American Honey (2016)

Bij Joshy schreef ik dat dat misschien wel de beste film van de afgelopen drie jaar is, maar nog geen vier maanden later ontdek ik een nog betere. American honey is werkelijk fenomenaal.

Het verhaal heeft weinig om het lijf. Een jonge vrouw sluit zich aan bij een stelletje halvegare tijdschriftverkopers die het land doorreizen en wordt verliefd op één van hen. En daar kijk je dan ruim tweeënhalf uur naar.

Van mij had het nog veel langer mogen duren. De film kakt geen moment in en vrijwel elke scène is de moeite waard. Of meer dan dat. Dat moment met die beer bijvoorbeeld, WTF. Maar ook die scène waarin Star met die cowboys meegaat. Thriller- en horrorfilms bevatten zelden zulke spannende scènes.

Veel andere scènes zijn zo sterk door de vette muziek, het goede spel van de acteurs, het midwesten (zo jammer dat deze topsetting niet van veel meer films het decor is) en de prachtige beelden. Neem nou de allerlaatste scène. Dat blauwzwarte kleurenpalet, het shot waarin Star uit het water oprijst en de close-up van haar druppelende dreadlocks. Beeldschoon. En hoewel de film zeker niet in de eerste plaats een romantische film is, is de romance tussen Jake en Star wel één van de mooiste die ik ken.

Het enige wat van mij niet zo nodig had gehoeven is de 1.375:1-aspectratio. Het heeft me niet gestoord, maar de toegevoegde waarde ontgaat me. Ik had de film liever in breedbeeld gezien.

Maar afgezien daarvan dus waanzinnig goed. Hoe goed dat is? Het is waarschijnlijk mijn favoriete film van een vrouwelijke regisseur en mijn favoriete film met een vrouw als de hoofdpersoon. Ik sluit zelfs niet uit dat dit tot de top twintig behoort van de kleine drieduizend films die ik heb gezien.

Heel erg tof.

Ik vond 2016 een miserabel filmjaar op enkele uitschieters na en nog slechter dan 2015. Een top tien lijst komt er van mijn kant ook niet. Reviews schrijf ik eigenlijk ook niet meer. Series zijn belangrijker geworden dan film en dat gaat zich alleen maar verder ontwikkelen in de toekomst. Gesprekken met kennissen en vrienden gaan ook alleen maar over series, niemand heeft het meer over films. Het medium is jammer genoeg dood aan het bloeden.

Maar.... antipathie... American Honey is een geniale, geweldige film. Een film die film weer een beetje belangrijk maakt.

Deze film gaat over armoedige jonge kinderen/volwassenen die tijdschriften deur aan deur verkopen. Jeugd dat van alles aan elkaar liegt om ook maar een sale te krijgen aan de deur. Dit gaat gepaard met alcohol en wiet en veel (donkere) hiphop. Grappig is dat ik vroeger zo'n baan had. Elke dag stopte er een bus op het centraal station waar je dan elke dag weer met andere mensen inzat en elke keer naar een andere locatie reed. Iedereen was constant sigaretten aan het roken en na het werk aan de bier en joints. Dus heel veel herkenning in deze film voor mij. Het was allemaal niet zo hard als in deze film maar heel veel overeenkomsten.

Dus enigszins geflipte jongeren die ook nergens anders terecht kunnen verder en triest genoeg geen toekomstperspectief hebben. Voor mij was het een bijbaan voor hun is min of meer hun leven. Zit natuurlijk wel een verschilletje in. American Honey is een kijk op de American Dream en die wordt hier behoorlijk rauw, eenzaam, grof en grillig uitgebeeld. Veel armoede overal. Echte echte armoede. Zit toch wel een hele triestige scene in op het einde en geeft een heel realistisch gevoel af. Sowieso heel veel triestigheid in deze film zonder dat het heel zwaar wordt maar het blijft wel hangen.

Het cameraperspectief is geweldig. Het is alsof je zelf in de bus zit en met hun meegaat elke keer. Als ze in het begin in Kansas City aankomen en iedereen begint om zich heen te kijken, was ik bijna net zo enthousiast als de kids in de bus. Zeer immersive dus!

De American Dream is dead zoals Trump het zelf door een microfoon blèrt. Dat lijkt deze film wel te zeggen. Als je kijkt naar alle relaties in deze film dan is er geen warmte of liefde te vinden. Nergens vind je echte gevoelens en niemand gelooft daar verder in of lijkt daar naar te zoeken. Gecombineerd met heel veel wiet vooral, nog iets waar je behoorlijk gevoelloos van wordt en dan ook harde hiphop constant dan ook wel afgewisseld wordt met beelden van die jongeren die verloren voor zich uitkijken. Een scene dat een 12 jarig meisje zit te twerken op haar verjaardag blijft bij mij ook hangen. Eigenlijk is iedereen alleen en eenzaam in deze film. De hoofdpersonen, de cowboys met witte hoeden (waarvan je nooit hun intenties hebt geweten), de boys die in de oliewereld werken en iedereen die ze tegenkomen onderweg. Deed me op een verschillende manieren ook denken aan The Catcher in The Rye; waar ook iedereen eenzaam is.

De film is misschien te lang maar de hele aanpak vind ik zo ontzettend geweldig dat de film van mij wel veel langer had mogen doorgaan. Zonder twijfel is dit de beste film van 2016!

“So you're a southern girl. A real American honey like me.”

Indrukwekkende film. American Honey is een roadmovie, een coming of age film en een romantisch drama ineen over een groep jongeren die de Amerikaanse Midwest doorkruisen om door het verkopen van tijdschriften aan geld te komen. Jongeren met weinig toekomstperspectief maar natuurlijk wel met dromen. Regisseuse Arnold weet een prachtige balans te vinden tussen het deprimerende leven van de jongeren en de optimistische dromen die ze allemaal hebben. Het wordt nooit te zwaar op de hand.

