American Honey (2016)

Deze roadmovie is vooral een sfeervolle film en niet echt een film met een plot. En dat stoort niet. Het is een weergave van een groep jongeren die ook leven in het nu en niet weten of bezig zijn met wat komen moet. Geen diepgaande uitleg over de geschiedenis van die jongeren. Dat doet er voor hen ook niet meer toe. Dat valt op als Star een tijd later in de film bij een gezin komt waar de vader afwezig is en de moeder weg is van de drugs. Je ziet haar ineens terug herinneren dat ze nog een kleine broer en zus heeft. Alsof ze dat al helemaal vergeten was.


De muziek is wel heerlijk. Geen goedkope soundtrack om een album te kunnen verkopen (al zou dat wel fijn zijn), maar muziek die er bij past. Waar ik eerst nog wat zocht naar een plot, zat ik gaandeweg helemaal mee in de film dankzij de combinatie van de muziek, beelden en kleurrijke figuren. Een wat alternatieve roadmovie dat niet groter hoeft te zijn.

Pas na het zien van een reeks films als Good Times, The Bling Ring, Spring Breakers ben ik uiteindelijk achter het bestaan van A24 gekomen. Inderdaad, de veelal zonnige contrasten en de dromerige sferen die worden gebruikt in de films. Dit jaar heb ik dat weer intens mogen ervaren met The Florida Project. American Honey had ik vorige week voor het eerst gezien, en ook hier lijkt de sfeer voorop te staan. I love A24.

En ja, ik was eigenlijk ook wel weer even toe aan een Roadmovie. Welnu een Roadmovie waarbij je de adem van Trump al in je nek voelt hijgen. Van Andrea Arnold heb ik Fish Tank nog gezien en ook deze maakte een overstap naar Amerika, om deze schitterende prent neer te pennen. Ondanks de zomerse sfeer valt het begin van de film al koud op je dak: Incest, verwaarlozing en dan het feit dat de zekere Star haar broertje en zusje dumpt om te gaan vluchten, zo even na een paar mooie momentjes samen waarbij je juist zou denken dat ze er heel hecht aan was. Dit alles omdat ze geïnteresseerd is geraakt in een groepje jongelui die rondtoeren door Amerika. Nadat ze de knoop door heeft gehakt neemt ze deel aan het gezelschap om geld te maken door middel van tijdschriften te verkopen.

En de film blijft gewoon één grote adem vol prachtige wendingen en weet je bijna op alle raakvlakken te stimuleren. De mooie maar soms ook pijnlijke scene´s tussen Star en en de onvoorspelbare Jake (pas later achtergekomen dat het Shia LaBeouf was.), de klanten waar Star haar vingers aan brand (met name die rijke cowboys en die mijnwerker), de verschillende achtergronden van de deelgenoten, met Pagan als buitenbeentje die geheel in haar eigen wereldje leeft, die exhibitonistische gast... Echter wil het niet altijd koek en ei zijn want het team staat onder leiding van de uberbitch Krystal en de sektarische mentaliteit is vaak haast niet weg te denken... ook al lijkt de film te willen dat je dat gedeelte vergeet en je blijft focussen op de mooie dingen. Het rauwe (en ook medogenloze) kantje ontbreekt er niet aan.

En dan ook de spot die de regisseur drijft met de hedendaagse (c)rapmuziek. Slim ook om die te ondertitelen en dan voel je gewoon de leegte en de inhoudloosheid.

En zoals je kan verwachten; het visitekaartje van deze film zijn de talloze prachtige shots van de Amerikaanse streken in verschillende weersomstandigheden. Haast een avontuur die je als kijker zelf mag meemaken. De 162 minuten lijken voorbij te vliegen terwijl de film op de slow burn blijft voort pruttelen.

Ja, dit was weer eens een magistraal product van A24.

5,0*

Fraai, maar genoeg minpunten.

