American Honey (2016)

American Honey toont hoe de Amerikaanse droom tegelijk springlevend is en toch ook morsdood. Grootse, overweldigende cinema!

Ja, ziet er prachtig uit in Eye 1, Richardus.

Kevin Toma

*KLIK*

Ambigu. Dubbelzinnig. Tweeslachtig. Ben nog aan het 'herkauwen'.

"Gemakzuchtig einde"?! Die heeft heel wat (metaforisch/symbolisch) in de diepte gemist!

Damnit, alleen 1e week. Vanaf weekend (wanneer ik heen kan) zaal 2.. dan 3...dan 4....maar ns jagenspeurenzoeken naar n indrukwekkende zaal en anders gewoon hier weer ns.

Prachtig! Groots! Wauw! Even niet meer woorden voor

Moest hier en daar wel terugdenken aan Moonlight. Waar Jenkins grotendeels voor een keurige, saaie soundtrack kiest, gaat Arnold voor Rihanna, Rae Sremmurd en Juicy J. Werkt toch een pak beter zeg! Geeft de film in ieder geval dat rauwe en meeslepende. Verder vooral gecharmeerd door de lengte. Kreeg daardoor echt het gevoel op pad te zijn met dit zootje ongeregeld - iets wat bij een roadmovie wel fijn is. Net als Arnold's eigen Fish Tank is dit een film over de zelfkant. Je wordt overrompeld door armoede. Maar het is gelukkig ook veel meer dan dat. Het overstijgt sociaal engagement met gemak.

Door de lange lengte had ik ook het gevoel echt op pad te zijn met deze groep. En ik ervoer vooral de vrijheid die deze mensen moeten voelen (niet per se in financiële zin, maar meer in zin van helemaal niet gebonden zijn aan conventies die gelden in de maatschappij). De scene die dit voor mij echt belichaamde was de scene waarbij Shia en Star uit het dakraam van de auto klimmen (met dit prachtige nummer op de achtergrond). Kippenvel! Ik ging even terug naar Perks Of Being A Wallflower met de tunnelscene en Bowie op de achtergrond De andere scene die me regelrecht kippenvel bezorgde was de scene waarin star in de auto zit bij die man in het donker in het olieveld, met deze prachtige track van Bonnie Prince Billy. Wat een sfeer, wat een mooie beelden, wat een film!

PS: ook nog blij verrast door dit nummer, heel sterk. Het moge duidelijk zijn: de soundtrack heeft voor een groot deel gezorgd voor mijn "lyrischheid".

Doet het ook nog eens goed op de feminisme-meter van IMDB.

IMDb adds 'F-Rating' to help users identify feminist-friendly movies - engadget.com

Voor mij ook. Ik ga dit weekend voor een tweede keer. Voor die tijd nog maar eens luisteren naar God's Whisper. Ik kende het niet, maar holy shit wat een heerlijk nummer en daarmee einde van de film!

Raury - God's Whisper

Blijft lang nazinderen....... één van de hoogtepunten vond ik zeker deze :

Mazzy Star - "Fade Into You" (Official Video) HD - YouTube

Grappig dat Badalamenti en De zonderling nu juist met tracks van Bonnie Prince Billy en Mazzy Star komen. American Honey wordt wmb meer gekenmerkt door oa Rihanna, OG Maco, Rae Sremmurd en vooral E-40.

een hallucinerende trip een film die je in vervoering brengt maar dat niet alleen :: genoeg stof tot nadenken om even afstand te nemen om vervolgens er weer door bevangen te raken :: het boeit tot het eind :: daarna is het nog lang nagenieten met de soundtrack :: yup

Erg mooie film, mooi geschoten ook, met een sterke presence van het hoofdpersonage, lekker vrij voortrollende handeling die niet per se ergens heengaat, dus zonder vast te lopen in een al te nadrukkelijk plot; en daarmee dicht bij de state of mind van de personages blijvend.

Leuke soundtrack inderdaad, goed geïncorporeerd in de handeling. Lady Antebellum is me persoonlijk iets te gelikt, maar dat je zoiets met z’n allen meebrult tijdens een lange autorit, ja, dat kan best.

Al met al een fraaie, dynamische sfeerschets van hedendaags Amerika vanuit het perspectief van een groep op drift geraakte jongeren, die in al hun schijnbare wildheid zo ... Amerikaans zijn, in hun groepsdynamiek en fanatieke ‘arbeids’ ethos, compleet met yells, peptalk, rituelen, competitiedrang en puntsgewijs opgesomde do’s en don’ts.