Ik moest er even inkomen, maar na een half uur kwam ik een flow terecht en begon de film echt indruk te maken. De acteerprestaties zijn allemaal degelijk, met nieuwkomer Lane en de knettergekke maar wel steengoede LaBeouf als uitschieters (dat meisje met een Darth Vader obsessie is ook hilarisch). Het grootste pluspunt is de muziek. Rauwe rapmuziek wordt afgewisseld met Springsteen en Rihanna en het geeft de film een geheel eigen karakter, en het maakt het allemaal erg sfeervol. Net zoals de prachtige beelden van de Amerikaanse Midwest. De camera zit dicht op de acteurs en dat geeft een documentairachtig gevoel. De eindscene met Star die onder water verdwijnt en boven komt kun je zien als Star die haar oude leven achter zich laat. American Honey wordt aangeduid als een film voor een nieuwe generatie. Dat is een deprimerende, realistische, maar ook best hoopgevende gedachte zo aan het einde van 2016.

"We Found Love in a Hopeless Place"

Heel veel plot is er niet aanwezig in American Honey. De film speelt dan ook vooral in op je gevoel. Andrea Arnold doet er werkelijk alles aan om dat gevoel op te roepen. En daarin is ze helemaal geslaagd. Oh, wat is het fijn de jongeren te volgen op hun road trip, wat is het fijn om ze zoveel plezier zien te hebben, wat rond te hangen, liefde zien ervaren, magazines verkopen en er op los te feesten. Maar er wordt ook een andere kant in American Honey getoond. Een minder leuke kant. En het zijn juist die momenten die de meeste impact maken en op momenten waarop je het niet verwacht. Wanneer er net wat leuks is gebeurd, maakt de film je meteen weer kapot door met een scene te komen waardoor je meteen behoorlijk van streek raakt. Je kunt het niet helpen om boos op de personages en situaties te worden. Zo meeslepend is American Honey. Je wordt helemaal de film ingezogen, je gaat mee op de reis door een deel van Amerika en het laat jou deel uitmaken van het gezelschap. En dan nog dat laatste shot van de film. Wow! Een van de mooiste shots van dit jaar.

American Honey heeft veel personages. En bijna allemaal hebben ze wel iets memorabels. Iedereen heeft wel iets leuks/minder leuks over zich. De cast bestaat uit veel first timers die heel erg goed en overtuigend spel laten zien. Het zijn echter twee die hier de show stelen. Allereerst wil ik Shia LeBeouf noemen. Wat een fantastische prestatie zet hij hier neer. Echt een van de beste jonge acteurs van dit moment. Daar gaan we in de toekomst nog heel veel mooie performances van zien. Sasha Lane als Star. Wat een talent. Om in je eerste film zo'n film als American Honey te dragen is een hele knappe prestatie. Ze laat hier al zien waar menig acteur jaren voor heeft moeten leren. Alle emoties komen zo echt over. Het talent van het jaar.

De manier waarop American Honey is geschoten is geweldig. Helemaal handheld en in 1.37:1. Een aspect ratio wat je vandaag de dag in nog maar weinig films tegenkomt, maar hier heel erg goed werkt om het juiste gevoel op te roepen. Het voelt als een documentaire aan. Hier laten Arnold en Robby Ryan je onderdeel zijn van de film. Ik ben ook helemaal weg van de sound design. Ook dat klinkt (en voelt) zo echt. Dat moment wanneer ze die tent binnenloop waar ze aan het linedancen zijn bijvoorbeeld en hoe de muziek daar alles overheerst en je elkaar niet kunt verstaan. De locaties zijn allen perfect gekozen. De soundtrack is geweldig. Alle liedjes passen perfect en de muziek en de teksten geven precies het gevoel weer wat Arnold naar de kijker wil overbrengen.

Het is heel moeilijk om iets over American Honey te vertellen. Het is een film die heel veel vraagt van je gevoel en heel veel inspeelt op je emoties. Iedereen zal deze film op een andere manier beleven.

Heel erg sterke film

Ietsje teleurstellend.

Tenminste, bij de naam van Arnold had ik dan toch wel iets meer verwacht. Tenminste, Red Road en Fish Tank waren toch wel een heel klein tikkie beter dan dit wat pretentieuze en veel te lange clichefeest. Meest teleurstellend misschien wel dat in die drie uur eigenlijk zo ongeveer niks gebeurt, we zien en leren ongeveer niks van het hele zooitje ongeregeld, en de karakters blijven daardoor een soort abstractie - maar wel een onecht aanvoelende abstractie. Geschikt voor mensen die heel, heel ver van dit soort zaken af staan om zich een avondje aan te verkneukelen of te vergriezelen, maar op geen enkele manier inzicht of toegang biedend.

Dat is dan wellicht ook meteen waar het grootste verschil met Arnolds eerdere films zit - die gaven wel zo'n inzicht. Ergens iets kwijt geraakt.

Oh, en wat ik dan nog even kwijt moet. Wat is dat nou weer voor gepruts in de marge met dat beeldformaat, dat schiet me dan toch echt in het verkeerde keelgat.

De groep roadtrippers die we volgen in American Honey staat eigenlijk in alle opzichten linea recta tegenover Sebastian en Mia, de twee hoofdrolspelers van La La Land (2016). Sebastian en Mia zijn dromers met heimelijke toekomstidealen, de jongeren in American Honey lijkt het aan iedere vorm van perspectief te ontbreken. Regisseuse Andrea Arnold haalt daarmee de grond weg onder de voeten van de American Dream die Damien Chazelle in La La Land (her)levende hield. Er is maar een ding dat deze op zichzelf aangewezen jongeren kunnen doen: keihard werken voor hun geld. En tegelijk genieten van het leven. Eruit te halen wat erin zit. Gek doen, af en toe feesten, en vooral niet al te veel nadenken over consequenties en morele dilemma’s.

