American Honey (2016)

Ik weet niet precies hoe het er in de bioscoop uitziet, maar op een DVD/Blu-ray kun je dat zien aan de zwarte balken aan de zijkant van de film. Vroeger was dit de standaard qua aspect ratio's

Een voorbeeld

Voor mijn gevoel is dit aspect ratio wat intiemer dan bijvoorbeeld een 2.39/2.40:1 of een 1,85:1 film.

Ok, kan me er nu iets bij voorstellen...... misschien qua gevoel vergelijkbaar met Mommy (2014).

Ik heb Mommy nog steeds niet gezien . Ik zag dat die film een aspect ratio van 1:00:1 heeft. Maar ik denk dat de intentie van de regisseurs hetzelfde is. De kijker zoveel mogelijk een deel van de film laten zijn.

Arthouse meets "the people of walmart (.com)". Na de Engelse onderklasse komt nu de Amerikaanse aan de beurt bij Arnold. Bij mij is het niet blijven hangen: hij duurt te lang en er werd zeker goed geacteerd maar de (professioneel acterende) hoofdpersonenen (LeBoeuf, Lane) voelen aan als arthouse versies van onderklasse figuren en niet als de real deal. Fish Tank (2009) vond ik intiemer en geloofwaardiger. Kijkt verder wel makkelijk weg (op de lengte na).

Drietje

Ietsje teleurstellend.

Tenminste, bij de naam van Arnold had ik dan toch wel iets meer verwacht. Tenminste, Red Road en Fish Tank waren toch wel een heel klein tikkie beter dan dit wat pretentieuze en veel te lange clichefeest. Meest teleurstellend misschien wel dat in die drie uur eigenlijk zo ongeveer niks gebeurt, we zien en leren ongeveer niks van het hele zooitje ongeregeld, en de karakters blijven daardoor een soort abstractie - maar wel een onecht aanvoelende abstractie. Geschikt voor mensen die heel, heel ver van dit soort zaken af staan om zich een avondje aan te verkneukelen of te vergriezelen, maar op geen enkele manier inzicht of toegang biedend.

Dat is dan wellicht ook meteen waar het grootste verschil met Arnolds eerdere films zit - die gaven wel zo'n inzicht. Ergens iets kwijt geraakt.

Oh, en wat ik dan nog even kwijt moet. Wat is dat nou weer voor gepruts in de marge met dat beeldformaat, dat schiet me dan toch echt in het verkeerde keelgat.

In de bioscoop was het alternatieve beeldformaat goed zichtbaar. Twee zwarte vlakken aan beide kanten, een overduidelijk minder breed beeld dus. Niet aan gestoord, alhoewel ik het wel wat onnodig vond. Er zitten een paar prachtshots in de film, die had ik graag op breedbeeld gezien.

De groep roadtrippers die we volgen in American Honey staat eigenlijk in alle opzichten linea recta tegenover Sebastian en Mia, de twee hoofdrolspelers van La La Land (2016). Sebastian en Mia zijn dromers met heimelijke toekomstidealen, de jongeren in American Honey lijkt het aan iedere vorm van perspectief te ontbreken. Regisseuse Andrea Arnold haalt daarmee de grond weg onder de voeten van de American Dream die Damien Chazelle in La La Land (her)levende hield. Er is maar een ding dat deze op zichzelf aangewezen jongeren kunnen doen: keihard werken voor hun geld. En tegelijk genieten van het leven. Eruit te halen wat erin zit. Gek doen, af en toe feesten, en vooral niet al te veel nadenken over consequenties en morele dilemma’s.

En in die groep jongeren belandt Star (Sasha Lane) aan het begin van deze avontuurlijke roadmovie. Dat Jake (Shia LaBeouf) haar tijdens een toevallige ontmoeting weet te verleiden zich aan te sluiten bij de bonte verzameling excentriekelingen, mag geen wonder heten. Star wordt thuis misbruikt, en weet zich duidelijk geen raad in haar rol als verzorger van twee jonge kinderen. Het ogenschijnlijke gemak waarmee ze die gedwongen taak laat vallen geeft al iets weer van haar persoonlijkheid. Gedreven door intuïtie en naïeve onbevangenheid verkiest Star het avontuur. Van het ene op het andere moment reist ze stad en land af in een krakkemikkig tourbusje, de kost verdienend als verkoopster van tijdschriften die niemand wil hebben. Al snel wordt duidelijk dat dat geen excuus is om na een lange werkdag aan te komen met een karige opbrengst. Liegen en bedriegen is het devies; alles is toegestaan, zo lang het maar geld oplevert. De financiële honneurs worden waargenomen door Krystal (Riley Keough), een self-made bitch die de uitdagende houding van Star al vanaf het begin wantrouwt.

