American Honey (2016)

De muziek uit Easy Rider bezong persoonlijke vrijheid, of het nu geestelijk of fysiek was. In American Honey is het van 'I make money, I spend it, yo yo' of iets dergelijks en is dus louter materialistisch. Dat is het verschil, daarom het droevige peil van het 'idealisme' van de kids in American Honey.

De jeugd van tegenwoordig luistert niet naar de muziek die in Easy Rider te horen is. Het idealisme uit de jaren 70 bestaat dan ook niet meer. Idealisme an sich bestaat niet meer... We leven in een andere tijd! Het zou behoorlijk misplaatst zijn om Bob Dylan mee te nemen in de soundtrack. Het is wat mij betreft veel meer een sfeerbeeld van deze tijd. Het is ook heel ironisch en niet dat de maker hiervan de oppervlakkigheid promoot maar eerder bekritiseert natuurlijk. Jij wil dat de film dat laat blijken d.m.v. muziek dat idealisme of wellicht diepgang laat blijken maar dat zou in mijn ogen te makkelijk zijn.

Nou zeg, dat is wel erg kort door de bocht...

De muziek is in eerste instantie letterlijk aanwezig in de film en fungeert niet als soundtrack hier.

In Easy Rider wel overigens. Het verschil zit 'm vooral in de functie die het heeft voor de film én de personages. De hele inhoud van de muziek speelt hier gewoon amper een rol. Waarom de makers de muziek volgens jou bekritiseren ontgaat me daarom compleet.

Bob Dylan in een soundtrack is wat mij betreft trouwens nooit misplaatst.

Ja, maar dat verband tussen idealisme en de inhoud van de muziek is ontzettend relatief.

Wat is te kort door de bocht? De muziek die te horen is in de film is gewoon de soundtrack. Ik weet niet wat je nou bedoeld verder maar de muziek fungeert natuurlijk wel als de soundtrack...

Natuurlijk speelt de muziek een rol... De muziek is redelijk oppervlakkig verder en niet diepzinnig. Ze hadden ook voor diepzinnige hiphop kunnen kiezen of Bob Dylan. De huidige tijd waarin we leven is redelijk oppervlakkig gecombineerd met de jongeren in deze film die weer redelijk oppervlakkig zijn, al zit er ook wel iets in van oprechtheid en sympathie naar de personages.

Ik kan hier allerlei lyrics van de muziek kopiëren en plakken maar dat zie ik niet zitten. De thema's van de muziek zijn vooral geld verdienen, naar de klote gaan, ontsnappen en sex. Wat doen de jongeren in deze film? Precies.

De film bedoeld het dubbelzinnig en ironisch en promoot de levensstijl van de jongeren niet maar bekritiseert het tegelijkertijd. Het is vergelijkbaar met Spring Breakers.

Wat mrklm bedoeld is dat de film an sich oppervlakkig is omdat het niet serieuze muziek gebruikt zoals, bijvoorbeeld Bob Dylan die daadwerkelijk iets te zeggen heeft over de wereld en bredere thema's heeft maar daardoor wordt de film minder goed.

Je formuleert je eigen mening na het zien van deze film en dat hoeft niet gemanipuleerd te worden door de soundtrack om een gevoel van diepzinnigheid te geven dat doet het camerawerk wel. Dit is muziek dat jongeren luisteren, dit is muziek dat je hoort als je de radio aanzet. Dit is muziek van nu en niet 40 jaar geleden toen muziek meer betekenis had.

Ja, sorry. Ik zie dat hele bekritiseren echt niet zo. Ook niet bij Spring Breakers.

De personages in de film horen de muziek zelf, dat bedoel ik. In de twee andere films die hier genoemd worden is dat amper zo. En daarmee is de functie die de muziek heeft wel degelijk anders.

Even de film laten bezinken. Toen ik de zaal verliet was ik vrij ontgoocheld. De volgende dag een aantal zaken op een rijtje gezet en gelukkig ben ik iets positiever.

Het begin was eigenlijk veelbelovend. Dochter die misbruikt werd door de vader, armoede en marginaliteit. Kinderen die op zoek gaan naar eten in vuilnisbakken, lege frigotoestanden enz .. Goede omkadering en decorschepping. Ook de scene met de dansende moeder was top. Zo rauw, zo wraakroepend ook.