En in die groep jongeren belandt Star (Sasha Lane) aan het begin van deze avontuurlijke roadmovie. Dat Jake (Shia LaBeouf) haar tijdens een toevallige ontmoeting weet te verleiden zich aan te sluiten bij de bonte verzameling excentriekelingen, mag geen wonder heten. Star wordt thuis misbruikt, en weet zich duidelijk geen raad in haar rol als verzorger van twee jonge kinderen. Het ogenschijnlijke gemak waarmee ze die gedwongen taak laat vallen geeft al iets weer van haar persoonlijkheid. Gedreven door intuïtie en naïeve onbevangenheid verkiest Star het avontuur. Van het ene op het andere moment reist ze stad en land af in een krakkemikkig tourbusje, de kost verdienend als verkoopster van tijdschriften die niemand wil hebben. Al snel wordt duidelijk dat dat geen excuus is om na een lange werkdag aan te komen met een karige opbrengst. Liegen en bedriegen is het devies; alles is toegestaan, zo lang het maar geld oplevert. De financiële honneurs worden waargenomen door Krystal (Riley Keough), een self-made bitch die de uitdagende houding van Star al vanaf het begin wantrouwt.

En dan is de film eigenlijk nog maar net begonnen. Want met een indrukwekkende duur van 158 minuten is dit zonder meer een film voor de fijnproevers; wie met het genre ‘roadmovie’ niet bijster veel opheeft, zal zich op den duur wellicht wat storen aan het gebrek aan narratieve richting. Dat is direct ook een van mijn belangrijkste observaties. American Honey geeft in de eerste plaats een beeld van de Amerikaanse jeugdcultuur, meer dan dat de film een coherent verhaal wil vertellen. Arnolds methode om dat klaar te spelen omvat het gebruik van hedendaagse (rap)muziek en de incorporatie van talloze puberale dialogen. In eerste instantie werkt dat, maar op den duur treedt de film te veel in herhaling, en gaat de speelduur American Honey echt parten spelen.

Gelukkig is er op het esthetische vlak het nodige tegenwicht. De camera zit zo dicht op de personages dat je je deel waant van Stars wereld, terwijl enkele shots regelrecht uit de laatste National Geographic ontsnapt lijken te zijn (in dat verband baalde ik wat van het met opzet versmalde beeldformaat). Ook de lichtval kan op de nodige credits rekenen, of het nu gaat om de nachtscènes of om de momenten dat fel zonlicht het beeldscherm streelt.

Veel gewicht rust in deze roadmovie op de schouders van debutante Sasha Lane. Het is enorm knap dat zij dat gewicht weet te dragen; tegelijk speelde Lane een personage dat zich lastig liet peilen. Dat maakte het voor mij lastiger me in te leven in haar beslissingen. Eenzelfde probleem had ik met Shia Leboeuf; Jake is hem op het lijf geschreven, maar zijn manipulatieve, dominante karakter maakt hem tot een enigszins afstotelijk personage dat een wat beperkte ontwikkeling doorloopt.

Wie door de esthetiek en sfeerbeelden heen prikt, zal al snel stuiten op de onderhuidse motieven die ten grondslag liggen aan het geschetste beeld van de Verenigde Staten. Overal is verloedering te zien. In de rijke wijken van de suburbs leven moeders die het nalaten hun kinderen te corrigeren, en de semi-patriarchale arbeiders op het platteland zijn vooral uit op het bevredigen van hun eigen behoeften. Indirect zijn zij verantwoordelijk voor de totstandkoming van de groep jongeren die hen nu met slimme verkooppraatjes lastig valt; het was immers juist Star die ontsnapte uit een gezin dat compleet gebroken en verwaarloosd was. Andrea Arnold had die verloedering nog scherper in beeld kunnen brengen, maar concentreert zich uiteindelijk vooral op de karakterontwikkeling van Star en het beeld van de Amerikaanse jeugdcultuur. Het levert een degelijke film op, maar niet de positieve uitschieter waarop ik van tevoren wel gehoopt had.

Leuk is misschien wat simpel uitgedrukt maar heb hier enorm van genoten. Echt een goede film die nog even blijft hangen en ik gerust nog een paar keer zou kunnen kijken. Zoals hier al is gezegd, speelt het enorm in op je gevoel en kan het voor iedereen anders worden ervaren. Afhankelijk waar je de accenten legt, is deze film schokkend, dromerig, rauw, nostalgisch, realistisch, zelfs romantisch.

Ik maakte me tijdens het kijken wat zorgen over de lange speelduur maar 'American Honey' sleept je zodanig mee dat je niet anders kan dan voortkijken, ook al denk je een paar keer terecht: waar gaat dit naartoe... Als je het verhaal niet te serieus neemt en enkel ziet als een roadtrip, kan het oppervlakkig overkomen maar er zit veel symboliek in. Alleen denk ik dat je de film daarvoor een tweede of derde keer moet zien om alles te kunnen vatten.

De acteurs lijken soms zichzelf te spelen, het gaat met zo een gemak en nonchalance dat sommigen inderdaad denken dat deze fictie voor een documentaire zou kunnen doorgaan. Labeouf gaat zoals gewoonlijk helemaal op in zijn rol, wat een goeie acteur zeg (ook al zitten er een paar steekjes los en kan hij dat niet wegstoppen). Lane moet echter niet onderdoen voor hem en wordt knapper met elke scène, veel talent dus.

Toppertje!

Een beetje lang, maar desalniettemin zeer de moeite waard.

Die Arnold laat zien ook in de VS een scherp oog te hebben en een zeer sfeervolle film te realiseren.

In het begin had ik wat moeite met de cast maar dat kwam uiteindelijk meer dan goed. Die kleindochter van Elvis ook in haar redneck bikini .

Muziek is weer (ondanks dat er echt een paar enorme kuttracks in zitten) enorm toepasselijk en sturend.

