American Honey (2016)

Nieuwe Arnold, mét Cannes nominatie! Fish Tank was briljant, dus laat maar komen ...

De Filmkrant over American Honey:

Fish Tank was niet slecht maar er zijn wat beren op de weg zoals te lezen in de eerste alinea van deze review

Erg fijne trailer.

Wel jammer dat het weer februari 2017 wordt... September komt hij in de VS uit. 5 maanden later

Ergens in oktober kun je hem ook in Gent gaan zien. Zie je daar.

Filmfestival zeker? Niet helemaal mijn ding zoals je weet, maar een weekendje Gent is sowieso wel leuk. Kan altijd een paar filmpjes pakken lijkt me. Ik houd het absoluut in overweging.

Leuk...ben benieuwd,laat maar komen die film.

Visueel aantrekkelijk, voor de rest een oppervlakkige kijk op low-life Americana.

Komt neer op een liefdesverhaal dat nergens naartoe leidt, subtiel spotten met white trash families en veel personages die niet blootgelegd worden (bv. Krystal).

Sfeer zit wel goed met de rap-muziek en uitbundige bus-scènes, de Midwestern scenery etc., maar de film is ook gewoon véél te lang voor wat het verhaal te bieden heeft en kent enorm veel onnodige scènes die weinig aan de sfeer en/of het plot toebrengen.

Kon beter.

Ziet er wel goed uit, hoewel ik er ook al wat negatiefs over gelezen had. kan een hit or miss worden, ben wel benieuwd en zal het zeker een kans geven. Een van de films waar ik toch stilaan begin naar uit te kijken.

Film/teaser/muziek/iffr/limelight:

Tiger Teaser #1: American Honey | IFFR

Bij Joshy schreef ik dat dat misschien wel de beste film van de afgelopen drie jaar is, maar nog geen vier maanden later ontdek ik een nog betere. American honey is werkelijk fenomenaal.

Het verhaal heeft weinig om het lijf. Een jonge vrouw sluit zich aan bij een stelletje halvegare tijdschriftverkopers die het land doorreizen en wordt verliefd op één van hen. En daar kijk je dan ruim tweeënhalf uur naar.

Van mij had het nog veel langer mogen duren. De film kakt geen moment in en vrijwel elke scène is de moeite waard. Of meer dan dat. Dat moment met die beer bijvoorbeeld, WTF. Maar ook die scène waarin Star met die cowboys meegaat. Thriller- en horrorfilms bevatten zelden zulke spannende scènes.

Veel andere scènes zijn zo sterk door de vette muziek, het goede spel van de acteurs, het midwesten (zo jammer dat deze topsetting niet van veel meer films het decor is) en de prachtige beelden. Neem nou de allerlaatste scène. Dat blauwzwarte kleurenpalet, het shot waarin Star uit het water oprijst en de close-up van haar druppelende dreadlocks. Beeldschoon. En hoewel de film zeker niet in de eerste plaats een romantische film is, is de romance tussen Jake en Star wel één van de mooiste die ik ken.

Het enige wat van mij niet zo nodig had gehoeven is de 1.375:1-aspectratio. Het heeft me niet gestoord, maar de toegevoegde waarde ontgaat me. Ik had de film liever in breedbeeld gezien.

Maar afgezien daarvan dus waanzinnig goed. Hoe goed dat is? Het is waarschijnlijk mijn favoriete film van een vrouwelijke regisseur en mijn favoriete film met een vrouw als de hoofdpersoon. Ik sluit zelfs niet uit dat dit tot de top twintig behoort van de kleine drieduizend films die ik heb gezien.

oh nee. dit gaat me niet lukken

Op de meeste punten eens met de recensie van Apollinisch met dat verschil dat dit absoluut niet mijn ding is, deze film. Er word enorm goed geacteerd en daarom lijkt het ook erg op een een docu. Wat het niet is. De beeldverhouding stoort mij ook niet maar de meerwaarde ontgaat mij ook. Het kabbelt wat voort en dat is ook iets wat ik niks voor mij is, sowieso is er weinig verhaal. En .. De film duurt toch echt wel te lang! Door de lengte zullen veel mensen hem links laten liggen, daardoor zal het gemiddelde voor deze film ook wel hoog uitvallen hier door de liefhebbers. Ik begrijp dat mensen hier 5 sterren aan koppelen. Het moet gewoon je ding zijn wat het voor mij niet is (mocht dit nog niet duidelijk zijn ..) Wil de film niet naar beneden halen, daar is deze te mooi voor, dus stemmen doe ik niet. Waarom Apollinisch nog niet heeft gestemd is mij een raadsel ..