En dan is de film eigenlijk nog maar net begonnen. Want met een indrukwekkende duur van 158 minuten is dit zonder meer een film voor de fijnproevers; wie met het genre ‘roadmovie’ niet bijster veel opheeft, zal zich op den duur wellicht wat storen aan het gebrek aan narratieve richting. Dat is direct ook een van mijn belangrijkste observaties. American Honey geeft in de eerste plaats een beeld van de Amerikaanse jeugdcultuur, meer dan dat de film een coherent verhaal wil vertellen. Arnolds methode om dat klaar te spelen omvat het gebruik van hedendaagse (rap)muziek en de incorporatie van talloze puberale dialogen. In eerste instantie werkt dat, maar op den duur treedt de film te veel in herhaling, en gaat de speelduur American Honey echt parten spelen.

Gelukkig is er op het esthetische vlak het nodige tegenwicht. De camera zit zo dicht op de personages dat je je deel waant van Stars wereld, terwijl enkele shots regelrecht uit de laatste National Geographic ontsnapt lijken te zijn (in dat verband baalde ik wat van het met opzet versmalde beeldformaat). Ook de lichtval kan op de nodige credits rekenen, of het nu gaat om de nachtscènes of om de momenten dat fel zonlicht het beeldscherm streelt.

Veel gewicht rust in deze roadmovie op de schouders van debutante Sasha Lane. Het is enorm knap dat zij dat gewicht weet te dragen; tegelijk speelde Lane een personage dat zich lastig liet peilen. Dat maakte het voor mij lastiger me in te leven in haar beslissingen. Eenzelfde probleem had ik met Shia Leboeuf; Jake is hem op het lijf geschreven, maar zijn manipulatieve, dominante karakter maakt hem tot een enigszins afstotelijk personage dat een wat beperkte ontwikkeling doorloopt.

Wie door de esthetiek en sfeerbeelden heen prikt, zal al snel stuiten op de onderhuidse motieven die ten grondslag liggen aan het geschetste beeld van de Verenigde Staten. Overal is verloedering te zien. In de rijke wijken van de suburbs leven moeders die het nalaten hun kinderen te corrigeren, en de semi-patriarchale arbeiders op het platteland zijn vooral uit op het bevredigen van hun eigen behoeften. Indirect zijn zij verantwoordelijk voor de totstandkoming van de groep jongeren die hen nu met slimme verkooppraatjes lastig valt; het was immers juist Star die ontsnapte uit een gezin dat compleet gebroken en verwaarloosd was. Andrea Arnold had die verloedering nog scherper in beeld kunnen brengen, maar concentreert zich uiteindelijk vooral op de karakterontwikkeling van Star en het beeld van de Amerikaanse jeugdcultuur. Het levert een degelijke film op, maar niet de positieve uitschieter waarop ik van tevoren wel gehoopt had.

Ik vermoed trouwens dat jij deze fantastisch vindt, Zwolle84 een korte termijn-kijktip dus:)

Thanks! Dat is al de tweede keer dat ik hem aangeraden krijg, dus ben zeer benieuwd. Nog even tot maart wachten...

Je zou 'em eventueel ook op het IFFR mee kunnen pakken, maar anders maart inderdaad

Da's me te ver weg. Hopelijk neemt Pathé hem op in de agenda. En anders bestel ik de Engelse blu-ray wel, die verschijnt volgende maand al.

Ik vermoed eerlijk gezegd alleen in Amsterdam (hij staat wel al onder pac genoteerd maar is erg lang en voor de breder gedragen pac-films iets te alternatief, denk ik). Hopelijk zit ik ernaast

Een zesje, tbouwh? Karige Harry

Het ergste is dat hij een karig zesje geeft en vervolgens zegt dat ik hem fantastisch ga vinden. Ik krijg er nog net geen aai over de bol bij.

Wie weet gaan wij het weer eens erg eens zijn man. Ben benieuwd.

Jij waagt je pas aan een recensie na een herziening JM?

Leuk is misschien wat simpel uitgedrukt maar heb hier enorm van genoten. Echt een goede film die nog even blijft hangen en ik gerust nog een paar keer zou kunnen kijken. Zoals hier al is gezegd, speelt het enorm in op je gevoel en kan het voor iedereen anders worden ervaren. Afhankelijk waar je de accenten legt, is deze film schokkend, dromerig, rauw, nostalgisch, realistisch, zelfs romantisch.