Hedonistische coming of age met mystieke momenten

Tjonge wat heb ik genoten van deze film. Uitermate realistisch neergezet, soms dromerig, dan weer gejaagd en spannend, met wat mystieke en daarmee onwerkelijke momenten : de beer!. Heerlijk gewoon. Close ups, sfeerbeelden. De muziek past uitstekend. Het interesseerde me niet dat ik lang niet alles in mijn playlist heb staan: de muziek past bij de film: bij deze groep, bij de generatie en bij de beelden. Deze avontuurlijke droom duurde mij zeker niet te lang.

Hehe, wat voelde ik me even commercieel toen ik in plaats van mijn filmvrienden die zweerde bij een collage museumstuk afgelopen zaterdag liever dit meepikte. Maar dat kun je toch al downloaden of volgende maand regulier zien luiden de kreten, maar ik trok me er voor een keer niets van aan en heb er geen minuut spijt van gehad. Arnold had met Fish Tank al een onuitwisbare indruk op me gemaakt en ik vind het echt onwijs knap dat ze als niet Amerikaan zijnde dat grijze wereldje gewoon naar daar doorgetrokken heeft en het eigen heeft gemaakt alsof ze er altijd al heeft gewoond. Zelden zulke mooie beelden gezien van al die godvergeten kansarme stadjes en haar meedelijopwekkende inwoners, die tegelijk toch met zoveel liefde, bijna zomers getoond worden.
Het verhaal is misschien niet heel bijzonder en gaat nergens echt heeldiep. In feite gaat het gewoon over een modern rondtrekkend circus, inclusief freaks, zonder bestemming waar we op het eind niet veel verder gekomen zijn dan waar we begonnen, niets meer, niets minder. De rest is pure sfeer en mooi (of lelijk, het is maar hoe je het opvat, ik vind het mooi in elk geval) filmerij. Toen iemand me vroeg het te beschrijven was het geen wat me als eerste te binnenschoot een mengeling van de dromerige poëtische beelden uit Badlands en het op de huid zittende, rauwe realisme van Blue is the Warmest Color. Met name die alsmaar terugkerende stukken in de krappe busje waarvan je je afvraagt hoe ze daar ooit een camera in hebben kunnen plaatsen zijn bewonderenswaardig.
Sasha Lane is net als Katie Jarvis destijds niet moeders mooiste, heeft wat ordinaire trekjes in huis waar de honden geen brood van lusten en laat ook wel eens wat steekjes vallen in haar spel, maar de natuurlijke echtheid die van haar afstraalt is onbetaalbaar en je krijgt het idee dat ze een aantal weken daarvoor zo van de straat is geplukt. La Beouf had ik letterlijk niet meer in een film gezien sinds zijn rol als puistige puber in Disturbia 10 jaar geleden dus deze vertolking die nog het dicht in de buurt komt van James Franco in Spring Breakers was wel even schrikken, en daardoor misshcien nog wel hilarischer!
De grootste schrik (vergeef me maar ik heb het weekend doorgebracht met een Belg, hehe) had ik toch voor de speelduur, met name het afgelopen jaar is het me zelden gelukt een film langer dan twee uur in één keer af te kijken maar dit vloog letterlijk voorbij, met name de eerste anderhalf uur zijn om eer je het doorhebt. Heerlijk gezapig tempo dat aan de beste roadmovies doet terugdenken.
Ook op de muziek ben ik doorgaans niet dol, maar als je mij kippenvel laat bezorgen bij meuk waarvoor ik normaal oorkleppen opzet als mijn broertjes het luisteren ben je toch wel heel goed bezig. Die wat meer naar mijn smaak neigende liedjes op het eind zijn ook echt goud waar, zelfs het kapot gedraaide en daardoor wat afgezaagde Fade Into You van Mazzy Star wordt goed ingezet. En net op het moment dat je denkt dat het afgelopen is en je voldaan maar wat scheef in je stoel zit omdat je geen gevoel meer hebt in je kont volgen er nog vijf minuten die het zowaar overtreffen. Weet nou niet of het een zelfmoordpoging was of een soort van doop, maar ik hoef het ook niet te weten, het was super fijn!
En dan heb ik het nog niet eens gehad over die immer charmante stukken met die cowboys en hun tequilla-worm voor zelfs wat licht surrealisme en comic relief. Wat mooi lieve mensen, wat mooi! (4*)

Na alle lof wat meer verwacht dan dit. Als groot liefhebber van trips door de USA dacht ik dat 'American Honey' me wel zou gaan bevallen, maar op een paar leuke plaatjes na, viel ook dat wat tegen. Sasha Lane lag me ook niet. Vond het maar een - vervelend is een groot woord, maar niet ver daarvan karakter.

Verder dan een oppervlakkige kijk op wat arme buitenbeentjes na komt het verhaal ook niet. Het knipperlicht liefdes verhaaltje van Lane en LaBeouf is bijster oninteressant en gaat nergens heen. Verder wat schmierende tieners, matige muziek en teveel overbodige scenes. Film duurt te lang. Sfeertje is ok.

En ineens bedacht dat deze film zichzelf best weleens zou kunnen hebben beschouwd als de Easy Rider van een nieuwe generatie vrijgevochten jongeren. Maar die vergelijking leidt helaas onherroepelijk tot de conclusie dat het peil drastisch is gezakt. Ja, dit is een roadmovie over een groep jongeren die met een busje door de VS reist en droomt van de eeuwige vrijheid. Er is volop drank- en drugsgebruik en een aantal seksscènes en er is ook een zeer nadrukkelijk aanwezige soundtrack. Helaas geen Steppenwolf, Bob Dylan, Jimi Hendrix Experience of The Byrds, maar veelal nihilistische [en in mijn oren stomvervelende] hiphopmuziek waarin niet de spirituele vrijheid, maar materialisme als hoogste goed wordt gepresenteerd. Het gebrek aan idealisme en de doelloosheid van de jongeren in deze film, evenals amateuristisch camerawerk met een overdaad aan flaring en een enkele keer zelfs de zichtbaarheid van de boom-microfoon, rechtvaardigt allerminst de waanzinnige speelduur [160 minuten] van deze overschatte film. Ambitieus en origineel is het wel, maar dat is ook voor American Honey niet voldoende om het tot meesterwerk te bombarderen.

