaf het begin van de film als meer dan stereotypen worden neergezet. Vooral Terri valt op als iemand met zelfreflectie en een volwassen kijk op de dingen. Geen personage dat zit te springen om het medelijden van de kijker. Dat gebeurde dan ook niet. Omdat hij zichzelf en zijn omgeving zo rijp analyseert en op die manier zijn weerbaarheid aantoont, had ik nooit de neiging hem als een meelijwekkend figuur te zien.
De film zit vol grappige en absurde momenten. Ook met fijnzinnige waarnemingen die van de personages meer maken dan de geijkte nerd, slet of extremist die in de meeste films de standaard is voor de vormgeving van de buitenbeen. Terri is een film die uitstijgt boven de standaard feelgood. Terri is een film met goed acteerwerk, goede humor, realistische personages en een boeiend verhaal dat niet mikt op valse emotie. Fijne film.

Een verbeten marshal (Robert Taylor) die vanwege zijn hoge opsporingsquotum de bijnaam “The Hangman” heeft gekregen, is op zoek naar John Butterfield die medeplichtig is aan een overval. Als hij denkt hem in een vredig grensstadje gevonden te hebben heeft hij de medewerking van de mooie Selah (Tina Louise) nodig. Zij moet Butterfield formeel identificeren. Dat klinkt simpel maar is het niet. Selah heeft er niet zoveel zin in. Boyard ondervindt ook weerstand van de inwoners van het stadje. Butterfield is een geliefd persoon, zo blijkt.
The Hangman is een western. The Hangman is eveneens een karakterstudie in een westernentourage. Een karakterstudie die zich richt op de marshal. Boyard hanteert strikte principes en bekijkt mensen met een cynische blik. Het is zijn vaste overtuiging dat een ieder te koop is. Hij gelooft niet dat principes standhouden als er een bepaald geldbedrag tegenover staat. De film plaatst het fanatisme van Boyard in een bredere context die aantoont dat de starre overtuigingen van Boyard niet helemaal aansluiten bij de werkelijkheid. De film laat de bewegingen zien die de (anti)held aan het twijfelen brengen over zijn starre zienswijze. De starre Boyard begint zich dingen af te vragen. Over de juistheid van zijn principes. Over zijn vooringenomen blik op de mensheid. Over zijn beeld van een corrupte, verraderlijke en eenzame wereld
Ach, wie zou de waarde van zijn principes niet zien afnemen bij het kijken naar de pittige en mooie Selah. Een vrouw met veel minder levenservaring maar met een sexy uitstraling en een frisse blik. Een vrouw met de juiste uitrusting om het blinde fanatisme en de starre overtuigingen van Boyard aan het wankelen te brengen. Regisseur Curtiz maakt van zijn voorlaatste western een minimalistisch schouwspel dat boeit. Slechts enkele locaties. Een overzichtelijk aantal personages. Interessante personages. Een rechtlijnig verhaal. Fijne en puntige dialogen. Beetje humor ook. Ja, The Hangman is een prettige western.

Een ruimtevaartuig op weg van Mars naar de Aarde. De mannen en vrouwen aan boord worden doelwit van een schijnbaar onverwoestbaar monster dat op Mars het schip is binnengeglipt. Twee vrouwen maken deel uit van de bemanning. De een is officier en wetenschapper. De ander is de scheepsarts. Respectabele en verantwoordelijke functies die zeker gelijkwaardig zijn aan die van de mannen aan boord. Desondanks hebben de beide vrouwen gelukkig voldoende tijd over om (zoals het een goede vrouw betaamt) de mannen te voorzien van koffie en een maaltijd. Heerlijke tijden waren dat toch, die jaren 50.