Geen revolutie hier, maar opportunisme en pluk de dag; waarbij dan wel weer opvallend is dat de toekomstdromen – voor zover aanwezig – letterlijk over huizen, bomen en beestjes gaan.

American Honey zit vol met anekdotisch aandoende, maffe gebeurtenissen, maar wordt nooit ongeloofwaardig in die verschillende scènes. Arnold slaagt erin een en ander authentiek te laten overkomen, zonder te vervallen in grauw, documentair realisme. Niet in de laatste plaats natuurlijk ook dank zij Sasha Lane, geen klassieke schoonheid, wel iemand die de aandacht kan vasthouden, een merkwaardige mixture van lowlife en glamour. Gouden greep.

Ja, erg mooi dit. Maar dat had ik al gezegd geloof ik.

Draait deze überhaupt ergens? Lijkt me interessante film.

Klopt inderdaad wel. De film had voor mij twee gezichten, de ietwat "alternatieve" kant met Springsteen, Mazzy Star, Bonnie Prince Billy, Raury & The Raveonettes aan de ene kant en de meer "commerciële" kant met Juicy J, Rihanna etc. Voor mij is de eerst genoemde groep interessanter, daarom lichte ik die ook uit, maar dat wil niet zeggen dat ik ook erg lekker ging op de hiphop dingen (E-40!). Hoe de film beide soorten muziek toch tot één geheel weet te smeden, vind ik dan ook erg knap gedaan. Daarbij vangt het ook wel een beetje de jongere generatie (als ik naar mezelf en mijn vrienden kijk): we luisteren zowel naar Dylan als naar Chance The Rapper als naar Aphex Twin als naar Bach (om maar even wat random dingen te noemen). Er zijn geen grenzen meer in de muziek. Alles bestaat door en naast elkaar. Dat vind ik ook een tof iets. Goede muziek is gewoon goede muziek, ongeacht het genre dat erop wordt geplakt. Dat vangt deze film heel goed voor mij.

Dit vond ik een zeer mooie scène in deze best wel sfeervolle roadmovie:

Star klopt bij een huis aan en een klein meisje met een T-shirt van Iron Maiden vraagt aan Star of zij binnen wil komen.

Star tegen het kleine meisje wijzend op haar T-shirt: "Hay, is that your favorite band?"

Het kleine meisje: "No, my favorite band is Dead Kennedy’s and their best song is “I kill children”. Have you heard “I kill children”?"

Star: "No, how does it go?"

Het kleine meisje: "It goes: “Ik kill children, I wanna see them die, I kill children to make their mamas cry”

Even later begint het meisje het te zingen. Prachtig.

Van dit soort scènes moet deze film het voor mij hebben, niet direct van die scènes met het zooitje ongeregeld, hoewel die ook best wel sfeervol waren.

Oh ja, het origineel van dat die Dead Kennedy’s song gaat zo: I Kill Children - THE DEAD KENNEDYS

Het voorbeeld van wibro vind ik juist illustreren dat Arnold wel wat gemakkelijke keuzes maakt. Die hele scene eigenlijk. Je hoeft verder maar naar de tekst van de liedjes te luisteren en je weet hoe je de situatie moet plaatsen. "We found love in a hopeless place", kom nou zeg, dat is gewoon cheesy. Ook het einde van de film maakt gebruik van een te voor de hand liggend beeld (het bovenkomen uit het water van Star komt overeen met het ritueel van de doop, wat staat voor wedergeboorte).

Verder sluit ik me bij degenen aan die inhoudelijk iets meer verwacht hadden. De zelfkant van de samenleving blijft grotendeels buiten beeld en white trash lijkt de groep me ook niet. American Honey geeft niet een tijdsbeeld van een samenleving of een generatie, maar is gewoonweg een film over een groep jongeren die buiten een strak keurslijf willen leven, zoals dat zich op elke plaats en in elke tijd zou kunnen afspelen. Met name de term American Dream, sowieso een tamelijk inhoudsarm begrip, lijkt me helemaal niet van toepassing. Deze jongeren leven in het hier en nu en vinden het allemaal wel best zo. Zelfs het genre coming of age is niet van toepassing, want daarvoor is er te weinig karakterontwikkeling bij Star. Ze is vanaf het begin van de film eigenlijk een volwassen persoon en ze worstelt niet merkbaar met haar identiteit.