Ik stem op geen enkele film, dus ook niet op deze.

Ik ga even in op de verhoudingen in beeld, bij moderne televisies kan je vaak zelf de verhouding instellen. Bij b.v. een vierkant beeld gebruik ik zoom van de bios en dan gaat het in verhouding alle 4 zijden verbreden. En de mogelijkheid van de gewone zoom is er ook nog maar dan krijg je soms wel verkeerde verhoudingen, dus er zijn mogelijkheden om het beeld te beïnvloeden.

En de film? Die gaat vanavond op de "spoel".

Erg leuk dat je televisie zo'n optie heeft maar da's uiteraard niet de bedoeling. Wijlen Sydney Pollack legt haarfijn uit hoe je praktisch een regisseur's visie ontneemt door met beeldverhoudingen te knoeien.

Widescreen vs. Pan & Scan - YouTube

Leuk dat je reageert en ook nog met een link erbij, die ik heb bekeken.

Ben het geheel met Pollack en jou eens.

Wat ik echter bedoel is dat ik dus de film groter maak maar wel zo dat er geen beeld verloren gaat.

Dat is net als Pollack aanhaalt erg belangrijk. Het is een film en alles wat de regisseur doet, doet hij/zij met de bedoeling om ons het verhaal te vertellen op een manier die hem/haar het beste lijkt.

Dus daar ga ik echt niet mee knoeien. Wat ik verander, dat is dat ik onder en boven soms bij een breedbeeld opname ga rekken met de bedoeling om het allemaal groter te krijgen. Je houdt alles in beeld, alleen gebruik je daarvoor dus de volledige beeldbuis.

Het mag niet ten koste gaan van een stuk film!

Het mooiste is als de film als verhouding 16-9 gebruikt, dan heb ik gelijk het gehele beeld in gebruik en hoef ook niet te "knoeien".

Tja, technisch gezien houdt je alles in beeld maar dat 'uitgerekte' beeld is IMO ook niet om naar te kijken.

Ja, weer gelijk (een beetje) maar....Ik ben een snel tevreden mens.

Behalve als het dus op beeldvulling aankomt.

Erg sterk. Ik ga deze zeker ook op het grote scherm zien. Die Sasha Lane, wat een debuut.

Deze eindigt wel in de top tien, maar waar precies, weet ik pas na bezinking.

Heel erg tof.

Ik vond 2016 een miserabel filmjaar op enkele uitschieters na en nog slechter dan 2015. Een top tien lijst komt er van mijn kant ook niet. Reviews schrijf ik eigenlijk ook niet meer. Series zijn belangrijker geworden dan film en dat gaat zich alleen maar verder ontwikkelen in de toekomst. Gesprekken met kennissen en vrienden gaan ook alleen maar over series, niemand heeft het meer over films. Het medium is jammer genoeg dood aan het bloeden.

Maar.... antipathie... American Honey is een geniale, geweldige film. Een film die film weer een beetje belangrijk maakt.

Deze film gaat over armoedige jonge kinderen/volwassenen die tijdschriften deur aan deur verkopen. Jeugd dat van alles aan elkaar liegt om ook maar een sale te krijgen aan de deur. Dit gaat gepaard met alcohol en wiet en veel (donkere) hiphop. Grappig is dat ik vroeger zo'n baan had. Elke dag stopte er een bus op het centraal station waar je dan elke dag weer met andere mensen inzat en elke keer naar een andere locatie reed. Iedereen was constant sigaretten aan het roken en na het werk aan de bier en joints. Dus heel veel herkenning in deze film voor mij. Het was allemaal niet zo hard als in deze film maar heel veel overeenkomsten.

Dus enigszins geflipte jongeren die ook nergens anders terecht kunnen verder en triest genoeg geen toekomstperspectief hebben. Voor mij was het een bijbaan voor hun is min of meer hun leven. Zit natuurlijk wel een verschilletje in. American Honey is een kijk op de American Dream en die wordt hier behoorlijk rauw, eenzaam, grof en grillig uitgebeeld. Veel armoede overal. Echte echte armoede. Zit toch wel een hele triestige scene in op het einde en geeft een heel realistisch gevoel af. Sowieso heel veel triestigheid in deze film zonder dat het heel zwaar wordt maar het blijft wel hangen.