Regisseur Edward I. Cahn doet ondertussen met zeer beperkte middelen al het mogelijke om de spanningsboog strak te zetten. De setting is daarvoor een goed middel. Het ruimtevaartuig is een kleine raketachtige constructie met weinig bewegingsruimte en smalle trappen. Een beklemmende setting zonder vluchtmogelijkheden. Een effectief middel om spanning te creëren ware het niet dat het interieur van de raket bestaat uit decors die je je als achtergrond bij een armoedig toneelstuk voorstelt. De decors stralen ouderwetse charme uit. Spanning wordt er niet mee opgewekt.
Het geringe budget is ook zichtbaar in de aanblik van het monster. Het creatuur is een man gekleed in een rubberen pak met een reptielenmasker waaruit scherpe tanden tevoorschijn komen. Omdat de film niet heel interessant is, lukte het me de aandacht te spreiden en zodoende kwam ik wat aanvullende informatie over de man in het pak te weten. In het pak zat een man met de naam Ray Corrigan verborgen. Een bekende naam die in de jaren 40 en 50 in veel B-films te zien was. In normale rollen en in monsterrollen. Opmerkelijk vaak trok hij in zijn carrière een gorillapak aan. It! The Terror from Beyond was zijn laatste optreden in een film en dus de laatste keer dat hij een rubberen pak aantrok. Voor het monster geldt overigens hetzelfde als voor de decors. Het monster straalt een ouderwetse charme uit, maar wekt geen onheilspellende gevoelens op.
It! The Terror from Beyond is een goedkoop geproduceerde film die leuk is om te kijken vanwege de onopzettelijk grappige momenten en vanwege een nostalgisch gevoel dat de film oproept. Meer niet. En over nostalgie gesproken. Ik herkende een van de hoofdrolspelers. Marshall Thompson heet ie en ik herkende hem als de dokter uit de serie Daktari (1957 - 1969) die jaren geleden om de haverklap op de Duitse televisie was te zien en op mij onbewust blijkbaar een blijvende indruk heeft gemaakt.

In Electric Dreams draait het om een maffe liefdesgeschiedenis. Het draait ook om een homecomputer die eigenzinnige dingen doet. Kunstmatige intelligentie in de jaren 80. Behoorlijk visionair. Een computer kon in die dagen niet wat deze homecomputer wel kan. Hij wordt autonoom en zet het leven van zijn saaie eigenaar op zijn kop. In 1984 meer fictie dan reëele mogelijkheid. Een film uit 1984. Heel toepasselijk het Orwelljaar en tevens het jaar waarin de eerste Macintosh werd geboren.
Miles is de man die de computer koopt en installeert. Madeline is de leuke en musicerende buurvrouw die net de naastgelegen woning heeft betrokken. In beginsel lijkt de film een romantische komedie te gaan worden. De twee vinden elkaar snel. Die snelle ontwikkeling is ongewoon in dit genre. Meestal duurt het een tijdje. Een romantische komedie rekt de dingen. In Electric Dreams wil men dit snel achter de rug hebben om een derde partij in te brengen. De computer.
Zodra de computer die de naam Edgar heeft gekregen een prominentere rol krijgt, komen voorzichtig wat thrillerachtige elementen de film binnen als Edgar zijn bezitter Miles uitdaagt, ringeloort en zijn eigen zin doordrijft. De film richt zich op de driehoek Edgar, Miles en Madeline. Andere personages spelen nauwelijks een rol van betekenis. De stem van Edgar wordt door Bud Cort geleverd. Doet ie goed. Hij klinkt in het begin een beetje robotachtig maar laat daarna de menselijke nuance in zijn stemgeluid steeds meer toe. Edgar groeit op die manier uit tot een volwaardig personage met menselijke eigenschappen. Hij verbaast zich over de dingen die hij leert. Hij vertelt schuine moppen. Hij verliest regelmatig zijn kalmte. Hij permitteert zich zelfs een melancholische bui. Hij is een vermakelijk personage.