Toch heeft American Honey wel wat bijzonders. Door de wijze van cameravoering zit je echt ín de groep als kijker, dat is heel knap gedaan. Vooral de tweede seksscene is fenomenaal gefilmd, een specialiteit van Arnold (zie ook Red Road). Het compacte beeldformaat is wat mij betreft essentieel. Van breedbeeld was de film te statig geworden. Het tempo wordt erin gehouden door de muziek en de cinematografie, waardoor de film gemakkelijk kijkbaar blijft, ook als het wat herhalend wordt. Best een goede film dus, maar mijns inziens niet het meesterwerk wat sommigen hier er in zien.

American Honey toont hoe de Amerikaanse droom tegelijk springlevend is en toch ook morsdood.

Een maatschappij – zoals de Amerikaanse - die de winnaarsmentaliteit van het hyperindividualisme promoot, creëert per definitie een overschot aan verliezers. Hoe zit dit precies? Het korte antwoord: de vooronderstellingen die ten grondslag liggen aan de Amerikaanse droom kloppen niet, maar de geschiedenis heeft ervoor gezorgd dat ze toch hebben overleefd en in onze tijd nog altijd een aantrekkingskracht hebben. Macht houdt zichzelf in stand en vrije keuze is een illusie.

Toch blijven we elkaar de herkenbare en inspirerende succesverhalen van bovenmenselijke prestaties en eeuwige roem vertellen, delen we ze via sociale media en verliezen we onszelf in dergelijke fictieverhalen in de literatuur of Netflixseries. We hebben ze tot norm verheven en onze prestatiemaatschappij ernaar gemodelleerd. Het droombeeld (of is het een luchtspiegeling?) van het autonome individu - de self-made man, de schoenenpoetser die door hard werken een handelsimperium opbouwt - dat handelt volgens zijn eigen vrije keuzes heeft zelf een geschiedenis, zoals Matthew Crawford duidelijk maakt in zijn boek De Wereld Buiten Je Hoofd. Het idee van autonomie en zelfbeschikking heeft zijn oorsprong in een bepaalde politieke context, namelijk die van de Europese verlichting en de Amerikaanse onafhankelijkheidsstrijd in de achttiende eeuw (Locke, Montesquieu), en heeft daarna ook een bepaald denken over de werkelijkheid (epistemologie) mede mogelijk gemaakt (Kant). Zonder verder al te diep in de politieke en filosofiegeschiedenis te duiken zou je de belangrijkste verandering in het denken als volgt kunnen schetsen.

Om nieuwe zingeving mogelijk te maken, moesten er een nieuwe ordening in de plaats gesteld worden voor verbroken sociale verbanden en moest er een ideologie gevonden worde die het gat kon vullen dat de oude geloofsovertuigingen hadden achtergelaten. Kortgezegd werden de individuele vrijheid van mening, geloof, bezit en handelen de standaardeenheid in de samenleving en ging de mens als het ware de plaats van God in het universum innemen. Nu niet meer het dienen van de vorst, of een geërfde rol in de maatschappij, of een goddelijke uitverkiezing bepalend waren voor je levensloop moest je dus zelf je lot bepalen. Er is niemand meer buiten jezelf die je oplegt wat je moet doen, dus moet je zelf een keuze maken. Dit is in het kort de kern van het idee van het autonome individu.

Onze huidige neoliberale obsessie met de vrije markt en ons wantrouwen tegenover politici zijn een rechtstreekse erfenis van deze oorspronkelijke denkbeelden. Maar, zo betoog ik met Crawford, dit idee van het rationeel handelende en in een sociaal vacuüm keuzes makende individu is eigenlijk nauwelijks nog relevant voor ons en werkt juist contraproductief in onze eigen tijd waarin we onder invloed van technologie (internet etc.) en sociale veranderingen (flexwerken etc.) meer en meer van elkaar verwijderd zijn en elkaar daarom paradoxaal genoeg juist meer nodig hebben.