Nadien verwaterde het wat met veel van hetzelfde. Waar je je ook bevindt op de sociale ladder, je gewoon blijft hangen. Geen American Dreamgehalte dus, integendeel. Die Star wil haar marginale bestaan ontvluchten door op eigen benen te willen staan, hoopt op vrijheid en geluk, maar blijft in hetzelfde schuitje zitten.
Het einde van de film was verrassend en open. Daar waar de schildpad zijn eigen geluk vindt en kan wegvluchten van het land, kan zij dit niet (letterlijk zelfs). Ze zit vast aan de groep en ze is er afhankelijk van. Ze geeft dan ook de hoop op een eigen stek of caravan op, mede omdat die Jake dat ook onrechtstreeks te kennen geeft. Dromen ja, maar de realiteit is wat ze is. Nu niet dat ik er een topfilm van wil maken, maar het concept slaat wel aan.

Film was vooral 20-25 min te lang, 163 minuten is echt lang voor zoiets … Er zijn te weinig plotse veranderende gebeurtenissen, alles lijkt hetzelfde en is op de duur ook saai. Maar dat is misschien the point van de film? De oppervlakkigheid, saaiheid en vastgeroeste gewoontes in het leven? Beste was idd de muziek: die was absoluut uitmuntend! (zelfs als niet rapliefhebber). Acteren viel ook wel mee (wel veel personages die dienden als opvulmateriaal, weinig uitdieping). Sasha Lane doet het overigens uitstekend!

Wat is de muziek onder de trailer? Heerlijk.

edit: aha: Raury - God's Whisper (Official Video) - YouTube

Niet helemaal wat ik had verwacht, maar alsnog wel een sterke roadmovie met coming of age en drama elementen die best goed zijn uitgewerkt. We volgen een jong meisje uit een white trash familie die haar leven ontvlucht en mee gaat reizen door Amerika met een groep tijdschriftenverkopers, waar ze de harde wetten van het leven ook duidelijk leert kennen. Ze zal keihard moeten werken voor haar geld en excuses bestaan niet, dus liegen en bedriegen is geoorloofd. Maar er is ook een mooi groepsgevoel, waardoor ze regelmatig zichzelf laten gaan op elke mogelijke wijze, van drugs tot seks. Dat zijn erg mooi geschoten scenes. Het acteerwerk van de cast is uitstekend, vooral hoofdrolspelers Sasha Lane en Shia Labeouf zijn goed op dreef. De chemie tussen beiden is absoluut voelbaar.

Op zich gebeuren er geen hele bijzondere dingen in de film, wat de kracht en later ook de zwakte van de film is. Want ook al zijn de personages interessant en is de roadtrip fraai, de film duurt gewoon overdreven lang. Met ruim 2,5 uur had hier gewoon een half uur tot drie kwartier afgehaald mogen worden, zodat de film krachtiger had geoogd. Er zitten nu regelmatig wel langdradige of herhalende scenes in die niks toevoegden aan het geheel. Maar overall is dit gewoon een fijn filmpje geworden, visueel en zeker ook qua soundtrack erg aanstekelijk. Zo luister je het ene moment hiphop en het andere moment weer een klassieker van Bruce Springsteen. Het werkt mee aan de rauwheid van American Honey.

3,5*

Gisteren alsnog in de bios mogen zien tijdens de sneak in Wageningen. Nog steeds een overweldigende ervaring. Qua ervaring nog intenser dan de eerste keer.

Een prachtig beeld van deze generatie, zoals Korine dat ook al zo mooi liet zien in Spring Breakers. Mooie beelden, goed gebruik van muziek en sterk acteerwerk. Dat einde zorgde opnieuw voor kippenvel.

Bij Pathé alweer in het archief. Jammer. Vast te lang voor City (en te alternatief, Erdmann trok nog een hoop vijftigers).

Ben gek op USA, ook al kom ik er volgend jaar pas voor de eerste keer, dus ga deze eens spotten.

Strontvervelende film. Ik irriteerde me scheel aan de hoofdrolspeelster. Na een uurtje toch maar uitgezet, want het werd niet beter en er leek ook met geen mogelijkheid verandering in te komen.

