menu

American Honey (2016)

mijn stem
3,53 (339)
339 stemmen

Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten
Drama / Roadmovie
162 minuten

geregisseerd door Andrea Arnold
met Sasha Lane, Shia LaBeouf en Riley Keough

Star, een tienermeisje dat niets te verliezen heeft, sluit zich aan bij een groep rondtrekkende verkopers. Op die manier raakt ze verstrikt in een wervelstorm aan wilde feestjes, aanvaringen met de politie en de eerste prille liefde wanneer ze kriskras door het Midwesten trekt met deze groep buitenbeentjes.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=eN9q4l68q2w

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van TornadoEF5
4,5
geplaatst:
Ook binnen de jeugd heb je onderlinge stromingen. Hip-hop en rap is hier populair, maar lijkt me populairder / bekender in de V.S., vooral omdat dit misschien het enige genre is waar Nederlandstalige muziek het echt goed doet. En zo een film als Patser speelt daar handig op in. Ten gevolge verdwijnt wat Amerikaanse hip hop een beetje op de achtergrond (heb ik het idee). In de EDM-cultuur zijn de Belgen en de Nederlanders wereldtop en vooruitstrevend. Mensen van over heel de wereld komen naar hier om te feesten op onze festivals bij vaak Nederlandse, Belgische, Franse en Engelse DJ's. Door het gebrek aan betekenisvolle tekst, is dergelijke muziek vaak ook wel universeel. En dan heb je de pop zoals de ultratop lijstjes of wat men op MNM dikwijls draait. Dua Lipa, Halsey, The Weekend, Ariana Grande, Justin Bieber, One Direction en dat soort muziek. En bij dertigjarigen zal dat dan eerder Bazart en Lost Frequencies zijn.

Maar in het algemeen vind ik het een beetje zielig en laf om de muzieksmaak van een hele generatie als slecht te zien. Ja, de aandachtspanne van de huidige populaire muziek is een stuk kleiner, maar ik denk dat je gewoon moet aanvaarden dat de wereld en dus ook de muziek evolueert. En het blijft niet eens bij de muzieksmaak maar je haalt tegelijkertijd gewoon uit naar onze generatie die leeg en deprimerend is, net zoals de film die ik zelf ook nog moet zien. Misschien leg ik hem nu eens op?

Ik ben ook niet bepaald fan van de muziek die het nu altijd erg goed doet, maar eerlijk gezegd ben ik dat ook niet altijd van de muziek die het in jouw tijd goed doet, en kan ik minder mijn geding vinden in de muziek gemaakt tijdens jouw tijdperk dan in de muziek gemaakt tijdens mijn tijdperk. Cocteau Twins is misschien de oudste band dat ik frequent beluister? Ik durf ook wel eens ontspannend naar Tangerine te luisteren (band uit de jaren '70). En de muziek die men afspeelt tijdens Christiane F. of Almost Famous vind ik doorgaans ook wel mooi. Maar meestal als ik naar muziek van de jaren '60 of '70 luister is dat meestal omdat ik eens iets wil horen van die band die ik meestal niet ken. En niet omdat ik uit mezelf daarnaar zal luisteren. Tangerine is misschien de oudste band waar ik dat misschien wel bij doe (op misschien een enkele klassieke of jazz song na dan).

Onze verschillen zullen we altijd hebben... maar om een hele generatie als inhoudsloos en leeg te bestempelen. Tja... Dat gaat voor mij veel te ver. Ik vind het zelfs een vorm van nationalisme, en blijkbaar bestaat er een term voor: Generationism - Wikipedia - en.wikipedia.org. En wat ik niet begrijp, als deze film een lege en deprimerende jeugdcultuur vertoont, waarom werk je dat dan uit op de film zelf? De film kan er juist in slagen om op een mooie manier de lege en deprimerende jeugdcultuur te tonen via een zelfde soort werkwijze als bij Spring Breakers? Maar het idee dat ik er bij heb is dat jij jouw vooroordeel over deze generatie bevestigt, en verder ook nog eens uitwerkt op de film. Ik heb niet het idee dat je het ooit een kans gegeven hebt, of dat je ooit jouw eigen jeugd achter je hebt gelaten.