Aan de ene kant willen we met z’n allen graag geloven (om redenen die ik hiervoor kort geschetst heb) dat het succes en geluk in ons leven afhangt van ons eigen harde werken en onze eigen juiste keuzes, maar aan de andere kant is de harde werkelijkheid dat we meer dan ooit van elkaar afhankelijk zijn voor ons eigen welslagen en dat er overweldigend veel factoren zijn waarop we geen invloed uitoefenen maar die hierin wel een beslissende rol spelen (sociale klasse, land van geboorte, huidskleur, opleiding, etc.). Het probleem is dus dat ons ideaal is dat we allemaal ons leven ten volle proberen te leven en vinden dat eenieder moet streven naar een basale levenstandaard bestaand uit ten minste geluk, veiligheid en financiële stabiliteit, maar dat onze sociale structuur zodanig georganiseerd is dat we bepaalde groepen hiervan eigenlijk weerhouden ten koste van anderen. Niet iedereen heeft gelijke kansen, nog steeds worden mensen achtergesteld vanwege hun geslacht, geaardheid, sociale afkomst, geloof, nationaliteit of een combinatie daarvan. Het oneerlijke, ja bijna wrede, daarvan is dat we het mensen vervolgens wel aanrekenen als ze niet voldoen aan onze norm, aan onze opvattingen van een waardig leven. Dan zijn ze lui, ongemotiveerd, ongeschikt, zielig, minderwaardig, profiteurs. American Honey toont dit deel van de samenleving dat het niet gemaakt heeft. De film is een portret van een clubje losers dat helaas aan de verkeerde kant van de scheidslijn staat en elkaar daar aan gene zijde van het gelijk vindt. Het is een diverse groep jongeren die zich verbonden weet door een gezamenlijke uitsluiting van het systeem. Ze kunnen hooguit rekenen op sympathie of medelijden van de overwinnaars (en daar leven ze welbeschouwd van), maar waarschijnlijker zijn het minachtig, afkeuring, haat, en uitbuiting die hun ten deel vallen.

De film toont hoe het ideaal van De Amerikaanse Droom nog springlevend is: het is nog altijd een leidend principe, een hoopgevend idee dat werkelijkheid wordt doordat de kernwaarden nog uitgedragen worden en het mensen een zinvol en hoopvol perspectief biedt. Het paradoxale - of eigenlijk het tragische - is dat de jongeren dezelfde ideologie aanhangen als het deel van de samenleving dat hen bij voorbaat al uitsluit van een volledige, waardige nastreving van dat ideaal. Ze lijken weinig anders te kunnen dan te worden uitgekotst, belachelijk gemaakt, of dan toch zoveel mogelijk vermeden. De droom is aan gruzelementen geslagen. Zijn ze te dom om in te zien dat ze niks voorstellen en het nooit zullen gaan maken; dat zelfs hun uit schaamte onuitgesproken, bescheiden droom van een eigen bebost plekje onder de zon te hoog gegrepen is voor ze?

Nee! Filmmaakster Andrea Arnold lijkt ons iets anders duidelijk te maken. De film is een liefdevol portret: het neemt de tijd om de bewonderenswaardige toewijding en karakteristieke eigenaardigheden te tonen van wat op het eerste gezicht een groep kansloze white trash lijkt. We leren hen zo uiteindelijk waarderen en gaan zelf stilletjes van ze houden. Volgens mij speelt Arnold een bewust spelletje met de vooroordelen van (een bepaald deel van) het publiek. Ze bevestigt eerst de bestaande vooroordelen over de sociale klasse en de leefstijl van de jongeren in de film. Ze lijken stereotypes white trash: drank- en drugsgebruik om het leven, meer tattoos per vierkante centimeter huid dan een hooggeplaatste Maori, een idioom doorspekt van de meest exorbitante straattaal, hip hop op een bruut volume schallend door de sub woofers in hun auto, het typisch uitdagende machogedrag - alles is aanwezig. Ik moet eerlijk bekennen dat het werkte, dat ik me gedistantieerd en vervreemd voelde, met een schaamtevolle ondertoon van verhevenheid. Maar vanuit dit ongelukkige begin voert de film een zegetocht, en trekt je als kijker steeds verder in de wereld van de hoofdpersonen. Je begint de humor te snappen, je beweegt je hoofd steeds iets heviger op de beats, raakt meer en meer in de ban van de vrijzinnige levensstijl en leert de eigenaardigheden en ten diepste de menselijkheid van elk van de hoofdpersonen te doorgronden.