Het moois: er schuilt een broeierig soort van vrijheid doorheen de film. Het road-tripgehalte, de vrijgevochten positie die Star zichzelf heeft aangemeten, de muzikale ondersteuning en de benauwende hitte en glimmende gezichten van de club; het geeft de film best een unieke smoel. De dwarsdoorsnede van modern Amerika doet bedompt aan en de afzijdige registratie werkt het navelstaarderige sfeertje van de bubbel waar de groep zich in begeeft aardig in de hand. Dat bedoel ik positief, zeker met het gevoel van vrijheid dat de film oproept. Lichtelijk amoreel en doelloos maar op momenten ook alive en ontdekkend zoals je dat van hedonistische tieners mag verwachten. Weinig statement in deze film, het toont wel een treffende reflectie van de zelfkant van de Verenigde Staten.

Dat gezegd hebbende: het was niet altijd even boeiend om naar te kijken. En ik moest even nadenken waarom dan niet. Vond ik de wispelturigheid van de naïef-eigengereide hoofdpersoon irritant? Kon ik me niet inleven in de destructieve aantrekkingskracht tussen haar en Jake? Duurde het simpelweg te lang? Wat dat laatste betreft: ik vind tweeëneenhalf uur voor een roadmovie eigenlijk perfect. Misschien vind ik dat de gebeurtenissen wat weinig volume hebben. Er gebeurt van alles, maar alles blijft een beetje aan de veilige kant van impact.

Die drie cowboys, die christelijke vrouw, die olieboorder, het gezinnetje met de verslaafde moeder: voor een film die een land doorkruist en constant wisselt van setting, zetten de personages en gebeurtenissen maar bar weinig in werking. Het is niet zozeer het gebrek aan narratief, als wel een gebrek aan lading. Je merkt het ook een beetje aan de hoofdpersonen, die nauwelijks symptomen van karakterontwikkeling of nieuw verworven inzichten vertonen en een beetje in cirkeltjes blijven hangen. Laat het eens flink uit de bocht schieten, denk ik dan, het zou de film zo veel meer gewicht geven.

De inhoud legt nergens echt aan en drijft net zo oeverloos en random voort als de camera die het allemaal wat observerend vastlegt. Handheld voor de immersieve beleving, sure. Maar dan heb ik liever een camera die gericht op zoek gaat (naar schoonheid of beslommering) dan eentje die er bij toeval tegenaan lijkt te lopen als een verveelde reisgenoot. Niet dat er geen mooie shots in zitten, hoor. Maar ook die abrupte cuts in scenes versterken het lukrake karakter van de film. Naast de muziek, wordt ook een personage meer dan eens mid-sentence de mond gesnoerd.

TJa, en de muziek zelf. De montage en het meezinggehalte maken het vooral de muziek van de personages, en veel minder voor de kijker (of als soundtrack van een film). Ik vond het dan ook vaak wat botsen met de visuele look en feel van de film, maar dat ik bijna alle nummers afschuwelijk vond draagt daar natuurlijk ook aan bij. Geef mij maar iets wat de sfeer van het geheel onderstreept, niet iets wat op de autoradio hard afgespeeld wordt.

Alles bij elkaar vind ik het een beetje ontbreken aan lef. Er wordt genoeg moois gevangen, maar het is te weinig, te klein én het voelt niet altijd even opzettelijk. Gezien het onderwerp, de titel en de speelduur verwacht ik dan gewoon meer dan wat ik gezien heb. 2,5*

Party in the USA

Na het zien van deze Drama/Roadmovie heb ik flink zitten twijfelen tussen een 3 en 3,5 sterren beoordeling. Na een nachtje van bezinking kies ik toch voor de hogere beoordeling, wat met name komt omdat American Honey een heel sterke sfeer neerzet die mij nu ook echt bij lijkt te blijven. De camera zit de acteurs, letterlijk dicht op de huid wat een broeierige sfeer met zich meebrengt en je als kijker ook echt het gevoel geeft dat je naast de jongeren in het busje zit terwijl zij Amerika door toeren.