De rebellie en vrijheidscultuur zijn niet dood. Jongeren zijn meer anti-establishment dan ooit, maar zijn over het algemeen misschien wel iets te apathisch juist omdat ze niet geloven in de huidige werking van de maatschappij of in de politiek. Dit zie je quasi overal terug. De steun voor de traditionele partijen is in onze leeftijdscategorie het laagst. Men is vaak lang niet zeker op welke partij men wilt stemmen. De interesse in politiek is laag, de turnout is dat bijgevolg ook. En onze groep voelt zich quasi nooit politiek vertegenwoordigd. Al ga ik er wel meteen mee akkoord dat we er dan ook iets aan zullen moeten doen, en dat er effectief wel wat meer actie moet ondernomen worden. Vaak is het zo dat er actie zal ondernomen worden wanneer er velen het voortouw nemen, en dag in, dag uit op straat komen en protesteren. Ik mis bij onze jeugd wel een beetje participatie. Niet alleen bij allochtonen zoals veel babyboomers zich laten ontvallen, maar ook bij ons. En ouderen ergeren zich dan ook vaak aan de jeugd omdat men iets te veel afzijdig blijft. Maar de rebellie, de idgaf en de idc-cultuur is zeker meer dan ooit aanwezig. En volgens mij zijn er bijvoorbeeld meer jongeren dan ooit tolerant voor drugs. Maar men moet de onvrede meer laten klinken in de maatschappij, dat zeker. En met de March For Our Lives zetten de Amerikaanse jongeren al een stap in de juiste richting.

2,0
geplaatst:
Je moet mijn kritiek niet al te serieus nemen, hoor! Mij spreekt de hedendaagse pop en deze film gewoon niet aan en ik vond het leuk om dat in te kleden als zo'n typische 'vroeger was alles beter'-retoriek. Voor de goede orde: ik meen wel dat de jongerencultuur in het Westen in de 20ste eeuw - vooral ontstaan in de VS - uniek was in zijn rebellie en opwindende popmuziek: sinds de jaren '80 zijn we weer teruggekeerd naar de normale situatie zou je kunnen zeggen. Die rebelse muziek is overigens niet de muziek van mijn eigen jeugd: ik ben opgegroeid in de jaren '80 maar walgde van de brave muziek die toen werd gemaakt (ik luister nog liever naar het gekras van nagels op een schoolbord dan naar het klinische geluid van een synthesizer) en ik vluchtte toen al naar de muziek van vóór mijn tijd toen pop/rock nog echt belangrijk was voor de jeugd en rock 'n' roll nog niet dood was.

avatar van TornadoEF5
4,5
geplaatst:
Nu, de punk en post-punk cultuur is wellicht wel een cultuur die het dichtst bij mijn smaken aansluit. Dat wel. Veel van de muziek die ik nu beluister heeft daar deels zijn oorsprong in gevonden, en heeft qua tempo en ritme wel gelijkenissen met punk. Van oudere muziekgenres of qua genres die hun oorsprong veel vroeger hebben luister ik het liefst naar acid house, acid / psychedelic rock, new wave, cold wave, ethereal wave, (post-)punk, surf (rock), grunge, krautrock, synth pop en dream pop en lo-fi muziek. En dat vertaalt zich dan in drum & bass, dub, deep house, witch house. En jazz, reggae, rap, folk en klassiek hoor ik ook wel graag. En metal soms ook. Maar het hangt er ook wel van allemaal van af. Soms zijn dat "verdwaalde" liedjes in een bepaald genre dat ik mooi vind, maar luister ik er doorgaans verder niet actief naar. Maar ik vind rock een vage term, en de meeste groepen die daarmee geassocieerd worden doen me niets. En ik heb ook vaak het idee dat banden juist heel erg leunen op één of enkele succesvolle liedjes die goed klinken, maar het verder niet veel soeps is. Ik heb zelf (vrij) snelle tempo's en hoge stemmen, en een vreemd maar toch vrij repetitief / bijna hypnotiserend verloop van een liedje. En ik heb liever dat men de zang als instrument gebruikt in plaats van boodschap.

avatar van TornadoEF5
4,5
geplaatst:
Eindelijk de tijd voor kunnen vinden. En zoals verwacht een top film!