De visuele effecten zijn niet indrukwekkend. De film is in dat opzicht tamelijk kleurloos. Het camerawerk en de acteerprestaties zijn dan weer behoorlijk dynamisch. Het verhaal is echter redelijk simpel en redelijk voorspelbaar. Heel even dreigt het iets diepzinniger te worden als Edgar wil weten wat liefde is en de film de indruk maakt iets grondiger het onderscheid tussen mens en computer te willen ontrafelen. Vals alarm. Het zijn slechts loze krasjes in het vernis. Electric Dreams heeft geen andere ambities dan gewoon een simpele en prima kijkbare jaren 80-komedie te zijn.

De film vertelt van een pandemie die de wereld beheerst en onder de bevolking heeft huisgehouden. Een man met de naam David is immuun en wordt al twee jaar geïsoleerd gehouden in een huisje in de bossen. Men hoopt het geheim van zijn immuniteit te ontdekken om de ziekte de baas te kunnen worden. Hiervoor wordt hij op afstand onderzocht. Zijn enige intermenselijke contact met de buitenwereld gebeurt in de vorm van videocalls met zijn vrouw. Opeens blijven de videocalls uit en gebeuren er wat dingen die niet in het dagelijkse patroon passen. Het begint bij hem te knagen.
In de film gebeurt (even afgezien van het begin) gedurende een hele lange tijd helemaal niets. Eradication is een rustige film. Verwacht geen gloedvolle actie of spannende gevechten. De filmposter geeft wat dat betreft een verkeerd beeld. Het beetje actie dat er wel is heeft bovendien een ingetogen karakter. Eigenlijk gebeurt er weinig meer dan het observeren van David bij zijn dagelijkse routineuze bezigheden. Regisseur en coauteur Daniel Byers zet in op sfeer. Zal ook een budgettaire kwestie zijn die Byers dwingt om daar het accent te leggen, vermoed ik. Wie geen geld heeft voor spektakel, zal zich met andere middelen moeten behelpen. Met het creëren van sfeer bijvoorbeeld. En dat lukt goed.
Byers maakt sfeer met grauwe beelden van David die eenzaam door de omgeving wandelt, bloed doneert, voedsel ontvangt per drone, wordt bekeken per drone en videobelt met zijn vrouw. Erg opwindend is het allemaal niet, maar het lukt Byers wel om heel behoorlijk een benauwende atmosfeer van eenzaamheid en isolement te creëren. Da’s toch iets. Harry Aspinwall die medeverantwoordelijk is voor het script speelt hoofdpersonage David en doet dat ok. Da’s ook iets.
Rustig dobberen we met David en zijn bezigheden naar het einde. Een paar verrassingen doen je onderweg nog even opveren en dan is het voorbij.

The Last Rifleman vertelt het waargebeurde verhaal van de Britse D-Day-veteraan Bernard Jordan die in 2014 uit zijn verpleeghuis ontsnapte om de feestelijkheden in het kader van 70 jaar D-Day bij te kunnen wonen. De film kwam enkele weken later uit dan The Great Escaper (2023). Een film die precies hetzelfde verhaal vertelt en Michael Caine in de hoofdrol heeft. The Last Rifleman met Pierce Brosnan in de hoofdrol kreeg derhalve weinig aandacht en draaide niet in de bioscopen. Ik heb The Great Escaper niet gezien en kan niet vergelijken, maar ik kan wel zeggen dat The Last Rifleman een prima film is met een bijzonder goede rol van Pierce Brosnan.
Brosnan speelt de 92-jarige Artie, die door schuldgevoelens wordt geteisterd. De schuldgevoelens betreffen zijn beste vriend die in de oorlog omkwam. Artie rekent zich zijn dood aan. De schuldgevoelens zijn een rode draad die bij gelegenheid opduiken. Samen met Artie's breekbare gestel en zijn fijnzinnige gevoel voor droge humor voorziet de rode draad de film en het personage Artie van een ontroerende charme.