Ik vond de deur tot deur verkoop van tijdschriften ook wel aardig geloofwaardig overkomen, en het bracht bij mij ook wel persoonlijke herinneringen terug van meerdere bijbaantjes waarbij ik mensen ook moest overtuigen om een dienst te kopen of ergens aan mee te doen. Het wereldje is enorm hard en je moet sterk in je schoenen kunnen blijven staan om het onderscheid te kunnen blijven maken tussen de klanten die resoluut nee tegen je zeggen en de nee die je nog om kunt buigen. Voeg hier de omstandigheden aan toe waar de buitenbeentjes in verkeren, wat nog een extra dimensie toevoegt aan het leven van de straatverkopers.

Niet dat deze omstandigheden altijd zo negatief waren overigens. Woorden als vrijheid, verbondenheid, liefde en zelfontwikkeling waren sterk aanwezig, en hoe kan dat als iets negatiefs gezien worden? Bovenstaande woorden waren voor mij de kern van dit verhaal en bleven altijd de boventoon voeren, ook tijdens de heftigere momenten van de film.

Waarom dan toch mijn aanvankelijke twijfel tussen een 3 en 3,5 of zelfs een beoordeling die nog hoger uitvalt? Dit komt toch omdat het verhaal uiteindelijk steeds meer stil begint te vallen en steeds meer in herhaling begint te vallen. Op een gegeven moment had ik het wel gezien. Ook het einde was vrij abrupt en in mijn ogen ook behoorlijk gemakzuchtig, alsof de regisseur geen betere manier kon bedenken om het verhaal op een sterkere manier af te ronden. Ook had ik graag meer inzage gehad in de personages buiten Star en bijvoorbeeld meer te weten willen komen over het leven van bijvoorbeeld Jake en Krystal voordat ze de weg opgingen. Ik begrijp dat je als regisseur bepaalde keuzes dient te maken, en met de hoeveelheid personages had je hier gemakkelijk een serie format van kunnen maken, maar toch was het prettig geweest als de uitdieping niet alleen bij Star had gelegen.

Om toch weer positief te eindigen: het feit dat de focus op Star, en haar relatie met Jake gelegd wordt, brengt wel met zich mee dat de film niet "te vol" zit waardoor er in ieder geval meer dan voldoende ruimte overblijft om jezelf mee te laten voeren op deze dromerige roadtrip door Amerika.

3,5*

Vreselijk. Ik kan hier echt niks van maken. Pure tijdverspilling. Waar heb ik in godsnaam naar zitten kijken?

Hij begon goed, dat wel. En dat bleef even zo: was goed geacteerd, lekkere muziek en je werd echt meegenomen in hun "avontuur".

Maar daarmee was alles gezegd. Op een gegeven moment bleef ik naar hetzelfde kijken en dacht ik: ja nu weten we het wel. Het was té langdradig. 2,5 uur en er gebeurde helemaal NIKS.

Ik vond het ook behoorlijk onrealistisch allemaal: ze gaat met zoveel mannen mee, maar TOEVALLIG hebben ze allemaal goede intenties hahaha nou in het echte leven was ze allang 10x verkracht en vermoord hoor, maar goed. En dan ook met die beer, grommen en weer verder lopen, really?!!

En dan ook die onnozele, knullige, overbodige, lange seksscènes, waar je helemaal NIKS mee kan ? Je luistert minutenlang naar wat gehijg, fuckin ongemakkelijk. Films waarin er juist wordt uitgezoomd en we zelf kunnen invullen hoe 2 mensen seks hebben, dát kan ik waarderen, maar dit... Nee. Niet mijn ding.

Tot slot het eind... Lekker afgeraffeld. Haha kom je net tot de conclusie dat je naar helemaal NIKS hebt zitten kijken en dan alweer BAM aftiteling.

