The Vanishing Soldier (2023)

Shlomi is het vechten in Gaza zat en deserteert. Het leger gaat er van uit dat hij door Hamas wordt gegijzeld. Een mediaspektakel is het gevolg. Shlomi heeft er geen idee van maar als hij zich bewust wordt van alle ophef, plaatst hem dat in een lastig parket. The Vanishing Soldier kwam uit in de zomer van 2023. Dat is voor het begin van de oorlog tussen Israël en Hamas. Desondanks is het tijdens het kijken onmogelijk om in gedachten niet aan die oorlog te refereren.

Een vermoedelijke gijzeling, Shlomi die nietsvermoedend in Tel Aviv rondstruint, de media in rep en roer en een bevrijdingsactie met tragische gevolgen. Regisseur en coauteur Dani Rosenberg baseert de film op eigen ervaringen. Tijdens de vervulling van zijn militaire dienstplicht ging hij er ook vandoor. Overigens zonder de omvangrijke en ingrijpende gevolgen die Shlomi in de film wel veroorzaakt. Gevolgen waarover hij vanwege de jeugdige staat waarin hij verkeert, niet eens nadenkt. Laat staan dat hij er op een volwassen manier mee kan omgaan. Niet alle gevolgen zijn dramatisch getoonzet. Er is gelukkig veel ruimte voor humoristische actie en reactie.

Het ligt voor de hand dat de film een kritische houding inneemt ten opzichte van het Israëlische leger. Indirect gebeurt dat in de persoon van Shlomi. Het grote politieke en maatschappelijke plaatje komt amper en slechts als voetnoot ter sprake. Rosenberg richt zich in plaats daarvan op zijn protagonist en beschrijft hoe de gevluchte Shlomi zich struikelend door allerlei gebeurtenissen heen werkt.

Shlomi is geen personage dat handelt vanuit een politieke of andersoortige gedrevenheid. Hij is jong, impulsief, naïef en bang. Hij is nog niet echt volwassen maar moet in het leger wel de verantwoordelijke keuzes maken die nog niet passen bij iemand van zijn leeftijd. Hierin ligt een kritische noot besloten. Om iemand die de stabiliteit mist om enige reële kijk te hebben op de gevolgen van zijn keuzes uit te rusten met een wapen is gevaarlijk, is waanzinnig, is vragen om ellende.

De film is als gezegd niet enkel serieus van toon. Er is naast het drama volop ruimte voor absurde en komische situaties. Het lukt Rosenberg goed om op die manier Shlomi’s tweespalt te illustreren. Zijn jeugdige verlangen naar vrijheid, naar zelfontplooiing is niet verenigbaar met de serieuze eisen die het land aan hem stelt. Een land waarin vrijheid voor Shlomi een hypothetisch goed is en oorlog iets plichtmatigs waaraan hij niet kan ontsnappen. The Vanishing Soldier laat het de kijker niet al te diepgravend en op vermakelijke wijze weten.