We leren het onderscheid wij-zij los te laten, wij worden zij, we leren de ander weer als mens te benaderen. Op het eerste gezicht lijken de jongeren allemaal losgeslagen en een soort gedegradeerd, ultiem hedonistische en hyper-individualistische interpretatie van de Amerikaanse Droom aan te hangen. Ze verheerlijken competitie, lijken geen hoger doel te erkennen dan geld verdienen en hun economische waarde voor de groep is bepalend voor hun plek in de rangorde. Dit lijkt vreemd en in zekere zin is dit onmenselijk en weinig verheven. Maar op een zeker moment begon het mij te dagen: deze waardes die ze lijken uit te dragen staan voor iets anders, voor iets hogers dat ze eigenlijk zoek in elkaars gezelschap maar niet als zodanig uitspreken. Het enige dat ze lijken te zoeken is te behoren tot een groep, een identiteit die ze daaraan kunnen ontlenen en een gevoel van waardigheid dat het ze geeft. Ze zijn op zoek naar erkenning, genegenheid en geborgenheid; de meest basale, menselijke behoeften. Gek toch, dat dit inzicht als een schok komt?

Ze hebben waarlijk de door Rihanna bezongen liefde gevonden op een hopeloze plek.

Waarín is ze dan volgens jou gedoopt of wedergeboren? En waarom liet ze vlak daarvoor een gegeven schildpad vrij? Is al die symboliek dan zoveel simpeler dan hoe ik het zag? Een schijtende hond met jasje aan bv? Die andere dieren?

De benadering van een nummer als "found love in a hopeless place" van Ikdoemoeilijk ligt mij meer. Persoonlijk had ik bij dat eerste nummer in de film nog helemaal niet door dat er met nummers gesproken zou worden dus viel de tekst mij helemaal niet op. Ik hoorde gewoon een lekker euforisch nummer. Later viel het kwartje natuurlijk wel meer. Maar ik vond het prachtig hoe elk nummer qua tekst én feel perfect op de situatie en scène pastte. Ik vond het niet uitleggerig maar toevoegend aan de inhoud, naast sfeerbepalend.

Even los van jouw stuk, maar de notie dat mensen graag vooruit willen komen in het leven het predicaat 'American dream' opplakken, vind ik persoonlijk een beetje dikdoenerij. Waar het hier echter vooral om gaat is dat ik bij de groep jongeren helemaal niet het idee krijg dat ze graag vooruit willen komen. Ze hoeven niet zo nodig van een dubbeltje een kwartje te worden. Ze willen genoeg geld hebben voor een goeie slaapplek, drugs en alcohol en verder wat lol maken. Star gaat vooral mee omdat ze zich aangetrokken voelt tot Jake, niet om iets te bereiken. Zelfs de competitie-elementen die de leidster erin stopt lijken vooral bedoeld om haar op dit moment genoeg luxe en zekerheid te verschaffen, maar niet om hogerop te komen. En hiërarchie, dat is er werkelijk in elke groep.

Ik vind de groep dan ook helemaal niet zo kansarm als jij dat beschrijft. Ze hebben het toch prima voor elkaar? Ze zijn non-conformistisch en kiezen een alternatieve levensstijl, met her en der een tattoo (wat inmiddels min of meer gemeengoed is in vele lagen van de maatschappij).

Ik zeg niet dat ze gedoopt is, maar het beeld van bovenkomen uit het water is een ingesleten metafoor voor een wedergeboorte. Je kan het op meerdere manieren zien, bijvoorbeeld dat Star haar nieuwe leven accepteert.
Verder lijkt ze me gewoon van dieren te houden en doordat Jake haar de schildpad geeft laat hij zien dat hij haar beter kent dan de rest. Het verwijst ook terug naar het eerdere cadeau dat hij gaf (de ring, een veel onpersoonlijker gift, waarvan hij haar verweet dat ze die weg gaf) en kan denk ik worden gezien als een teken van verzoening en acceptatie. Verder lijkt het me niet een film van symboliek eerlijk gezegd.
En die liedteksten, tsja, het is zelfs ondertiteld, dus veel duidelijker wordt het niet.

Die ondertiteling aldoor vond ik ook wel megasuf. En dan vinden ze het raar dat jeugd hier steeds slechter in Engels is, met al die nasynchronisatie van series en ondertiteling van songs.

Star gaat inderdaad met de groep mee omdat ze zich tot Jake aangetrokken voelt. Maar ook duidelijk omdat het voor haar een kans is om te ontsnappen uit haar misere, dus toch zeker om een beetje hogerop te komen. Maar inderdaad, haar dromen zijn bescheiden. Star is een complexer personage dan veel anderen in het busje: ze bekommert zich om het leed van anderen en probeert door schade en schande wijzer wordend haar idealen trouw te blijven in een verrotte, corrumperende wereld (het busje als microcosmos). Ze is, zoals Basje Boer schrijft in De Groene, 'het zachte, het weerbare en de schoonheid' te midden van 'het lelijke, het basale en het vulgaire'. Of eigenlijk draagt ze denk ik beide extremen in zich - hoe menselijk.