Ik begrijp niet dat deze film zo hoog scoort. Ik zou hem nog niet eens in m'n top 100 zetten. Saaie bedoeling.

Eindelijk American Honey gezien en die viel zeker niet tegen. De valsheid en smerigheid van het idee van een zogenaamde American Dream wordt fijn in beelden en een verhaal gevat en toont wederom dat vrijheid relatief is. Wie moet wie beoordelen / veroordelen? Voor de één is dit een treurig clubje 'langharig werkschuw tuig', waar een ander juist vrijgevochten zielen ziet die ongebonden door het leven trekken. De tragiek is dat iedereen gelijk heeft en tevens niemand.

Hoewel het idee en de bedoeling van de film uitstekend is, blijkt American Honey uiteindelijk bijzonder repetitief te zijn en trekt het geheel zich ontzettend lang. De lange speelduur is niet te verdedigen en veel opvulling wordt op ons afgevuurd. Nu scheelt het dat die opvulling best prettig is om naar te kijken en de acteerprestaties uitstekend zijn. Na het zien van Fish Tank had ik gehoopt dat mijn tweede Arnold film minstens net zo'n indruk zou weten te maken, maar daarvoor is het toch allemaal net wat te magertjes en verloopt de film volgens een standaard en behoorlijk voorspelbaar patroon wat dan weer haaks staat op de achterliggende gedachte van het verhaal; zonde.

Al met al zeker een ruime voldoende, maar de film kent teveel mankementen om echt indruk te maken.

3,5*

I don't get what all the fuzz is all about!

Ja prachtig naturel acteer werk , en mooi gefilmd , je kon de zomer voelen en de sfeer ook .

Allemaal de moeite waard .

Maar het had ook iets onheilspellends , tenminste dat ervaar ik zo . Dus de hele tijd wachtte ik op iets schokkends . Waardoor ik compleet uit het veld zal worden geslagen .

En dat kwam dus niet .

De hele steeds die scene met die gasten in die bus ( met erg dikke muziek ) en dan werd er mee gezongen .

Ja ik krijg een beeld , maar blijkbaar niet genoeg , want het werd in je gezicht gedwongen .

De soundtrack was wel dus fantastisch . Niet iets wat ik zelf snel op zet , maar in die situatie was het wel tof .

Tot nu toe zijn alle films van film productie Films | A24 - a24films.com absoluut de moeite waard , en zelfs fenomenaal . Eerlijk .Echt overweldigend .

IK Heb hier daarom erg naar deze film uit gekeken .

Maar ben niet om ver geblazen .

Toch een 3 * .

Viel me goed mee. Gebruikt een beetje de stijl van La Vie d'Adèle met de camera die voortdurend in de buurt van het hoofdpersonage blijft hangen. Dat helpt, want je leeft met haar mee. Het hele roadmovie sfeertje werkt best goed, met bijhorende millenial muziek en een licht getikt bijeengeraapt gezelschap. Het verhaal zelf houdt niet veel meer in dan een 18-jarig meisje dat door verschillende staten trekt om er samen met een groep bohemiens tijdschriftabonnementen te verkopen. Ik neem aan dat de tekst van het countrynummer "American Honey" het idee van de film suggereerde. Waarom anders zou men het nummer in zijn volledigheid nog eens laten spelen in de film? De leider van het gezelschap (gespeeld door Elvis Presleys kleindochter) heeft niet veel sympathie voor haar en met topverkoper Jake komt er een ingewikkelde romance naar boven. Zeker geen portret van een verloren generatie, want die passen eerder in de jaren '60 of '70 dan nu. Alles bij elkaar genomen zeker een meeslepende "slice of life".

Deze destijds gemist in de bios, zoals me op de een of andere manier altijd bij Arnold overkomt. En ik had al een voorgevoel dat ik daar spijt van zou krijgen. Vier jaar later eindelijk gezien en ja hoor, werkelijk fantastische film. Kan zo bij de beste Amerikaanse films van de jaren '10. Gemaakt met de blik van een Britse regisseur. Veruit Arnolds beste film.