Uiteraard in de eerste plaats een sfeerfilm met lekkere muziek en spontaan aanvoelende scènes. Ik vind het leuk om niet alles zo rigide te moeten zijn, maar dat alles een beetje door elkaar gebeurt. Dat houdt de film naturel, realistisch en vloeiend. En zorgt er meteen voor dat het perspectief van Star duidelijker in de verf gezet wordt. De camerabeelden zijn ook geweldig, en gaandeweg zien we ook een beeld van het Amerika dat verscheurd is, en waar de verschillen tussen rijk en arm duidelijk te zien zijn, soms op een erg schokkende manier gebracht. Maar gaandeweg is er ook plaats voor jeugdige onnozelheden. Ik vind zeker dat de regisseuse erin geslaagd is om onze jeugd goed naar het witte doek te vertalen. De muziek vond ik verder geweldig. Ik ben niet echt zo voor hip hop, maar het stoort me echt totaal niet. Ik vind het een filmpje waar je soms even weg bij kunt dromen, net zoals de personages in deze film ook allemaal hun eigen droom hebben. Het doet deugd om voor het eerst sinds zo lang nog eens een film over de gewone mens en de dagelijkse gang der zaken te zien. Eigenlijk best frappant. Misschien ontvluchten we ons eigen zielig leventje allemaal maar via multimedia dat films over de 99% (ons dus) uiteindelijk maar 1% van het witte doek zal innemen. Want verder willen we ons alleen maar optrekken aan de mensen die het "gemaakt" hebben in het leven, en waar iedereen naar opkijkt. En die het meest vreemde levensloop van de hele wereld hebben en dus zogezegd iets te vertellen te hebben. Truth is, we hebben allemaal een verhaal. En dat hoeft daarom niet spectaculair te zijn. Dat hoeft daarom zogezegd geen "plot" te hebben. Als deze film geen plot heeft, dan hebben wij geen bestaansreden. Het leven is een oneindige zoektocht, en deze film is daar een zoveelste hoofdstuk in. Er is geen begin en einde. Er is alleen het leven. We kleuren per definitie buiten de lijntjes.

avatar van TornadoEF5
4,5
geplaatst:
Raury - God's Whisper
Silvia Denis


Vond dit het beste liedje in de film trouwens. Natuurlijk is het sfeermuziek, en komt dat net zoals rockmuziek beter tot zijn recht in een film. De muziek van Almost Famous vind ik ook echt mooi, maar thuis ga ik daar niet bepaald naar luisteren, snap je. En dat geldt voor veel films, zoals bvb. ook de films van Danny Boyle die ook echt een goede muzieksmaak heeft.

Deze vond ik ook erg goed

E-40 - Choices

Vond deze ook goed

Carnage feat. I LOVE MAKONNEN - I Like Tuh (Cover Art)

Was trouwens niet al hip-hop wat we hoorden, maar het draagt gewoon bij aan de sfeer, en de muziek wordt op de juiste momenten afgespeeld. Zo hoorden we ook Rihanna met We Found Love tot twee keer toe, maar de timing en de context waar we het te horen krijgen, is weer uitstekend gekozen. En zo een film is volgens mij toch wel erg afhankelijk van die muziek. Spring Breakers, The Beach, Trance, Almost Famous, Lola Rennt, Easy Rider en Christiane F. zijn allemaal films die erg leunen op de muziek, en dan moet die muziek in orde zijn, en gelukkig is dat hier het geval.

4,0
Ik heb lang moeten zoeken en wachten op deze film maar mijn geduld is ruim beloond.
Ik had hoge verwachtingen van deze roadmovie en die zijn zeker uitgekomen.
"American Honey" zou wat mij betreft nog langer mogen duren dan de dikke twee en halve uur die hij al duurt en zou ook als tv serie niet misstaan.
De film weet soberheid, kilheid te combineren met humor en is op sommige momenten zelfs opzwepend.
Dit dankzij de jonge cast en een bijpassende soundtrack.
Enige nadeel is het abrupte einde die een grote leegte achter laat en het gevoel geeft dat de film zomaar stopt zonder afgelopen te zijn.
4*

avatar van clutch
geplaatst:
Lang geleden dat ik zoveel ongenuanceerde kletspraat over muziek heb gelezen als hier, maar mijn interesse in deze film is wel gewekt wat dat betreft.

avatar van Zandkuiken
4,0
geplaatst:
Vierde voltreffer op rij voor Arnold, vermoedelijk zelfs haar beste tot dusver.