Ik sluit me vrijwel volledig aan bij de reactie van IH88. Dit was voor mij de beste film die ik dit jaar op het IFFR zag. American Honey is een combinatie van coming of age film en roadmovie, die een dunne plot over een lange speelduur uitsmeert. Gelukkig zat ik al vanaf het begin in de flow: door het betoverende debuut van Sasha Lane, door de camera die de personages dicht op de huid zit, door het sterke gebruik van muziek en de prachtige beelden van het Amerikaanse binnenland. De jongeren hebben niets te verliezen en alles te winnen, waardoor ze continu de grenzen opzoeken en de hele film onder een aangename spanning komt te staan. Al met al had deze film me helemaal te pakken, en me ook in de dagen erna niet losgelaten. 4*

Deze associatie had ik ook. Zoals ik ook moest denken aan het boek De Meisjes, van Emma Cline.

Even de film laten bezinken. Toen ik de zaal verliet was ik vrij ontgoocheld. De volgende dag een aantal zaken op een rijtje gezet en gelukkig ben ik iets positiever.

Het begin was eigenlijk veelbelovend. Dochter die misbruikt werd door de vader, armoede en marginaliteit. Kinderen die op zoek gaan naar eten in vuilnisbakken, lege frigotoestanden enz .. Goede omkadering en decorschepping. Ook de scene met de dansende moeder was top. Zo rauw, zo wraakroepend ook.

Nadien verwaterde het wat met veel van hetzelfde. Waar je je ook bevindt op de sociale ladder, je gewoon blijft hangen. Geen American Dreamgehalte dus, integendeel. Die Star wil haar marginale bestaan ontvluchten door op eigen benen te willen staan, hoopt op vrijheid en geluk, maar blijft in hetzelfde schuitje zitten.
Het einde van de film was verrassend en open. Daar waar de schildpad zijn eigen geluk vindt en kan wegvluchten van het land, kan zij dit niet (letterlijk zelfs). Ze zit vast aan de groep en ze is er afhankelijk van. Ze geeft dan ook de hoop op een eigen stek of caravan op, mede omdat die Jake dat ook onrechtstreeks te kennen geeft. Dromen ja, maar de realiteit is wat ze is. Nu niet dat ik er een topfilm van wil maken, maar het concept slaat wel aan.

Film was vooral 20-25 min te lang, 163 minuten is echt lang voor zoiets … Er zijn te weinig plotse veranderende gebeurtenissen, alles lijkt hetzelfde en is op de duur ook saai. Maar dat is misschien the point van de film? De oppervlakkigheid, saaiheid en vastgeroeste gewoontes in het leven? Beste was idd de muziek: die was absoluut uitmuntend! (zelfs als niet rapliefhebber). Acteren viel ook wel mee (wel veel personages die dienden als opvulmateriaal, weinig uitdieping). Sasha Lane doet het overigens uitstekend!

Niet helemaal wat ik had verwacht, maar alsnog wel een sterke roadmovie met coming of age en drama elementen die best goed zijn uitgewerkt. We volgen een jong meisje uit een white trash familie die haar leven ontvlucht en mee gaat reizen door Amerika met een groep tijdschriftenverkopers, waar ze de harde wetten van het leven ook duidelijk leert kennen. Ze zal keihard moeten werken voor haar geld en excuses bestaan niet, dus liegen en bedriegen is geoorloofd. Maar er is ook een mooi groepsgevoel, waardoor ze regelmatig zichzelf laten gaan op elke mogelijke wijze, van drugs tot seks. Dat zijn erg mooi geschoten scenes. Het acteerwerk van de cast is uitstekend, vooral hoofdrolspelers Sasha Lane en Shia Labeouf zijn goed op dreef. De chemie tussen beiden is absoluut voelbaar.

Op zich gebeuren er geen hele bijzondere dingen in de film, wat de kracht en later ook de zwakte van de film is. Want ook al zijn de personages interessant en is de roadtrip fraai, de film duurt gewoon overdreven lang. Met ruim 2,5 uur had hier gewoon een half uur tot drie kwartier afgehaald mogen worden, zodat de film krachtiger had geoogd. Er zitten nu regelmatig wel langdradige of herhalende scenes in die niks toevoegden aan het geheel. Maar overall is dit gewoon een fijn filmpje geworden, visueel en zeker ook qua soundtrack erg aanstekelijk. Zo luister je het ene moment hiphop en het andere moment weer een klassieker van Bruce Springsteen. Het werkt mee aan de rauwheid van American Honey.

3,5*

De trailer vond ik maar zo-zo en bovenstaande vergelijking met Spring Breakers, welke film ik helemaal niks vond, verlaagde mijn verwachtingen fors, maar zelfs met lage verwachtingen viel de film me tegen. De film is zo tergend saai dat ik voor het eerst in mijn leven heb getwijfeld of ik halverwege de film al naar huis zou gaan. De tweede helft van de film is iets beter dan de eerste helft maar nog niet om over naar huis te schrijven.

De film laat een groep tieners zien die een soort The American Dream naleven in de vorm van een volwassen vorm van kinderpostzegels verkopen: men verkoopt tijdschrijftabonnementen in de hoop rijk te worden, niet omdat iemand nog tijdschriften leest maar omdat men de sympathie wint van de koper. In die zin is het ook een soort populariteitswedstrijd om geld. De hoofdpersoon, Star, wijkt af van de rest van de groep doordat ze niet wil liegen of stelen om tijdschriften te verkopen, hetgeen er zelfs toe leidt dat ze richting de prostitutie gaat (hetgeen immers wel een eerlijke handel is). Om een of andere reden zijn zij en de man die haar heeft gerekruteerd verliefd op haar, maar dat ligt gevoelig omdat hij ook al het bed deelt met de werkgever van de groep voor wie iedereen werkt.