It feels like im fucking Amerika..

Sasha Lane en Shia Labeouf zijn een heerlijke combinatie om naar te kijken, vooral van Labeouf had ik dit soort rollen niet verwacht en heeft me echt verrast. Echt met een glimlach naar de scenes zitten kijken waarin ze samen op pad gaan om tijdschriften te verkopen! Verhaaltechnisch is het geen heel ingewikkelde film maar de manier hoe dit in beeld wordt gebracht is echt een heerlijke stijl, dicht erop en niet zo gelikt allemaal. SFEER is het juiste woord voor deze film, je kan haast alles voelen, de vrijheid, de sfeer van vrienden onderling, verdriet, liefde.. De soundtrack is niet helemaal mijn stijl, maar toch zijn alle nummers perfect verweven in de film en zing je ze toch ineens mee, erg goed gedaan!

Leuke roadmovie met overwegend goede muziek. Hoofdrolspelers en figuranten doen het goed. De film had wat mij betreft wat korter en bondiger gemogen maar ik heb er alles bij elkaar toch erg van genoten.

Fijne film. Enorm sfeervol en bloedmooi gefilmd op momenten met erg fijn kleurgebruik en belichting. Verhaaltje is er nauwelijks en dat is prima, de film kabbelt heerlijk voort en kent enkele leuke momenten zoals met die Texaanse heren (die volgens mij niks kwaads van plan waren, zoals de meesten in deze film het goede lijken te willen doen). Lane is een geweldige lead en draagt de film met speels gemak en LaBeouf mag dan wel een mafketel zijn, hij toont weer aan voor dit soort rollen zeer geschikt te zijn met een gezonde portie arrogantie en uitstraling zonder vervelend te worden.

De film duurt alleen wel pakweg een goede 20 a 30 minuten te lang. De film wordt niet slechter (en eindigt zelfs geweldig) maar weet ook niets nieuws meer te brengen en dan gaat de speelduur wel meetellen. Daarom maar 4,0*.

Een jonge vrouw sluit zich aan bij een groep rondtrekkende tijdschriften verkopers. Ik heb zelf ook een paar maanden abonnementen op goede doelen verkocht langs de deur. Dus ik heb wel enige binding met het onderwerp.

Dat is ook best een bijzonder onderwerp voor een film. Ik ken niet zoveel films die gaan over huis aan huis verkopers. Al focust deze film toch vooral op de hoofdpersoon en de relatie die ze ontwikkelt met één van de andere verkopers. De film is weliswaar boeiend genoeg maar duurt ook ruim tweeëneenhalf uur. En dan is het verhaal toch wat te mager. Zoveel ontwikkelt die relatie nou ook weer niet. Maar de sfeer en de beelden van een afwisselend Amerika met hele diverse mensen zorgden er wel voor dat het toch een aangename film was om naar te kijken.

Vooral eens geprobeerd vanwege de goede kritieken en stemgemiddelde, maar mij kon het allerminst bekoren.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond semi zwervster Star die een bepaalde chemie en aantrekkingskracht voelt tot loud mouth Jake en zijn gang, het aansluiten en mee gaan is slechts een formaliteit waarop het zwerven van deze groep begint met een veelvoud aan locaties, mensen, situaties, feestjes en relationele besognes. Pluspunten zijn toch wel het camerawerk, men zit de acteurs boven op de huid en het voelt dan ook authentiek aan, alsof je er bij bent. Dat zelfde geld voor het acteerwerk dat naturel aanvoelt. De stijl van het geheel is best mooi te noemen, het weet het leven in al zijn treurigheid te brengen maar laat ook een bepaalde uitgelatenheid en uitbundigheid zien, alsof het wil zeggen leef! Foute keuzes bestaan niet. Je zou zeggen tot daar alles goed, maar nee. Het zijn slechts deze punten die ik er met moeite heb uit weten te filteren.