Heerlijk ook die singalongs. In Red Road zat ook al zo’n gewéldige scène op Morning Glory van Oasis.

avatar van bjerik76
4,0
geplaatst:
Het begin was even wennen, de slechte camera standen en belichting, ik zag zelfs een paar keer de microfoon ( stang) en cameraman in de schaduw op de grond en op de auto.

Later went dit camerawerk wel en word je meegesleurd in de roadmovie / film.
Ik moet zeggen dat de cast enorm goed is ( al vond ik het soms wel wat onrealistisch hoe die groep was samengesteld en omging , maar dat zal wel typisch Amerikaans zijn.

Mooie speelduur, alles neemt de tijd.
echt spannend word het niet, een paar keer denk je dat de naïeve Star met de verkeerde man meegaat maar alles blijft ( wonderbaarlijk) goed gaan.

Goede muziek, Mooie beelden, mooie closeups , al is het een vlieg, bij of schildpad of het bijtje wat gered werd.
Ik was op een gegeven moment wel op de klok aan het kijken, want omdat er ook niet heel veel schokkends in gebeurt vond ik het op een gegeven moment wel genoeg.
Het begon anders op een aflevering Utopia te kijken.

maar een dikke voldoende.

avatar van sinterklaas
5,0
geplaatst:
Pas na het zien van een reeks films als Good Times, The Bling Ring, Spring Breakers ben ik uiteindelijk achter het bestaan van A24 gekomen. Inderdaad, de veelal zonnige contrasten en de dromerige sferen die worden gebruikt in de films. Dit jaar heb ik dat weer intens mogen ervaren met The Florida Project. American Honey had ik vorige week voor het eerst gezien, en ook hier lijkt de sfeer voorop te staan. I love A24.

En ja, ik was eigenlijk ook wel weer even toe aan een Roadmovie. Welnu een Roadmovie waarbij je de adem van Trump al in je nek voelt hijgen. Van Andrea Arnold heb ik Fish Tank nog gezien en ook deze maakte een overstap naar Amerika, om deze schitterende prent neer te pennen. Ondanks de zomerse sfeer valt het begin van de film al koud op je dak: Incest, verwaarlozing en dan het feit dat de zekere Star haar broertje en zusje dumpt om te gaan vluchten, zo even na een paar mooie momentjes samen waarbij je juist zou denken dat ze er heel hecht aan was. Dit alles omdat ze geïnteresseerd is geraakt in een groepje jongelui die rondtoeren door Amerika. Nadat ze de knoop door heeft gehakt neemt ze deel aan het gezelschap om geld te maken door middel van tijdschriften te verkopen.

En de film blijft gewoon één grote adem vol prachtige wendingen en weet je bijna op alle raakvlakken te stimuleren. De mooie maar soms ook pijnlijke scene´s tussen Star en en de onvoorspelbare Jake (pas later achtergekomen dat het Shia LaBeouf was.), de klanten waar Star haar vingers aan brand (met name die rijke cowboys en die mijnwerker), de verschillende achtergronden van de deelgenoten, met Pagan als buitenbeentje die geheel in haar eigen wereldje leeft, die exhibitonistische gast... Echter wil het niet altijd koek en ei zijn want het team staat onder leiding van de uberbitch Krystal en de sektarische mentaliteit is vaak haast niet weg te denken... ook al lijkt de film te willen dat je dat gedeelte vergeet en je blijft focussen op de mooie dingen. Het rauwe (en ook medogenloze) kantje ontbreekt er niet aan.

En dan ook de spot die de regisseur drijft met de hedendaagse (c)rapmuziek. Slim ook om die te ondertitelen en dan voel je gewoon de leegte en de inhoudloosheid.

En zoals je kan verwachten; het visitekaartje van deze film zijn de talloze prachtige shots van de Amerikaanse streken in verschillende weersomstandigheden. Haast een avontuur die je als kijker zelf mag meemaken. De 162 minuten lijken voorbij te vliegen terwijl de film op de slow burn blijft voort pruttelen.

Ja, dit was weer eens een magistraal product van A24.

5,0*

avatar van Warp
4,5
mrklm schreef:
Helaas geen Steppenwolf, Bob Dylan, Jimi Hendrix Experience of The Byrds,

Meen je dit nu serieus?

Gast
geplaatst: vandaag om 16:22 uur

geplaatst: vandaag om 16:22 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.