Ik maakte me tijdens het kijken wat zorgen over de lange speelduur maar 'American Honey' sleept je zodanig mee dat je niet anders kan dan voortkijken, ook al denk je een paar keer terecht: waar gaat dit naartoe... Als je het verhaal niet te serieus neemt en enkel ziet als een roadtrip, kan het oppervlakkig overkomen maar er zit veel symboliek in. Alleen denk ik dat je de film daarvoor een tweede of derde keer moet zien om alles te kunnen vatten.

De acteurs lijken soms zichzelf te spelen, het gaat met zo een gemak en nonchalance dat sommigen inderdaad denken dat deze fictie voor een documentaire zou kunnen doorgaan. Labeouf gaat zoals gewoonlijk helemaal op in zijn rol, wat een goeie acteur zeg (ook al zitten er een paar steekjes los en kan hij dat niet wegstoppen). Lane moet echter niet onderdoen voor hem en wordt knapper met elke scène, veel talent dus.

Toppertje!

Een beetje lang, maar desalniettemin zeer de moeite waard.

Die Arnold laat zien ook in de VS een scherp oog te hebben en een zeer sfeervolle film te realiseren.

In het begin had ik wat moeite met de cast maar dat kwam uiteindelijk meer dan goed. Die kleindochter van Elvis ook in haar redneck bikini .

Muziek is weer (ondanks dat er echt een paar enorme kuttracks in zitten) enorm toepasselijk en sturend.

Hedonistische coming of age met mystieke momenten

Tjonge wat heb ik genoten van deze film. Uitermate realistisch neergezet, soms dromerig, dan weer gejaagd en spannend, met wat mystieke en daarmee onwerkelijke momenten : de beer!. Heerlijk gewoon. Close ups, sfeerbeelden. De muziek past uitstekend. Het interesseerde me niet dat ik lang niet alles in mijn playlist heb staan: de muziek past bij de film: bij deze groep, bij de generatie en bij de beelden. Deze avontuurlijke droom duurde mij zeker niet te lang.

Hehe, wat voelde ik me even commercieel toen ik in plaats van mijn filmvrienden die zweerde bij een collage museumstuk afgelopen zaterdag liever dit meepikte. Maar dat kun je toch al downloaden of volgende maand regulier zien luiden de kreten, maar ik trok me er voor een keer niets van aan en heb er geen minuut spijt van gehad. Arnold had met Fish Tank al een onuitwisbare indruk op me gemaakt en ik vind het echt onwijs knap dat ze als niet Amerikaan zijnde dat grijze wereldje gewoon naar daar doorgetrokken heeft en het eigen heeft gemaakt alsof ze er altijd al heeft gewoond. Zelden zulke mooie beelden gezien van al die godvergeten kansarme stadjes en haar meedelijopwekkende inwoners, die tegelijk toch met zoveel liefde, bijna zomers getoond worden.
Het verhaal is misschien niet heel bijzonder en gaat nergens echt heeldiep. In feite gaat het gewoon over een modern rondtrekkend circus, inclusief freaks, zonder bestemming waar we op het eind niet veel verder gekomen zijn dan waar we begonnen, niets meer, niets minder. De rest is pure sfeer en mooi (of lelijk, het is maar hoe je het opvat, ik vind het mooi in elk geval) filmerij. Toen iemand me vroeg het te beschrijven was het geen wat me als eerste te binnenschoot een mengeling van de dromerige poëtische beelden uit Badlands en het op de huid zittende, rauwe realisme van Blue is the Warmest Color. Met name die alsmaar terugkerende stukken in de krappe busje waarvan je je afvraagt hoe ze daar ooit een camera in hebben kunnen plaatsen zijn bewonderenswaardig.
Sasha Lane is net als Katie Jarvis destijds niet moeders mooiste, heeft wat ordinaire trekjes in huis waar de honden geen brood van lusten en laat ook wel eens wat steekjes vallen in haar spel, maar de natuurlijke echtheid die van haar afstraalt is onbetaalbaar en je krijgt het idee dat ze een aantal weken daarvoor zo van de straat is geplukt. La Beouf had ik letterlijk niet meer in een film gezien sinds zijn rol als puistige puber in Disturbia 10 jaar geleden dus deze vertolking die nog het dicht in de buurt komt van James Franco in Spring Breakers was wel even schrikken, en daardoor misshcien nog wel hilarischer!
De grootste schrik (vergeef me maar ik heb het weekend doorgebracht met een Belg, hehe) had ik toch voor de speelduur, met name het afgelopen jaar is het me zelden gelukt een film langer dan twee uur in één keer af te kijken maar dit vloog letterlijk voorbij, met name de eerste anderhalf uur zijn om eer je het doorhebt. Heerlijk gezapig tempo dat aan de beste roadmovies doet terugdenken.
Ook op de muziek ben ik doorgaans niet dol, maar als je mij kippenvel laat bezorgen bij meuk waarvoor ik normaal oorkleppen opzet als mijn broertjes het luisteren ben je toch wel heel goed bezig. Die wat meer naar mijn smaak neigende liedjes op het eind zijn ook echt goud waar, zelfs het kapot gedraaide en daardoor wat afgezaagde Fade Into You van Mazzy Star wordt goed ingezet. En net op het moment dat je denkt dat het afgelopen is en je voldaan maar wat scheef in je stoel zit omdat je geen gevoel meer hebt in je kont volgen er nog vijf minuten die het zowaar overtreffen. Weet nou niet of het een zelfmoordpoging was of een soort van doop, maar ik hoef het ook niet te weten, het was super fijn!
En dan heb ik het nog niet eens gehad over die immer charmante stukken met die cowboys en hun tequilla-worm voor zelfs wat licht surrealisme en comic relief. Wat mooi lieve mensen, wat mooi! (4*)