Nadat Artie het verpleeghuis heeft verlaten verandert de film in een heuse roadmovie. Tijdens zijn reis van Schotland naar Frankrijk ontmoet Artie bijzondere mensen. Die ontmoetingen zorgen voor luchtigheid en maken dat de melancholische ondertoon van de film niet (te ver) doorschiet naar het tragische. Regisseur Terry Loane slaagt er goed in een film te maken die ernstige thema’s als schuld, trauma en heldendom met een aanvaardbare hoeveelheid lichtvaardigheid ernstig laat zijn op een gemakkelijk te verstouwen manier die is gespeend van al te veel somberheid en kitscherigheid.
The Last Rifleman toont een emotionele blik op een man die in zijn verleden gevangen zit en geeft terloops nog wat kritiek op een samenleving die oorlogshelden eervol bejegend maar in het algemeen evengoed de oudere generatie liever niet ziet staan. The Last Rifleman is een prima film en heeft in Pierce Brosnan een uitstekende hoofdrolspeler die de film met verve draagt.

Shlomi is het vechten in Gaza zat en deserteert. Het leger gaat er van uit dat hij door Hamas wordt gegijzeld. Een mediaspektakel is het gevolg. Shlomi heeft er geen idee van maar als hij zich bewust wordt van alle ophef, plaatst hem dat in een lastig parket. The Vanishing Soldier kwam uit in de zomer van 2023. Dat is voor het begin van de oorlog tussen Israël en Hamas. Desondanks is het tijdens het kijken onmogelijk om in gedachten niet aan die oorlog te refereren.
Een vermoedelijke gijzeling, Shlomi die nietsvermoedend in Tel Aviv rondstruint, de media in rep en roer en een bevrijdingsactie met tragische gevolgen. Regisseur en coauteur Dani Rosenberg baseert de film op eigen ervaringen. Tijdens de vervulling van zijn militaire dienstplicht ging hij er ook vandoor. Overigens zonder de omvangrijke en ingrijpende gevolgen die Shlomi in de film wel veroorzaakt. Gevolgen waarover hij vanwege de jeugdige staat waarin hij verkeert, niet eens nadenkt. Laat staan dat hij er op een volwassen manier mee kan omgaan. Niet alle gevolgen zijn dramatisch getoonzet. Er is gelukkig veel ruimte voor humoristische actie en reactie.
Het ligt voor de hand dat de film een kritische houding inneemt ten opzichte van het Israëlische leger. Indirect gebeurt dat in de persoon van Shlomi. Het grote politieke en maatschappelijke plaatje komt amper en slechts als voetnoot ter sprake. Rosenberg richt zich in plaats daarvan op zijn protagonist en beschrijft hoe de gevluchte Shlomi zich struikelend door allerlei gebeurtenissen heen werkt.
Shlomi is geen personage dat handelt vanuit een politieke of andersoortige gedrevenheid. Hij is jong, impulsief, naïef en bang. Hij is nog niet echt volwassen maar moet in het leger wel de verantwoordelijke keuzes maken die nog niet passen bij iemand van zijn leeftijd. Hierin ligt een kritische noot besloten. Om iemand die de stabiliteit mist om enige reële kijk te hebben op de gevolgen van zijn keuzes uit te rusten met een wapen is gevaarlijk, is waanzinnig, is vragen om ellende.
De film is als gezegd niet enkel serieus van toon. Er is naast het drama volop ruimte voor absurde en komische situaties. Het lukt Rosenberg goed om op die manier Shlomi’s tweespalt te illustreren. Zijn jeugdige verlangen naar vrijheid, naar zelfontplooiing is niet verenigbaar met de serieuze eisen die het land aan hem stelt. Een land waarin vrijheid voor Shlomi een hypothetisch goed is en oorlog iets plichtmatigs waaraan hij niet kan ontsnappen. The Vanishing Soldier laat het de kijker niet al te diepgravend en op vermakelijke wijze weten.