Dat is zo’n beetje waar de film over gaat en ofschoon er wel iets uit te halen is van een op de hedendaagse hiphopcultuur gebaseerde hippiecommune – een groep ‘wilde’, non-conformistische jongeren die door de VS reizen en alles doen voor elkaar en voor geld – is deze nogal brave versie van een jeugdbende vooral weinig interessant. Echt crimineel zijn ze niet en echt wilde dingen zoals een seksorgie doen ze ook niet: ze doen vooral graag gek en asociaal zoals dansen op auto’s. Veel meer gebeurt er niet en de film is net zo vervelend als aanwezig zijn op een puberfeestje. Je wacht op een climax of onverwachte wending – als gevolg van hun oneerlijke handel of de driehoeksverhouding – maar die komt er niet. De film grossiert juist in anticlimaxen: zo is de leukste scene die met de cowboys maar zelfs het daarin beloofde spektakel van Star onder invloed van mescaline of de cowboys die hen achterna komen vindt niet plaats.

De boodschap lijkt te zijn dat jongeren graag gek doen, vooral op de harde beat van luide hiphop en een beetje drank en marijuana. Een tijdsbeeld zie ik er niet in: jongeren uit alle perioden van de geschiedenis deden graag gek en non-conformistisch. Het tijdgebondene is hooguit dat deze, eigentijdse – overigens blanke – jongeren juist erg conformistisch (of cynisch) zijn in de zin dat ook zij erg materialistisch zijn en slechts leven voor geld met zwarte hiphopgangsters als hun helden maar (The Wolf of) Wallstreet – de kunst van het verkopen – als echte voorbeeld. Als idee misschien interessant, maar ik vond de uitwerking niet boeiend en ik heb geen idee waarom deze saaie film, waarin nog minder gebeurt dan een gemiddelde MTV-clip, zo enorm lang (162 minuten) moet duren.

......heerlijk verfrissend, zoals de hele film verfrissend is, niet de gebruikelijke Hollywood beeldtaal en dito verhaalvertelling. Af en toe zelfs ongemakkelijk in de filmzaal, in tijden niet zulke realistische seksscenes gezien in een Amerikaanse film.
Veel scenes blijven ook goed hangen na de film, zoals de lijndansende kinderoverdracht scene, meesterlijk!
Eens met Richardus, het is juist een hele knappe mix tussen, fantasie en realistisch.

Minpuntje is het vierkante beeldformaat, zal wel iets met de kosten te maken hebben. Ik ben over het algemeen geen fan van schoudercamera's, zeker niet in combinatie van teveel editing. In deze film is het precies goed gedaan. Waarom? Omdat het niet opvalt, en dan is het goed.

De film geeft ook voldoende stof tot nadenken, ogenschijnlijk oppervlakkig, maar veel grote thema's liggen onder die oppervlakte.

Erg mooie film, mooi geschoten ook, met een sterke presence van het hoofdpersonage, lekker vrij voortrollende handeling die niet per se ergens heengaat, dus zonder vast te lopen in een al te nadrukkelijk plot; en daarmee dicht bij de state of mind van de personages blijvend.

Leuke soundtrack inderdaad, goed geïncorporeerd in de handeling. Lady Antebellum is me persoonlijk iets te gelikt, maar dat je zoiets met z’n allen meebrult tijdens een lange autorit, ja, dat kan best.

Al met al een fraaie, dynamische sfeerschets van hedendaags Amerika vanuit het perspectief van een groep op drift geraakte jongeren, die in al hun schijnbare wildheid zo ... Amerikaans zijn, in hun groepsdynamiek en fanatieke ‘arbeids’ ethos, compleet met yells, peptalk, rituelen, competitiedrang en puntsgewijs opgesomde do’s en don’ts.

Geen revolutie hier, maar opportunisme en pluk de dag; waarbij dan wel weer opvallend is dat de toekomstdromen – voor zover aanwezig – letterlijk over huizen, bomen en beestjes gaan.

American Honey zit vol met anekdotisch aandoende, maffe gebeurtenissen, maar wordt nooit ongeloofwaardig in die verschillende scènes. Arnold slaagt erin een en ander authentiek te laten overkomen, zonder te vervallen in grauw, documentair realisme. Niet in de laatste plaats natuurlijk ook dank zij Sasha Lane, geen klassieke schoonheid, wel iemand die de aandacht kan vasthouden, een merkwaardige mixture van lowlife en glamour. Gouden greep.

Ja, erg mooi dit. Maar dat had ik al gezegd geloof ik.

Het voorbeeld van wibro vind ik juist illustreren dat Arnold wel wat gemakkelijke keuzes maakt. Die hele scene eigenlijk. Je hoeft verder maar naar de tekst van de liedjes te luisteren en je weet hoe je de situatie moet plaatsen. "We found love in a hopeless place", kom nou zeg, dat is gewoon cheesy. Ook het einde van de film maakt gebruik van een te voor de hand liggend beeld (het bovenkomen uit het water van Star komt overeen met het ritueel van de doop, wat staat voor wedergeboorte).

Verder sluit ik me bij degenen aan die inhoudelijk iets meer verwacht hadden. De zelfkant van de samenleving blijft grotendeels buiten beeld en white trash lijkt de groep me ook niet. American Honey geeft niet een tijdsbeeld van een samenleving of een generatie, maar is gewoonweg een film over een groep jongeren die buiten een strak keurslijf willen leven, zoals dat zich op elke plaats en in elke tijd zou kunnen afspelen. Met name de term American Dream, sowieso een tamelijk inhoudsarm begrip, lijkt me helemaal niet van toepassing. Deze jongeren leven in het hier en nu en vinden het allemaal wel best zo. Zelfs het genre coming of age is niet van toepassing, want daarvoor is er te weinig karakterontwikkeling bij Star. Ze is vanaf het begin van de film eigenlijk een volwassen persoon en ze worstelt niet merkbaar met haar identiteit.