Dat mag. Minder als Jarvis overigens hoor. Maar die tattoo's, vette dreads en die ingebakken straatmaniertjes. Zie het hier bij mij in de buurt net iets te vaak dus dat zal het zijn. Ze ging er in de loop van de film wel steeds vrouwelijker uitzien, dat wel. Maar och het is een film en geen vleeskeuring natuurlijk. Dus nogmaals, wat een wervelwind van een talent!

Sasha Lane is niet een typische Hollywood schoonheid iig.

Na alle lof wat meer verwacht dan dit. Als groot liefhebber van trips door de USA dacht ik dat 'American Honey' me wel zou gaan bevallen, maar op een paar leuke plaatjes na, viel ook dat wat tegen. Sasha Lane lag me ook niet. Vond het maar een - vervelend is een groot woord, maar niet ver daarvan karakter.

Verder dan een oppervlakkige kijk op wat arme buitenbeentjes na komt het verhaal ook niet. Het knipperlicht liefdes verhaaltje van Lane en LaBeouf is bijster oninteressant en gaat nergens heen. Verder wat schmierende tieners, matige muziek en teveel overbodige scenes. Film duurt te lang. Sfeertje is ok.

En ineens bedacht dat deze film zichzelf best weleens zou kunnen hebben beschouwd als de Easy Rider van een nieuwe generatie vrijgevochten jongeren. Maar die vergelijking leidt helaas onherroepelijk tot de conclusie dat het peil drastisch is gezakt. Ja, dit is een roadmovie over een groep jongeren die met een busje door de VS reist en droomt van de eeuwige vrijheid. Er is volop drank- en drugsgebruik en een aantal seksscènes en er is ook een zeer nadrukkelijk aanwezige soundtrack. Helaas geen Steppenwolf, Bob Dylan, Jimi Hendrix Experience of The Byrds, maar veelal nihilistische [en in mijn oren stomvervelende] hiphopmuziek waarin niet de spirituele vrijheid, maar materialisme als hoogste goed wordt gepresenteerd. Het gebrek aan idealisme en de doelloosheid van de jongeren in deze film, evenals amateuristisch camerawerk met een overdaad aan flaring en een enkele keer zelfs de zichtbaarheid van de boom-microfoon, rechtvaardigt allerminst de waanzinnige speelduur [160 minuten] van deze overschatte film. Ambitieus en origineel is het wel, maar dat is ook voor American Honey niet voldoende om het tot meesterwerk te bombarderen.

Ik sluit me vrijwel volledig aan bij de reactie van IH88. Dit was voor mij de beste film die ik dit jaar op het IFFR zag. American Honey is een combinatie van coming of age film en roadmovie, die een dunne plot over een lange speelduur uitsmeert. Gelukkig zat ik al vanaf het begin in de flow: door het betoverende debuut van Sasha Lane, door de camera die de personages dicht op de huid zit, door het sterke gebruik van muziek en de prachtige beelden van het Amerikaanse binnenland. De jongeren hebben niets te verliezen en alles te winnen, waardoor ze continu de grenzen opzoeken en de hele film onder een aangename spanning komt te staan. Al met al had deze film me helemaal te pakken, en me ook in de dagen erna niet losgelaten. 4*

Deze associatie had ik ook. Zoals ik ook moest denken aan het boek De Meisjes, van Emma Cline.

Zo waanzinnig perfect geschoten, met zo een briljant audiovisueel ritme en aanstekelijk spel, dat het mij compleet heeft opgeslokt. Ik hou van deze film.