De film neemt de kijker mee naar het kleine stadje Wrottin-Powrys in Wales. Er speelt zich een daar een absurde geschiedenis af waarbij een belangrijke rol is weggelegd voor twee elkaar beconcurrerende uitvaartondernemers. De ene wordt gespeeld door Alfred Molina die verliefd is op een getrouwde vrouw en een plan bedenkt om haar te schaken om vervolgens samen naar Haïti te vetrekken. De ander wordt gespeeld door Christopher Walken, die een moderne entertainende vorm van uitvaart wil belijden.
Tussen de concurrerende schermutselingen door scharrelen nog wat personages die niet in de uitvaartbranche werkzaam zijn en doen zich nog wat gebeurtenissen voor die op een andere manier voor beroering zorgen. Een veelbelovende opzet die resulteert in een tamelijk flauwe uitwerking. Molina en Walken zijn over het algemeen leuk. De rest is dat niet.
Een temporijke aaneenschakeling van maffe gebeurtenissen. Zo kan je Plots with a View misschien het beste omschrijven. Het zijn met name het tempo en de vele plotjes die maken dat de film niet verveelt. De personages hebben daarin trouwens ook een aandeel. In de film zijn dat als gezegd de twee uitvaartondernemers die plezierig zijn ingekleurd. De overige karakters vallen op vanwege hun uitvergrote karaktereigenschappen die gemakkelijk herkenbaar zijn als goed, als minder goed of als slecht. Niet als grappig. Ze passen goed in die opeenstapeling van plotjes die eigenlijk ook maar weinig om het lijf heeft.
De zwarte humor is leuk. De dialogen zijn af en toe leuk. De slapstick is het steeds net niet. En de humor die de absurditeit van gebeurtenissen uitbuit en nog verder oprekt, levert vooral met dank aan de inbreng van Christopher Walken wel een paar lachjes op. Plots with a View is een komedie met een paar grappige momenten. Niet een film die je bijblijft.

Een goede thriller van regisseur Justin Kurzel met een interessant plot en een aangename cast. Jude Law speelt de vermoeid ogende FBI-agent Terry Husk die in het slaperige stadje Coeur d’Alene is neergestreken. Er zijn wat bankovervallen en bomaanslagen die hij in verband brengt met de rechts-radicale groep “The Order”, een splintergroep van de Aryan Nation. Behalve de hulp van deputy Jamie Bowen (Tye Sheridan) krijgt hij weinig medewerking van de plaatselijke politie. Die is niet zo geïnteresseerd in zijn bevindingen.
Het verhaal dat in The Order wordt verteld is losjes gebaseerd op ware gebeurtenissen en ware figuren zoals dat aan het eind van de film in droge tekst wordt vermeld. Veel van wat de leden van "The Order" uitvoeren is overgenomen uit de roman “The Turner Diaries”. Een intrigerend gegeven. Vooral omdat de roman in de echte wereld diende als inspiratiebron voor de Duitse groepering “National Socialist Underground” en eveneens de roman is waarin de massamoordenaar Anders Breivik zijn inspiratie vond.
De karaktertekeningen in The Order zijn tamelijk stereotiep geschetst. Husk is een rouwdouwer die puur voor zijn beroep leeft. Hij gebruikt onorthodoxe methoden, is uiteraard gescheiden en heeft geen contact met zijn kinderen. Deputy Bowen is een rookie, oogt onschuldig en tevreden en heeft een liefhebbende vrouw en jonge kinderen. Bob Matthews (Nicholas Hoult) die de jonge leider is van "The Order" is een interessantere figuur. Matthews is niet van de stille revolutie. Hij wil door de inzet van bruut geweld snelle resultaten boeken. Hij bezit een bepaald charisma waarmee hij zijn verwerpelijke overtuigingen op zijn broeders weet over te brengen en tot actie aanzet. Matthews wekt daarnaast de indruk dat hij iets verborgen houdt. Iets dat hem heeft gemaakt tot de overtuigde gewelddadige racist die hij is. Iets dat hij vanwege zijn leiderschapsrol niet kan blootgeven. Wat de persoonlijke motieven achter zijn agressieve houding nu werkelijk zijn, wordt in de film niet uitgeplozen. Matthews blijft in dat opzicht mysterieus en dat intrigeert.