Toch heeft American Honey wel wat bijzonders. Door de wijze van cameravoering zit je echt ín de groep als kijker, dat is heel knap gedaan. Vooral de tweede seksscene is fenomenaal gefilmd, een specialiteit van Arnold (zie ook Red Road). Het compacte beeldformaat is wat mij betreft essentieel. Van breedbeeld was de film te statig geworden. Het tempo wordt erin gehouden door de muziek en de cinematografie, waardoor de film gemakkelijk kijkbaar blijft, ook als het wat herhalend wordt. Best een goede film dus, maar mijns inziens niet het meesterwerk wat sommigen hier er in zien.

Goeie film over een tienermeisje die met een groep jongeren rondtrekt om tijdschriften te verkopen. Deze roadmovie had wat korter kunnen zijn, maar er gebeurd genoeg waardoor het toch wel onderhoudend blijft. Ook de hele dynamiek en sfeer binnen de groep wordt goed neergezet. De film ziet er prachtig uit (rauw, maar met warme kleuren) en het acteerwerk van Sasha Lane en Shia LaBeouf is uitstekend.

Indringende road movie over hedendaagse jongerencultuur. Bij het zien van de avonturen van Star en haar kompanen moest ik onwillekeurig af en toe met enige nostalgie terugdenken aan de vergelijkbare fase in mijn eigen leven, hoewel die al ver achter mij ligt en door de tand des tijds inmiddels mooier is ingekleurd dan ie in werkelijkheid was. Voor mezelf kom ik tot de conclusie dat er —afgaande op deze film en afgezien van de muziek— in de kameraadschappelijke omgang tussen jongeren eigenlijk niet zo gek veel veranderd is in de loop van de jaren (maar ik ben geen deskundige en kan me vergissen natuurlijk). Het enige wat ik in deze film een beetje gemist heb, is maatschappelijk engagement.

Hoe dat verder ook zij, ik heb me bijzonder vermaakt met deze levenslustige, onderhoudende film over jongeren die elk op hun eigen manier op weg zijn naar volwassenheid. Aansprekend en fris in vergelijking met talloze high school films en ander onbeduidend flutwerk over jongeren, waarmee de filmmarkt overstroomd wordt.

tenslotte voor de (h)eerlijke rol van Sasha Lane, die wat mij betreft mag terugkijken op een overtuigend debuut.

Aardig maar niet meer dan dat.

Dit had net zo goed een docu kunnen zijn....aam de ene kant is dat goed maar aan de andere kant niet.

Acteerwerk voelt goed en echt aan....maar ze kunnen net zo goed hunzelf spelen (dan had ik het ook geloofd)

de film laat dingen zien die in realtime ook kunnen gebeuren maar echt dramatisch vind ik het niet....er gebeurt niet zoveel eigenlijk.

Jammer want de film oogt wel heel tof en is op mooie locaties gefilmd.

Ook zitten er wat rare toevalligheden in die niet realistisch zijn voor dit genre.

Leuke wegkijker maar niet meer dan dat.

De mannelijke antagonist, welke er zich als een Robert Baggio paardenstaartje vanaf maakt, is pure bijzaak. Het draait duidelijk om "Star", de vrouwelijke protagonist. Een dartele spring-in-'t-veld in haar seksuele zoektocht. Dat alles is overduidelijk. Wat mij dwars zit is waarom ze halverwege de film veinst dat zij niet zwemmen kan, doch op het einde er schijnbaar geen moeite meer mee heeft kopje boven te blijven. Heef dat enige betekenis wellicht? Ik vraag dit enigszins retorisch maar meer uit onwetendheid.

American Honey is deels een coming-of-age verhaal, deels een roadmovie dat terloops een inkijkje geeft in het door armoede verscheurde moderne Amerika. De mislukte Amerikaanse droom? Andrea Arnold geeft (en wil) nergens een politieke boodschap verkondigen maar laat gewoon het 'echte' Amerika zien. Gewone mensen met allerlei achtergronden en hun eigen sores of dromen of idealen. We gaan mee op reis met een groep optimistische verschoppelingen, langs veelzijdige bestemmingen en onvoorziene situaties. Dit doen we door mee te kijken met het lot van Star (Sasha Lane) die uit haar penibele levenssituatie probeert te ontsnappen door zich aan te sluiten bij deze bonte groep straatverkopers. Op zich geen heel moeilijk script, echter is de uitvoering wel héél erg goed gedaan. Met de beelden wordt geprobeerd om de kijker mee te nemen op dat dromerige avontuur. Een reis van tegengestelde: glamoureuze rijke huizen, maar ook arme wijken. Met op de achtergrond de hedendaagse belangrijkste muziekstromingen van Amerika met veel opzwepende hiphop, country en catchy popdeuntjes. Verder maken we kennis met meerdere subculturen: de truckers bij een truckstop, de harde werkers op de olievelden, verveelde rijke cowboys, enz. Wat vooral knap gedaan is, is de manier waarop alles wordt gefilmd en gespeeld. Je voelt je eigen alsof je één van hen bent. Hoe het gelukt is om die speelse manier zo goed over te brengen is mij een raadsel? Maar het werkt fantastisch. Een groot deel is wel te wijten aan het goede acteerwerk van Sasha Lane en Shia LaBeouf en de rest van de cast. Al blijven alle wel in de schaduw van beide genoemde. Jammer vond ik wel dat de regisseuse niet goed weet hoe te eindigen. Nadat een prima muzikaal moment voorbij is gekomen om de zaak mee af te sluiten, besluit ze er nog een paar onnodige scènes aan toe te voegen. Enfin, eigenlijk wil je ook helemaal niet het groepje verlaten en is het vooral een film die je moet ervaren.

Aardige roadmovie. Er gebeurt niet zo heel veel bijzonders, en het open einde stelt ook wat teleur maar dankzij de goed spelende cast en de lekkere muziek valt het prima te behapstukken. Het is wat aan de lange kant maar ik heb me toch niet verveeld, de sfeer is ook goed. Wel een voldoende waard.