JM ervaart 'moeite hebben met'

De trailer vond ik maar zo-zo en bovenstaande vergelijking met Spring Breakers, welke film ik helemaal niks vond, verlaagde mijn verwachtingen fors, maar zelfs met lage verwachtingen viel de film me tegen. De film is zo tergend saai dat ik voor het eerst in mijn leven heb getwijfeld of ik halverwege de film al naar huis zou gaan. De tweede helft van de film is iets beter dan de eerste helft maar nog niet om over naar huis te schrijven.

De film laat een groep tieners zien die een soort The American Dream naleven in de vorm van een volwassen vorm van kinderpostzegels verkopen: men verkoopt tijdschrijftabonnementen in de hoop rijk te worden, niet omdat iemand nog tijdschriften leest maar omdat men de sympathie wint van de koper. In die zin is het ook een soort populariteitswedstrijd om geld. De hoofdpersoon, Star, wijkt af van de rest van de groep doordat ze niet wil liegen of stelen om tijdschriften te verkopen, hetgeen er zelfs toe leidt dat ze richting de prostitutie gaat (hetgeen immers wel een eerlijke handel is). Om een of andere reden zijn zij en de man die haar heeft gerekruteerd verliefd op haar, maar dat ligt gevoelig omdat hij ook al het bed deelt met de werkgever van de groep voor wie iedereen werkt.

Dat is zo’n beetje waar de film over gaat en ofschoon er wel iets uit te halen is van een op de hedendaagse hiphopcultuur gebaseerde hippiecommune – een groep ‘wilde’, non-conformistische jongeren die door de VS reizen en alles doen voor elkaar en voor geld – is deze nogal brave versie van een jeugdbende vooral weinig interessant. Echt crimineel zijn ze niet en echt wilde dingen zoals een seksorgie doen ze ook niet: ze doen vooral graag gek en asociaal zoals dansen op auto’s. Veel meer gebeurt er niet en de film is net zo vervelend als aanwezig zijn op een puberfeestje. Je wacht op een climax of onverwachte wending – als gevolg van hun oneerlijke handel of de driehoeksverhouding – maar die komt er niet. De film grossiert juist in anticlimaxen: zo is de leukste scene die met de cowboys maar zelfs het daarin beloofde spektakel van Star onder invloed van mescaline of de cowboys die hen achterna komen vindt niet plaats.

De boodschap lijkt te zijn dat jongeren graag gek doen, vooral op de harde beat van luide hiphop en een beetje drank en marijuana. Een tijdsbeeld zie ik er niet in: jongeren uit alle perioden van de geschiedenis deden graag gek en non-conformistisch. Het tijdgebondene is hooguit dat deze, eigentijdse – overigens blanke – jongeren juist erg conformistisch (of cynisch) zijn in de zin dat ook zij erg materialistisch zijn en slechts leven voor geld met zwarte hiphopgangsters als hun helden maar (The Wolf of) Wallstreet – de kunst van het verkopen – als echte voorbeeld. Als idee misschien interessant, maar ik vond de uitwerking niet boeiend en ik heb geen idee waarom deze saaie film, waarin nog minder gebeurt dan een gemiddelde MTV-clip, zo enorm lang (162 minuten) moet duren.

Mien god wat heeeeeeerlijk! De sfeer, subliem. En dat puur door camerawerk/cinematografie en muziek/timing daarvan. Nou ja, en het goeie acteerwerk, broederschap, karakters, landscapes en US feel... Ik ben een beetje lyrisch (ben dat wel vaker direct na n film) en zou het nu zo de volle mep willen geven. Verstandelijk kan ik hier niks tegenin bedenken momenteel. Script is zo rijk en gelaagd...de continue symboliek met de dieren...hoe Star's comingofage wordt verbeeld, het liefdeslijntje is enkel 1 oppervlakkige bovenop de rest en perfect gebalanceerd met alle andere factoren en lagen....en het suggestieve metaforische in zoveel aspecten en personages... Deze film overtrof mijn meest hoopvolle verwachting. En nogmaals: wie had de camera vast?! Gruwelijk!!! Zaaaaalige film. High van.