Dat is toch ook precies mijn punt (in wat hoogdravender woorden dan misschien)? Maar je hebt gelijk, hun streven is ook plezier maken en ten volste van het leven genieten op alle door God verboden manieren en zoveel mogelijk extatische golven van de hedonische zee besurfen.

Nou: prostitutie, diefstal, oplichterij. Interessant dat jij dat als onschuldig non-conformisme bestempelt. Ik zie het als een manier van leven in een staat van wanhoop die is geboren uit het leven in een kansloze positie. Ze zijn toch ook niet voor niks massaal aan de drank en drugs en seks: ze leven in een roes. Ze leven niet zozeer in het hier en nu: ze proberen juist niet in het hier en nu van de werkelijkheid te zijn.

Het mooie van de film is dat het liefdevol en met compassie - nee sterker: aanstekelijk en inspirerend - deze mensen toont die, ondanks de positie waarin ze verkeren, toch liefde en geluk kunnen vinden.

Ik vind niet dat je de context van de samenleving buiten beschouwing kunt laten: het systematische onrecht van ongelijke kansen. Als je dat gemakshalve wegdenkt, dan maak je van deze film inderdaad een nogal particulier verhaal van een groepje feestende jongeren. Niet voor niks, lijkt me, is het genre een road movie, het genre dat zo onlosmakelijk verbonden is geraakt met de door jou vermaledijde Amerikaanse Droom.

Eens. Vond dat ook een vrij vervelende scene.

Rihanna in deze context gebruiken (net als al die hiphop tracks) vind ik dan weer wel sterk. Juist omdat het cheesy/fout is!

Verder wmb inderdaad geen groots sprekende film over the American Dream oid. Gewoon een groep nogal simpele jongeren (kom zelf veel in de UK, daar zie je er heel veel) die in het moment leven, het wel best vinden, misschien wat beschadigd zijn. Ze reizen echter wel door een potje zelfkant zeg. Veel armoede/verloedering gezien in deze film.

Als dat jouw punt is, dan speelt de American Dream toch geen rol van betekenis in deze film?

Ik vind dat Andrea Arnold dat grotendeels buiten beschouwing laat. Zelfs de relatie tussen Star en het milieu dat ze verlaat wordt niet duidelijk (de dochter van die man leek ze me in elk geval niet). Begrijp me goed, ik ben ervan overtuigd dat de problematiek van ongelijke kansen ingebakken zit in de Amerikaanse samenleving, maar ik vind niet dat deze film dat nu zo voor het voetlicht brengt.

Het is een onbegonnen werk om uit te maken wat nou wel en niet door Arnold bedoeld is, en wat nou eigenlijk de aandelen zijn van respectievelijk de film en de beschouwer (ik). Ik dacht dat het idee van de Amerikaanse Droom er duimendik bovenoplag: Bruce Springsteen godbetert. Het is deze onmisbare context die deze film (mede) betekenis geeft. Maar het moge duidelijk zijn dat de versmelting van de film met mijn horizon in een ander beeld resulteert dan de eenwording van jou en de film.

De enorme nadruk op de ongelijkheid vond ik er juist behoorlijk bovenop liggen. Het seksueel misbruik van haar (al dan niet biologische) vader, het bezoek aan de grote huizen, het bezoek aan de cowboys...vind het juist te prijzen dat Arnold het er niet letterlijk instopt, maar ons de grote verschillen tussen arm en rijk, kansrijk en kansloos, zelf laat ervaren. En dat ook nog eens zonder moreel vingertje.

Vwb cheesy: de scene met het kind in de arme wijk was 'm voor mij niet helemaal, maar het nummer van Rihanna vond ik vrij briljant eigenlijk. Ze hebben namelijk helemaal geen liefde gevonden, maar Star leefde wel kort in die illusie, en die jongeren ook, en tegelijkertijd zijn ze zich ook wel weer bewust van hun kut situatie. Daarmee krijgt een cheesy nummer van een cheesy artiest voor mij juist een meer ironische lading. Het heeft iets aandoenlijks dat deze jongeren in de supermarkt hier zo los op gaan, en een 'ding' maken van sommige van deze nummers.