Want het beeld van deze zogenaamde groep buitenbeentjes, die anti kapitalistisch en anti Trump zouden zijn, en een vrijgevochten rebelachtige wegpionier, 'en we zien wel waar we terecht komen', opvatting willen uitdragen mislukt volkomen bij mij. Ik zie van meet af aan een stel etters eerste klas die zich niet willen gedragen, kunnen gedragen, vervelend tegen elkaar doen, een rare groepschemie hebben, alleen maar klote muziek draaien, onfatsoelijk gedrag vertonen zoals in winkels op de kassa klimmen of over auto's lopen, echt nergens bij stil staan zoals de domme Star die zich toch drie keer in een situatie begeeft die gemakkelijk in verkrachting of groepsverkrachting uit zou kunnen monden, een verheerlijking van wispelturig en promiscuous gedrag, en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Dit zou dan een ode moeten zijn aan het gedrag van jonge mensen met de beleving dat alles nog kan en je wild mag gedragen en meer van dat soort bla bla. Ik zie onvolwassenheid ten top en eerder een vlucht voor verplichtingen en de realtiteit van het leven. Want waar moet dit nu verder heen? Wat is de zin van die abonementjes verkopen en liegen tegen de mensen dat het gedrukt staat? Wat een onzin en slap geouwehoer, heb je dan echt niets beters te doen met je leven...?

Afijn, het mag duidelijk zijn dat ik dit een onwijze zaad film vond waarbij ik smachte naar het einde. Knap gemaakt? Zeker. De inhoud? Braak! Het is de stijl van de film die ik opzich niet af wil vallen, want een bepaalde kwaliteit zit er wel in net als het acteerwerk. Daarom toch nog een 2.5, maar als het alleen aan het verhaal zou liggen..? Afijn I rest my case.

Niet te doen. Heb hem in tweeën gehakt en delen zonder geluid bekeken. Anders kwam ik er niet doorheen. Nee, dit heeft niets, maar dan ook niets met "nihilisme" te maken, al helemaal niet met anti-kapitalisme, maar puur en alleen met volslagen leeg hedonisme. Wat een rit, pfff, om uiteindelijk bij het begin uit te komen; een déjà-vu uit haar eigen jeugd. Wel goed dat ze onderweg wat insectjes weet te redden, en ook nog boodschappen brengt. O ja, die gedeelde droom, ook zo perfect ongeloofwaardig gebracht. Chapeau.

Te lang, te repeterend en diepte missend. Het oppervlakkige bestaan wordt wel goed weergegeven. Leef per dag, ondanks dat ze slaaf zijn van de leading lady die 75 tot 80% van van de verdiensten opstrijkt en hetgeen wat overblijft wordt veelal besteed aan verdoving. Uiteindelijk blijkt de hoofdrolspeelster t slimste doch ook gevangen in haar eigen perceptie van leven en overleven en had een ander eind de film beter gemaakt.

Coole film, de hele speelduur boeiend. Gekeken nadat ik Bird heb gezien en er zijn zeker raakvlakken. Ook hier de afwisselende muziek en relatief veel samenzang wat ik leuk vind. De jongeren zitten ook hier in een underdog positie en proberen het beste ervan te maken.

De camera steeds dicht op de huid maakt her verhaal nog indringender.

Bird is meer ingetogen en ondanks het heftige verhaal hoopvoller. American Honey is ook een goede film maar voor mij geen echte topper.

"You know what Darth Vader looks like beneath that mask? He's a skeleton. Just like the rest of us."