Het cameraperspectief is geweldig. Het is alsof je zelf in de bus zit en met hun meegaat elke keer. Als ze in het begin in Kansas City aankomen en iedereen begint om zich heen te kijken, was ik bijna net zo enthousiast als de kids in de bus. Zeer immersive dus!

De American Dream is dead zoals Trump het zelf door een microfoon blèrt. Dat lijkt deze film wel te zeggen. Als je kijkt naar alle relaties in deze film dan is er geen warmte of liefde te vinden. Nergens vind je echte gevoelens en niemand gelooft daar verder in of lijkt daar naar te zoeken. Gecombineerd met heel veel wiet vooral, nog iets waar je behoorlijk gevoelloos van wordt en dan ook harde hiphop constant dan ook wel afgewisseld wordt met beelden van die jongeren die verloren voor zich uitkijken. Een scene dat een 12 jarig meisje zit te twerken op haar verjaardag blijft bij mij ook hangen. Eigenlijk is iedereen alleen en eenzaam in deze film. De hoofdpersonen, de cowboys met witte hoeden (waarvan je nooit hun intenties hebt geweten), de boys die in de oliewereld werken en iedereen die ze tegenkomen onderweg. Deed me op een verschillende manieren ook denken aan The Catcher in The Rye; waar ook iedereen eenzaam is.

De film is misschien te lang maar de hele aanpak vind ik zo ontzettend geweldig dat de film van mij wel veel langer had mogen doorgaan. Zonder twijfel is dit de beste film van 2016!

Een film hoeft wat mij betreft zeker niet per se ergens heen te gaan met een verhaal, en American Honey is eigenlijk onnodig lang met maar liefst tweeënhalf uur en best wat repetitieve scènes, maar hoewel de film zijn inkakmomentjes heeft is het altijd een speciale film. Het romantische gedoe vond ik eigenlijk niet bijster interessant (de chemie overtuigt wel), maar het zegt veel over de film dat de twee seksscènes die daaruit voortkomen op zich niet allebei nodig zijn maar allebei wel echt fantastisch goed gemaakt zijn.

En als de film op zijn best is dan is het ook heel goed allemaal. Die vaak wat infantiel pratende, stoeiende, blowende en naar eigenlijk best wel grafmuziek luisterende pubers kunnen wat op je zenuwen werken, maar als een scène de juiste toon slaat is het allemaal zo vreselijk aanstekelijk, krachtig en ontroerend. Ik begreep de aantrekkingskracht die Star gelijk tot de groep voelt volkomen. Het deed me denken aan Beasts of the Southern Wild, dat op een vergelijkbare manier een soort rauwe en oprechte warmte weet te vinden tussen al die trashy troosteloosheid.

De cast bestaat vooral uit opvallend gecaste gezichten en acteurs zonder ervaring, wat een goede keuze is. Personages springen er niet al teveel uit en we volgen natuurlijk vooral Star en in iets mindere mate Jake en Krystal. Keough is nog wat vervelend, maar Jake is echt een personage dat past bij LaBeouf en Lane is echt een ontdekking. Vond haar personage ook een van de meest interessante personages die ik recent heb gezien. Sympathiek maar ook onvoorspelbaar en impulsief, naïef en gevuld met een soort roekeloze woede, en iemand met een geschiedenis waar het naar raden blijft.

Een plek in mijn top-10 zal er misschien net niet inzitten. Daarvoor kabbelt de film me wat teveel stuurloos, ook al heeft dat ook een charme die goed bij de film past. American Honey is ook een beetje een aanstekelijk vrije soort van hippiefilm, maar dan voor een andere generatie. Of zo zie ik het althans. Maar de film is af en toe wat repetitief en sommige scènes zijn wat minder effectief en voelen wat aan de gemaakte kant. Daarom niet meer dan een royale 3.5*. Een half uur eraf en ik had waarschijnlijk al hoger gezeten.

“So you're a southern girl. A real American honey like me.”

Indrukwekkende film. American Honey is een roadmovie, een coming of age film en een romantisch drama ineen over een groep jongeren die de Amerikaanse Midwest doorkruisen om door het verkopen van tijdschriften aan geld te komen. Jongeren met weinig toekomstperspectief maar natuurlijk wel met dromen. Regisseuse Arnold weet een prachtige balans te vinden tussen het deprimerende leven van de jongeren en de optimistische dromen die ze allemaal hebben. Het wordt nooit te zwaar op de hand.