De hoeveelheid actie in de film is gematigd. Hier geen langdurige achtervolgingen of breed uitgemeten schietpartijen. De actie is steeds kortdurend en intens. In de film komen als contrast met de brute en lawaaiige actie natuuropnamen voorbij en wordt de landelijk stilte geaccentueerd. Dingen die daarvan afwijken worden afgezet tegen het normale. Het contrast geeft goed aan hoe merkwaardig het eigenlijk is dat een dergelijk bruut fenomeen met de naam “The Order” zich juist manifesteert in een rustige, landelijke en vredige omgeving, waar amper of geen sprake is van raciale spanningen.
The Order is een degelijke thriller met spannende momenten en met markante personages. Een film die er ondanks het vrij simpele verhaal in slaagt om iets meer diepte te bieden dan simpelweg een gewelddadige strijd tussen goed en slecht.

Een zwarte vrouw in een kooi midden in de woestijn. Brandend in de zon. Rillend in de nacht. Zonder eten en drinken. Uitgeput, wanhopig en zich nederleggend op de bodem van de kooi. Rondom de kooi wemelt het van de mieren die uit spleten in de grond tevoorschijn kruipen en voor wie de woestijn niet the middle of nowhere is. Hun verschijning maakt de positie van de zwarte vrouw nog schrijnender. Een zwarte vrouw achter tralies midden in de woestijn. The Survival of Kindness is geregisseerd en geschreven door Rolf de Heer en is een parabel over onderdrukking en racisme die zich in een surrealistische wereld afspeelt waar een epidemische ziekte huishoudt..
Een zwarte vrouw in een kooi in de woestijn. BlackWoman wordt ze in de filmcredits genoemd. BlackWoman, gevangen genomen en achtergelaten door gedaanten met gasmakers. Wreed en onmenselijk. Verklaringen voor deze actie worden niet gegeven. Begrijpelijk want het valt niet te begrijpen. Hoe verklaar je immers racistisch geweld. Hoe verklaar je geweld dat wordt gebruikt tegen een medemens op basis van huidskleur. BlackWoman slaagt erin te ontsnappen. Ze begint te lopen. Blootsvoets door de woestijn. De film vertelt van haar reis. Langs ruïnes. Langs doden. Langs vervallen dorpjes en stadjes waar mensen met een gasmasker de dienst uitmaken.
Geen heuse reis, zo vermoed ik. Een figuurlijke reis die zich waarschijnlijk in haar hoofd afspeelt. Is ze immers wel echt lijfelijk ontsnapt uit haar kooi. Ik betwijfel het.
Haar reis voert haar ook naar het verleden. In een museum dat aan de koloniale geschiedenis is gewijd, vindt ze kleding die witte overheersers droegen in de tijd dat ze nog de volledige macht hadden. Het is dezelfde kleding die de mensen met de gasmaskers (nog steeds of nu weer) dragen. Gasmaskers die hen beschermen tegen de ziekte die rondwaart maar die hen ook onherkenbaar maakt. Onherkenbaar als persoon. Onherkenbaar als mens. Zo zijn zij in staat om in alle anonimiteit zwarte mensen op te pakken en in kooien op te sluiten of zelfs gewoon dood te schieten. Net als vroeger. Of net als altijd.