Leuk! Maar misschien iets te veel verwacht van deze film dan dat ik daadwerkelijk voorgeschoteld kreeg. Neemt overigens niet weg dat ik best heb genoten van deze film. Deze film stond al langere tijd op de kijklijst maar, heeft me nooit echt aangetrokken om te kijken, tot we nu midden in een challenge op het forum zitten, en ik eigenlijk een mooie kans zondagavond zag om deze film toch eens op te zetten. Ik heb hem dan wel in twee keer moeten zien (gisteravond afgekeken) omdat ik me iets te veel heb vergist in deze film. Is het niet dat de film dusdanig leuk is om te volgen, dat je die korte break eigenlijk niet eens merkt en direct weer in de film zit en weet waar het is achtergebleven. Sorry John Milton, je had me er enigszins voor gewaarschuwd maar, ik zat niet op de tijd te letten en ik heb wel gewoon een slaapschema .

Prachtige film om te volgen, waar we de 18-jarige Star volgen die een nogal tragisch leven leidt, en o.a. door de afval zit te ploeteren om iets waardevols te vinden, ziet Star een groepje langsrijden in een wit busje die direct haar aandacht grijpt, en ze is vooral in de ban van de charmante Jake. Star besluit haar leventje om te gooien en wil zich aansluiten bij de groep hippies die eigenlijk een perfect leven lijken de leiden.

Ik vond de manier van filmen prachtig, alsof je er midden in zit. Toch miste ik wel wat diepgang, of misschien een iets interessanter verhaal. Met vlagen kon ik er niet echt wat mee, al voelde ik wel een indirecte boodschap binnen deze film. Want hoewel het leven van andere prachtig lijkt, ben je vooral zelf de gene die een beter leven voor jezelf kan maken. Star koos dan wel de vrijheid van de rondtrekkende groep, duidelijk was het niet altijd dat gene wat ze zocht.

Maar, het blijft een film die je wel wilt uitzien, en je blijft het ook uitzitten. Nergens had ik het gevoel dat het me te lang duurde, en dat is best komisch aangezien de enorme tijdlengte die deze film met zich mee draagt. Vooral een leuke sfeer die er hangt, en dat neem je zeker mee met je als kijker. Maar, zoals ik al zei; misschien met vlagen wel iets meer van verwacht.

Met deze American Honey heb ik mijn derde film van Andrea Arnold op korte tijd achter de kiezen na een gematigde Red Road en een sterke Fish Tank. American Honey zet ik op hetzelfde niveau, maar toch nog een kleine trede daaronder.

In de eerste plaats is het sowieso al erg knap dat Arnold het boeiend weet te houden voor een film van bijna 3 uur zonder al te veel noemenswaardige gebeurtenissen. Het is zo'n typische film geworden die je echt op gevoel moet beleven i.p.v. echt een plot te willen volgen en daar is Arnold wel in geslaagd. De film heeft meteen de juiste lekkere, losse sfeer te pakken wanneer Star de jonge bende onder leiding van Jake tegenkomt in de supermarkt op de heerlijke tonen van "We Found Love in a Hopeless Place".

De hele film lang is het een plezier om Star en de rest van de groep te volgen in hun activiteiten van het verkopen van magazines waarbij het liegen niet geschuwd wordt, het ravotten, het plezier maken in het busje,... Het is allemaal amusant om te volgen, mede dankzij de camera die erg dicht op de huid van de acteurs zit, waardoor het lijkt of we mee in de groep zitten. Maar evengoed is het ook een deprimerende en bij momenten tragische film, waarbij een weinig hoopvolle toekomst wordt geschetst voor deze jongeren. Er zijn wel een paar scènes die er echt bovenuit steken, zoals Star die meegaat met de 3 cowboys, maar evengoed de scène waarin ze geconfronteerd wordt met de 3 kinderen die moeten opgroeien zonder vader en een drugsverslaafde moeder is er eentje die blijft hangen.

Rest nog enkel de vraag of het een film is voor in de categorie van 3.5* of 4¨*. Het feit dat ik er een dag later nog niet helemaal uit ben en de film nog volop in mijn hoofd zit, is een goede reden om het met 4* te belonen.

We Found Love in a Hopeless Place