Deze kwam echt geweldig binnen. Had nog makkelijk een uur bij aangeplakt kunnen worden.
Arnold heeft op 1 of andere manier een film weten te maken waarbij het gebrek aan een Hollywood-plot nooit tot verveling leidt. Dit is precies het soort film waar ik van houd: niet volledig plot-driven, maar ook niet louter symbolisch. Het laveert overal tussendoor, en weet een prachtig en schrijnend beeld van Amerika te schetsen.
En ik ga mee met Richardus: de persoon die de camera bedient verdient gewoon alle prijzen die er zijn. De seksscènes met Jake zijn ook zo perfect geschoten. De bewegingen van de camera passen perfect bij de film. Het wil dromen, maar blijft zo dicht op de werkelijkheid van de jongeren gedrukt dat je er niet omheen kan kijken.

Star komt zoveel armoede en ellende tegen, maar heeft ook door dat het rondrijden in het busje ook niet echt een vorm van escapisme is, en ook geen opstapje naar een betere toekomst. Zij kan niet zomaar uit deze cirkel van ellende komen. Wanneer het nieuwe meisje in de bus erbij komt, merkt Star ook dat uiteindelijk alles keer op keer hetzelfde is in het busje.

Bij deze scene hield ik het amper droog. Het contrast tussen de tekst en de werkelijkheid doet zo afschuwelijk veel pijn.
American Honey - Scene in the van - YouTube

Ik hou het nu nog niet droog daarbij. Zoveel dingen die Star zich dan en daar beseft, die voor haar bij elkaar komen en dingen die ze beseft die nooit bij elkaar zullen/kunnen komen. En dan dat nummer met die tekst eronder die bijna hele busje meezingt, dat gedeelde universele lebensschmerz...mooie scène om de kracht van de film te illustreren.

Ik vond m ook zeker niet te lang. Precies goed om sfeer, karakterontwikkeling en plotlijn in god tempo te lten ontplooien en je helemaal in de sfeer te laten opzuigen.

En ik wil de ost hier van. Dat heb ik zelden bij films en zeker niet bij type muziek wat hier veel in voorkomt (vunzige rap) maar er zaten zulke lekkere nummers tussen die zo sterk de film kleurden...hoor ik graag weer. Thuis. Hard.

Ik ga toch omhoog naar 5* hoor, kan het niet laten, hij zindert zo sterk na de hele dag al.

Opmerkelijk hoe sterk de meningen over deze film verdeeld zijn. Zou dat nu de generatiekloof zijn?

Geen idee? Ik ben 36.

Zie je een correlatie? En bij welke hoor ik dan

Laten we de grens rond de 40 jaar leggen; toen ik 36 was voelde ik me - qua smaak - nog jong in ieder geval.

Hartverscheurend inderdaad. Misschien wel de beste scene in de film.

Mogelijk gaat de film over de typische rusteloosheid en toekomstgerichtheid van de jeugd: voor de jeugd bestaat er geen gisteren of vandaag maar slechts het verlangen naar wat morgen gaat brengen. De jeugd kan daarom niet stilzitten maar wil altijd bewegen: reizen, dansen, verlangen, idealisme. Dat de sfeer bij Star aan het einde van de film wat omslaat zou dan kunnen komen doordat de werkelijkheid binnen dringt: de onvermijdelijke ervaring van teleurstelling dat er ondanks al het bewegen eigenlijk geen vooruitgang is maar dat alles zich slechts blijft herhalen (zoals geïllustreerd door het nieuw gerekruteerd meisje aan het einde).

Voor mij is die ervaring van beweging/idealisme en de teleurstelling/cynisme die er altijd op volgt al zo oud dat ik als (jongere ) oudere in de filmpersonages - zoals dat altijd het geval is als ouderen naar jongeren kijken - alleen maar domme idioten zie die mij plaatsvervangende schaamte geven. Dat bedoel ik ook met die mogelijke generatiekloof...

Denk dat je omschrijving vrij accuraat is. Het gezelschap in het busje is eerst een escape, maar daarna wil ze daar eigenlijk weer aan ontkomen. Ze belandt in een cirkel waar ze niet meer uit kan komen, en de realisatie is inderdaad vrij hard met het nieuwe meisje.

Wat mij echter vooral aanspreekt is dat de film niet dat oordeel uitspreekt over de jongeren. Ik zie ook voornamelijk white trash, maar dat is oke. Het wordt niet verheerlijkt, maar ook niet veroordeeld. Het is er, en het is fascinerend. Dat is wat mij vooral zo aantrekt in de film.