The Survival of Kindness is een film zonder herkenbare spraak. Dat wil zeggen dat de taal of talen die worden gebezigd verzonnen talen zijn. Goede communicatie zorgt voor begrip en verbindt. In de film begrijpen alleen gelijkgezinden elkaar. Mensen van diverse komaf verstaan elkaar niet. Er bestaat dan slechts rudimentaire communicatie die de lading onvoldoende dekt. Die vorm van communicatie gebeurt door gebaren, signalen en door de toon waarop iets wordt uitgesproken. Die toon is veelal agressief en is met name te horen in de klanken die de monden verlaten van de mensen met de gasmaskers. Rolf De Heer creëert een wereld die ontsproten is aan de onze en zet de raciale verhoudingen daarin op scherp. Dat wat zich in onze wereld meestal onderhuids afspeelt, is daar bovenliggend.
The Survival of Kindness is een interessante film. Het is ook een film die te lang teert op hetzelfde gegeven. Ik merkte dat ik niet echt werd gegrepen door wat ik te zien kreeg. Ik werd niet in de film gezogen. Daarvoor was de schets van de wereld en van de gebeurtenissen mij te abstract. Het emotioneerde me niet. Uiteindelijk is het basisidee naar mijn mening toch iets te mager om een volledige speelfilm te vullen. The Survival of Kindness is een interessante film die door de lange speelduur steeds minder interessant wordt. Daar laat ik het dan maar bij.

De vrouw van een succesvolle advocaat ligt al lange tijd in coma. De advocaat ontvangt veel medeleven van buren, bekenden en collega’s. Iedereen helpt hem met kleine gebaren. Niet alleen raakt de advocaat gewend aan deze blijken van medeleven, hij raakt ook gewend aan het medelijden dat hem ten deel valt. Hij zwelgt erin. Hij kan niet meer zonder. De film werpt de kijker meteen zonder einige verklaring in de handeling.
De spanningsboog wordt langzaam opgebouwd door steeds locaties, handelingen en gedragingen te herhalen. De personages zijn afstandelijk, nuchter, emotieloos. Acteur Yannis Drakopoulos verbeeldt het precieze en ordelijke gedrag van zijn naamloze en psychopathische personage uitstekend. Het personage wordt in de credits niet met een naam maar met de term 'de advocaat' aangeduid. Het zegt veel over de afstand die er altijd is tussen kijker en protagonist. “Most crying in movies is so fake“. Die tekst verschijnt in beeld. Vervolgens laat de camera de advocaat zien die snikkend op de rand van zijn bed zit. Het is een blijk van verdriet die als een act moet worden opgevat.
Regisseur Babis Makridis werkte in deze film samen met scriptschrijver Efthymis Filippos. Filippos werkte ook samen met regisseur Yorgos Lanthimos. Misschien is het daarom dat Oiktos (Pity) dezelfde gortdroge verteltrant, dezelfde uitdrukkingsloze manier waarop de dialogen worden uitgesproken, dezelfde pastelkleuren, dezelfde geometrische blik van de stilstaande camera en dezelfde bevreemdende kilte bezit als de films van Lanthimos. Hetzelfde maar dan een stukje meer berekenend, zo lijkt het. Een stukje minder vaardig. Ondanks de kille sfeer, de fascinerende personages en de fijne apotheose weet te film niet heus te raken, te emotioneren of te shockeren. Boeiend is de film zeker.

Back in Action markeert de comeback van Cameron Diaz die in 2014 afscheid nam van het acteervak. Een passende filmtitel om haar comeback te vieren. De totstandkoming van de film verliep niet vlekkeloos. Het filmen liep vertraging op. Dat werd veroorzaakt door een maandenlange uitval van Jamie Foxx die door een herseninfarct werd geveld. Het is spicy knowhow omtrent de film. De film zelf is minder spicy. Back in Action brengt niets dat bijzonder is. De film is een standaard actiefilm met humor die mij zelden raakte. Hij is voorspelbaar en vergt weinig hersenactiviteit al is dat evenals het verorberen van een ongezonde hap-slik snack wel eens lekker op zijn tijd.