Een vervelende film, die blijkbaar 2 uur en 24 minuten moest duren.

De film volgt een groep buitenbeentjes uit de sociale onderklasse in het Midwesten van Amerika. De regisseur wil dat je vooral niet vergeet hoe tragisch de situatie is waarin deze personages verkeren. De hele film wordt armoede gefetisjeerd en in je gezicht geduwd. In mooie shots wordt de ranzigheid vastgelegd; krakkemikkige motels, smerig voedsel, overal rotzooi, versleten kleding, insecten die over het aanrecht lopen. Dit voelt behoorlijk ongemakkelijk aan. Als kijker voel je je een soort ramptoerist.

In de lange tijd dat de film duurt hadden de personages uitgediept kunnen worden, maar daar is geen sprake van. Zelfs de goede prestaties van Lane en LaBeouf kunnen niet verhullen dat hun personages flinterdun zijn. De bijfiguren blijven allemaal karikaturen.

De hele film is een herhaling van zetten. Veel scènes zijn bijna een kopie van een scène van vijftien minuten daarvoor.

Neemt niet weg dat er een aantal mooie momenten in de film zitten. En de film is mooi geschoten, met prachtige kleuren en schitterende shots van het Amerikaanse landschap. Ook de soundtrack vond ik goed. Maar dit alles was niet genoeg voor mij om deze ellenlange film de moeite waard te maken.

Wat minder dan verwacht (gehoopt) maar zeker de moeite waard, deze American Honey. Om positief te beginnen: Sasha Lane is erg goed in de titelrol- alsof ze zelf net voordat er gedraaid zou worden ergens is opgepikt. De scène met de cowboys bijvoorbeeld, haar acties en teksten zijn zo geloofwaardig dat het geïmproviseerd lijkt. Stoer, kwetsbaar, behaagziek, naïef, het zat er allemaal in. Ben benieuwd of ze Star gewoonweg was, en dus vastzit aan typecasting, of dat ze ons in de toekomst verrast met totaal andere rollen- de tijd zal het leren.

Een tweede aspect waar geen enkele recensie aan ontkomt is de muziek, die zeer aanwezig is. Beste nummer vond ik nog het liedje van Pagan (the Raveonettes), de commerciële rapnummers over geld pasten wel prima bij de jongeren, die nogal hedonistisch en egoïstisch overkwamen, en die me trouwens, op een enkeling na, eerder op drift geraakte middle class kids leken dan white trash. Laatste nummer was ook fijn trouwens.

De film ziet er ook mooi uit, zowel de buitenopnamen als de claustrofobische scenes rondom de groep, de aandacht verslapte geen moment. Over wát Arnold nou laat zien ben ik minder enthousiast, ze kijkt naar de VS zoals Europeanen dat vaak lijken te doen, ietwat schematisch. Dus krijg je niet heel verrassende scenes als de rijke vrouw die twee zwervers binnenhaalt om naar hun bullshit te luisteren omdat ze christen is, terwijl haar dochter buiten een volwassen dansje opvoert, en aan de andere kant van de medaille het arme gezin met de verslaafde moeder en de lege ijskast, wel verrassend dat een 6-jarig meisje van Latijns-Amerikaanse afkomst de Dead Kennedy's kent, dat dan weer wel.

Ook de uitbarstingen van LaBoeuf, die wel prima speelde, vond ik minder. Met name de afwikkeling van de eerder genoemde cowboy scène viel tegen, terwijl die tot LaBoeufs intrede juist zo goed en nieuwsgierigmakend was.

Misschien niet heel zware kritiekpunten maar wel het verschil tussen "goed" en "indrukwekkend".

Dit is één van die films waar ge er u eigen op betrapt geboeid te zitten kijken, vooral naar het verrassend knap acteren van ene Sasha Lane en naar het bijzonder "maatschappijtje" waarin ze is beland. Blij ook, want absoluut niet zwaarwichtig en met een bende jongeren die met hun uitbundig gezang meehelpen aan een zeer geslaagde soundtrack, en ook tevreden omwille van het feit dat het "maar" om aftruggelaars gaat en niet om het klassieke bloederig geweld op één uitzondering na
De film bestrijkt ook een stukje sociaal leven in de States en tekenend is het misschien te moeten vaststellen dat de jongeren wel een "droom" hebben maar daar niet mee bezig zijn...In het liedje heeft "honey" de betekenis van "liefste". Het betekent eigenlijk "honing" en Amerika is lang geen land van "melk en honing".
In het slot is de film wat langdradig. Enig minpuntje.

Best een aardige road movie met een knappe rol van Sasha Lane en die ook lang weet te boeien, maar gezien de duur van de film ook wel wat van zijn pluimen laat. De film wordt helaas te lang uitgesponnen zonder dat het ook een meerwaarde biedt. Wat mij wel op viel was telkens het gebruik van insecten, reptielen, spinachtige.... bij scène overgangen. Heeft dit een bepaalde betekenis of heeft de regisseuse het gewoon voor dieren? Sasha bekommerde zich er ook telkens om op weg naar vrijheid. Misschien is dit de betekenis die er achter zit. 6,5/10

Eindelijk heb ik deze film gezien. Ik was er al lang benieuwd naar, maar ik twijfelde of ik het leuk zou vinden, dus toen hij in het filmhuis draaide ben ik niet gegaan. Nu heb ik 'm alsnog op DVD gezien en hij heeft mij positief verrast. Al gauw werd ik meegesleurd in het verhaal en bleef ik geboeid kijken. Het acteerwerk vind ik heel sterk en ik kan mij goed in Star inleven. Hiphop is niet mijn ding en ik associeer zulke alternatieve jongeren niet 1,2,3 met die muziek, maar ik denk dat ik kan stellen dat hun muzieksmaak breed is, want ze luisteren ook naar andere muziekgenres. Zeer mooie, dromerige beelden, heldere kleuren en een lange speelduur die ik absoluut niet storend vind. Favoriet erbij! 4,5*