(misschien zou juist ik plaatsvervangende schaamte moeten voelen, aangezien ik exact in de leeftijdsgroep als deze jongeren val, maar ik voel het niet)

Duurt inderdaad te lang, visueel minder interessant dan Spring Breakers, maar toch een bedwelmende duik in de subcultuur van het white trash anno 2016. Het Linedancen was heel cliché maar ook erg grappig.

Voorlopig 4*

In een negatieve recensie elders las ik over de film onder meer: te sensualistisch/dromerig om realistisch te zijn en te realistisch om hallucinant te zijn. De film is vlees noch vis en daardoor nietszeggend. Dat sluit ook aan bij mijn kritiek op de vaagheid van waar de film over gaat. Ik hou niet van films waar de regisseur zelf geen idee heeft waar zijn film over gaat en hij het aan de kijker overlaat om er iets in te zien en als Arnold wel een duidelijk idee had waar deze film over gaat dan vind ik dat ze dat niet met focus en met helderheid heeft uitgewerkt. Je weet gewoon niet waar je naar kijkt.

Ik denk dat leeftijd er niks mee te maken heeft (zelf 39) noch koppeling met smaak: ik heb vroeg 20ers gekend die van Tarkovsky hielden en laat 50ers die enkel actie kunnen waarderen. Het gaat meer om een gevoeligheid voor een sfeer van zweven, fladderen, voor de organische manier van filmen en dynamische lichtspel en/of een identificeren met Stars ontwikkeling en/of het groepsleven hier. Valt niet echt de vinger op te leggen, denk ik.

Voor mij is het (zoals altijd) veelvuldig: rationeel qua stijl van filmen en vertellen, emotioneel qua herkenning van levenslessen en verborgen verlangen (botsend met onmogelijkheid) naar het zo opgaan in een groep die bruist van leven.

Ik zie juist een perfecte balans tussen die factoren, die het rijk maakt; per definitie en ter interpretatie voor de kijker.

Het hoeft toch ook niet perse of realistisch of fantastisch te zijn? Vind ik weer van die rare recensentenpraat die teveel met zn kop ipv hart/buik kijkt.

......heerlijk verfrissend, zoals de hele film verfrissend is, niet de gebruikelijke Hollywood beeldtaal en dito verhaalvertelling. Af en toe zelfs ongemakkelijk in de filmzaal, in tijden niet zulke realistische seksscenes gezien in een Amerikaanse film.
Veel scenes blijven ook goed hangen na de film, zoals de lijndansende kinderoverdracht scene, meesterlijk!
Eens met Richardus, het is juist een hele knappe mix tussen, fantasie en realistisch.

Minpuntje is het vierkante beeldformaat, zal wel iets met de kosten te maken hebben. Ik ben over het algemeen geen fan van schoudercamera's, zeker niet in combinatie van teveel editing. In deze film is het precies goed gedaan. Waarom? Omdat het niet opvalt, en dan is het goed.

De film geeft ook voldoende stof tot nadenken, ogenschijnlijk oppervlakkig, maar veel grote thema's liggen onder die oppervlakte.

Dat vond ik dan juist weer noodzakelijk, en perfect passend. Het zorgt er juist voor dat je enorm dicht op de personages zit. Een breder formaat zou het juist teveel een Malick-sfeer meegeven. Net iets te dromerig, nu kan de balans tussen dromerigheid en realiteit perfect in stand worden gehouden.

De seksscenes zouden er met een breed beeld heel anders hebben uitgezien, veel minder intiem, denk ik. In het busje werkte het sowieso ook erg goed vond ik.

Wie had ooit kunnen vermoeden dat ik, Roadburner, telkens bij herluistering lyrisch kon worden van een nummer van Rihanna..."We Found Love" balt voor mij op een of andere manier het gevoel van American Honey samen voor mij...en "God's Whisper" van Raury. Wat een soundtrack jongens; divers, vet en zó gelinkt aan de sfeer en scènes van de film, wow.

Als iemand deze ergens op GROOT scherm weet te draaien, hoor ik het graag. Blijft hier in Groninger Forum deze week in zaal 4...wil 't wel in zaal 1 of 2 eigenlijk...of zaal 1 van Eye of Pathé Rotterdam ofzo...