De film handelt over een echtpaar (Foxx en Diaz) met twee kinderen en een spionageverleden. Uiteraard wordt dat spionageverleden opgerakeld en moeten de beide ex-spionnen weer aan de bak waarbij ze hun activiteiten voor de kinderen verborgen proberen te houden. Een déjà vu scenario. Een scenario zonder verhalende verrassingen en een scenario dat amper investeert in zijn personages. Die zijn grotendeels plat ingevuld en enkel uitgerust met een paar opvallende karaktertrekken. Beide zaken zijn merkwaardig want ik las dat zo’n twintig personen een bijdrage aan het script hebben geleverd. Onvoorstelbaar. Die zijn ongelooflijk gemakzuchtig te werk gegaan.
Zoals gezegd is Back in Action een déjà vu ervaring die gemakkelijk wegkijkt. Foxx en Diaz doen gewoon hun ding en als je zonder veel verwachtingen de film ingaat is hun optreden goed te doen. Naast Foxx en Diaz staan er nog wat bekende namen op de rol die de bijrollen invullen. Soms levert hun bijdrage een amusante scène op. Soms niet. Tenslotte is daar dan nog de actie natuurlijk. De actiescènes zijn best ok maar niet uitermate spectaculair. Regisseur Seth Gordon zet in op snelheid en hectiek in plaats van op indrukwekkende speciale effecten. Het functioneert zonder bijzonder te zijn.
Het is een zinsnede die goed toepasbaar is op de film als geheel. Het functioneert, maar is allemaal al eens voorbijgekomen. Het is niet origineel. Back in Action vermaakt naar is niet onderscheidend of in andere zin bijzonder.

Een vrouw die van kleins af gefascineerd is door seriemoordenaars komt in deze film met zo’n moordenaar in aanraking en wel met de Blue Blood Killer. Het verhaaltje is flinterdun. De film bestaat ook maar uit twee delen. Als eerste de inleidende fase waarin de personages worden voorgesteld en de basisgegevens van het verhaaltje worden vermeld. Als tweede en laatste deel is daar de eindfase die de helft van de film in beslag neemt en waarin de protagoniste en de killer (wiens identiteit overigens al na enige minuten na het begin van de film bekend is) tegenover elkaar staan.
De uitvoerige eindfase teert volkomen op de beide hoofdrollen. Hoewel langgerekt is die finale het aanzien best waard. Angela Jones en William Baldwin geven hun personages zodanig vorm dat je af en toe vergeet in een langgerekte finale te zijn terechtgekomen. De personages zijn soms zelfs een beetje boeiend en de zwarthumoristische dialogen die ook in het eerste deel veelvuldig zijn te horen, zijn soms best aardig en maken dat de situatie op momenten redelijk vermakelijk is. Echt spannend is het echter niet.
Dat Quentin Tarantino als uitvoerend producent bij de film is betrokken wordt geaccentueerd door een tv-journaal dat bericht over de Gecko Brothers. Het journaalbericht plaatst de gebeurtenissen in Curdled daarmee in hetzelfde universum als het universum waarin "From Dusk till Dawn" zich afspeelt. Het is een leuke opmerkelijkheid die voor de film an sich geen enkele waarde heeft. Wel van waarde voor de film is de non-stop muzikale achtergrond die opklinkt. Veelal Latijns-Amerikaanse klanken. Je moet er van houden. Ook van waarde zijn de personages die over het algemeen nogal merkwaardig zijn en waarmee de binding ontbreekt.
Geen geweldige film. In Curdeld stelt het verhaal niets voor. Spannend is de film ook niet. Spaarzaam vermaak wordt geboden door de dialogen en het vreemde gedrag van de personages. Het is genoeg om de aandacht vast te houden, maar ik was van de film eigenlijk niet erg onder de indruk.