Ik moest er even inkomen, maar na een half uur kwam ik een flow terecht en begon de film echt indruk te maken. De acteerprestaties zijn allemaal degelijk, met nieuwkomer Lane en de knettergekke maar wel steengoede LaBeouf als uitschieters (dat meisje met een Darth Vader obsessie is ook hilarisch). Het grootste pluspunt is de muziek. Rauwe rapmuziek wordt afgewisseld met Springsteen en Rihanna en het geeft de film een geheel eigen karakter, en het maakt het allemaal erg sfeervol. Net zoals de prachtige beelden van de Amerikaanse Midwest. De camera zit dicht op de acteurs en dat geeft een documentairachtig gevoel. De eindscene met Star die onder water verdwijnt en boven komt kun je zien als Star die haar oude leven achter zich laat. American Honey wordt aangeduid als een film voor een nieuwe generatie. Dat is een deprimerende, realistische, maar ook best hoopgevende gedachte zo aan het einde van 2016.

Eerste recensies en beelden beloven veel goeds. Ik ga deze in januari zien, ben erg benieuwd.

"We Found Love in a Hopeless Place"

Heel veel plot is er niet aanwezig in American Honey. De film speelt dan ook vooral in op je gevoel. Andrea Arnold doet er werkelijk alles aan om dat gevoel op te roepen. En daarin is ze helemaal geslaagd. Oh, wat is het fijn de jongeren te volgen op hun road trip, wat is het fijn om ze zoveel plezier zien te hebben, wat rond te hangen, liefde zien ervaren, magazines verkopen en er op los te feesten. Maar er wordt ook een andere kant in American Honey getoond. Een minder leuke kant. En het zijn juist die momenten die de meeste impact maken en op momenten waarop je het niet verwacht. Wanneer er net wat leuks is gebeurd, maakt de film je meteen weer kapot door met een scene te komen waardoor je meteen behoorlijk van streek raakt. Je kunt het niet helpen om boos op de personages en situaties te worden. Zo meeslepend is American Honey. Je wordt helemaal de film ingezogen, je gaat mee op de reis door een deel van Amerika en het laat jou deel uitmaken van het gezelschap. En dan nog dat laatste shot van de film. Wow! Een van de mooiste shots van dit jaar.

American Honey heeft veel personages. En bijna allemaal hebben ze wel iets memorabels. Iedereen heeft wel iets leuks/minder leuks over zich. De cast bestaat uit veel first timers die heel erg goed en overtuigend spel laten zien. Het zijn echter twee die hier de show stelen. Allereerst wil ik Shia LeBeouf noemen. Wat een fantastische prestatie zet hij hier neer. Echt een van de beste jonge acteurs van dit moment. Daar gaan we in de toekomst nog heel veel mooie performances van zien. Sasha Lane als Star. Wat een talent. Om in je eerste film zo'n film als American Honey te dragen is een hele knappe prestatie. Ze laat hier al zien waar menig acteur jaren voor heeft moeten leren. Alle emoties komen zo echt over. Het talent van het jaar.

De manier waarop American Honey is geschoten is geweldig. Helemaal handheld en in 1.37:1. Een aspect ratio wat je vandaag de dag in nog maar weinig films tegenkomt, maar hier heel erg goed werkt om het juiste gevoel op te roepen. Het voelt als een documentaire aan. Hier laten Arnold en Robby Ryan je onderdeel zijn van de film. Ik ben ook helemaal weg van de sound design. Ook dat klinkt (en voelt) zo echt. Dat moment wanneer ze die tent binnenloop waar ze aan het linedancen zijn bijvoorbeeld en hoe de muziek daar alles overheerst en je elkaar niet kunt verstaan. De locaties zijn allen perfect gekozen. De soundtrack is geweldig. Alle liedjes passen perfect en de muziek en de teksten geven precies het gevoel weer wat Arnold naar de kijker wil overbrengen.

Het is heel moeilijk om iets over American Honey te vertellen. Het is een film die heel veel vraagt van je gevoel en heel veel inspeelt op je emoties. Iedereen zal deze film op een andere manier beleven.

Heel erg sterke film

Oeh, deze moet ik ook snel eens kijken!

Ik weet zeker dat je dit ontzettend goed gaat vinden, Zwolle84.

Ben heel benieuwd. Ga er vooraf niet te veel over lezen, hij komt hier in maart alsnog in de bios.

Heb het even opgezocht en er zijn er nog wel een aantal zoals :

The Grand Budapest Hotel (2014), Elephant (2003), Ida (2013) of Fish Tank (2009)

Maar ik zie het niet..... dus waaraan kan je het precies zien en waarom werkt het hier beter dan een andere ratio ?